Παρασκευή, 23 Μαρτίου 2012

Και σιγά να μη σου πουν...


Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη
Αλιεύθηκε από το ixnilasies

Συγγνώμη για την ενόχληση
Μάλλον σας χαλάω τον σχεδιασμό της προεκλογικής στρατηγικής σας τέτοιες μέρες, αλλά με πνίγουν ερωτήματα.
Πολλά ερωτήματα, ζόρικα ερωτήματα

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Δημόσιος υπάλληλος είμαι, καθηγητής στο επάγγελμα, μάλλον το ίδιο και στην ψυχή πια,
δεν έχω υποστήριξη από τον εργοδότη μου και οι καιροί είναι δύσκολοι
Δώστε μου την συμβουλή σας, δώστε μου τα φώτα σας

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Βλέπω μαθητές να μου έρχονται μαστουρωμένοι για μάθημα,
Κυνηγάω εξωσχολικούς που μπουκάρουν για να γκομενίσουν ή να κάνουν ποιος ξέρει τι νταλαβέρια πηδώντας τα κάγκελα που εδώ και χρόνια κανείς δεν ενδιαφέρεται να τα ψηλώσει λίγο και ένας μονάχα φύλακας που έχουμε δεν φτάνει
Προσπαθώ να αναπληρώσω άφαντους πατεράδες, πεθαμένους αδερφούς, χαμένους φίλους
Έχω μαθήτριες που είναι στα όρια της κατάθλιψης αφού η ανέχεια και ο θάνατος είναι η καθημερινή τους συντροφιά,

Πείτε μου Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Βλέπω συναδέλφους που έχουν αδυνατίσει αφύσικα μέσα σε δύο μήνες, θέλω να τους κεράσω καφέ και δεν έχω, τους βλέπω να μαραζώνουν που έχουν τα παιδιά τους άρρωστα αλλά δεν έχουν λεφτά να πάνε σε παιδίατρο επειδή οι παιδίατροι που ξέρουν δεν συνεργάζονται με ταμεία πια και δεν τους περισσεύουν τριάντα ευρώ
Έχω παπούτσια τρύπια και τρέμω μην τα πάρουν χαμπάρι οι μαθητές μου
Βλέπω μαθητές να μοιράζονται τυρόπιτα και κουλούρι
Έρχονται με τα πόδια από μακριά, επειδή δεν έχουν ούτε για το εισιτήριο
Κουβαλάνε ψυχολογικά προβλήματα και δεν μπορούμε να βοηθήσουμε
Δεν θα πάμε εκδρομές φέτος, αφού οι γονείς τους δεν αντέχουν οικονομικά, ούτε καν στους σχολικούς περιπάτους δεν έρχονται για να μην αναγκαστούν να αγοράσουν καφέ και εισιτήρια

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Βλέπω και βιώνω βία από παιδιά κάθε μέρα, σε μορφές που δεν μπορούσα να φανταστώ.
Προχθές πηδώντας την μάντρα με απείλησε ένα βαποράκι περίπου είκοσι ετών, πως θα με πετύχει έξω με σιδηρογροθιά και το βούλωσε όταν του σφύριξα μέσα από τα δόντια μου πως δεν ξέρει πόση νύχτα κουβαλάω πίσω μου
Μετά γύρισα σπίτι μου και προσπάθησα να χαμογελάω στα παιδιά μου ενώ με την άκρη του ματιού μου κοίταζα να δω ποιος λογαριασμός έχει μείνει ληγμένος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, για να πάω να τον πληρώσω με τα λεφτά από τα κάλαντά τους

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Το κράτος μου χρωστά χρήματα από νόμιμη και δηλωμένη εργασία αλλά δεν μου τα δίνει.
Μου ζητάει χαράτσια όμως, μου μειώνει τον μισθό, προσπαθεί διαρκώς να μου τσακίσει την αξιοπρέπεια
Τι να κάνω, πείτε μου καλοί μου άνθρωποι;
Με κάνατε να χρωστάω και εσείς μου κόβετε κι άλλα
Δεν πεινάω ακόμη αλλά μαραζώνω από το βάρος της ευθύνης απέναντι στα παιδιά μου και στα παιδιά του κόσμου.
Το δικό σας το σινάφι με ποιο θράσος κυκλοφορεί ακόμη;
Και κάνει αστειάκια σε «καλά» εστιατόρια τύπου «Ε, τι φάγαμε πια; Ούτε μια σύνταξη…»;
Ελπίζω να μην είναι αληθές αυτό και να είναι μια κακοήθεια, γιατί αν αληθεύει, μετά πώς να μην έρθει σε σύγκρουση η ιδιότητά μου με την αρμόζουσα και επιδεικνούμενη συμπεριφορά μου;


Πείτε μου λοιπόν, με ρωτάνε τα μάτια των μαθητών μου και των παιδιών μου
Αλλά, τι να τους πω εγώ και τι να μου πείτε εσείς πια…

Σε λίγο δεν θα κρατιούνται και εσείς φυσικά, θα ζητάτε ευθύνες, υποκινητές και υπαίτιους για να μπορέσετε να απολύσετε μερικούς ακόμη

Λες και δεν έχετε καθρέπτη στα ταπεινά σπίτια σας…

Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Ξέρετε μήπως πόσους ρόλους πρέπει να παίζω καθημερινά;
Έχω γίνει συντηρητής πατωμάτων, τεχνίτης σπασμένων καρεκλοθρανίων, κλειδαράς, καθαριστής, κλινικός ψυχολόγος, επίτιμος επιπυραγός, γνώστης πολεμικών τεχνών, φυσιογνωμιστής, επιδιορθωτής φωτοτυπικών και χειριστής μηχανών γραφείου πάσης φύσεως, γραμματέας, κλητήρας, διατροφικός σύμβουλος, ερασιτέχνης παιδοψυχολόγος, ιδιωτικός ντετέκτιβ, υπάλληλος ληξιαρχείου, ερμηνευτής εγκυκλίων, διεκπεραιωτής ανούσιων εγγράφων με την ένδειξη «Επείγον», ειδικός ψυχολογικής υποστήριξης σαλταρισμένων συναδέλφων και απελπισμένων γονιών και πάει λέγοντας
Όχι δεν με πληρώνετε για όλα αυτά, αλλά δεν είναι θέμα χρημάτων.
Δεν επέλεξα να κάνω αυτή τη δουλειά για τα χρήματα, από μεράκι το έκανα παρατώντας καριέρα με προοπτικές.
Θέμα αξιοπρέπειας και αντοχών είναι κι ας κάνετε πως δεν καταλαβαίνετε
Και θέλετε λέει να με αξιολογήσετε;
Ελάτε όποτε θέλετε, για την ακρίβεια, ελάτε αν σας βαστάει
Αλλά θα κάτσετε μαζί μου καμιά βδομάδα για full service που λένε
Κι αν δεν το μάθατε να σας ενημερώσω και γι΄ αυτό, πως δηλαδή ότι υπάρχει ακόμη όρθιο και δεν έχει διαλυθεί σε σκόνη και θρύψαλα, βασίζεται στο φιλότιμο και την ανθρωπιά κάποιων μόνιμα ταγμένων στον ρόλο του θύματος και του κορόιδου.
Πόσο να αντέξουμε όμως πια;
Μήπως ξέρετε αν στα νέα αναλυτικά προγράμματα υπάρχει κάποια μέριμνα για Ψυχολογική Υποστήριξη μαθητών;
Καθηγητών ίσως;
Όχι ε;
Κρίμα…
Ένας φίλος μου είπε να πολιτευτώ μπας και σταματήσω να σκέφτομαι.
Πονηρή η κουβέντα του, δεν λέω, αλλά δεν θα πάρω.
Βλέπω πάνω σας τις παρενέργειες μιας τέτοιας επιλογής


Πείτε μου Κε βουλευτά, Κε υπουργέ, Κε πολιτικάντη·
Στους δρόμους που κυκλοφορείτε έχετε λάμπες, έχετε φώτα;
Περπατάει κόσμος χαλαρός; Γελάει;
Εδώ που είμαι εγώ, εδώ και καιρό, όχι
Εδώ ο κόσμος δεν προσποιείται πως όλα θα πάνε καλά, πως όλα θα φτιάξουν
Δεν προσποιείται πως έχει μέλλον.
Προσπαθεί να ρουφήξει ότι μπορεί από το παρόν γιατί δεν έχει να περιμένει τίποτα
Φεύγουν με αυξημένους ρυθμούς γνωστοί και γνωστοί γνωστών από εμφράγματα, καρκίνους, αυτοκτονίες
Και μένουμε κάποιοι να προσπαθούμε να χωρέσουμε στον επίπονο ρόλο του αναπαλαιωτή ψυχών.
Τις δικές μας να δούμε ποιος θα τις κουράρει

Κάνει νύχτα που λέτε Κε υπουργέ, Κε βουλευτά, Κε πολιτικάντη
Πολύ νύχτα
Και θα αργήσει να φύγει, το ξέρετε καλύτερα από εμάς τους απλούς ανθρώπους φαντάζομαι

Να προσέχετε στα σκοτεινά δρομάκια λοιπόν, έχουν πολλές ακάλυπτες λακκούβες, ξέχειλες θλίψη

Γιατί φυσάει και λύσσα τελευταίως στους έρημους δρόμους, μην αρπάξετε κανένα κρύο…

2 σχόλια:

Vlaxos είπε...

Ευχαριστώ για την αναδημοσίευση φίλε

Σιγά μην μου απαντήσουν, σωστά το λες, αλλά και σιγά μην περιμέναμε να τους ρωτήσουμε για να μάθουμε και να καταλάβουμε, θα συμπλήρωνα εγώ

Να είσαι καλά

Albatros είπε...

Έτσι είναι, αδερφέ.
Αυτή τη φορά, αντί να τους ρωτήσουμε, το καλύτερο πού 'χουμε να κάνουμε είναι να τους τα πούμε εμείς ένα χεράκι.