Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Μια μάχη ζωής...

Ο δημοσκοπικός πίνακας αλιευμένος από τη real.

Τελικά, ίσως και να υπάρχει ακόμα μια ελπίδα γι' αυτόν τον τόπο, ίσως, την τελευταία έστω στιγμή, να μην ξοφλήσουμε οριστικά ως λαός.
Να σημειώσω μόνο ότι το δίπολο: ψήφος θέσεων VS ψήφος διαμαρτυρίας, είναι ασφαλώς φαλκίδευση.
Σαν "ψήφο θέσεων" τα συστημικά χαλκεία προπαγανδίζουν την "πρόταση" υλοποίησης των μνημονιακών πολιτικών, όπως ακριβώς υπαγορεύονται στο εντεταλμένο πολιτικό προσωπικό της πρασινομπλέ εταιρείας από τα κονκλάβια των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Γιατί οι συστημικές πολιτικές θεραπαινίδες δεν απεμπόλησαν μόνον το δικαίωμα της πολιτικής κυριαρχίας του λαού μας στον τόπο του, το δικαίωμα δηλαδή να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται πολιτικές στην Αθήνα προς όφελος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας, αλλά ακόμα κι αυτό το δικαίωμα της διαχείρισης των εντολών που λαμβάνουν έξωθεν.
Κι αυτή τη δουλεία την αποδέχτηκαν εφ' όρου ζωής, την υπέγραψαν μια και δυο και τρεις φορές, μέχρι που να μην απομείνει η παραμικρή αμφιβολία σε κανέναν, πλην ασφαλώς μερικών ανίατων ιθαγενών, ότι μιλάμε για ανδρείκελα, για κουίσλινγκ. Σαν "πρόταση", αυτός ο εσμός των εντεταλμένων, παρουσιάζουν το σχέδιό τους για να διατηρήσουν μια σχέση εξουσίας στο (νεο)Γραικυλιστάν, έστω και σαν ιταμοί "γκαουλάιτερς" του ελληνικού λαού.
Αυτή είναι η επιλογή περί "ψήφου θέσεων", που η συστημική προπαγάνδα με δόλιο τρόπο ταυτίζει με την επιλογή ενός απ' τα κόμματα της μνημονιακής πτέρυγας, στην πραγματικότητα μια πρόταση απόλυτης υποτέλειας, απόλυτης εκχώρησης κάθε κυριαρχικού δικαιώματος, κάθε εθνικής ανεξαρτησίας και, κυρίως, μια πρόταση κυριολεκτικού αφανισμού της ελληνικής κοινωνίας, και της Ελλάδας, προς χάριν αλλότριων και ιδιοτελών συμφερόντων.
Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία, πρόκειται για μια "realpolitik" πρόταση κοινωνικού και εθνικού ολοκαυτώματος. Και τα θύματα αυτού του ολοκαυτώματος δεν θα είναι κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μας το λένε και μας το λένε κατάμουτρα!
Αλλά ταυτόχρονα μας θεωρούν τόσο κουτούς, τόσο αβυσσαλέα ηλίθιους, που πιστεύουν ότι ακόμα κι έτσι θα βρεθούν αρκετοί ενοχικοί ιθαγενείς, που θα νομιμοποιήσουν εκλογικά τους ολετήρες τους και μάλιστα με βαθμό ανοησίας τέτοιον, ώστε να δώσουν την δυνατότητα στην εντεταλμένη πολιτική εταιρεία να ξανακυβερνήσει σε μια (νέα) κατοχική κυβέρνηση συνεργασίας.
Αυτή είναι, εν ολίγοις, η πρόταση περί "ψήφου θέσεων", στην ουσία μια πρόταση αυτοχειρίας.
Δυστυχώς γι' αυτές τις λέρες, ωστόσο, κι ευτυχώς για μας, φαίνεται πως ο ελληνικός λαός ξυπνά και χειραφετείται μέσα από μια, ομολογουμένως επώδυνη, ζύμωση.
Οι διαρκείς πτωτικές τάσεις της εταιρείας δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν τσιμπάνε πλέον, οι δε ηλίθιοι και τα πελατάκια δεν επαρκούν.
Το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό στοίχημα είναι αυτή η κοινωνική ζύμωση, αυτή η πολιτική χειραφέτηση, να διαρκέσει μέχρι τις εκλογές και να παγιωθεί σε πολιτική τάση και κοινωνική δυναμική. Το πιο δύσκολο απ' όλα είναι να καταφέρουμε να αντισταθούμε μέχρι το τέλος στην συστημική προπαγανδιστική λαίλαπα: "σοκ και δέος", να ξεπεράσουμε τα, γνωστά πλέον, ψευτοδιλήμματα, το δόκανα, τις ξόβεργες και τις μούφες τους.
Στη μάχη της οπισθοφυλακής, που δίνουν οι εγχώριοι πεμπτοφαλαγγίτες, έχουν την αμέριστη υποστήριξη των ξένων εντολοδόχων τους, που σε καθημερινή βάση πλέον προβαίνουν σε επικοινωνιακή τρομοκρατία εναντίον του ελληνικού λαού. Αν, ωστόσο, καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το απλό, ότι δηλαδή το συμφέρον του λαού μας, το δικό μας συμφέρον δηλαδή, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο απ' τις υποδείξεις της κάθε Λαγκάρντ, της κάθε Μέρκελ, του κάθε Ρεν, του κάθε Μπαρόζο, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε κόρακα της αγοράς, του εγχώριου εντολοδόχου, του κάθε δυνάστη μας δηλαδή και, κυρίως, αν αποφασίσουμε να αντιπαλέψουμε μέχρι το τέλος την τελευταία έφοδο των εφεδρειών της συστημικής οπισθοφυλακής, τότε, στις 6 Μαΐου θα έχουμε πετύχει μια ιστορική νίκη για τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.
Μια νίκη σε μια μάχη τόσο σημαντική, όσο ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας.
Και πάνω απ' όλα μια νίκη σε μια μάχη ζωής, της δικιάς μας ζωής και των παιδιών μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια: