Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι...

 Ένας άνδρας ξεκινά μια συνηθισμένη μέρα στην δουλειά.
 Αλιεύθηκε από το TVXS

Ένα animation του Santiago “Bou” Grasso, δημιουργού που έχει τιμηθεί με πάνω από 100 διεθνή βραβεία. Μια παραγωγή του Αργεντίνικου studio OpusBoo.
Μια απεικόνιση του εργασιακού τοπίου. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν αναγκαστεί να εργάζονται τόσο μηχανικά, που στο τέλος δε διαφέρουν και πολύ από τα αντικείμενα. Άνθρωποι αντικείμενα που σταδιακά αντιμετωπίζουν και τους άλλους σαν τέτοια. 
Και δεν συμβαίνει μόνο μόνο στην εργασία μας η αλλοτρίωση αυτή, είναι όλη η σφαίρα του κοινωνικού που χαρακτηρίζεται πλέον απ' αυτή την πραγμοποίηση.
Μας μαθαίνουν να αποδεχόμαστε τον "ρόλο μας", σαν άβουλα και μηχανικά ενεργούμενα, σαν αθύρματα. Κι όσο αποδεχόμαστε τον ρόλο αυτό, του "ικανοποιημένου σκλάβου", τόσο μεγαλύτερη και στυγνότερη θα είναι η επιβολή, η καταπίεση, η αυθαιρεσία, ο υποβιβασμός της ανθρώπινης φύσης. Όσο επιλέγουμε (;) να συμπεριφερόμαστε και να ενεργούμε σαν ανελεύθεροι, τόσο θα βιώνουμε την στέρηση της ελευθερίας, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η δυστυχία μας: η δυστυχία του να είσαι άβουλος, αμέτοχος, απαθής.
Μπορούν να γίνουν θαύματα, μπορεί ν' αλλάξει μεμιάς ο κόσμος, να γίνει με μια ξαφνική, ριζοσπαστική επανάσταση ένας κόσμος δικαιότερος, ιδανικός, ένας κόσμος Ανθρώπινος;
Όχι, δεν μπορεί.
Θέλει δουλειά, αγώνα, θέλει προσωπικές και συλλογικές θυσίες, θέλει πρωτίστως μια συνειδησιακή επανάσταση:
Ν' αρχίσουμε όλοι μας να συμπεριφερόμαστε και να λειτουργούμε σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι.
Εκεί όπου επιλέγουμε για να κοιτάμε, εκεί θα φτάσουμε στο τέλος.
Είναι οι μικρές, καθημερινές μα κυρίως συνειδητές δράσεις, που αλλάζουν τον εαυτό μας. Κι αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο όλο. 
Η επαναστατική δράση δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην εκθρόνιση των κυβερνήσεων.
Απόπειρες που δημιουργούν αυτόνομες κοινότητες απέναντι στην εξουσία (χρησιμοποιώντας τον ορισμό του Καστοριάδη εδώ: τέτοιες που να αυτοθεσμίζονται, που να δημιουργούν συλλογικά τους δικούς τους κανόνες ή αρχές λειτουργίας, και συνεχώς να τους επανεξετάζουν), θα μπορούσαν εξ' ορισμού, να είναι επαναστατικές δράσεις. 
Και η ιστορία μας δείχνει ότι η συνεχής συσσώρευση τέτοιων δράσεων είναι δυνατόν να αλλάξει (σχεδόν) τα πάντα. 

 D. Graeber, Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, εκδ. ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ , Αθήνα, 2007, σ. 49. 

Ας μη μείνουμε απαθείς κι αυτή τη φορά, ας μην παραμείνουμε αμέτοχοι, ας μη γίνουμε συνένοχοι στον ίδιο μας τον όλεθρο. Κάθε κοινωνική πράξη, κάθε πολιτική δράση, κάθε συνειδητή ψήφος μετράει και μετράει πολύ. Κι αυτό που δεν μπορεί να καταφέρει ο καθένας μας μονάχος του, μπορούμε να το καταφέρουμε όλοι μαζί. Αρκεί να το πιστέψουμε και νά 'μαστε όλοι μας εκεί, όλοι παρόντες στον αγώνα για τη ζωή μας, στον αγώνα για να πάρουμε πίσω την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας απ' εκείνους που μας ξεπούλησαν στο αγοραίο παζάρι:

Συμμέτοχοι κι όχι συνένοχοι

Δεν υπάρχουν σχόλια: