Τρίτη, 31 Ιανουαρίου 2012

Τείχη...



Χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ
μεγάλα κ’ υψηλά τριγύρω μου έκτισαν τείχη.

Και κάθομαι και απελπίζομαι τώρα εδώ.
Άλλο δεν σκέπτομαι: τον νουν μου τρώγει αυτή η τύχη·

διότι πράγματα πολλά έξω να κάμω είχον.
A όταν έκτιζαν τα τείχη πώς να μην προσέξω.

Aλλά δεν άκουσα ποτέ κρότον κτιστών ή ήχον.
Aνεπαισθήτως μ’ έκλεισαν από τον κόσμον έξω.

Κ.Π. Καβάφης, "Τείχη". (Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

"Χρόνους μας ταξιδεύει, δε βουλιάξαμε"...



Γιατί υπάρχει μια καλύτερη Ελλάδα κι αξίζει ν' αγωνιστούμε γι' αυτήν.

Βρείτε τις ομοιότητες...

...και τις διαφορές ανάμεσα στο παρακάτω βίντεο και σ' αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο γραικυλιστάν, στους ενοχικούς ιθαγενείς, στους (δοτούς και μη) λαγούς, στα μαντρόσκυλα, στους πάσης φύσεως γκλομπαλο-ηλίθιους και στο ταγκαγκαλάκιαμουκουνιόνται "ευρωπαϊκό" Δ' ΡΑΙΧ.



Κουνέλι - τσοπανόσκυλο... σαλαγάει πρόβατα
Αλιεύθηκε από το iefimerida

Ένα μικρόσωμο κουνέλι ο Τσάμπις, που ζει σε ένα χωριό της Σουηδίας, στο σπίτι ενός κτηνοτρόφου, αποφάσισε να ανταγωνιστεί το τσοπανόσκυλο της οικογένειας και άρχισε και αυτό να μαντρώνει και να σαλαγάει τα πρόβατα...

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2012

Εκάς οι βέβηλοι...



Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου: "Είναι από τις στιγμές που η μάσκα πέφτει τελείως"
Αλιεύθηκε από το Ποντίκι

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ειπωθεί η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, μια από αυτές είναι και η ιστορία του πώς να δεθούν τα χέρια της δημοκρατίας…».
Με τον τρόπο αυτό, η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας, Naomi Klein, επιχειρεί μια περιγραφή της απόπειρας αλλαγής των «κανόνων» της πολιτικής σκακιέρας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως.

Η συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «το Δόγμα του Σοκ» σχολιάζει τις επιταγές της τρόικας, προχωρά σε συγκρίσεις και παρουσιάζει μια διαφορετική ερμηνεία των όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας, βασισμένη σε ιστορικά αντίστοιχα παραδείγματα.

Παρακολουθείστε ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε η Naomi Klein, στους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη για το νέο ντοκιμαντέρ που προετοιμάζουν, με τον τίτλο «Catastroika».

Μοιραίοι ή αυτοπαραιτημένοι;


Για να μη μείνει ο Κ. ακίνητος στον κρύο νυχτερινό αέρα, τον έπιασε απ’ το μπράτσο κι έκανε μερικές βόλτες μαζί του πάνω κάτω, ενώ ο συνάδελφός του έψαχνε για να βρει ένα κατάλληλο μέρος. Μόλις το βρήκε, έγνεψε στον άλλον που οδήγησε τον Κ. εκεί. Ήταν στο χείλος ενός γκρεμού, κοντά σ’ ένα ξεκολλημένο αγκωνάρι. Έβαλαν τον Κ. να καθίσει χάμω, τον στήριξαν στο αγκωνάρι και του ακούμπησαν το κεφάλι επάνω. Παρά τις προσπάθειές τους όμως και παρά την άψογη συνεργασία του Κ., η στάση του παρέμενε αφύσικη κι ακατάλληλη για τον σκοπό τους, γι’ αυτό ο ένας κύριος παρακάλεσε τον άλλον να τον αφήσει να κάνει μια προσπάθεια μόνος, χωρίς όμως να καταφέρουν τίποτα. Τελικά, άφησαν τον Κ. σε μια στάση που δεν ήταν καν η καλύτερη απ’ όσες είχαν δοκιμάσει ως τώρα. Έπειτα ο ένας ξεκούμπωσε τη ρεντιγκότα , τράβηξε από μια θήκη κρεμασμένη στο γιλέκο του ένα μακρύ, λεπτό δίκοπο χασαπομάχαιρο, καλοτροχισμένο κι απ’ τις δυο μεριές, το κράτησε ψηλά κι εξέτασε την κόψη του στο φως της σελήνης.
Άρχισαν πάλι τις αηδιαστικές ευγένειες, δίνοντας ο ένας στον άλλο το μαχαίρι πάνω από το κεφάλι του Κ. Ο Κ. καταλάβαινε πως περίμεναν να αρπάξει το μαχαίρι που περνούσε από χέρι σε χέρι και να το μπήξει ο ίδιος στο στήθος του. Αντί γι’ αυτό όμως, γύρισε το λαιμό του, που ήταν ακόμα ελεύθερος, και κοίταξε γύρω. Ήταν αδύνατον να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, δεν μπορούσε στο κάτω κάτω να επωμιστεί όλα τα καθήκοντα των αρχών. Η ευθύνη γι’ αυτή τη τελευταία αδυναμία του βάραινε τους ώμους εκείνου που του είχε στερήσει κάθε απομεινάρι δύναμης αναγκαίας για μια τέτοια πράξη.
Η ματιά του έπεσε στο τελευταίο πάτωμα του σπιτιού που συνόρευε με το λατομείο. Σαν το ξαφνικό πετάρισμα μιας φλόγας, άνοιξαν διάπλατα τα παντζούρια ενός παραθύρου• η φιγούρα ενός άντρα, το περίγραμμα της αχνό και λεπτό απ’ την απόσταση, έσκυψε απότομα έξω απ’ το ανοιχτό παράθυρο απλώνοντας τα χέρια. Ποιος ήταν; Κάποιος φίλος ίσως; Κάποιος καλός άνθρωπος; Κάποιος που συμμεριζόταν τα βάσανα των άλλων; Κάποιος που ήθελε να βοηθήσει; Ήταν μόνο ένας; Ή βρίσκονταν όλοι εκεί; Μπορούσε να ελπίζει ακόμα σε κάποια βοήθεια; Υπήρχαν επιχειρήματα υπέρ του που είχαν ξεχαστεί; Και βέβαια υπήρχαν. Γιατί όσο ακλόνητη κι αν είναι η λογική, δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί στη θέληση για ζωή. Πού ήταν ο Δικαστής, που δεν τον είχε δει ποτέ; Που ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο δεν έφτασε ποτέ; Σήκωσε τα χέρια ψηλά, τεντώνοντας ολάνοιχτα τα δάχτυλα.
Ωστόσο, τα χέρια του ενός κυρίου είχαν τυλιχτεί κιόλας γύρω από το λαιμό του Κ., κι ο άλλος έμπηξε το μαχαίρι βαθιά στη καρδιά και το γύρισε δύο φορές. Με μάτια που έσβηναν, ο Κ. πρόλαβε να δει τα πρόσωπα των δύο κυρίων, που σκυμμένοι κοντά στο πρόσωπο του, με τα μάγουλα τους κολλητά, παρακολουθούσαν την εκτέλεση της απόφασης. «Σαν το σκυλί!» είπε, λες και η ντροπή θα εξακολουθούσε να υπάρχει και μετά το θάνατό του.

Φ. Κάφκα, Η Δίκη, μτφ. Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ, Ελευθεροτυπία, 2006, σ.212-213

Πάσα ομοιότητα με νεοελληνικές καταστάσεις και (α)πρόσωπα δεν είναι συμπτωματική.

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2012

Oι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες.


Ο ένας δεν το είχε διαβάσει καθόλου, η άλλη είχε διαβάσει το μισό, ο τρίτος, ο καλύτερος, δεν το είχε διαβάσει, αλλά είχε βγάλει χρησμό υπέρ της σωτηρίας της πατρίδος· οι εισαγγελείς καρφώνουν τους πάλαι ποτέ "σωτήρες" για διάπραξη εγκλημάτων που αγγίζουν, αν δεν ξεπερνούν, τα όρια της εσχάτης προδοσίας· η φράου ομολογεί ότι δεν αποτελούσε λύση για το "ελληνικό πρόβλημα" και στο Νταβός οι αγοραίοι τυμπανιστές σήκωσαν τις παντιέρες ενάντια στο γερμανικό Παράδειγμα· τα νεοφιλελεύθερα ντέφια αρχίζουν να βαράνε μινοράκια σχεδόν απολογητικά και να ομολογούν ότι η μέθοδος της "παιδαγωγικής τιμωρίας" μπορεί να τελικά να φέρει απείρως χειρότερα αποτελέσματα απ' τις σκανταλιές μιας περιφερειακής οικονομίας· οι ημέτεροι μαθητευόμενοι μάγοι έχουν βάλει ανάποδα τα μυτερά καπέλα τους κι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι, ίσως, δεν υπάρχει τελικά άλλη λύση για το "ελληνικό πρόβλημα", εκτός απ' την επιστροφή σε εθνικού τύπου οικονομία· τα φερέφωνα των αγοριών του Σικάγο σκεπάζουν διακριτικά το τοτέμ του Φρίντμαν κι αναρωτιούνται, ωιμέ!, για την ματαιότητα των πραγμάτων· ο άλλοτε μυστικοσύμβουλος του αρχιερέα της δημιουργικής λογιστικής, που τώρα καμώνεται τον ανθύπατο στην πραξικοπηματική συγκυβέρνηση του αίσχους, απαιτεί συναίνεση στη μειοδοσία "χωρίς αστερίσκους"· ο πεπτωκώς άγγελος του "εκσυγχρονισμού" απειλεί την κοινωνία μας με "μακελειό", στην περίπτωση που βέβηλα χέρια αγγίξουν τον πρ. αγοραίο ιεροφάντη· το πουλέν του κομανέτσο εθνοσωτήρα αποδεικνύεται τσιράκι των τοκογλύφων· ο Αντουάν τάζει στο πόπολο παντεσπάνι, αντί για μπομπότα, ακριβώς με τις ίδιες εξαθλιωτικές συνταγές, μαθητευόμενος μάγος κι αυτός· η αριστερά έχει βυθιστεί σε μια αποχαυνωτική ομφαλοσκόπηση κι εξαντλεί την όποια δυναμική της σε ανούσιες θεωρητικές ρέμβες και "μάχες" (ενδο)χαρακωμάτων· οι σπεκουλαδόροι κι οι τοκογλύφοι έχουν στήσει χορό γύρω απ' το νεοελληνικό κουφάρι· οι ιθαγενείς, βαθειά ενοχικοί, κοιτάζουν τον ουρανό αναμένοντας τον Μεσσία των πεπρωμένων της φυλής και, για να θυμηθώ τον Παλαμά, το κλαδευτήρι θερίζει τον σβώλο όπου ριζώσαμε κι εμείς στέκουμε να κοιτάζουμε σαν ιδανικοί αυτόχειρες (για να μην χρησιμοποιήσω μια άλλη, πολύ πιο κατάλληλη και διεθνώς γνωστή ελληνική λέξη).
Πώς τό 'γραψε κάποτε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος;
Α, ναι.
"Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια."

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2012

Εξόριστε Ποιητή...


Από το 1952 γνώριζαν τι θα συμβεί στην Ελλάδα;
Αλιεύθηκε από το foititesoikonomikon

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση. Τον τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο "μέσα" έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952...
Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο.
Διαβάστε:

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του: "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.
Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.
Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία.
Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται.
Διαβάστε:
Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στη σελίδα 17:
"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."
Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:
"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά".
Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω (σελίδα 24):
"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.".
Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!
Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:
"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση."
Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:
"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."
Σε ποιον χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής;
Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο.


ΥΓ: Ο φίλος logios μας ενημέρωσε για τις ενστάσεις που υπάρχουν γύρω απ' την γνησιότητα του παραπάνω άρθρου.
Τον ευχαριστούμε.
Παραθέτουμε σχετική δημοσίευση απ' το 24grammata

Το “χαμένο” βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη και άλλα παραμύθια για μεγάλα (και ευήθη) παιδιά
γράφει ο Γιώργος Πρίμπας 

Εκατοντάδες ιστότοποι αναπαράγουν δίχως έλεγχο αξιοπιστίας, πράγμα σύνηθες στο διαδίκτυο, την υπόθεση με το “χαμένο” βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη (ο οποίος προέβλεψε, τάχα, την οικονομική μας κατάσταση από το 1952). Παρουσιάζεται, μάλιστα και φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου. Ελάχιστοι, δυστυχώς, πρόσεξαν ότι το υποτιθέμενο εξώφυλλο, με χρονολογία έκδοσης το 1952, είναι γραμμένο στο μονοτονικό. Βλέπετε ο φαρσέρ του 2012 δεν έτυχε να μάθει τις δασείες και τις ψιλές.

Επειδή υπάρχουν Έλληνες που διαβάζουν και πιστεύουν ότι ο Αριστοτέλης έγραψε: «Της των δε ενόντων ρευστήν δύναμιν, εις κραταιάν θέσιν ισοκλίνουσα παν εν τη δομή των σμικρών μορίων πλέγμα ουσίας μέγεθος έστι τάδε: η της μάζης πολλαπλότητα εν διαδοχή, δις, μετά μεγέθους τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την μονάδα του χρόνου» που δεν είναι τίποτε άλλο από τη σχέση που συνδέει τη μάζα ενός σώματος με τη συνολική ενέργεια που περιέχεται σε αυτό και εισήχθη από τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα στα πλαίσια της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας και αναφερόμαστε στην γνωστή Ε=MC2),

- που μόλις πριν 12-13 χρόνια θεωρούσαν ότι στο Χρηματιστήριο κάποιοι εγκατέστησαν μία μηχανή να μοιράζει εκατομμύρια,

- που σήμερα διαβάζουν και πείθονται ότι κάποιος εξειδικευμένος σε οικονομικές εκδόσεις οίκος (σ.σ Μπιστιρλής), ο οποίος μάλλον ήταν τόσο εξειδικευμένος που κανείς ποτέ πριν δεν τον ήξερε (σ.σ. σε καμία μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο δεν βρέθηκε τίποτα σχετικό), στον οποίο εκδόθηκε το 1952 η «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» του Ισίδωρου Πόσδαγλη (που ω! τι σύμπτωση και για αυτόν δε θα βρείτε τίποτα «άλλο» «αλλού», εκτός φυσικά από τις βιβλιοθήκες, αν καταφέρετε και τρυπώσετε, των υψηλόβαθμων στελεχών, στις πολυεθνικές και στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα) στην οποία «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» αποκαλύφτηκε το τι σχεδίαζαν για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και του Ευρωπαϊκού νότου (*) , σε βάθος πολλών δεκαετιών και που, προφανώς!, γνωρίζει μία συγκλονιστική επαλήθευση στις μέρες μας,ε τότε ναι!, αυτά μας αξίζουν και χειρότερα.

(*) Μεταφέρουμε όπως τα διαβάσαμε σε διάφορα site που αναπαρήγαγαν το θέμα: «Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ’ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.[...] Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά». (σελίδα 22) «Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.». (σελίδα 24)

ΥΓ. Στο εξώφυλλο παραδεχόμαστε ότι έγινε πολύ καλή δουλειά. Υποθέτουμε βέβαια ότι βγήκε θαμπό γιατί ο ψηφιοποιητής θαμπώνει τα εξώφυλλα με βάση τη χρονολογία έκδοσης, αλλά ο σχεδιαστής, όπως έχει ήδη επισημανθεί και σε ανώνυμο σχόλιο σε άλλο site, ξέχασε ότι το 1952 δεν είχε καθιερωθεί ακόμα το μονοτονικό. Μια ματιά στη λέξη Οικονομική στο εξώφυλλο αρκεί.

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2012

Η γκροτέσκα μετα-αφήγηση των "αγοριών του Σικάγο".

"Ήθελε να σβήσει όλο το παρελθόν, γι' αυτό έκανε ηλεκτροσόκ, όλο το παρελθόν του ασθενή και να εμφυτεύσει μερικές νέες ιδέες"



Στην μετανεωτερική αφήγηση, όπου, μπροστά στο τοτέμ του Φρίντμαν, τ' "αγόρια του Σικάγο" πειραματίζονται πάνω στο κοινωνικό σώμα ως μαθητευόμενοι μάγοι, η λέξη "δημοκρατία" απέκτησε ένα καινούργιο περιεχόμενο. Αυτό της "εμπιστοσύνης".
Κι επειδή καμιά έννοια δεν είναι αμετάβλητη κι ανιστορική, ο όρος "εμπιστοσύνη" δεν αφορά πλέον σε κοινωνίες συναίνεσης στο πολιτικά φιλελεύθερο και δημοκρατικό καταπίστευμα, αλλά στην "εμπιστοσύνη" των "αγορών" στη δυνατότητα των πολιτικών ελίτ να εφαρμόσουν πειθήνια το "Δόγμα Σοκ", δηλαδή τις πολιτικές της απορρύθμισης και της απίσχανσης της δημόσιας σφαίρας, προς όφελος μιας ασύδοτα αγοραίας εμποροπανήγυρης, ενός καπιταλισμού που ο Βέμπερ ονομάτισε κάποτε ως "πειρατικό".
Στο παραπάνω βίντεο αναφέρεται η πεμπτουσία αυτής της πειρατείας, ο θεμελιώδης λίθος του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας:
"Δόγμα Σοκ": Η συστηματική λεηλασία της δημόσιας σφαίρας μετά από μια καταστροφή [φυσική ή τεχνητή]. Όταν οι άνθρωποι είναι τόσο απασχολημένοι με τις έκτακτες ανάγκες τους, που δεν μπορούν να προστατεύσουν τα [θεμελιώδη] συμφέροντά τους.
Το ηλεκτροσόκ γίνεται κυρίως στη συλλογική μνήμη.
Γιατί η μνήμη είναι γνώση.
Κι η γνώση είναι άμυνα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...


Οι προδότες και τα τσακάλια*
Αλιεύθηκε από το edromos

Μα δεν είναι μόνο το αίμα που χύνεται, οι υλικές καταστροφές, η σωματική εξαθλίωση του λαού, που φέρνει ετούτη η μαύρη τυραννία μαζί της. Περισσότερο ακόμα και βαθύτερα και σκληρότερα χτυπάει το λαό η ηθική εξαθλίωση, που παρουσιάζουν ορισμένα κοινωνικά στρώματα και ορισμένα άτομα.
Όταν ο Χίτλερ επροετοίμαζε στα κρυφά τα εγκληματικά του σχέδια για την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών λαών, συζητώντας κάποιαν ημέρα μ’ ένα φίλο του που τον ερωτούσε με ποιον τρόπο θα νικήσει την εσωτερική αντίσταση των λαών και θα την παραλύσει, είπε με τη συνηθισμένη του ξετσιπωσιά:
«Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους»
Και η πρόβλεψή του αυτή επραγματοποιήθηκε δυστυχώς. Γιατί σ’ όλες τις χώρες βρέθηκαν οι διάφοροι Λαβάλ και Κουίσλιγκ για να προδώσουνε τον τόπο τους. Έτσι και στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά στους καταχτητές τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα.
Έτρεξαν πρώτα-πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι, στρατηγοί απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώχτες. Με την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες, φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσιάς, να κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ’ όλα τα άτιμα κακουργήματα των καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό πως αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένισή του και από τη σκλαβιά του.
Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες του λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά. Αυτοί κρύβουν από το λαό πως η Μακεδονία και η Θράκη κατακυρώθηκαν στους Βουλγάρους φασίστες και ρημάζεται απ’ αυτούς, πως την Ήπειρο την προορίζουν για την Ιταλική Αλβανία, πως τα Εφτάνησα και τις Κυκλάδες τις προσαρτήσανε κιόλας οι Ιταλοί.
Όχι!
Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ένας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του ελληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.
Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανή μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του ’21:
«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!»

*Δημήτρης Γληνός, "Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ", στο: Εκλεκτές Σελίδες, τομ. Δ', εκδ. "Στοχαστής", Αθήνα 1975.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2012

Ερειπιώνας...


Δεν υπάρχει ούτε μια οικογένεια στην Ελλάδα, που να μην αντιμετωπίζει πλέον πρόβλημα επιβίωσης. Εκείνο που, αλλά όχι για πολύ ακόμη, μας σώζει είναι δυο βασικές ελληνικές ιδιαιτερότητες:
Πρώτον, η πρακτική των παλαιότερων γενεών να επενδύουν σε ακίνητα. Σκοπός ζωής, για τις παλιότερες γενιές Ελλήνων, ήταν να αποκτήσουν μια στέγη για την οικογένειά τους, αλλά και να προικοδοτήσουν τα παιδιά τους "μ' ένα κεραμίδι". Και μιλώ για τις προ του "εύκολου χρήματος" εποχές, για κατοικίες δηλαδή που δεν είναι υποθηκευμένες στις τράπεζες. Μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων "κάτι βρήκε" απ' τους γονείς ή απ' τους παππούδες του. Η σωφροσύνη των γονέων μας, μάς επιτρέπει σήμερα να επιβιώνουμε, αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ακόμη μια μοναδική ιδιαιτερότητα της ελληνικής κοινωνίας, η πρώτιστη αξία της οικογένειας. Η ελληνική οικογένεια είναι ένας θεσμός διαφορετικός απ' τις οικογένειες της υπόλοιπης Ευρώπης, ένας θεσμός τόσο ακλόνητος και ιερός, που ίσως να μην έχει ταίρι σε καμιά άλλη κοινωνία του κόσμου. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες γονείς, απ' την στιγμή που φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά τους, ζουν κυριολεκτικά γι' αυτά.
Δεύτερον, η συνήθεια των παλαιότερων γενιών να αποταμιεύουν "για τη δύσκολη στιγμή". Αυτή η νοοτροπία διαπότισε την ελληνική κοινωνία κι έφτασε, έστω κι ισχνά, μέχρι τις μέρες του "εύκολου χρήματος". Κάθε ελληνική οικογένεια "είχε κάτι στην άκρη". Αυτό το: "κάτι στην άκρη", αυτό το "λίπος" καίμε σήμερα οι περισσότεροι. Μέχρι πότε όμως;
Απ' εκεί και πέρα, είναι σίγουρο ότι βαδίζουμε ολοταχώς σ' ένα κυριολεκτικό κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Ακόμα κι οι όποιες κοινωνικές ασφαλιστικές δικλείδες, οι ασφάλειες σαν το "κεραμίδι" που λέγαμε πιο πάνω, έχουν μπει στο στόχαστρο της κατοχικής ληστοσυμμορίας. Πώς μπορούν να μετατραπούν οι Έλληνες σε κουλήδες της Ευρώπης, αν ο καθένας τους, ή εν πάση περιπτώσει η ευρύτερη οικογένειά του καθενός, έχει ένα σπίτι κι έτσι έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον την στέγαση; Ανεπίτρεπτο!
Γι' αυτό κι οι Έλληνες καλούνται να καταβάλουν απίστευτα χαράτσια για τα σπίτια τους, ουσιαστικά το κράτος του γραικυλιστάν απαιτεί ενοίκιο για την ιδιόκτητη κατοικία του Έλληνα πολίτη.
Να μην μπορείς να σταθείς πουθενά, να μην αισθάνεσαι ασφαλής ποτέ και για τίποτα.
Οι άνεργοι κι οι "απασχολήσιμοι" δημιουργούν έναν τεράστιο εργατικό εφεδρικό στρατό, που ήδη υπερβαίνει το μισό του ενεργού ελληνικού πληθυσμού. Κάθε ελληνικό σπίτι βιώνει πλέον το δράμα της ανεργίας ή της "ελαστικής απασχόλησης", που σκοπό έχει, τι άλλο, να πτοήσει τις άμυνες των Ελλήνων, να τους κατατρομοκρατήσει και να τους καταστήσει έτσι αθύρματα των πρακτικών του δόγματος Φρίντμαν.
Από κοντά και τα συστημικά χαλκεία, να ανατροφοδοτούν, μαζί με τα εντεταλμένα όργανα του μαύρου μετώπου της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, τα ενοχικά σύνδρομα των ιθαγενών. Το σύνδρομο του ικανοποιημένου σκλάβου τείνει να εξελιχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία του γραικυλιστάν, προς δόξα των αιώνιων κι ανίκητων ηλίθιων.
Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια, μάγκες, δεν είναι παίξε γέλασε. Να το θυμάστε αυτό.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2012

Κόκκινα φανάρια...


Ο Κίμων, εξοχότατος πρώην Υπουργός του νεογραικυλιστάν, αφού παραβίασε σειρά κόκκινων σηματοδοτών κι οδηγούσε χωρίς να έχει μαζί του νομιμοποιητικά έγγραφα, πάτησε με τ' αυτοκίνητό του (!) έναν εκ των αστυνομικών που διενεργούσαν τον έλεγχο και τον τραυμάτισε.
Προηγουμένως, είχε φροντίσει να περιλάβει τους αστυνομικούς με την γνωστή..."κουλούρεια" αβρότητα.
Κανονικά, κάπου εδώ θα έπρεπε να τελειώνει το αστυνομικό ρεπορτάζ και ν' αρχίζει το δικαστικό.
Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς πολιτισμένη χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, ο Κίμων, υπουργός ξυπουργός, πρώην ή νυν, θα είχε οδηγηθεί στο αυτόφωρο και την τύχη του θα αποφάσιζαν οι δικαστές.
Σ' εμένα τουλάχιστον ακούγονται γελοίες οι προφάσεις της ΕΛΑΣ, ότι ο πρώην εξοχότατος παραβίασε τον ΚΟΚ, προκαλώντας απλώς ένα ατύχημα, αλλά δεν εγκατέλειψε το θύμα (lol), άρα δεν τίθεται θέμα αυτόφωρης διαδικασίας. Οποιονδήποτε άλλον, "απλό" Έλληνα πολίτη, η ΕΛΑΣ θα τον είχε τυλίξει αυτοστιγμεί χειροπόδαρα σε μια κόλα χαρτί για απόπειρα ανθρωποκτονίας τουλάχιστον. Θα είχε δικαστεί και καταδικαστεί (χώρια τα καντάρια το βρωμόξυλο που θά 'χε μαζέψει).
Αλλά εδώ είναι το βιλαέτι του νεογραικυλιστάν και τ' αυτονόητα είναι μια μυστηριώδης κι ανεξιχνίαστη περιοχή.
Εκείνο, ωστόσο, που καταντά το όλο στόρι μπαλαφάρα, είναι η φρίκη με την οποία αντιμετώπισαν το όλο περιστατικό τα ΜΜΕ, ειδικά τα τηλεοπτικά. Τηλεοπτικοί δίαυλοι που, εδώ και χρόνια, εκπέμπουν χωρίς άδεια, κάποιοι κακοήθεις το αποδίδουν στις σχέσεις διαπλοκής μεταξύ πολιτικών και εργολάβων-καναλαρχών, ΜΜΕ που ξεμασκαρεύτηκαν...θεσμικώς για τα "απ' την πίσω πόρτα" (ο κόσμος τό 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι) αλισβερίσια τους με την εκτελεστική εξουσία:
Σωθήκανε τέταρτη εξουσία οι μπογιές σου (αν κι ο λαός μας χρησιμοποιεί μια καταλληλότερη λέξη στην γνωστή παροιμία).
Συμπερασματικά, ο κόκκινος σηματοδότης του θράσους και της αλαζονείας, που παραβίασε ο Κίμων, δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ένα ακόμα κόκκινο λαμπιόνι στο κατώφλι του χαμαιτυπείου μας.

Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2012

"Νέα" Ευρώπη: το γερμανικό juggernaut.


Το πιάσατε, πολιάμ', τι ακριβώς σημαίνει το νέο γερμανικό τζάγκερνωτ; Μιλάμε τώρα για το 4ο Ράιχ!
Ό,τι δεν κατάφερε η Γερμανία σε δυο παγκόσμιους πολέμους με την Βέρμαχτ, ήγουν τον εκγερμανισμό της Ευρώπης, το επιχειρεί στον τρίτο (οικονομικό) παγκόσμιο πόλεμο μέσω της "Νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης". Νέος "ζωτικός" χώρος του 4ου Ράιχ δεν είναι πλέον οι ουκρανικές στέπες, αλλά η νότια Ευρώπη, τα υποζύγια του γερμανικού τζάγκερνωτ.
Δεν τηρούνται πλέον ούτε τα "δημοκρατικά" προσχήματα.
Εισάγεται δυναμικά -αν και πρόκειται για παλιά ιστορία- η ευρωπαϊκή μέθοδος της "ενισχυμένης συνεργασίας", που θα πει πως το ισχυρό κονκλάβιο του ευρωπαϊκού Βορά θα αποφασίζει και θα διατάζει. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα Εθνικά Κοινοβούλια, η Επιτροπή, όλα πετιούνται στις γερμανικές καλένδες. Η φράου Μέρκελ καβάλα στο γαλλικό σαμάρι -γμνοι πορκουάδες- καβάλα στον ευρωπαϊκό γάιδαρο. Το "μέλλον" του γάιδαρου διαγράφεται ζοφερό και αβέβαιο. Για να δανείζεται η φράου και το σαμάρι της τζαμπέ, για να διατηρήσει ο "ισχυρός Βοράς" το επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης που του αναλογεί -βέεεεβαια, στους βορειοευρωπαίους αναλογεί ένα στάνταρ, υψηλότατο, επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης, γιατί είναι σοβαροί, εργατικοί και τίμιοι ανθρώποι, όχι σαν τους νοτιο-ληστοσυμμοριτοκοπρίτες- πρέπει να δημιουργήσει μια εγγύς νοτιοευρωπαϊκή περιφέρεια - μπανανία. Το αντίτιμο για την περιφέρεια βαρύ: απόλυτη, άνευ όρων, υποτέλεια κι ένα διαρκές κι ανελέητο κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Οι λαοί της νότιας Ευρώπης θυσιάζονται, βορρά πολύ συγκεκριμένων ελίτ, προς δόξα της Σχολής του Σικάγο.
Στον ρόλο του πεμπτοφαλαγγίτη τα διάφορα μαύρα μέτωπα των "τεχνοκρατικών" κυβερνήσεων, που εφαρμόζουν αδίστακτα τις τεχνικές "σοκ και δέος" του δόγματος Φρίντμαν, συνεπικουρούμενα απ' τα συστημικά προπαγανδιστικά χαλκεία και, φυσικά, απ' τους πάσης ιδεολογικοπολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης ενοχικούς, ηλίθιους ιθαγενείς (στον ρόλο του ικανοποιημένου σκλάβου).

Δευτέρα, 2 Ιανουαρίου 2012

Δεσμώτες...


Μια χώρα ολόκληρη κι ένας λαός δεσμώτες των "αγορών".
Νικημένοι ενός νομισματικού πολέμου, όπου παίξαμε με συνέπεια τον ρόλο του λαγού, τζαμπατζήδες σε μια χώρα των θαυμάτων όπου τα θαύματα σώθηκαν. Οδηγημένοι από φαύλους μεταπράτες της πολιτικής, πουλητάρια κι εμείς σ' ένα άθλιο παζάρι που ρευστοποιεί όσο όσο τα σώσματα. Ένας λαός που το 2012 έφτασε να διαγκωνίζεται στα συσσίτια των απόρων της Εκκλησίας και των δήμων, με τον μισό σχεδόν ενεργό πληθυσμό βυθισμένο στην βάσανο της ανεργίας και τον υπόλοιπο "απασχολήσιμο", ένας λαός νεοδουλοπάροικος με διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα και μισθούς πείνας, οικογένειες να ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες χωρίς ρεύμα εδώ και μήνες, παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία απ' την πείνα, το σύνολο σχεδόν του εμπορικού κόσμου στιγματισμένο στον πανάθλιο "Τειρεσία", μια Ελλάδα ολόκληρη που πωλείται και ενοικιάζεται ατελέσφορα, χαράτσια που παραπέμπουν σε οθωμανικό βιλαέτι, τριτοκοσμική ανασφάλεια κι ασύδοτη εγκληματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός και το προσωπικό του υπό διωγμό, ένας ανελέητος βομβαρδισμός τρομοκρατίας: "σοκ και δέος", ακόμα κι απ' τα πιο θεσμικά χείλη, μια πραξικοπηματική κυβέρνηση ενός μαύρου μετώπου, που δίνει την υπέρ πάντων μάχη της οπισθοφυλακής ενός κατεστημένου που προσπαθεί να περισώσει ιδιωτικά συμφέροντα σε μια χώρα υπό βάρβαρη ξενική κατοχή.
Ο λαός μας μετράει τον χρόνο με την ημέρα: "την βγάλαμε και σήμερα", αυτή είναι η καθημερινή "νίκη" του μέσου Έλληνα πολίτη, πάλαι ποτέ ένδοξου "νοικοκύρη", στο νεογραικυλιστάν. Οι πιο τυχεροί, ενδεχομένως μετρούν τον χρόνο με εβδομάδες, ίσως και με μήνες. Ένας ολόκληρος λαός που αγωνιά σ' ένα καθοδικό σπιράλ του θανάτου που δεν λέει να τελειώσει. Ένας ιστορικός λαός που εξευτελίζεται κάθε μέρα όλο και χειρότερα και μια πλούσια, ευλογημένη γη που ξεπουλιέται μπιρ παρά απ' τους πολιτικούς πραματευτάδες.
Και τα χειρότερα έρχονται, έτσι μας απειλούν οι ξένοι κι οι ντόπιοι γκαουλάιτερ.
Αμήχανος ο κόσμος, δεν έχει καταλάβει ακόμα ποιος, τι κι από πού τον χτύπησε.
Και κυρίως γιατί.
Αποχαυνωμένος από το κρεσέντο του ενοχικού γραικυλισμού, που πλασάρουν κάθε μέρα, κάθε ώρα, τα συστημικά χαλκεία, ο λαός μας ψάχνει να βρει, κυριολεκτικά, γωνία στ' αυγό. Τι να κάνουμε; Πώς να σωθούμε; Στις πόσες βουρδουλιές μπορούμε να πάρουμε μιαν ανάσα, πόσο χαμηλά να πέσουμε ακόμα, πριν κλειδώσει η λαιμαριά στο σβέρκο;
Η δικτατορία των ηλιθίων καλά κρατεί, σου λένε: "τι φωνάζεις, ήθελές τα κι έπαθές τα!". "Ζούσαμε επί δεκαετίες", λένε οι ανίκητοι ηλίθιοι, "μια ζωή που δεν μας άξιζε, μια δάνεια τρυφηλότητα, και τώρα θα πλερώσουμε τον λογαριασμό".
Αλήθεια, ρε ευτυχείς σκλάβοι, ποια ζωή "μας άξιζε";
Καμιά! Αυτή είναι, τελικά, η απάντηση των νεογραικύλων. Γιατί, μας λένε, η μεγέθυνσή του τόπου μας, επομένως κι η όποια κοινωνική ευημερία του λαού μας, ήταν φούσκα "εύκολου χρήματος", με δανεικά την "καλοπερνούσαμε" τόσα χρόνια.
Λες κι οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης αναπτύσσονται κι ευημερούν με "τον τίμιο ιδρώτα του προσώπου τους" κι όχι με τα δανεικά του "εύκολου χρήματος" της χρηματοπιστωτικής υπερσυσσώρευσης. Να μην σας πάω στον Μαρξ, ρε ελληνάρες μου, να σας πάω στον απ. Παύλο:
"Τὸ ὑμῶν περίσσευμα εἰς τὸ ἐκείνων ὑστέρημα, ἵνα καὶ τὸ ἐκείνων περίσσευμα γένηται εἰς τὸ ὑμῶν ὑστέρημα, ὅπως γένηται ἰσότης» (Β’ Κορ. Η’, 13-4).
Κάποιοι πρέπει να έχουν υστέρημα, για να έχει κάποιος άλλος περίσσευμα. Κι αυτός που έχει περίσσευμα, άσχετα με το τι λέει ο απ. Παύλος, δεν το διαθέτει φιλάνθρωπα προς συμπλήρωση του υστερήματος των άλλων, για να υπάρχει ισότητα, αλλά θέλει να το τζιράρει. Για να έχει ακόμα μεγαλύτερο περίσσευμα. Αυτή είναι μια απ' τις βασικές αρχές του καπιταλισμού, η ανισομερής ανάπτυξη. Για να καλπάσει η ανάπτυξη κάποιου, κάποιοι άλλοι πρέπει αναγκαστικά να πάνε στην υποανάπτυξη και στην εκμετάλλευση. Κι όταν αυτά τα περισσεύματα, τα πλεονάσματα, γίνουν τόσα πολλά, που δεν μπορούν πλέον να τζιραριστούν παραγωγικά, μπαίνει στο κόλπο η χρηματοπιστωτική φάμπρικα: δανείσου φτηνά, αρκεί να καταναλώνεις και να εξυπηρετείς τα χρέη σου. Δεν θα δανείζεσαι για να αναπτυχθείς και να προκόψεις, όλα κι όλα, δεν χωράνε δυο μυλωνάδες στον ίδιον μύλο. Θα δανείζεσαι για να καταναλώνεις και να προσφέρεις υπηρεσίες.
Έλα όμως που η φάμπρικα αυτή έχει ημερομηνία λήξης. Γιατί;
Γιατί κάποια στιγμή υπάρχει κορεσμός στην αγορά και γιατί σταδιακά αναδύονται κι άλλοι μυλωνάδες στο παζάρι, που έχουν φτηνότερους μουζίκους και πολυπληθέστερες, "παρθένες" αγορές. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα για τους μουζίκους του "παλιού" μυλωνά. Σου λέει: "μέχρι εδώ ήταν το τζάμπα, τώρα θα πλερώσετε τη ζημιά μου".
Ποια ζημιά σου;
Δεν το ξέραν οι μουζίκοι, ότι του μυλωνά τα κέρδη ήσαν δικά του, αλλά οι ζημιές του, ή μάλλον οι απώλειες των κερδών του, κοινωνικοποιούνται!
Αλλά, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, υπάρχει ακόμα μεγαλύτερο δείγμα νεογραικυλικής ηλιθιότητας.
"Ήμασταν μέχρι τώρα σοβιετία", λέει ο απροσμέτρητος βλαξ, "αυτό φταίει! Πρέπει να καταργήσουμε τους περιορισμούς στο παζάρι, να γίνουμε επιτέλους φιλελεύθεροι!"
Κι άντε και του λες πως είναι βλάκας με περικεφαλαία, μήπως θα χαμπαρίσει; Δεν νικιέται ο βλάκας, αδέρφια, είναι ανίκητος!
Και το κερασάκι στον ερειπιώνα μας είναι ο εθνικός μας κωλοτούμπας, αυτός που μας λέει, έμπλεος εθνικής υπερηφάνειας, ότι, αν χρειαστεί για να παραμείνουμε στο μάρκο, συγγνώμη, στο ευρώ ήθελα να πω, και τις μάνες και τις κόρες και τ' αγόρια μας ακόμα θα πρέπει να εκπορνεύσουμε! Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο (κυριολεκτικώς).
Για τέτοιου ασύλληπτου μεγέθους τσαρλατάνο μιλάμε!
Κι η λύση;
Η λύση, όπως σε όλα τα ελληνικά δράματα, είναι μια: κάθαρση. Αλλά με την αρχαιοελληνική έννοια ή, καλύτερα, κατά την προσταγή του Κολοκοτρώνη: φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!