Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2012

Ουαί τοις ηττημένοις...


Ο Αριστοτέλης στα Πολιτικά του προειδοποιεί ότι, δημοκρατία, δηλαδή εκείνο το πολίτευμα στο οποίο η λαϊκή συνέλευση του Δήμου αποφασίζει, οι πολίτες πείθονται προς τον Νόμο και τα όργανα της Πολιτείας εκτελούν, η οποία ξεπέφτει στα χέρια των δημαγωγών πολύ γρήγορα καταλήγει σε τυραννία.
Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρούμε, σε μια σχεδόν μετατραυματική αφασία, μια δοτή κυβέρνηση, που κατά την άποψη αρκετών κινείται εκτός συνταγματικής νομιμότητας, την οποία στηρίζουν δυο πολιτικά κόμματα τα οποία μόλις και μετά βίας κατορθώνουν να φτάσουν ένα 22%-25% επί της εκλογικής βάσης, μια κυβέρνηση δηλαδή που πανθομολογουμένως έχει προ πολλού απολέσει κάθε έννοια δημοκρατικής νομιμότητας και κοινωνικής αποδοχής, να προχωρά, και μάλιστα άρδην, στον σχεδιασμό και στην υλοποίηση μιας έξωθεν εντεταλμένης πολιτικής, και των συνακόλουθων εφαρμοστικών μέτρων, η οποία δεν βρίσκεται απλώς σε πλήρη αντίθεση προς την λαϊκή βούληση, ή εν πάση περιπτώσει φαίνεται να βρίσκεται σε δυσαρμονία προς την βούληση της λαϊκής πλειοψηφίας, αλλά είναι αντίθετη προς κάθε έννοια λογικής και εθνικού συμφέροντος.
Ενδεχομένως αρκετοί θα διαφωνήσουν με την παραπάνω κατακλείδα, θα πουν πως το εθνικό συμφέρον επιτάσσει εκείνο ή το άλλο, πως τα μνημόνια είναι ή δεν είναι μονόδρομος για τη χώρα μας, πως είμαστε ή δεν είμαστε υποχρεωμένοι ν' ακολουθήσουμε εκείνον ή τον άλλον δρόμο. Προσωπικά δεν είμαι μάντης, ούτε προφήτης κι ασφαλώς δεν έχω ούτε τις γνώσεις, ούτε την εμπειρία για να ορθοτομήσω την μια και μόνη "Αλήθεια". Γνωρίζω όμως τούτο: καθώς λέει κι ο υπέρτατος κανονιστικός Νόμος της πατρίδας μας, το Σύνταγμα της Ελλάδος, όλες οι εξουσίες υπάρχουν και πηγάζουν από τον ελληνικό λαό προς χάριν του ελληνικού έθνους. Αυτό σημαίνει, κατά την γνώμη μου, ότι, όταν τίθενται ζητήματα πρωταρχικής και ζωτικής σημασίας τόσο για το παρόν του ελληνικού λαού, όσο και για το μέλλον της πατρίδας μας, ένας και μόνον ένας μπορεί να είναι εκείνος που θα κρίνει και θ' αποφασίσει: οι Έλληνες πολίτες.
Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς δημοκρατική χώρα της Δύσης, οι τελευταίες εξελίξεις γύρω απ' την τελευταία δανειακή σύμβαση θα είχαν προκαλέσει εξ' αρχής την προσφυγή τουλάχιστον σ' ένα δημοψήφισμα. Ο δήθεν εκσυγχρονιστικός εσμός, μαζί με τα πάσης φύσεως νεοφιλελεύθερα σκύβαλα, μας λένε πως κάτι τέτοιο είναι...απαράδεκτο. Ο λαός μας, λένε αυτοί οι σαλτιμπάγκοι, δεν είναι "ώριμος" για τέτοιου είδους σημαντικές αποφάσεις κι ενδεχομένως θα αποφασίσει κάτι που θα τον ζημιώσει!!! Γι' αυτό, θα πρέπει πρώτα μια πεφωτισμένη πολιτική, και όχι μόνο, ελίτ να σχεδιάσει και να υλοποιήσει εκείνες τις πολιτικές, που -ξέρουν εκείνοι- είναι προς όφελος τόσο του λαού μας, όσο και της πατρίδας μας. Οι πιο ξιπασμένοι απ' αυτούς τους τυράννους -γιατί τι άλλο μπορεί να είναι;- μας λένε ότι κάπου εδώ θα πρέπει να ξεμπερδεύουμε με τις ιδεολογίες και τις αφοσιώσεις μας και να προχωρήσουμε σε μια άνευ όρων υποταγή προς τα κελεύσματα μιας Realpolitik υπαγορευμένης απ' τα κέντρα εξουσίας του Βερολίνου, των Βρυξελλών και των διεθνών τοκογλύφων και σπεκουλαδόρων, ήγουν των διαβόητων "αγορών". Ομολογούν ξεδιάντροπα, ότι η πολιτική έχασε κατά κράτος απ' την αγοραία οικονομία -ο όρος "πολιτική οικονομία" σε λίγο καιρό θα θεωρείται σχεδόν γραφικός, επομένως είναι όχι μόνον ατελέσφορο, αλλά και..."επικίνδυνο" να τίθενται τόσο σημαντικά ζητήματα εις την κρίση της λαϊκής πλέμπας!
Τέλος πάντων, ξεκίνησα να γράφω αυτό το κομμάτι με μια αίσθηση ήττας.
Νικηθήκαμε οριστικά όμως;
Έχω την εντύπωση ότι, τελικά το μόνο που θα μας σώσει, αν μας σώσει, απ' τα δίκρανα της ήττας μας είναι ο εγγενής πατριωτισμός των Ελλήνων.
Θα μου πείτε, αυτό το συναίσθημα, του πατριωτισμού, το έχουν καταντήσει ταμπέλα οι λαϊκιστές κι οι δημαγωγοί της μπανανίας μας, τον επικαλούνται οι πάντες, ακόμη κι εκείνοι που ξεπουλάνε την Ελλάδα, οι γραικύλοι κουίσλινγκ. Επίσης, ο πατριωτισμός, επειδή είναι ένα συναίσθημα που πηγάζει απ' την εθνικιστική ιδεολογία, φαίνεται πως...ταράζει την "ορθόδοξη" Αριστερά.
Πάμε, λοιπόν, απ' τα βασικά.
Ο εθνικισμός είναι μια ιδεολογία, που ουσιαστικά προσδίδει μια πρωταρχική ταυτότητα στα μέλη μιας κοινότητας. Μπορεί να μην αρέσει σε μερικούς υπερεπαναστάτες, αλλά ο εθνικισμός είναι όχι μόνον κυρίαρχη πολιτική ιδεολογία αυτή τη στιγμή, αλλά και το μοναδικό πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης που εξακολουθεί να πρεσβεύει την εθνική αυτοδιάθεση και την πολιτική αυτονομία των λαών.
Δεν λέω ιδεολογία, λέω πολιτικό πλαίσιο ανάπτυξης κι έχει σημασία.
Ο εθνικισμός, όπως όλες οι ιδεολογίες, έχει ποιότητες κι αιχμές, απ' τις πιο αντιδραστικές και μαύρες ως τις πιο προοδευτικές και επαναστατικές. Οι αγκυλώσεις μιας μερίδας της Αριστεράς απορρίπτουν συλλήβδην τον εθνικισμό, σαν μια κατά βάση αντιδραστική ιδεοληψία. Αυτό, όμως, έχει σαν συνέπεια να απορρίπτονται συνακόλουθα τόσο οι αντιδραστικές, όσο κι οι επαναστατικές αιχμές του εθνικισμού και κάπου εκεί συμβαίνει το κοκομπλόκο. Πώς, ας πούμε, μπορεί να διατρανώσει το ΚΚΕ την "πατριωτική" σημασία του Μεγάλου Πολέμου των Σοβιετικών, παρακάμπτοντας τις εθνικιστικές καταβολές του πατριωτισμού; Γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον για ταξικό πόλεμο, αλλά για την υπεράσπιση της σοβιετικής Πατρίδας. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ΕΑΜ, το ίδιο και με το παλαιστινιακό, τό ίδιο γενικά συμβαίνει όταν, ξεκινώντας από έναν ιδεολογικοπολιτικό φονταμενταλισμό, αντιμετωπίζεις κάθε άλλη ιδεολογία και αφοσίωση μονοσήμαντα, μονολιθικά, αφοριστικά και μισαλλόδοξα.
Κάποιοι μιλούν για τον "πατριωτισμό της αστικής τάξης".
Δεν υπάρχει "πατριωτισμός της αστικής τάξης". Προφανώς εννοούν ατομικά συμφέροντα που επιχειρούν να συγκαλύψουν ανισότητες κι εκμετάλλευση πίσω απ' την επίκληση της "ενότητας του έθνους". Αυτός δεν είναι πατριωτισμός, είναι πατριδοκαπηλία, φενάκη.
Όπως δεν υπάρχει και "πατριωτισμός της εργατικής τάξης". Είναι άλλο πράγμα το ταξικό συμφέρον κι άλλο πράγμα η πατριωτική αφοσίωση.
Ο πατριωτισμός είναι ένα συναίσθημα, που γεννάται από την εθνικιστική ιδεολογία. Που θα πει, ο κάτοικος της Άνω Ραχούλας στην Μεσσηνία θεωρεί πως είναι αδελφός με τον κάτοικο της Κάτω Ραχούλας στη Θράκη κι ας μην τον έχει δει ποτέ του κι ας μην τον γνωρίζει ούτε εξ' ακοής. Αυτή η έννοια του συνανήκειν ανάμεσα σε κατά βάση αγνώστους, στη βάση μιας κοινής ιστορικής, γλωσσικής, θρησκευτικής, ηθικής και πολιτισμικής παράδοσης, είναι το εθνικιστικό κρηπίδωμα. Στη θέση του προνεωτερικού τοπικισμού, ο εθνικισμός έφερε τον νεωτερικό πατριωτισμό. Ο νεωτερικός άνθρωπος δεν αισθάνεται πλέον πως ανήκει πρωτίστως στην οικογένειά του, στο χωριό του, στην επισκοπή του, στον τσιφλικά του, αλλά στο έθνος του.
Ασφαλώς και το έθνος παραμένει μια ψυχονοηματική κατηγορία, ωστόσο δεν είναι φαντασιακή γιατί πραγματώθηκε πολιτικά, για την ακρίβεια αποτέλεσε τη βάση της νεωτερικής ιστορίας.
Απ' αυτή την πρωταρχική ταυτότητα, προκύπτει και το πατριωτικό συναίσθημα. Δεν αισθάνομαι πλέον σαν πατρίδα μου αποκλειστικά και μόνο το χωριό μου, ή την επαρχία μου, αλλά όλη την ελληνική επικράτεια, όλα τα χωριά της Ελλάδας απ' άκρου σ' άκρον. Κι επειδή η εθνική ταυτότητα είναι πρωτεύουσα, ιεραρχεί όλες τις υπόλοιπες, χωρίς ωστόσο να τις αφαιρεί. Ναι, δεν έχουν τα ίδια συμφέροντα, ούτε την ίδια ποιότητα πατριωτισμού, ο άνεργος κι ο Λάτσης, ωστόσο, αν τους ρωτήσεις και τους δυο: "τι είναι;", το πρώτο που θα σκεφτούν για να σου πουν θα είναι: "Έλληνας".
Πρωταρχική ταυτότητα.
Εγώ δεν είμαι απ' εκείνους που υποστηρίζουν ότι το εθνικό συμφέρον είναι πάνω απ' όλα, υποστηρίζω ότι τα συμφέροντα του λαού μας, το συλλογικό συμφέρον, ταυτίζεται απολύτως με το εθνικό συμφέρον.
Έτσι κι όχι ανάποδα, "με τα πόδια στη γη και το κεφάλι στον ουρανό".
Όμως ο λαός αυτός, στην συντριπτική του πλειονότητα, εννοεί τα συμφέροντά του, ακόμα και τα ταξικά, εντός του εθνικού πλαισίου. Θέλει να προκόψει και να ευημερήσει ως Έλληνας, πρωτίστως αν όχι αποκλειστικά, κι όχι σαν κομμουνιστής. Κάποιοι "ορθόδοξοι" αριστεροί του λένε, του λαού αυτού, πως είναι καραγκιόζης επειδή προτάσσει το πατριωτικό συναίσθημα έναντι της ταξικής συνείδησης.
Κάνουν λάθος, μέγα λάθος.
Ο λόγος είναι απλός. Ο Έλληνας είναι ήδη "Έλληνας για τον εαυτό του", ενώ η πλειονότητα των εργαζομένων παραμένει "εργάτης καθαυτός". Είναι θέμα αυτοσυνείδησης και θά 'πρεπε, όσοι διατείνονται ότι χρησιμοποιούν το μαρξικό εργαλείο σκέψης, να το κατανοούν απολύτως.
Στο δια ταύτα.
Σήμερα ο βασικός διαχωρισμός ανάμεσα στους Έλληνες είναι μεταξύ μνημονιακών και αντιμνημονιακών.
Το βασικό διακύβευμα, μαζί με την κοινωνική εξαθλίωση και το εργασιακό ολοκαύτωμα, είναι για τον ελληνικό λαό το ζήτημα της υποταγής. Ο Έλληνας εργαζόμενος, ή εν πάση περιπτώσει η πλειονότητα των Ελλήνων εργαζομένων, εξοργίζεται τόσο για την νεοφιλελεύθερη λαίλαπα, όσο και για την απώλεια της εθνικής μας ανεξαρτησίας και της πολιτικής μας αυτοτέλειας. Αυτή την άμεση σύνδεση, ανάμεσα στο κοινωνικό και εθνικό πρόταγμα, μια μερίδα της "ορθόδοξης" Αριστεράς αδυνατεί να την κατανοήσει.
Στην κατακλείδα, αδέρφια, ο πατριωτισμός των Ελλήνων είναι το τελευταίο οχυρό που μας έχει απομείνει, η τελευταία γραμμή άμυνας. Και, ελπίζω, είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα, αυτό το φρόνημα, που βρίσκεται εγγεγραμμένο στην ψυχοσύνθεση του ελληνικού λαού, το οποίο θα λειτουργήσει τελικά σαν Νέμεση στην νεοελληνική μας κάθαρση.

Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Τα ρηχά νερά...


"Τα ρηχά νερά μπορεί να φαίνονται βαθιά, μόνο αν είναι θολωμένα", έγραφε κάποτε ο Γάλλος φιλόσοφος André Comte-Sponville.
Νομίζω ελάχιστοι πλέον διαφωνούν, ότι αυτή τη στιγμή παίζεται στην Ευρώπη ένα θέατρο του παραλόγου σε σχέση με την Ελλάδα. Όλοι το αντιλαμβάνονται αυτό, όλοι το διαπιστώνουν, αλλά σχεδόν κανένας δεν ψάχνει να βρει και να εξηγήσει τι ακριβώς συμβαίνει, πού αποσκοπεί όλος αυτός ο παραλογισμός, που είναι εντελώς αντίθετος με τον κλασικό ευρωπαϊκό ορθολογισμό;
Μα τι συμβαίνει επιτέλους;
Καθώς έλεγε κι ο Nietzsche, το βάρος της Αλήθειας συντρίβει τα μικρά ψεύδη.
Και για να βρει κάποιος την αλήθεια ενός φαινομένου, και τη λύση ενός προβλήματος, θα πρέπει προηγουμένως ερευνήσει και να συνειδητοποιήσει τη φύση του φαινομένου και του προβλήματος που αντιμετωπίζει.
Ας ξεκινήσουμε από μια βασική ερώτηση:
Μπορεί η Ελλάδα, γενικότερα ένα κράτος μέλος της ευρωζώνης, να χρεωκοπήσει εντός της ευρωζώνης;
Κι εδώ εννοούμε ασφαλώς την στάση πληρωμών ενός κράτους κι όχι τις διάφορες "συντεταγμένες" ή "εθελοντικές" κασκαρίκες, που σκαρφίζονται κατά καιρούς οι διάφοροι μαθητευόμενοι μάγοι της "αγοράς".
Η απάντηση είναι προφανής: Όχι, δεν μπορεί!
Γιατί;
Γιατί το ευρώ είναι κοινό νόμισμα της ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης, επομένως η χρεωκοπία ενός κράτους μέλους της ένωσης αυτής θα λειτουργούσε διαλυτικά, όχι μόνον γι' αυτήν καθ' αυτήν την νομισματική ένωση, αλλά και για την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση σαν πολιτικό θεσμό.
Νομίζω αυτό είναι αυτονόητο. Εξ' ου και ο "σκληρός" Σόιμπλε βγάζει μια το μαστίγιο και μια το καρότο, σε συνεργασία πάντα με την φράου και τον μουσιού, αλλά η κατακλείδα παραμένει πάντα η ίδια: η Ελλάδα πρέπει είτε να παραμείνει εντός ευρωζώνης, πειθόμενη προς τα μοχθηρά κι εκδικητικά μέτρα "εξορθολογισμού" και αποπληθωρισμού που επιτάσσουν οι εταίροι της, είτε να αποχωρήσει "οικειοθελώς" απ' την ευρωζώνη, ενδεχομένως και απ' την ΕΕ και "να τραβήξει τον δρόμο της".
Ο λόγος είναι γνωστός: δεν έχει προβλεφθεί διαδικασία αποβολής ενός κράτους μέλους ούτε απ' την ευρωζώνη, ούτε απ' την ΕΕ. Ούτε και μπορεί το Δ' Ράιχ να επιβάλλει όψιμα μια τέτοιου είδους αλλαγή στις ευρωπαϊκές συνθήκες, γιατί, πέρα απ' την Ελλάδα, "ασθενούν" επίσης μια σειρά από κράτη μέλη, μερικά μάλιστα απ' αυτά είναι "βαριά χαρτιά", όπως η Ιταλία, που δεν θα επέτρεπαν μια τέτοια γερμανική μεθόδευση σε πολιτικό επίπεδο, τουλάχιστον όχι χωρίς άμεσα ανταλλάγματα, τα οποία η Γερμανία δεν επιθυμεί ούτε καν να συζητήσει.
Έχουμε, λοιπόν, ένα δεδομένο. Η Ελλάδα, ένα κράτος ουσιαστικά πτωχευμένο, έχει δυο επιλογές:
Είτε να παραμείνει στον "σκληρό πυρήνα" της ευρωζώνης και της ΕΕ, με κόστος ένα κοινωνικό ολοκαύτωμα και την υπαγωγή της σε καθεστώς κανονικής μπανανίας, είτε να αποχωρήσει "οικειοθελώς" τόσο απ' την ευρωζώνη, όσο και απ' την ΕΕ, και να αντιμετωπίσει μόνη της την πράγματι ζοφερή προοπτική μιας άτακτης χρεωκοπίας με δραχμή.
Αυτό είναι το "δίλημμα", που μας θέτουν οι μοχθηροί εταίροι μας και τα εγχώρια εντεταλμένα όργανά τους.
Κι όμως, υπάρχει και μια τρίτη εναλλακτική:
Η Ελλάδα να κηρύξει, ή να απειλήσει πως θα κηρύξει, στάση πληρωμών εντός ευρωζώνης!
"Αδύνατον", λένε κάποιοι.
Γιατί;
Το ευρώ μπορεί να αποτελεί κοινό νόμισμα, ωστόσο τα κράτη μέλη εξακολουθούν να έχουν κυριαρχικά δικαιώματα εντός της επικράτειάς τους. Μπορεί να μην έχουμε κανέναν απολύτως λόγο στην διαμόρφωση της ενιαίας νομισματικής πολιτικής, αλλά κανείς δεν μας απαγορεύει να πάρουμε αποφάσεις που αφορούν στην εθνική οικονομική στρατηγική μας, πάντα εντός ευρωζώνης.
Αλήθεια, έχετε αναρωτηθεί τι θα συνέβαινε στην περίπτωση αυτή;
Οι μοχθηροί εταίροι μας θα είχαν μπροστά τους ένα δίλημμα, ένα πραγματικό δίλημμα αυτή τη φορά:
Είτε θα έπρεπε να διαλύσουν οι ίδιοι -κι εννοώ την βορειοευρωπαϊκή λίγκα- την ευρωζώνη, και να πάνε σε ένα άλλο ενιαίο νόμισμα της βορειοευρωπαϊκής χάνσας με ό,τι αυτό θα σήμαινε για τις χώρες αυτές, είτε να σταματήσουν να το παίζουν "Σάυλοκ" και να αναζητήσουν μια πραγματική κι εφικτή λύση του "ελληνικού προβλήματος", μια λύση δηλαδή ανάκαμψης κι ανάπτυξης, προκειμένου να μην καταρρεύσει το ίδιο το ευρώ υπό το βάρος της χρεωκοπίας ενός κράτους μέλους της ευρωζώνης.
Αλήθεια, ποιος εμποδίζει αυτή την εναλλακτική;
Νομίζω η απάντηση είναι προφανής:
Υπάρχουν πολλές, πάρα πολλές ανεξόφλητες επιταγές ενός μεγάλου μέρους του πολιτικού προσωπικού της χώρας μας προς τις γερμανικές, κυρίως, εταιρείες και πολλοί, πάρα πολλοί σκελετοί μέσα στις ντουλάπες κάποιων Ελλήνων πολιτικών.
Εξ' ου και χορεύουν όπως τους χτυπάνε το ντέφι οι Μερκοζί· σαν την αρκούδα του αρκουδιάρη.
Αλλά, ας αφήσουμε αυτά τα "συνωμοσιολογικά σενάρια" κι ας διερευνήσουμε μιαν ακόμη αλήθεια, μια ακόμα πτυχή του "ελληνικού προβλήματος".
Η πατρίδα μας κι ο λαός μας δολοφονούνται συστηματικά και μεθοδευμένα απ' το Δ' Ράιχ και τις ουρές του "κυρίως, αν όχι αποκλειστικά για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους", σωρεύοντας ασφαλώς νέα χρέη στις πλάτες του ελληνικού λαού.
100 έως 115 δις υποτίθεται ότι "κόβουν" με το περιβόητο PSI...130 μας φορτώνουν με τη νέα Πράξη Υποτέλειας!
Κάπως έτσι, μας λένε, θα φτάσουμε το 2020 στα ίδια επίπεδα σχέσης του δημόσιου χρέους προς το ΑΕΠ της χώρας, 120%, ακριβώς δηλαδή σ' εκείνο το σημείο που οδήγησε αρχικά τη χώρα στα νύχια του ΔΝΤ και της τρόικας!
Παράλογο; Προφανώς...
Θα έχουμε, όμως, λέει, πετύχει μέχρι τότε να εκμηδενίσουμε το πρωτογενές έλλειμμα της χώρας και να έχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, οπότε μια χαρά θα μπορούμε να εξυπηρετούμε το δημόσιο χρέος της χώρας.
Άντε πάλι η εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους.
Τώρα, βέβαια, οι διάφοροι Παπακωνσταντίνου ορκίζονταν ότι το 2011 η Ελλάδα θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης, ο δε ποταπός Τόμσεν μας έλεγε ότι με το πρώτο μνημόνιο η ύφεση το 2011 θα είχε πάει στο -3,5% και φέτος θα είχε μηδενίσει. Στην πραγματικότητα, η ύφεση τρέχει με -7%, για έκτη συνεχή χρονιά, και μέχρι το τέλος του έτους αναμένεται να ξεπεράσει την ύφεση της Αργεντινής κατά την εποχή που έκανε το "μπαμ".
Εκείνο που συμβαίνει, ας το αποδεχθούμε επιτέλους, είναι πως η Ελλάδα αποτελεί το πειραματόζωο για τον παραδειγματισμό των υπόλοιπων κρατών του νέου "ζωτικού χώρου" της γερμανικής λίγκας. Κανείς δεν θέλει να μας "σώσει", αγαπητοί συνιθαγενείς μου, κανείς δε δίνει δεκάρα για το αν θα παραμείνουμε ή όχι στην ευρωζώνη, αν θα ζήσουμε ή αν θα ψοφήσουμε, για το αν το 2020 η Ελλάδα θα έχει χρέος που θ' αντιστοιχεί στο 120% του ΑΕΠ της ή στο 500% του...διαγαλαξιακού ΑΕΠ!
Όλη αυτή η λαίλαπα δεν έχει καμιά, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ σχέση με το χρήμα, έχει σχέση με τον έλεγχο, με μια Νέα Τάξη των πραγμάτων μέσα σ' έναν πενταπολικό κόσμο, στον οποίο η "Μεγάλη Γερμανία" αξιώνει δυναμικά τη θέση της και πάλι μέσα από έναν ιδιότυπο αποικιακό ανταγωνισμό.
Εξ' ου και τα καμώματα του Σόιμπλε. Τώρα θέλει να του υπογράψει δήλωση γερμανικών φρονημάτων μέχρι η...Παπαρήγα κι ο Τσίπρας!!!
Κι αν, λέμε τώρα, πήγαιναν η Παπαρήγα κι ο Τσίπρας με τα γόνατα στην γερμανική πρεσβεία, ή ακόμα και στο Βερολίνο, για να υπογράψουν δήλωση γερμανικών φρονημάτων προς την ΑΕ Αγκέλα, τότε ο Σόιμπλε, και οι γερμανικές τσουλίτσες των Βρυξελλών, θα απαιτούσαν να υπογράψουν ανάλογη δήλωση όλοι οι Έλληνες κι οι Ελληνίδες άνω των έξι ετών!
Αλλά αν ακόμα κι αυτό συνέβαινε, τότε θα απαιτούσαν να παραδοθεί ως όμηρος το 1/3 του ελληνικού πληθυσμού και να κλειστεί σε στρατόπεδα εργασίας του Δ' Ράιχ σαν "εγγύηση" για την πιστή εφαρμογή της Πράξης Υποτέλειας.
Αλλά ακόμα κι αυτό αν κάναμε (μερικοί συνιθαγενείς θα ήσαν ενδεχομένως έτοιμοι να αποδεχθούν ακόμα κι ένα τέτοιο σενάριο, μη τυχόν και φανούμε "αναξιόπιστοι" προς τους πιστωτές μας και εν γένει "μπαταξήδες"· άλλωστε, ο "εθναμύντωρ" κ. Καρατζαφέρης, πριν την τελευταία του μεγαλειώδη κυβίσθιση, είχε δηλώσει πως ακόμα και τις κόρες και τους γιούς μας θα έπρεπε να εκπορνεύσουμε, προκειμένου να μην στεναχωρήσουμε την φραου Μέρκελ και τον μουσιού Σαρκοζί), τότε θα απαιτούσαν να εξολοθρεύσουμε τον υπόλοιπο πληθυσμό, γιατί δεν γίνεται να εξυπηρετεί ταυτόχρονα η Ελλάδα και τον λαό της και το χρέος της!
Τι απομένει, άραγε;
Να δείτε, πώς απάντησε κάποτε κάποιος σε τούτο 'δω το κομμάτι της ευλογημένης γης, όταν δέχτηκε ένα αντίστοιχα ευτελές τελεσίγραφο.
Α, ναι:
"Alors, c'est la guerre!"
Και δεν χρειάζονται ντουφέκια, κράνη και παλάσκες γι' αυτό το νέο μεγάλο "ΟΧΙ", που καλείται και πάλι να πει ο λαός μας.
Μόνο τόλμη, χρειάζεται, πατριωτισμός και υψηλό φρόνημα.
Τελικά, το ζήτημα είναι αν σε τούτη εδώ την πατρίδα υπάρχουν ακόμη Έλληνες, που να διαθέτουν εκείνη την τόλμη, τον πατριωτισμό και, κυρίως, την υψηλοφροσύνη για να διατρανώσουν ένα νέο, μεγάλο "ΟΧΙ" στη θέση των ευτελών "ναι", και να ξαναγράψει ο λαός μας ιστορία.

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2012

Η χαλασμένη γκιλοτίνα...


Το ξέρετε, φαντάζομαι, εκείνο το παλιό ανέκδοτο, όπου τρεις ταξιδιώτες, μεταξύ των οποίων κι ένας Έλληνας, έπεσαν στα χέρια μιας φυλής κανιβάλων.
"Επειδή είμαστε φιλεύσπλαχνη φυλή", τους είπαν οι κανίβαλοι, "θα σας αφήσουμε να διαλέξετε τον τρόπο που θα πεθάνετε, πριν σας φάμε. Σπάθη ή γκιλοτίνα;
Αν, παρ' ελπίδα, κάποιος ισχυρός θεός προστατεύει κάποιον απ' εσάς, και γλιτώσει τον θάνατο, θα τον αφήσουμε ελεύθερο"
.
"Την γκιλοτίνα", είπε ο πρώτος ταξιδιώτης. Ας τελειώνει γρήγορα το μαρτύριό μου, σκέφτηκε μέσα του.
Τον έβαλαν οι κανίβαλοι στην γκιλοτίνα, φρρρστ!, λίγο πριν η λεπίδα τον αποκεφαλίσει, κόλλησε!
"Ελεύθερος", του είπαν οι κανίβαλοι, με μια κάποια δυσφορία. Αυτοί οι θεοί τους είχαν στερήσει το ένα τρίτο του σημερινού τους γεύματος, σκέφτηκαν τρίβοντας αμήχανα τα κοκάλινα φυλαχτά στον λαιμό τους!
"Την γκιλοτίνα, την γκιλοτίνα!", αναφώνησε με ενθουσιασμό ο δεύτερος ταξιδιώτης.
Φρρρστ!, ξανακόλλησε η λεπίδα, λίγα εκατοστά πάνω απ' τον σβέρκο του!
"Ελεύθερος κι εσύ", είπαν εκνευρισμένοι πλέον οι κανίβαλοι.
Α, σίγουρα κάποιος θεός τους εχθρεύονταν και σκόπευε να τους αφήσει νηστικούς εκείνη τη μέρα...
Ήρθε κι η σειρά του Έλληνα.
Οι κανίβαλοι έβριζαν μέσα απ' τα δόντια τους εξετάζοντας την γκιλοτίνα, δεν μπορούσαν να καταβάλουν τι στο καλό συνέβαινε με δαύτην. Ο Γερμανός γυρολόγος που τους την είχε πουλήσει είχε ορκιστεί σ' όλους τους θεούς και τους δαίμονες ότι ήταν το πιο αποτελεσματικό όπλο που είχαν δει ποτέ τα μάτια τους: με ελάχιστο, σχεδόν καθόλου κόπο μπορούσε να κόψει ακόμα και τον πιο χοντρό σβέρκο. Την είχαν δοκιμάσει σε μια χοντρή ιρλανδέζικη αγελάδα, που τους είχε πουλήσει ένας Άγγλος πάστορας, και της είχε κόψει το λαιμό στιγμιαία! Ούτε γκιχ δεν πρόλαβε να κάνει το ζώο. Κι ένας Γάλλος κομψευόμενος αλμπάνης, είχε περάσει μόλις πριν δυο τρεις μέρες απ' το χωριό τους και τους είχε πάρει ένα ντορβά χρυσάφι, υποσχόμενος ότι είχε λαδώσει τόσο καλά τον μηχανισμό κι είχε τροχίσει τόσο καλά την λεπίδα, που πλέον δεν μιλούσαμε για μαχαίρι, αλλά για τον άνεμο του θανάτου!
Βυθισμένοι μέσα σ' αυτές τις μαύρες σκέψεις, άκουσαν τον Έλληνα να λέει:
"Την σπάθη!"
"Μπαρδόν;", τον ρώτησαν εμβρόντητοι οι κανίβαλοι.
"Την σπάθη, την σπάθη", ξαναείπε ο Έλληνας με σπουδή.
"Μα...είσαι εντελώς τρελός;", ψέλλισε με τα μάτια του ορθάνοιχτα απ' την έκπληξη ένας απ' τους άλλους δυο ταξιδιώτες.
"Αφού η γκιλοτίνα είναι χαλασμένη, ρε φίλε", τον αποστόμωσε ο Έλληνας!

Στα καθ' ημάς, ο πρωθυπουργός μας, καθώς και τα συστημικά δεκανίκια της -θου Κύριε!- "ελληνικής" προσωρινής κυβέρνησης, μάς έθεσαν ένα απ' τα γνωστά ψευτοδιλήμματα:
"Ή εξαθλιωνόμαστε, ξεπουλιόμαστε, εξανδραποδιζόμαστε ή χανόμαστε!".
Βεβαίως, κάποιοι εξ' αυτών μας έλεγαν, προ διετίας, ότι το 2011 η Ελλάδα θα παρουσίαζε πρωτογενή πλεονάσματα και θα έμπαινε σε τροχιά ανάπτυξης. Ήταν το καρότο στο προηγούμενο δόκανο: "Ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε"!
Ο κ. Παπαδήμου οιμώζει σήμερα ότι έχουμε δυο επιλογές: η μια είναι να εξαθλιωθούμε υπόδουλοι ή άλλη είναι να εξαθλιωθούμε ελεύθεροι!
Αν δεν κάνουμε ό,τι ακριβώς μας λένε οι μοχθηροί εταίροι μας, μέσω του κ. Παπαδήμου, αν δηλαδή δεν κάτσουμε, ήσυχοι ήσυχοι, να μας κόψουν μια λίμπρα σάρκας δίπλα ακριβώς απ' την καρδιά μας, θα μας αφήσουν στην τύχη μας και τότε...
Τότε, μας ενημέρωσε σχεδόν συντετριμμένος ο -θου Κύριε!- πρωθυπουργός "μας", μιας και παρουσιάζουμε ακόμα ένα πρωτογενές έλλειμμα της τάξης των 5,2 δις ευρώ, θα ακολουθήσει η καταστροφή:
"Ωιμέ!, σκύλες της λύσσας, δεν θά 'χουμε λεφτά για μισθούς και συντάξεις, θα κλείσουν τα σχολεία και τα νοσοκομεία, θα παρουσιαστούν ελλείψεις σε βασικά είδη διαβίωσης, θα φουντώσει η ανεργία, θα βουλιάξουμε στην ύφεση και στον πληθωρισμό, δεν θά 'χουμε πετρέλαιο για να κινηθούμε και να ζεσταθούμε, τα παιδιά μας θα πεινάσουν, ο κοινωνικός ιστός θα διαρραγεί, η χώρα μας θα καταστεί περίγελος και θ' απομονωθεί διεθνώς.
Στις Βρυξέλλες, αδερφές μου, στις Βρυξέλλες!"

Βεβαίως, δεν βρέθηκε κάποιος για να πει στον αξιότιμο τραπεζίτη - πρωθυπουργό μας πως, όλα αυτά τα τόσο τραγικά που προφητεύει, συμβαίνουν ήδη στον τόπο μας!
Μάλλον πρόκειται περί τυφλού προφήτη...
Κανείς δεν βρίσκεται για να πει σ' όλο αυτό το συστημικό χαλκείο, που καμώνεται το πολιτικό προσωπικό της χώρας, ότι οι "φίλοι μας" στην Εσπερία μας έχουν κάνει ήδη γνωστό, ααα, σ' αυτό είναι σπαθάτοι, ότι από 'δω και μπρος η Ελλάδα "θα πρέπει να ζήσει με τις δικές της δυνάμεις και μόνον, σε ό,τι αφορά τις δημοσιονομικές της ανάγκες". Για τις τράπεζες γίνεται ο ντόρος όλος και για την συνέχιση της εξυπηρέτησης του ελληνικού δημόσιου χρέους. Που θα πει, ότι έτσι κι αλλιώς θα τα ζήσουμε αυτά, τα καταστροφικά, που προφήτεψε ο τυφλός μας Μάντης, θα τα ζήσουμε όμως κουλήδες σε μια μπανανία, όπου οι τράπεζες δεν θα καταρρεύσουν και τα προηγούμενα δανεικά του -λέμε τώρα- κράτους μας θα συνεχίζουν να αποπληρώνονται απ' τους ίδιους τους δανειστές μας (!), φορτώνοντας ασφαλώς τους ιθαγενείς με νέα δάνεια και μάλιστα υπό το αγγλικό δίκαιο, δηλαδή υπό το δίκαιο του πιστωτή!
Τώρα, βέβαια, γιατί, αφού θα πεινάσουμε που θα πεινάσουμε, δεν το κάνουμε με εθνικό νόμισμα κι εθνικού τύπου οικονομία, ώστε να υπάρχει μια προοπτική μελλοντικής ανάκαμψης κι ανάπτυξης, όπως συνέβη στην Αργεντινή, ή γιατί δεν θα μπορούσαν οι τράπεζες, αντί να κοινωνικοποιήσουν τις ζημιές τους, απλά να κοινωνικοποιηθούν - εθνικοποιηθούν καθαυτές, είναι ένα ζήτημα στου οποίου το άκουσμα ο Μάντης μας, κι οι παρ' αυτώ ιεροφάντες και μαθητευόμενοι μάγοι, παθαίνουν μια ιερή τρέλα κι αφρίζουν σαν σαλοί ενώπιον ασεβών και βλάσφημων χειλών...
"Αν δεν σας αρέσει η σπάθη, να διαλέξετε άλλον, ισοδύναμου αποτελέσματος τρόπο θανάτωσής σας", μας κατακεραυνώνουν οι διάφοροι θεσμικοί δήμιοί μας.
Μπορούμε να διαλέξουμε την γκιλοτίνα, ρε παιδιά;



ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ, "Της αγάπης αίματα"
Ποίηση: Οδυσσέας Ελύτης
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης

Της αγάπης αίματα με πορφύρωσαν
και χαρές ανείδωτες με σκιάσανε
οξειδώθηκα μες στη νοτιά των ανθρώπων
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Στ' ανοιχτά του πελάγου με καρτέρεσαν
Με μπομπάρδες τρικάταρτες και μου ρίξανε
αμαρτία μου να 'χα κι εγώ μιαν αγάπη
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τον Ιούλιο κάποτε μισανοίξανε
τα μεγάλα μάτια της μες στα σπλάχνα μου
την παρθένα ζωή μια στιγμή να φωτίσουν
μακρινή μητέρα ρόδο μου αμάραντο

Τρίτη, 7 Φεβρουαρίου 2012

Κισμέτ...


«Oι Γερμανοί στο τέλος πάντα χάνουν φίλε»
Αλιεύθηκε από το inprecor.gr

«Oι Γερμανοί στο τέλος πάντα χάνουν φίλε» μου ‘λεγε με νόημα ο φίλος μου ο Παντελής τραβώντας γρήγορες ρουφηξιές απ’ το τσιγάρο του.
«Είναι ιστορικά εξακριβωμένο», υποστήριζε με πάθος πίνοντας μια γουλιά απ΄ τον καφέ του.
Τον κοίταζα εξεταστικά και γινόταν έξαλλος. Κουνούσε τα χέρια του έντονα και μετά από κάθε φράση έβηχε δυνατά λες και τα σωθικά του θα ξεκολλούσαν απ’ τις εκκρίσεις...
-«Ναι ρε φίλε αλλά όπως έλεγε και ο Λίνεκερ το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζεται μεταξύ δυο ομάδων που αριθμούν από 11 παίκτες η καθεμία και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί»,του απαντούσα με ύφος και στόμφο για να του τσακίσω τα νεύρα.
-«Δεν μας γ…μας και εσύ και ο Λίνεκερ ρε φίλε. Εδώ μιλάνε τα στοιχεία. Η ιστορία έγραψε…» μου έλεγε γνέφοντας στους απέναντι που έπιναν τον καφέ τους μην μπορώντας να καταλάβουν γιατί ο Παντελής ωρυόταν.
-«Ρε μάστορα πώς το εξηγείς αυτό;» τον ρώτησα, προσπαθώντας πρώτον να χαμηλώσω την ένταση και δεύτερον να τον ακούσω γιατί ενώ αμπελοφιλοσοφεί, όσον αφορά στη ζωή και τις γυναίκες, ιστορία και κατέχει και κριτική σκέψη διαθέτει. Απλώς είναι φωνακλάς μονομανής και εκνευριστικά ισχυρογνώμων.
-«Άκου και γράψε τι θα σου πω να τα λες και εσύ αν σε ρωτάνε…» μου είπε και ξαφνικά γαλήνεψε και ήπιε την τελευταία γουλιά απ ’τον νερωμένο καφέ του.
-«Σαράγιεβο 1914. Ένας Σέρβος φοιτητής δολοφονεί τον διάδοχο του Αυστροουγγρικού θρόνου. Παγκόσμιος πόλεμος Α. Ποιός είναι πίσω από τους Αυστριακούς. Οι Γερμανοί με τον Βίσμαρκ. Ζωτικός χώρος σου λέει, δεν μπορεί οι Αγγλοσάξονες και οι Γάλλοι να κάνουν ό,τι γουστάρουν. Διέλυσαν την Οθωμανική Αυτοκρατορία με το έτσι θέλω, έφτιαξαν μεγάλη Ελλάδα, έκαναν κομμάτια τα Βαλκάνια και ελέγχουν το μεσογειακό εμπόριο κάτω απ’ τη μύτη μας. Χώρια που έχουν και ένα κάρο αποικίες και εμείς τα ψίχουλα. Με εννοείς;» μου λέει και μου παίρνει και ένα τσιγάρο απ’ το πακέτο γιατί ως συνήθως δεν του έχει μείνει κανένα.
»Χάνουν τον πόλεμο τα Γερμανάκια, ένα –μηδέν οι γιακάδες απ’ την Εσπερία. Πάει η Αυστροουγγαρία να οι Σλοβενίες στον χάρτη, να οι Κροατίες, να οι Ουγγαρίες. Βάλε και τις πολεμικές αποζημιώσεις, άντε να σηκώσεις κεφάλι. Περνάνε τα χρόνια, φτώχεια καταραμένη οι Γερμανοί, οι Γάλλοι κολυμπάνε στη σαμπάνια και τα Αγγλάκια κάθε μέρα στις 5 το απόγευμα τσάι Κεϋλάνης που σημειωτέον είναι δική τους».
-«Να κεράσω ένα καφέ ρε Παντελή;» τον ρωτάω γιατί διαισθάνομαι ότι η ιστορία θα πάρει ώρα.
-«Άσε ρε με τους καφέδες και άκου να μαθαίνεις, τελειώνω εξάλλου. Πού μείναμε;»
«Στην Κεϋλάνη σ ’εκείνο το τσάι των Άγγλων» του απαντάω με έμφαση.
-«Ωραία λοιπόν άκου την συνέχεια. Έρχεται μετά ο Χίτλερ, ζωτικός χώρος σου λέει κι αυτός, Άρια φυλή και τα συμπαρομαρτούντα, μασάνε οι Γερμανοί, δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς γιατί έπεφτε βούρδουλας, τα κάνουν τακίμι με τη Ρωσία του Πατερούλη- σύμφωνο μη επίθεσης Μολότοφ – Ρίμπεντροπ- γιατί φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, προσαρτά την Τσεχοσλοβακία, δεν κουνιέται κανένας, προσαρτά την Αυστρία χωρίς να ανοίξει μύτη και μετά σου λέει, αφού μου άνοιξε η όρεξη, δεν κάνω κι έναν πόλεμο. Μην τα ‘χουν όλα δικά τους οι Αγγλοσάξονες και τα παρφουμαρισμένα Γαλλάκια. Παγκόσμιος πόλεμος Β. Κι εκεί που νομίζουν ότι θα γίνουν αυτοκράτορες, να σου οι Ρώσοι στο κόλπο, πήγε να πάρει τη Μόσχα βλέπεις, να σου και τα Αμερικανάκια στη Νορμανδία, στη μέγγενη ο Χίτλερ και το Βερολίνο χωρισμένο οικόπεδο. Πάλι χαμένοι οι Τεύτονες. Με εννοείς;»
-«Ναι ρε φίλε αλλά το τότε με το τώρα τι σχέση έχει;»
-«Ζωτικός χώρος ρε φίλε, απόλυτη οικονομική διείσδυση, ανεξάρτητες οικονομικές ζώνες, επιρροή, Siemens, Deutche Bank και τα λοιπά. Εξουσία και ξερό ψωμί. Σου λέει εμείς δουλεύουμε σαν ρομπότ, έχουμε ΑΑΑ, είμαστε η ατμομηχανή της Ευρώπης και θα είμαστε ίσα και όμοια με τους Αγγλογάλλους και τους Ιταλούς που μπορεί να έχουν Ferrari αλλά δε φτιάχνουν Μερσεντέ;»
-«Εντάξει ρε Παντελή, έχει μια βάση η θεωρία σου αλλά ο Λίνεκερ άλλα έλεγε.»
-«Δεν μας γ…μάς κι εσύ και ο Λίνεκερ»!!! φώναξε .
Έσβησε βιαστικά το τσιγάρο του, έγνεψε στους απέναντι κι έφυγε χτυπώντας με στον ώμο.
-«Άσε τον Λίνεκερ, τον Παντελή άκου, οι Γερμανοί στο τέλος πάντα χάνουν.»

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2012

"Δικαίωση"...


Χάγη: Υπέρ της Γερμανίας η απόφαση για το Δίστομο
Αλιεύθηκε από το tvxs

Υπέρ της Γερμανίας η απόφαση του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σχετικά με τις αποζημιώσεις για τα ναζιστικά εγκλήματα. Το Δικαστήριο τάχθηκε κατά των θετικών αποφάσεων ιταλικών δικαστηρίων σχετικά με τη διεκδίκηση αποζημιώσεων για την περίπτωση του Διστόμου. Μετά την ανακοίνωση της απόφασης, η Ρώμη δήλωσε πως θα τη σεβαστεί, ενώ ο καθηγητής Στέλιος Περράκης, ο οποίος εκπροσώπησε την Ελλάδα στην παρέμβαση που έκανε στη Χάγη, δήλωσε πως «ο αγώνας για τη διεκδίκηση των γερμανικών επανορθώσεων συνεχίζεται» και πως το ελληνικό κράτος «θα πρέπει να προχωρήσει στη διεκδίκηση».

"Πατέρα, νοιάσου για τη μάνα μας και φρόντιζέ την, όταν δεν θα είμαστε πια εμείς. Και συ, φτωχή μας μάνα, μη μας ξεχνάς. Ο παντοδύναμος Θεός θέλησε να πάρει εμάς, για να ιδήτε εσείς καλύτερες μέρες.
Θάρρος!
Για την ανθρωπότητα πέθαναν χιλιάδες νέοι..."
*

Τα τελευταία λόγια στο γράμμα δυο μελλοθάνατων αδερφών, του Άγγελου και του Μαρίνου Μπάρκα, 22 και 17 ετών αντίστοιχα, πριν εκτελεστούν απ' τους Γερμανούς στο σκοπευτήριο της Καισαριανής τον Μάιο του 1942.

*Από το: Π. Επεκινίδης, Η Ελληνική Αντίστασις, 1941 - 1945, σ.σ. 220-225

Σάββατο, 4 Φεβρουαρίου 2012

Μωρ', τι μας λες;

Παραδίδει την εντολή ο Παπαδήμος αν δεν συμφωνήσουν οι αρχηγοί
Αλιεύθηκε από το iefimerida

Την πιθανότητα να παραδώσει την εντολή ο Λουκάς Παπαδήμος αν στην αυριανή συνάντηση με τους τρεις πολιτικούς αρχηγούς δεν υπάρξει συμφωνία για τα μέτρα που θα ληφθούν, εξετάζουν στο Μέγαρο Μαξίμου.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο κ. Παπαδήμος έχει ενοχληθεί απο τις διαρροές αλλα και από δημόσιες τοποθετήσεις και από τα τρία κόμματα που στηρίζουν την κυβέρνηση και εξετάζει την πιθανότητα, αν αύριο τεθούν εμπόδια στην πορεία για την υπογραφή της δανειακής σύμβασης να παραδώσει την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

«Εμείς δεν έχουμε τέτοια πρόθεση αλλα αν κάποιοι θέλουν να τινάξουν στον αέρα όσα έχουν γίνει αυτο το τελευταίο διάστημα....» έλεγαν συνεργάτες του κ. Παπαδήμου σε σχέση με την πιθανότητα να παραιτηθεί ο πρωθυπουργός αν η αυριανή σύσκεψη δεν εξελιχθεί ομαλα.

«Δεν θέλω να κάνω τέτοιες υποθέσεις. Νομίζω ότι οι πολιτικοί αρχηγοί θα πάρουν μαζί με τον πρωθυπουργό τις αποφάσεις για το πως θα προχωρήσουμε από εδώ και πέρα. Όλα τα ζητήματα θα τα συζητήσουν από κοινού οι πολιτικοί αρχηγοί», δηλωσε για το θπεμα στον real fm ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Π. Καψης.

Πάντως από την πλευρα της ΝΔ έχουν γίνει διαρροές του τύπου: «καλό είναι ο κ. Παπαδήμος να κρατάει σκληρή στάση στις διαπραγματεύσεις του με την Τρόικα και όχι στο εσωτερικό της χώρας»

Ο πρωθυπουργός συναντάται με τον διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ. Προβόπουλο ενω στις 19.30 θα έχει συνάντηση με τον κ. ΕΥ. Βενιζέλο.

- Τι περιμένουμε στην αγορά συναθροισμένοι;
Είναι οι βάρβαροι να φθάσουν σήμερα.

- Γιατί μέσα στην Σύγκλητο μια τέτοια απραξία;
Τι κάθοντ' οι Συγκλητικοί και δεν νομοθετούνε;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα.
Τι νόμους πια θα κάνουν οι Συγκλητικοί;
Οι βάρβαροι θα έλθουν να νομοθετήσουν.

- Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στης πόλεως την πιο μεγάλη πύλη
στον θρόνο επάνω, επίσημος, φορώντας την κορώνα;

Γιατί οι βάρβαροι θα φτάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να τον δώσει μια περγαμηνή. Εκεί
τον έγραψε τίτλους πολλούς κι ονόματα.

- Γιατί οι δυό μας ύπατοι κ' οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες, τες κεντημένες τόγες'
γιατί βραχιόλια φόρεσαν με τόσους αμεθύστους,
και δαχτυλίδια με λαμπρά, γυαλιστερά σμαράγδια'
γιατί να πιάσουν σήμερα πολύτιμα μπαστούνια
μ' ασήμια και μαλάματα έκτακτα σκαλιγμένα;

- Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα'
και τέτοια πράγματα θαμπόνουν τους βαρβάρους.

- Γιατί κ' άξιοι ρήτορες δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλλουνε τους λόγους τους, να πούνε τα δικά τους;

Γιατί οι βάρβαροι θα φθάσουν σήμερα'
κι αυτοί βαρυούντ' ευφράδειες και δημηγορίες.

- Γιατί ν' αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ' η σύγχυσις. (Τα πρόσωπα τι σοβαρά που εγίναν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ' η πλατείες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ συλλογισμένοι;

Γιατί ενύχτωσε κ' οι βάρβαροι δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ' τα σύνορα,
και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τι θα γίνουμε χωρίς βαρβάρους.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Κ.Π. Καβάφης, "Περιμένοντας τους βάρβαρους".

Πέμπτη, 2 Φεβρουαρίου 2012

"Ο Άη Λαός"...



Ο Αη λαός
Στίχοι: Μιχάλης Μπουρμπούλης
Μουσική: Δημήτρης Λάγιος

Τα παιδιά μας εγίναν πετρώματα
πολιτείες θαμμένες και μάρμαρα
αεράκι που φέρνει αρώματα
μες στα χρόνια που έρχονται βάρβαρα.

Ρίξε Απρίλη δυο νερά
φέξε και συ φεγγάρι
άνοιξε γη να ξαναβγεί
το μέγα άνθος της φυλής
εκδίκηση να πάρει.

Τα παιδιά μας περνούν ψιθυρίζοντας
ποταμός μες στις πέτρες υπόγειος
ένας λίβας που καίει σφυρίζοντας
και γεμίζει με αίμα η Μεσόγειος.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2012