Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Eureka!



Σχεδόν 70 χρόνια μετά, η Ευρώπη ανακαλύπτει τον Keynes!

(...)
Από εκεί και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Οι κκ. Βαν Ρομπάι, Μπαρόζο, Ντράγκι και Γιούνκερ φέρονται διατεθειμένοι να προτείνουν να μπορεί ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (ESM) να δανείζει απευθείας στις τράπεζες, κάτι που μάλλον δεν αρέσει στο Βερολίνο. Το ίδιο αντίθετη στάση τηρεί προς το παρόν η Γερμανία στην «αμοιβαιοποίηση» (mutualization) του χρέους, μέσω π.χ της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού Ταμείου Απόσβεσης Χρέους.

Από το ΒΗΜΑ

"Αμοιβοποίηση" το λένε τα γερμανά, αλλά στην ουσία πρόκειται για έναν μηχανισμό τύπου ανακύκλωσης πλεονασμάτων, όπως είχε προτείνει ο Keynes ήδη απ' το 1944!
Τι έλεγε χοντρικά, τότε, ο αυτός ο εξαιρετικά ιδιοφυής φιλελεύθερος οικονομολόγος;
Ότι τα μεγάλα πλεονάσματα κάποιων προϋποθέτουν μεγάλα ελλείμματα κάποιων άλλων (κλασική μαρξική θεωρία), κι αυτό στην πορεία δημιουργεί τον γνωστό κύκλο ύφεσης του καπιταλισμού, δηλαδή τα αναμενόμενα και περιοδικά αδιέξοδα, ήγουν τις καπιταλιστικές κρίσεις.
Υπάρχουν καπιταλιστικές κρίσεις και καπιταλιστικές Κρίσεις.
Ο Keynes πρότεινε, τότε, για να μην μετατρέπεται το κάπα των καπιταλιστικών κρίσεων σε κεφαλαίο, να δημιουργηθεί ένας μόνιμος διεθνής (δυτικός) οργανισμός, που ουσιαστικά να...τιμωρεί τα μεγάλα πλεονάσματα ή, εν πάση περιπτώσει, να τα ανακυκλώνει, δανείζοντας με μηδενικό επιτόκιο τις βαθειά ελλειμματικές χώρες, μέχρι και στο 50% του ελλείμματός τους, ώστε να τονώνεται η εσωτερική τους ζήτηση και να αποφεύγεται το υφεσιακό φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού που μπορεί, εφόσον συντρέχουν κάποιες συγκυρίες, να οδηγήσει σε γενικότερη συστημική κρίση.
Η κοντόφθαλμη, όπως νομίζουμε, γερμανική οικονομική πολιτική βασίζεται φυσικά στα νούμερα εξ' ου και παραμένει άκαμπτη και άτεγκτη.
Οι Γερμανοί, όχι μόνο θησαυρίζουν (κυριολεκτικώς) λόγω της "ευρωπαϊκής κρίσης", με την Ελλάδα να χρησιμοποιείται σαν λαγός και πειραματόζωο ταυτόχρονα, αλλά είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που, μεσούσης της κρίσης, παρουσιάζει αύξηση του ΑΕΠ της, των εξαγωγών της, των ταμειακών αποθεμάτων της, της οικονομικής και κοινωνικής της ανάπτυξης, της γεωστρατηγικής της ισχύος, γενικά, η "ευρωπαϊκή κρίση" αποτελεί, πραγματικά, μια "ευλογία" για την Γερμανία. Έτσι νομίζουν, τουλάχιστον, οι οικονομικές εκείνες ελίτ (πολυεθνικές και τράπεζες), που ελέγχουν και κατευθύνουν απόλυτα την γερμανική, και μέχρι πρότινος την ευρωπαϊκή, πολιτική. Δεν έχουν μπει στον κόπο να μελετήσουν την ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων ή θεωρούν πως το μετακαπιταλιστικό μοντέλο είναι τόσο διευρυμένο κι ανοιχτό, που η Γερμανία θα μπορέσει να επιβιώσει ακόμα κι αν η συστημική κρίση βουλιάξει όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Στην ουσία, οι γερμανικές ελίτ παίζουν μια παραλλαγή του αποικιακού ανταγωνισμού των εθνικών καπιταλισμών, προσαρμοσμένο, όπως νομίζουν, στο παγκοσμιοποιημένο, νεοφιλελεύθερο περιβάλλον. Η κατάληξη είναι γνωστή και, πολύ φοβάμαι, ότι και αυτή τη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί, όχι σαν φάρσα, αλλά ωσαύτως ως τραγωδία.
Τέσπα, η υπόλοιπη Ευρώπη, πλην της Μεγάλης Γερμανίας και των ουρών της, δείχνει να βγαίνει, εκούσα άκουσα, από έναν μακροχρόνιο λήθαργο. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού πλέον το "πρόβλημα" αγγίζει "μεγάλους παίχτες", όπως την Ισπανία, την Ιταλία, αλλά κυρίως την Γαλλία;
Μόνο που, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον αργά.
Το κουβάρι έχει μπλεχτεί τόσο πολύ, κι οι γερμανικές ελίτ είναι τόσο άκαμπτες, που ο δεσμός (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν μπορεί πλέον να λυθεί, παρά να κοπεί. Βεβαίως, στη σύνοδο κορυφής που διεξάγεται την στιγμή αυτή, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες "κόντρες", με την Γερμανία να εμφανίσει (;) κάποια σημεία αναδίπλωσης. Ιστορικά, πάντως, οι Γερμανοί δεν συνηθίζουν να κάνουν πίσω, ποτέ και σε τίποτα.
Έχουν άραγε όλα αυτά κάποια σημασία για μας;
Μάλλον όχι, αλλά μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και συγκυρίες, και νά 'χει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: