Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Το δίλημμα...


Η μόνη πραγματικά συμφέρουσα εναλλακτική πολιτική, για την πατρίδα και τον λαό μας, είναι να αρνηθεί η Ελλάδα το "ελληνικό πρόβλημα" και τις επ' αυτού ρυθμίσεις του Βερολίνου, των Βρυξελλών και του ΔΝΤ.
Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, είναι πρόβλημα βαθειά συστημικό.
Αυτό είναι το δίλημμα, αν υπάρχει τελικά οποιοδήποτε δίλημμα, που θα κληθούμε σε λίγο να απαντήσουμε.
Πρέπει κάποια στιγμή ν' αντισταθούμε δυναμικά, τόσο απέναντι στους σχεδιασμούς του "κάστρου της Φρανκφούρτης", της βορειοευρωπαϊκής λίγκας δηλαδή, όσο κι απέναντι στις εγχώριες μαριονέτες, που δεν δίστασαν στιγμή, ούτε και θα διστάσουν στο μέλλον, να καταστρέψουν κυριολεκτικά την Ελλάδα και τους Έλληνες προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή κι αλλότρια συμφέροντα. Αυτή η παρλαπίπα, που συχνά πυκνά ακούγεται, όχι μόνο από κάτι γελωτοποιούς τύπου Σόιμπλε, αλλά κι από κάτι...πρόθυμους "δικούς μας", ότι ήρθε η ώρα για την Ελλάδα να "πληρώσει τον λογαριασμό" για τα χρόνια που διαβιούσε μια "ζωή πέραν των δυνατοτήτων της", πρέπει να πάψει. Πρέπει να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν υποτελείς, σαν δούλοι, και ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αν μη τι άλλο λογικά. Αν μας έχει απομείνει ένας τρόπος για να μην οδηγηθούμε στην πλήρη καταστροφή, αυτός δεν είναι άλλος παρά να πάψουμε να αποδεχόμαστε τον ρόλο τους ευρωπαϊκού πειραματόζωου. Τα Μνημόνια αποδείχτηκαν, όχι στη θεωρία μα στην πράξη, αδιέξοδα και καταστροφικά. Μας το λένε ξεκάθαρα οι ίδιοι αυτοί, οι αγοραίοι κόρακες, πως σε τίποτα δεν ωφελούν τον τόπο και τον λαό μας, αντίθετα, βουλιάζουν, κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο, την Ελλάδα σ' ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης, ανεργίας, οικονομικού στραγγαλισμού, κοινωνικής απορρύθμισης και απόλυτης υποτέλειας.
Αυτό το τελευταίο, η υποτέλεια, είναι και το κλειδί όλης αυτής της απίστευτης μπαλαφάρας.
Ήδη οι υπόλοιπες χώρες των PIIGS προετοιμάζονται για την συνολική απόρριψη ρυθμίσεων "τύπου Ελλάδας". Δεν είναι τόσο οι μνημονιακές ρυθμίσεις που τρομάζουν τους υπόλοιπους νοτιοευρωπαϊκούς λαούς, που στενάζουν ήδη κάτω απ' την γερμανική μπότα, όσο η ελληνική πολιτική ευτέλεια, η "ελληνική δειλία". Έχουμε καταντήσει παράδειγμα προς αποφυγή, όχι τόσο για την οικονομική μας "συμπεριφορά" (μην ακούτε τους αθεράπευτα ενοχικούς, δεν υπάρχει ούτε μια ευρωπαϊκή χώρα που να μην μετήλθε ακριβώς τις ίδιες πρακτικές μ' εμάς, όλα αυτά τα χρόνια της φούσκας του "εύκολου χρήματος"), όσο για την παντελή ανικανότητά μας να υπερασπίσουμε, έστω κατ' ελάχιστο, το εθνικό και λαϊκό μας συμφέρον απέναντι στους σχεδιασμούς και τις ορέξεις των νεοφιλελεύθερων ιερατείων.
Η Ελλάδα παραδόθηκε αμαχητί, πριν ακόμα ξεκινήσει ο "πόλεμος". Παραδόθηκε άνευ όρων κι έκτοτε παραδίδεται κάθε μέρα σ' έναν διαρκή εξευτελισμό, που όμοιό του δεν έχει γνωρίζει άλλος λαός της γης.
Ποια, η Ελλάδα...
Είναι στο χέρι μας, κυριολεκτικά, όχι μόνο να διαψεύσουμε εκείνους που μας θεωρούν δειλούς, εκείνους που δηλώνουν ότι ξοφλήσαμε ως λαός, αλλά να πάρουμε τις ζωές μας ξανά στα χέρια μας, να αποδείξουμε ότι δεν παρασιτούμε σε βάρος της ιστορίας μας. Η λύση, η μοναδική λύση, είναι μια:
Να αρνηθούμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις ρυθμίσεις των Μνημονίων και να προχωρήσουμε σε άρνηση του δημόσιου χρέους μας και συνολική αναδιαπραγμάτευση του, ενώ ταυτόχρονα να μετατοπίσουμε το κέντρο των βασικών πολιτικών μας επιλογών προς κοινωνιοκεντρικότερες κατευθύνσεις.
Ας μην υποκύψουμε στα παπαγαλάκια, τα χαλκεία και τα σκύβαλα, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον "Αρμαγεδδώνα", ακριβώς αντίθετα είναι τα πράγματα.
Η Ελλάδα έχει πλέον μπροστά της μόνο δύσκολες επιλογές.
Οι επιλογές των Μνημονίων μας οδηγούν, όχι μόνο σε ολοκληρωτικό οικονομικό και κοινωνικό αφανισμό, αλλά σε μια ανείπωτη κατάσταση δουλείας· στην πραγματικότητα θα μετατραπούμε σε μια εγγύς περιφέρεια του ευρωπαϊκού Βορρά, κουλήδες στην ίδια μας την πατρίδα.
Ο άλλος δρόμος, αυτός της άρνησης του χρέους, θα έχει ασφαλώς κάποιες οδυνηρές συνέπειες, κυρίως μια κρίση πληθωρισμού, αλλά οι συνέπειες αυτές, όπως πολύ πρόσφατα έχει αποδειχτεί, θα είναι βραχυπρόθεσμες, ενώ πολύ γρήγορα η χώρα θα ανακάμψει, θα πάρει ανάσες. Αυτή η άρνηση του χρέους πρέπει να γίνει εντός ευρωζώνης, πράγμα που κατατρομοκρατεί τους μοχθηρούς μας "εταίρους". Το νόμισμα της Ελλάδα είναι το ευρώ και μ' αυτό το νόμισμα πρέπει να προβεί στις όποιες πολιτικές και οικονομικές της αποφάσεις. Η βορειοευρωπαϊκή λίγκα τρέμει κυριολεκτικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εξ' ου και μας βομβαρδίζει καθημερινά με απειλές και μαύρη προπαγάνδα, μας καλεί να "συμμορφωθούμε", αλλιώς...
Αλλιώς...όρχεις καπλαμά, παίδες!
Τίποτα δεν μπορούν να μας κάνουν, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Θα μας κόψουν λέει τη χρηματοδότηση.
Ποια χρηματοδότηση, εκείνη δια της οποίας εξοφλούνται τα προηγούμενα δάνεια; Ας την κόψουν.
Έτσι κι αλλιώς, ούτε ένα σεντ απ' την χρηματοδότηση αυτή δεν πάει προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα κι όσα πλεονάσματα θα καταφέρουμε ενδεχομένως να εξοικονομήσουμε μελλοντικά, κυριολεκτικά με το αίμα μας, τα όποια πλεονάσματα ενδεχομένως προκύψουν στους μελλοντικούς προϋπολογισμούς της χώρας, ακόμα κι αυτά θα πάνε στις τσέπες των σάυλοκ μέσω του διαβόητου "ειδικού λογαριασμού".
Θα μας διώξουν, λένε, τόσο απ' την ευρωζώνη, όσο κι απ' την ΕΕ.
Ας τολμήσουν, αυτό θέλουμε κι εμείς!
Μη μασάτε απ' την προπαγάνδα τους, να μας διώξουν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. Το θέλουν ήδη, θα το είχαν κάνει προ πολλού, αλλά, πρώτον, δεν υπάρχει τρόπος και, δεύτερον, δεν τους συμφέρει.
Γιατί;
Γιατί ο μόνος τρόπος για να μας "διώξουν", είναι στη θέση της ευρωζώνης να δημιουργήσουν μια άλλη νομισματική ένωση, στην ουσία να καταργήσουν το ευρώ. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ωστόσο, αυτόματα το ελληνικό δημόσιο χρέος δραχμοποιείται! Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, ότι αυτό είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για τους τοκογλύφους εταίρους μας. Την ίδια στιγμή,σε μια τέτοια περίπτωση το διεθνές αγοραίο οικοδόμημα θα συνταραχθεί εκ θεμελίων, ο χειρότερός τους εφιάλτης λέμε!
Ταυτόχρονα, μια τέτοια εξέλιξη θα έλυνε τα χέρια της Ελλάδας, η οποία πλέον θα μπορούσε να αναζητήσει νέες στρατηγικές συμμαχίες, νέες πηγές χρηματοδότησης, μια νέα τοποθέτηση πάνω στη διεθνή σκακιέρα.
Αυτό που συμφέρει τους "εταίρους" μας, είναι η Ελλάδα θα φύγει "οικειοθελώς" απ' την ευρωζώνη, εκεί μας σπρώχνουν.
Ας μην πέσουμε στις παγίδες που στήνουν οι εντεταλμένοι υπάλληλοι και τα φερέφωνα, η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, δυνητικά κατά πολύ πλουσιότερη απ' την Αργεντινή, και θα μπορούσε να βγει, μέσα σε λίγους μόνο μήνες, απ' το πηγάδι στο οποίο μας έχουν ρίξει.
Το πρόβλημά μας δεν είναι οικονομικό, παίδες, είναι ξεκάθαρα κι αμιγώς πολιτικό.
Αν το κατανοήσουμε αυτό, αν τολμήσουμε, τότε όλα θ' αλλάξουν μονομιάς, όλα θα βρουν τον δρόμο τους κι εμείς θα ξαναπάρουμε πίσω τις ζωές μας και την πατρίδα μας.
Όσο συμπεριφερόμαστε και λειτουργούμε σαν πρόβατα επί σφαγή, έτσι θα μας αντιμετωπίζουν κι αυτό θα είναι το ριζικό μας. Στο χέρι μας είναι να πάψουμε να βελάζουμε, να πάψουμε να λειτουργούμε σαν δούλοι.
Τον Μάιο, σ' εμάς που έτυχε να ζήσουμε σε μια ρωγμή της ιστορίας, θα μας δοθεί μια μοναδική επιλογή, θα κληθούμε να πάρουμε θέση σ' ένα ιστορικό διακύβευμα:
Ή να επιβιώσουμε, και να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, ή να αφανιστούμε.
Άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει, οπότε ας σκεφτεί ο καθένας μας πάρα πολύ προσεκτικά τι θα πράξει την Κυριακή των εκλογών.

Δεν υπάρχουν σχόλια: