Παρασκευή, 27 Απριλίου 2012

Να ξαναβρούμε τη ζωή μας...






«Μας έλεγαν όταν υποταχθείτε θα νικήσετε».
Αλιεύθηκε από το ΓΡΕΚΙ

Μια εικόνα και πάνω της τυπωμένοι, στίχοι από το «Σκουριά και Aρμύρα», του 1989, σε ποίηση του Γιώργου Σεφέρη κάνει το γύρο του Facebook τις τελευταίες ώρες.

Με ένα μήνυμα: να μην κατεβάσουμε το κεφάλι, να μην εγκαταλείψουμε την προσπάθεια...

Η εικόνα έχει εκατοντάδες likes και κοινοποιήσεις...

Ένα σπουδαίο μήνυμα - πικρό ίσως -, ένα συγκινητικό κάλεσμα για αλλαγή:


«Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν υποταχθείτε.
Yποταχθήκαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν αγαπήσετε.
Aγαπήσαμε και βρήκαμε τη στάχτη.
Mας έλεγαν θα νικήσετε όταν εγκαταλείψετε τη ζωή σας.
Bρήκαμε τη στάχτη.
Mένει να ξαναβρούμε τη ζωή μας
Tώρα που δεν έχουμε πια τίποτα»


Γιώργος Σεφέρης 

Τετάρτη, 25 Απριλίου 2012

Μπορούμε;


Σόιμπλε: Το δημοσιονομικό σύμφωνο θα επικυρωθεί από όλες τις χώρες
Αλιεύθηκε από τα ΕΠΙΚΑΙΡΑ


Σίγουρος πως το ευρωπαϊκό δημοσιονομικό σύμφωνο "θα επικυρωθεί από όλες τις χώρες", όποιος και αν είναι ο επόμενος πρόεδρος της Γαλλίας, δήλωσε σήμερα ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο οποίος επανέλαβε την αντίθεσή του προς τα ευρωομόλογα, που ζητεί ο Φρανσουά Ολάντ.
(...)
Ο Φρανσουά Ολάντ επιθυμεί επίσης την έκδοση "ευρωομολόγων", δηλαδή την αμοιβαιοποίηση του χρέους στη ζώνη του ευρώ για να αποτραπεί η επίθεση των χρηματο-πιστωτικών αγορών προς ορισμένες χώρες.
Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) κάλεσε επίσης τη Γερμανία να δεχτεί αυτή τη λύση.
"Σαν να μπορούσε αυτό να πείσει το ισπανικό και το ιταλικό κοινοβούλιο, να λάβουν τις δύσκολες αποφάσεις που απαιτούνται" δήλωσε ειρωνικά ο κ. Σόιμπλε. "Νομίζω ότι αυτή είναι η λάθος λύση", τόνισε, επικαλούμενος για παράδειγμα τη μείωση των ελλειμμάτων στη Γερμανία, που όπως είπε είναι ο καλύτερος τρόπος για να υποστηριχθεί η ανάπτυξη της.
Βρίσκουν και τα κάνουν οι φρίτσηδες...
Φαντάζεστε να τολμούσε, αυτό το ανθρωπάκι, να απευθύνει τέτοιου είδους ειρωνείες σε μια Γαλλία του Ντε Γκωλ ή του Μιτεράν;
Το έχω γράψει πολλές φορές, πως η Ελλάδα, κι όλος ο ευρωπαϊκός Νότος, δεν φαλίρισε οικονομικά, φαλίρισε πρωτίστως πολιτικά. Η Γερμανία κατάφερε με την ευρωζώνη ό,τι δεν κατάφερε άλλοτε με την Βέρμαχτ: να καθυποτάξει την Ευρώπη.
Κάποτε ο "ζωτικός χώρος" της "Μεγάλης Γερμανίας" ήσαν οι ουκρανικές στέπες, τώρα είναι ο ευρωπαϊκός Νότος. Δεν χρειάζονται πλέον στούκας, οι Γερμανοί κρατούν το τραπεζικό και νομισματικό σύστημα της Ευρώπης απ' τους όρχεις, ενώ οι "σοβαρές" γερμανικές επιχειρήσεις, τύπου MIESENS, κρατούν απ' τους όρχεις όλο σχεδόν το συστημικό πολιτικό προσωπικό των PIIGS. "Το χρήμα κινεί τον κόσμο", ενίοτε τον υποδουλώνει κιόλας.
Το αλαζονικό ανθρωπάκι αισθάνεται αρκετά ισχυρό για να προκαλεί τους πάντες, ξεχνώντας (;) πως η "πειθαρχημένη" Γερμανία παραβιάζει πρώτη απ' όλες τους όρους της συνθήκης του Μαάστριχ, πως κουβαλάει ένα κολοσσιαίο δημόσιο χρέος, πως τα πλεονάσματα της είναι στην ουσία τα ελλείμματα των ατυχών της εταίρων.
Αλήθεια, τι ακριβώς προσφέρει αυτή την στιγμή η Γερμανία στην υπόθεση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης;
Απολύτως τίποτα, αντιθέτως, το γερμανικό άχθος συντρίβει ολόκληρους ευρωπαϊκούς λαούς και κράτη, ίσα για να παραμείνουν τα χαρτιά της Γερμανίας ΑΑΑ και να μπορεί να δανείζεται φτηνά.
Μα, δεν μας είπε το ανθρωπάκι, για ποιον λόγο θα πρέπει τελικά να καταφεύγει σε δημόσιο δανεισμό η "κραταιά" Γερμανία, γιατί δεν δίνει πρώτη εκείνη το "αυτάρκες" παράδειγμα; Να σας θυμίσω μόνο ότι πολύ πρόσφατα, με το που έβηξαν τα εργατικά συνδικάτα, η Γερμανία έδωσε μια γενναία αύξηση της τάξης του 6,3% στα δυο εκατομμύρια δημοσίους υπαλλήλους της.
"Γιατί μπορεί", θα απαντήσουν ορισμένοι αδιόρθωτοι ιθαγενείς: "Ίσα κι όμοια είμαστε;"
Ναι, μπορεί, γιατί εμείς της δίνουμε αυτήν την δυνατότητα.
Γιατί της έχουμε εκχωρήσει τη δυνατότητα να ελέγχει απόλυτα, και φυσικά κατά το συμφέρον της, όλα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία της Ευρώπης, γιατί μια ολόκληρη σειρά από ευρωπαϊκά κράτη παριστάνουν τα υποζύγια του "παίκτη Γερμανία".
Αλλά στον τόπο μου λένε: "Το χωριό μπορεί να ζήσει χωρίς την πόλη, η πόλη δεν ζει χωρίς το χωριό".
Αν ο ευρωπαϊκός Νότος θέλει να επιβιώσει, αν δεν έχουμε βυθισθεί όλοι μας σε μια αυτοκτονική κατατονία, η μοναδική λύση είναι μια Λατινική Ένωση ή μια Μεσογειακή Ένωση, που θα απομονώσει την Γερμανία και τους δορυφόρους της.
Μπορεί να "ζήσει" η νότιος Ευρώπη χωρίς την Γερμανία και τη λίγκα της;
Ασφαλώς και μπορεί!
Μπορεί να "ζήσει" η Γερμανία κι η λίγκα της χωρίς τα νοτιοευρωπαϊκά υποζύγια;
Όχι, δεν μπορεί!
Το χρήμα κινεί τον κόσμο, καθώς είπαμε, και μια "απόσχιση" της νότιας Ευρώπης, προεξάρχουσας της Γαλλίας, απ' το γερμανικό τζάγκερνοτ θα κόστιζε στην βορειοευρωπαϊκή λίγκα τρισεκατομμύρια, αλλά κυρίως την ηγεμονική θέση της Γερμανίας στο πενταπολικό γεωστρατηγικό παιχνίδι.
Το ανθρωπάκι, καθώς κι όλη η αγοραία παρασυναγωγή, τα γνωρίζουν όλα αυτά.
Εξ' ου κι έχουν εξαπολύσει μια επικοινωνιακή τρομοκρατία εναντίον των "απείθαρχων" Ελλήνων, αλλά και των "άτακτων" Γάλλων. Τρέμουν, κυριολεκτικά, μπροστά στο ενδεχόμενο ο ευρωπαϊκός Νότος να δει κάποια στιγμή την αλήθεια, ότι δηλαδή πραγματική αιτία της ευρωπαϊκής "κακοδαιμονίας" είναι η γερμανική αλαζονεία.
Από πολλές απόψεις, ο Σόιμπλε είναι η προσωποποίηση αυτής της αλαζονείας, είναι "το πρόσωπο" της Γερμανίας στην "νέα εποχή".
Η Ελλάδα μπορεί να επιβιώσει πέρα κι έξω απ' αυτή την καταδυνάστευση, πρέπει να το πιστέψουμε όλοι μας.
"Μπορούμε", πράγματι, αλλά δεν μπορούμε αλυσοδεμένοι. Το ίδιο μπορεί κι η Ισπανία, η Πορτογαλία, ιδιαίτερα η Γαλλία, όλος ο ευρωπαϊκός Νότος "μπορεί", αρκεί να ξεφύγει απ' τη λογική των κουίσλινγκ και του pourquoi, αρκεί να ξεφύγει απ' τον πολιτικό νανισμό, τύπου Σαρκοζί, και τον πολιτικό δωσιλογισμό.
Πέρα απ' όλα τ' άλλα, εμείς οι Έλληνες πρέπει να αποφασίσουμε ορθολογικά.
Η πρόταση Σόιμπλε, αυτή είναι τελικά η "πρόταση θέσεων" του επιχώριου εντεταλμένου συστήματος, ισοδυναμεί με τον αφανισμό μας.
Όχι μεταφορικά, κυριολεκτικά.
Το ανθρωπάκι μας καλεί να αυτοκτονήσουμε για να μη χαλάσουμε τους σχεδιασμούς της "Μεγάλης Γερμανίας". Τα ψευτοδιλήμματα και τα τελεσίγραφα πάνε κι έρχονται κι η προπαγάνδα του τρόμου επιχειρεί να ποδηγετήσει, όχι τη βούληση, αλλά τη λογική των υπόδουλων.
Σκεφτείτε, όμως.
Αν η Ελλάδα είναι ένα "αμελητέο μέγεθος", αν "μας κάνουν χάρη" που ασχολούνται μαζί μας, αν έχουν "εκνευριστεί" με την απείθειά μας, αν είμαστε "άχρηστοι", "τεμπέληδες", "αντιπαραγωγικοί", "τσαμπατζήδες", αν "δεν τους συμφέρει" που διαθέτουν κεφάλαια στο "βαρέλι δίχως πάτο" Ελλάδα, αν, τέλος πάντων, τους έχουμε ζαλίσει τους όρχεις και τους δημιουργούμε μονίμως προβλήματα, γιατί δεν μας δίνουν μια κλωτσιά να πάμε απ' εκεί πού 'ρθαμε;
Γιατί το βορειοευρωπαϊκό κονκλάβιο πονοκεφαλιάζει διαρκώς με τους "μητσάρες", γιατί δεν μας εκδιώκουν, καθώς λένε ότι θα κάνουν στην περίπτωση που "δεν συμμορφωθούμε προς τας υποδείξεις", τώρα ή πριν από πέντε μήνες, γιατί έχουν τέτοια πρεμούρα να μας "σώσουν" την ίδια στιγμή που μας φτύνουν, μας λοιδορούν και μας οικτίρουν;
Αν, καθώς μας λένε, η Ελλάδα αντιπροσωπεύει ένα...γενετήσιο αδένα στην ευρωπαϊκή οικονομία, αν είμαστε οι "κακοί δαίμονες" του ευρώ, αν αποτελούμε ένα μόνιμο κι απείθαρχο βαλκανικό βαρίδι στα φτεροπόδαρα της ευρωζώνης, αν η "διάσωσή μας" τους κοστίζει, καθώς μας λένε, "πολύ ακριβά", τότε γιατί ασχολούνται καν;
Μη νομίζετε ότι είναι τίποτα καλόκαρδοι κι αλληλέγγυοι εταίροι;
Όχι, παίδες, σάυλοκ είναι.
Δεν είναι τα φράγκα τους που θέλουν πίσω, κι απειλούν ότι τάχα θα μας κόψουν μια λίμπρα σάρκας ακριβώς δίπλα απ' την καρδιά μας στην περίπτωση που δεν τους ξεχρεώσουμε, είναι ότι μια Ελλάδα που θα αρνηθεί να καταστεί μπανανία, μια Ελλάδα που θα αρνηθεί να συνθηκολογήσει στην νέα γερμανική "επιχείρηση Μαρίτα", θα αποτελέσει τη θρυαλλίδα καταιγιστικών πολιτικών αλλαγών στην Ευρώπη, θα τους χαλάσει "τη σούπα". Θα τους κοστίσει απίστευτα μύρια, αλλά, κυρίως, θα τους ακυρώσει το γεωπολιτικό τους πλάνο.
Υπάρχει καλύτερο μέλλον για μας και την πατρίδα μας.
Υπάρχει ένα μέλλον χωρίς αλυσίδες στα πόδια και λαιμαριά στο σβέρκο, κυρίως υπάρχει ένα μέλλον ανάκαμψης, ανάπτυξης και προκοπής, ένα μέλλον πολιτικής και οικονομικής αυτοτέλειας, ένα μέλλον αξιοπρέπειας, ένα μέλλον επιβίωσης.
Ναι, μπορούμε, αλλά για να μπορέσουμε πρέπει πρώτα να απελευθερωθούμε.

Κυριακή, 22 Απριλίου 2012

Αυτή τη φορά, ας το σκεφτούμε καλά...



Τα 12 και 1 ερωτήματα για τις εκλογές...
Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου.

Αλιεύθηκε από το press-gr

Στις παρακάτω αράδες θα παρουσιάσω εποπτικά τα δώδεκα βασικά ερωτήματα των εκλογών - τα οποία ίσως και άλλοι έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους - και θα πάρω θέση σε αυτά «αποφθεγματικώς».
Πρόκειται για εκδήλωση μιας έντιμης στάσης και ανυπόκριτης συμπεριφοράς , προς όλους τους διαδικτυακούς φίλους, τους οποίους έτυχε να ταλαιπωρήσει ο πολιτικός μου στοχασμός την τελευταία πενταετία. Μετά από αυτά θα αποχωρήσω. Τώρα είναι η ώρα να μιλήσουν όσοι διεκδικούν την ψήφο του Έλληνα πολίτη.

1. Τι είδους εκλογές είναι αυτές;

Πρόκειται για απολύτως ιδιαίτερες εκλογές που θα κρίνουν καθοριστικά την εξέλιξη του ηγεμονικού φαινομένου στην Ελλάδα, την μορφή μιας νέας μεταπολίτευσης, καθώς και την δυναμική στην πολιτική τροχιά της ΕΕ, υπό γερμανική ηγεσία (περιφερειακή ηγεμονία), η οποία συστήνει μια ιδιαίτερη μορφή νεοφιλελευθερισμού, γνωστού ως «γερμανικού-νεοφιλελευθερισμού», απόλυτα συναφούς με την νέα οικονομική πολιτική στις ΗΠΑ.

2. Ποια είναι η κρίσιμη μάζα των εκλογών;

Ο βαθμός αποδυνάμωσης του δικομματικού συστήματος διακυβέρνησης και αν αυτή (αποδυνάμωση) χαρακτηριστεί ως αριστερή ή δεξιά στροφή, τόσο με ποιοτικά όσο και ποσοτικά ασφαλώς κριτήρια.

3. Θα κριθεί η παραμονή μας στην ευρωζώνη;

Όχι στην πραγματικότητα (με ρεαλιστικά στοιχεία) , αν και τα αποτελέσματα θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρόσχημα νομιμοποίησης σχεδίων περαιτέρω απομόνωσης της Ελλάδας στην ΕΕ, ειδικής σχέσης με την ευρωζώνη και προσωρινής εισαγωγής μιας μορφής διπλού νομισματικού συστήματος. Αυτό θα προκαλούσε μια νέα πραγματικότητα, από την οποία δεν είμαστε μακριά, και η οποία παραδόξως φαντάζει πιο κοντά εάν κυβερνήσει ένας Μεγάλος Συνασπισμός (ΝΔ-ΠΑΣΟΚ).

4. Θα προκληθεί χάος από πιθανή δραματική αποδυνάμωση του δικομματισμού;

Το χάος προκαλείται ήδη από την ουσιαστική πολιτική αποδυνάμωση του δικομματισμού και του διακυβερνητικού του μοντέλου (διαπλοκή), μετά την διαδικασία χρεοκοπίας στην οποία κατέληξε το καθεστώς. Το χάος είναι κοινωνικό και ωφελείται στην διαδικασία απορρύθμισης που επέλεξε το καθεστώς στην Ελλάδα. Ορθότερα, στην διαδικασία υποβάθμισης και μεταμοντέρνας υποτέλειας που επιβλήθηκε στην χώρα από τους ξένους εγγυητές της σταθερότητας του καθεστώτος στην χώρα μας. Η συντεταγμένη χρεοκοπία είναι μια μάλλον κακοσχεδιασμένη διαδικασία διαχείρισης του χάους στην Ελλάδα, η οποία όπως όλα δείχνουν θα προκαλέσει εκτεταμένη καταστροφή των μεσαίων στρωμάτων. Το χάος δεν μπορεί να αποφευχθεί, το ζήτημα είναι ποιες πολιτικές δυνάμεις θα μπορούσαν να αναδιαρθρώσουν το ηγεμονικό και παραγωγικό μοντέλο σε μια δημοκρατική και αυτοκυβερνητική βάση.

5. Θα κρίνουν οι εκλογές το κοινωνικό μοντέλο;

Ασφαλώς. Η διάρθρωση της νέας βουλής θα το επηρεάσει άμεσα, δίχως να υπάρχουν σοβαρές προϋποθέσεις ανατροπής της νεοφιλελεύθερης τροχιάς (Liberal, Anglo-Saxon, Welfare Model), εάν δεν συγκροτηθεί αριστερή-κοινωνική κυβέρνηση.

6. Είναι το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, πρόβλημα ανάπτυξης;

Όχι. Είναι σοβαρό πρόβλημα παραγωγικής διάρθρωσης (αποβιομηχάνισης και χρόνιας παραμέλησης του πρωτογενούς τομέα), αναδιανομής, κακοδιοίκησης, διαφθοράς, τεχνολογικής υποδομής και διαπλοκής, και πλέον χρηματοδότησης και μορφής επενδύσεων.

7. Φταίει η ένταξή μας στην ευρωζώνη για την πτώχευση;

Ναι, αν και όχι απόλυτα. Οι ελληνικές ελίτ, διέπραξαν «έγκλημα», με τον τρόπο ένταξής μας στην ζώνη του ευρώ, ενώ τεράστια ευθύνη έχουν οι θεσμοί της ΕΕ, η γερμανική κυβέρνηση και η διοίκηση των ΗΠΑ.

8. Είναι η ΕΕ παράγοντας δυστυχίας και αποκλεισμού για τους Έλληνες;

Ναι, με την σημερινή της μορφή.

9. Πρέπει η Ελλάδα να επιδιώξει την έξοδό της από την ΕΕ;

Το ερώτημα είναι αφελές με όρους πολιτικοδιοικητικούς, νομικούς και διεθνούς πολιτικής. Το βέβαιο είναι ότι από την συγκεκριμένη θεσμική και διακυβερνητική διάρθρωση της ΕΕ και λαμβάνοντας υπόψη την μορφή χρεοκοπίας, η χώρα μας πνίγεται από τούτη την μορφή μεταμοντερνισμού στην Ευρώπη. Η χρεοκοπία διαμορφώνει με ρεαλιστικούς όρους δυναμική απομάκρυνσης της Ελλάδας από την ΕΕ και όχι το αντίστροφο, όπως νομίζουν πολλοί θεωρητικοί του Institutionalism και Neo-institutionalism.

10. Ψηφίζουμε για «ευρώ ή δραχμή» και «παραμονή ή έξοδο από την ΕΕ»;

Όχι, σε καμία περίπτωση: δεν έχει πάρει τέτοια μορφή η διαπάλη των πολιτικών ελίτ, ούτε έχει υπάρξει οργάνωση της κοινωνίας για επαναστατική ανατροπή του καθεστώτος. Τα ζητήματα αυτά δεν επιλύονται έτσι. Άλλωστε τα ερωτήματα αυτά προβληματίζουν τους περισσότερους ευρωπαίους σήμερα, ενώ διαμορφώνουν μια εντελώς νέα, μεταμοντέρνα, ιδεολογική αποκρυστάλλωση του πολιτικού φαινομένου σε όλη την ήπειρο, είτε από αριστερά, είτε από δεξιά, ακόμη και από εκείνους που δεν καταλαβαίνουν τι είναι μετανεωτερικότητα και απλώς την καταριούνται. Η επόμενη επανάσταση θα είναι εναντίον της συγκεκριμένης ηγεμονικής διάστασης της μετανεωτερικότητας, αλλά σε κάθε περίπτωση θα είναι και η ίδια μεταμοντέρνα, επιδιώκοντας την εγκαθίδρυση ενός εναλλακτικού ηγεμονικού μοντέλου, που καμία σχέση δεν θα έχει με πολιτικές-επαναστατικές αναπαραστάσεις της βιομηχανικής εποχής. Τέτοιου είδους επανάσταση δεν μπορεί να ξεκινήσει από την σημερινή Ελλάδα, αλλά αυτό δεν αποκλείει την πιθανότητα η χώρα μας να αποτελέσει την θρυαλλίδα της πρώτης μεταμοντέρνας σύγκρουσης στον κόσμο.

11. Γιατί επιτέλους ψηφίζουμε;

Kατ’ αρχήν για να σώσουμε τα δημοκρατικά προσχήματα, παράλληλα με τους παράγοντες του ελληνικού καθεστώτος και τους θεσμικούς ή/και παραθεσμικούς πάτρωνές του από το εξωτερικό. Ψηφίζουμε για να ορίσουμε μακροπολιτικά την χρεοκοπία του ελληνικού κράτους και να συμβάλουμε στην διαμόρφωση μιας νέας μορφής διακυβέρνησης - δεν μπορεί πλέον να μην είναι νέα, ασχέτως αν αποτελείται από παλαιούς ή «καινούργιους» πολιτικούς παράγοντες. Ψηφίζουμε, όμως επιπλέον, για να δώσουμε ιδεολογικά-εθνικά χαρακτηριστικά στον αγώνα της ελληνικής κοινωνίας για χειραφέτηση και αυτοπροσδιορισμό. Η ιδεολογική, κανονιστική προσέγγιση: «έξω από την ΕΕ», είναι ορθότατη στάση για τους Έλληνες εργαζόμενους και ανέργους, μόνον που από μόνη της δεν σημαίνει τίποτε πολιτικά, εκτός βέβαια από την ενδεχόμενη υποστήριξη πολιτικών φορέων που κατεβαίνουν στις εκλογές με αυτό το σύνθημα. Το ζήτημα είναι ποιες πολιτικές συνθήκες διαμορφώνονται ρεαλιστικά (ηγεμονικά) για να αποτελέσουν αυτές οι εκλογές, σημείωση διάλυσης ενός οικοδομήματος βαθιά αντιδραστικού και αντιδημοκρατικού όπως η σημερινή ΕΕ. (Προσοχή, η ΕΕ είναι ένας ελεεινός μεταμοντέρνος θεσμός, σύγχρονων αποκλεισμών, αλλά η εκλογική «καταγγελία» αυτού του θεσμού δεν σημαίνει άρνηση της προοπτικής πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης. Το αντίθετο, ίσως, σημαίνει στο βαθμό που επικρατήσουν αριστερές-φιλελεύθερες δυνάμεις). Μόνον η δραματική άνοδος των αριστερών δυνάμεων στις εκλογές θα μπορούσε να προσφέρει αυτή την σημείωση, η οποία στο κάτω-κάτω της γραφής θα βελτίωνε την διαπραγματευτική θέση της χώρας μας στον διεθνή και ενδο-ευρωπαϊκό ανταγωνισμό - στο βαθμό ασφαλώς που επικρατούσαν σοβαροί άνθρωποι στις ηγεσίες της αριστεράς και έπαυε η υπερεκδήλωση του αριστερισμού, ως στοιχείο εμπορευματοποίησης της ιδεολογίας. Ψηφίζουμε λοιπόν για να ταράξουμε τα ύδατα στην Ευρώπη, στην χρηματαγορά και στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, αλλά και για την θεμελίωση μιας νέας εσωτερικής ηγεμονίας στον τόπο υπέρ της (ποιοτικής) ευημερίας των δύο-τρίτων της κοινωνίας. Και τούτο, ας μην αυταπατώμεθα, στο βαθμό που επισυμβεί θα γίνει «από επάνω» και όχι από την βάση και ας λένε τα αριστερά κόμματα ότι λαϊκιστική σαχλαμάρα επιθυμούν προεκλογικά!

12. Υπάρχει ρεαλιστικό ενδεχόμενο να σχηματιστεί αριστερή κυβέρνηση ως αποτέλεσμα των εκλογών;

Όχι. Αν και το καλό για την ελληνική κοινωνία θεμελιώνεται αποκλειστικά εντός αυτής της άλλης πιθανότητας. Ποιοι ζημίωσαν αυτή την άλλη πιθανότητα; Αναζητήστε τους! Γιατί το κάνανε; Όχι ασφαλώς για ιδεολογικούς λόγους. «Τιμωρήστε» την «μικρή», με ποιοτικούς όρους, αριστερά, δίνοντας στις ηγεσίες της την δυνατότητα να σχηματίσουν κυβέρνηση. Αλλάξτε με την ψήφο σας τα δεδομένα και το πλαίσιο ασφάλειας του κάθε πολιτικού παράγοντα!

Τα παραπάνω ερωτήματα και οι απαντήσεις που ακολούθησαν, συντάχθηκαν με αυτόματη γραφή, δίχως ιδιαίτερη μεθοδολογική φροντίδα. Έτσι ακριβώς όπως μου ήρθαν στα δάχτυλα από το πίσω μέρος του κεφαλιού μου.
Το έκανα (επέλεξα) συνειδητά και φαντάζομαι οι φίλοι αναγνώστες να καταλαβαίνουν το γιατί.
Το ερώτημα που δεν μπορώ να απαντήσω ακόμη είναι: άραγε, πόσο έχει επηρεάσει η κρίση την πολιτική συνείδηση του Έλληνα και πώς αυτή θα αποκρυσταλλωθεί ως βούληση μέσω της συγκεκριμένης μορφής πολιτικής συμμετοχής;
Έχει τούτη οδηγήσει σε αυτοκριτική και αναθεώρηση της μικρο-και μακρο-πολιτικής του στάσης; Οδηγεί η κρίση σε έναν παροξυσμό συντηρητισμού ή υπάρχουν σπέρματα αναδόμησης της προοδευτικής-κοινωνικής ταυτότητας και συμπεριφοράς σε ένα σοβαρό Κράτος Δικαίου, όπου το δημοκρατικό παράδοξο (ισότητα-ελευθερία) θα αντιμετωπισθεί πολιτικά σε ένα ανώτερο επίπεδο κοινωνικής οργάνωσης;
Οι εκλογές θα δείξουν την κατεύθυνση….

Πέμπτη, 19 Απριλίου 2012

Μια μάχη ζωής...

Ο δημοσκοπικός πίνακας αλιευμένος από τη real.

Τελικά, ίσως και να υπάρχει ακόμα μια ελπίδα γι' αυτόν τον τόπο, ίσως, την τελευταία έστω στιγμή, να μην ξοφλήσουμε οριστικά ως λαός.
Να σημειώσω μόνο ότι το δίπολο: ψήφος θέσεων VS ψήφος διαμαρτυρίας, είναι ασφαλώς φαλκίδευση.
Σαν "ψήφο θέσεων" τα συστημικά χαλκεία προπαγανδίζουν την "πρόταση" υλοποίησης των μνημονιακών πολιτικών, όπως ακριβώς υπαγορεύονται στο εντεταλμένο πολιτικό προσωπικό της πρασινομπλέ εταιρείας από τα κονκλάβια των Βρυξελλών και της Φρανκφούρτης.
Γιατί οι συστημικές πολιτικές θεραπαινίδες δεν απεμπόλησαν μόνον το δικαίωμα της πολιτικής κυριαρχίας του λαού μας στον τόπο του, το δικαίωμα δηλαδή να σχεδιάζονται και να υλοποιούνται πολιτικές στην Αθήνα προς όφελος του ελληνικού λαού και της Ελλάδας, αλλά ακόμα κι αυτό το δικαίωμα της διαχείρισης των εντολών που λαμβάνουν έξωθεν.
Κι αυτή τη δουλεία την αποδέχτηκαν εφ' όρου ζωής, την υπέγραψαν μια και δυο και τρεις φορές, μέχρι που να μην απομείνει η παραμικρή αμφιβολία σε κανέναν, πλην ασφαλώς μερικών ανίατων ιθαγενών, ότι μιλάμε για ανδρείκελα, για κουίσλινγκ. Σαν "πρόταση", αυτός ο εσμός των εντεταλμένων, παρουσιάζουν το σχέδιό τους για να διατηρήσουν μια σχέση εξουσίας στο (νεο)Γραικυλιστάν, έστω και σαν ιταμοί "γκαουλάιτερς" του ελληνικού λαού.
Αυτή είναι η επιλογή περί "ψήφου θέσεων", που η συστημική προπαγάνδα με δόλιο τρόπο ταυτίζει με την επιλογή ενός απ' τα κόμματα της μνημονιακής πτέρυγας, στην πραγματικότητα μια πρόταση απόλυτης υποτέλειας, απόλυτης εκχώρησης κάθε κυριαρχικού δικαιώματος, κάθε εθνικής ανεξαρτησίας και, κυρίως, μια πρόταση κυριολεκτικού αφανισμού της ελληνικής κοινωνίας, και της Ελλάδας, προς χάριν αλλότριων και ιδιοτελών συμφερόντων.
Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία, πρόκειται για μια "realpolitik" πρόταση κοινωνικού και εθνικού ολοκαυτώματος. Και τα θύματα αυτού του ολοκαυτώματος δεν θα είναι κάποιοι άλλοι, κάπου αλλού, θα είμαστε εμείς οι ίδιοι. Μας το λένε και μας το λένε κατάμουτρα!
Αλλά ταυτόχρονα μας θεωρούν τόσο κουτούς, τόσο αβυσσαλέα ηλίθιους, που πιστεύουν ότι ακόμα κι έτσι θα βρεθούν αρκετοί ενοχικοί ιθαγενείς, που θα νομιμοποιήσουν εκλογικά τους ολετήρες τους και μάλιστα με βαθμό ανοησίας τέτοιον, ώστε να δώσουν την δυνατότητα στην εντεταλμένη πολιτική εταιρεία να ξανακυβερνήσει σε μια (νέα) κατοχική κυβέρνηση συνεργασίας.
Αυτή είναι, εν ολίγοις, η πρόταση περί "ψήφου θέσεων", στην ουσία μια πρόταση αυτοχειρίας.
Δυστυχώς γι' αυτές τις λέρες, ωστόσο, κι ευτυχώς για μας, φαίνεται πως ο ελληνικός λαός ξυπνά και χειραφετείται μέσα από μια, ομολογουμένως επώδυνη, ζύμωση.
Οι διαρκείς πτωτικές τάσεις της εταιρείας δείχνουν ότι οι Έλληνες δεν τσιμπάνε πλέον, οι δε ηλίθιοι και τα πελατάκια δεν επαρκούν.
Το μεγάλο κοινωνικό και πολιτικό στοίχημα είναι αυτή η κοινωνική ζύμωση, αυτή η πολιτική χειραφέτηση, να διαρκέσει μέχρι τις εκλογές και να παγιωθεί σε πολιτική τάση και κοινωνική δυναμική. Το πιο δύσκολο απ' όλα είναι να καταφέρουμε να αντισταθούμε μέχρι το τέλος στην συστημική προπαγανδιστική λαίλαπα: "σοκ και δέος", να ξεπεράσουμε τα, γνωστά πλέον, ψευτοδιλήμματα, το δόκανα, τις ξόβεργες και τις μούφες τους.
Στη μάχη της οπισθοφυλακής, που δίνουν οι εγχώριοι πεμπτοφαλαγγίτες, έχουν την αμέριστη υποστήριξη των ξένων εντολοδόχων τους, που σε καθημερινή βάση πλέον προβαίνουν σε επικοινωνιακή τρομοκρατία εναντίον του ελληνικού λαού. Αν, ωστόσο, καταφέρουμε να συνειδητοποιήσουμε το απλό, ότι δηλαδή το συμφέρον του λαού μας, το δικό μας συμφέρον δηλαδή, είναι αντιδιαμετρικά αντίθετο απ' τις υποδείξεις της κάθε Λαγκάρντ, της κάθε Μέρκελ, του κάθε Ρεν, του κάθε Μπαρόζο, του κάθε τραπεζίτη, του κάθε κόρακα της αγοράς, του εγχώριου εντολοδόχου, του κάθε δυνάστη μας δηλαδή και, κυρίως, αν αποφασίσουμε να αντιπαλέψουμε μέχρι το τέλος την τελευταία έφοδο των εφεδρειών της συστημικής οπισθοφυλακής, τότε, στις 6 Μαΐου θα έχουμε πετύχει μια ιστορική νίκη για τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.
Μια νίκη σε μια μάχη τόσο σημαντική, όσο ένας εθνικοαπελευθερωτικός αγώνας.
Και πάνω απ' όλα μια νίκη σε μια μάχη ζωής, της δικιάς μας ζωής και των παιδιών μας.

Τετάρτη, 11 Απριλίου 2012

Σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι...

 Ένας άνδρας ξεκινά μια συνηθισμένη μέρα στην δουλειά.
 Αλιεύθηκε από το TVXS

Ένα animation του Santiago “Bou” Grasso, δημιουργού που έχει τιμηθεί με πάνω από 100 διεθνή βραβεία. Μια παραγωγή του Αργεντίνικου studio OpusBoo.
Μια απεικόνιση του εργασιακού τοπίου. Άνθρωποι οι οποίοι έχουν αναγκαστεί να εργάζονται τόσο μηχανικά, που στο τέλος δε διαφέρουν και πολύ από τα αντικείμενα. Άνθρωποι αντικείμενα που σταδιακά αντιμετωπίζουν και τους άλλους σαν τέτοια. 
Και δεν συμβαίνει μόνο μόνο στην εργασία μας η αλλοτρίωση αυτή, είναι όλη η σφαίρα του κοινωνικού που χαρακτηρίζεται πλέον απ' αυτή την πραγμοποίηση.
Μας μαθαίνουν να αποδεχόμαστε τον "ρόλο μας", σαν άβουλα και μηχανικά ενεργούμενα, σαν αθύρματα. Κι όσο αποδεχόμαστε τον ρόλο αυτό, του "ικανοποιημένου σκλάβου", τόσο μεγαλύτερη και στυγνότερη θα είναι η επιβολή, η καταπίεση, η αυθαιρεσία, ο υποβιβασμός της ανθρώπινης φύσης. Όσο επιλέγουμε (;) να συμπεριφερόμαστε και να ενεργούμε σαν ανελεύθεροι, τόσο θα βιώνουμε την στέρηση της ελευθερίας, τόσο μεγαλύτερη θα γίνεται η δυστυχία μας: η δυστυχία του να είσαι άβουλος, αμέτοχος, απαθής.
Μπορούν να γίνουν θαύματα, μπορεί ν' αλλάξει μεμιάς ο κόσμος, να γίνει με μια ξαφνική, ριζοσπαστική επανάσταση ένας κόσμος δικαιότερος, ιδανικός, ένας κόσμος Ανθρώπινος;
Όχι, δεν μπορεί.
Θέλει δουλειά, αγώνα, θέλει προσωπικές και συλλογικές θυσίες, θέλει πρωτίστως μια συνειδησιακή επανάσταση:
Ν' αρχίσουμε όλοι μας να συμπεριφερόμαστε και να λειτουργούμε σαν να ήμασταν πραγματικά ελεύθεροι.
Εκεί όπου επιλέγουμε για να κοιτάμε, εκεί θα φτάσουμε στο τέλος.
Είναι οι μικρές, καθημερινές μα κυρίως συνειδητές δράσεις, που αλλάζουν τον εαυτό μας. Κι αλλάζοντας τον εαυτό μας, μπορούμε ν' αλλάξουμε τον κόσμο όλο. 
Η επαναστατική δράση δεν είναι απαραίτητο να στοχεύει στην εκθρόνιση των κυβερνήσεων.
Απόπειρες που δημιουργούν αυτόνομες κοινότητες απέναντι στην εξουσία (χρησιμοποιώντας τον ορισμό του Καστοριάδη εδώ: τέτοιες που να αυτοθεσμίζονται, που να δημιουργούν συλλογικά τους δικούς τους κανόνες ή αρχές λειτουργίας, και συνεχώς να τους επανεξετάζουν), θα μπορούσαν εξ' ορισμού, να είναι επαναστατικές δράσεις. 
Και η ιστορία μας δείχνει ότι η συνεχής συσσώρευση τέτοιων δράσεων είναι δυνατόν να αλλάξει (σχεδόν) τα πάντα. 

 D. Graeber, Αποσπάσματα μιας Αναρχικής Ανθρωπολογίας, εκδ. ΣΤΑΣΕΙ ΕΚΠΙΠΤΟΝΤΕΣ , Αθήνα, 2007, σ. 49. 

Ας μη μείνουμε απαθείς κι αυτή τη φορά, ας μην παραμείνουμε αμέτοχοι, ας μη γίνουμε συνένοχοι στον ίδιο μας τον όλεθρο. Κάθε κοινωνική πράξη, κάθε πολιτική δράση, κάθε συνειδητή ψήφος μετράει και μετράει πολύ. Κι αυτό που δεν μπορεί να καταφέρει ο καθένας μας μονάχος του, μπορούμε να το καταφέρουμε όλοι μαζί. Αρκεί να το πιστέψουμε και νά 'μαστε όλοι μας εκεί, όλοι παρόντες στον αγώνα για τη ζωή μας, στον αγώνα για να πάρουμε πίσω την ελευθερία και την αξιοπρέπειά μας απ' εκείνους που μας ξεπούλησαν στο αγοραίο παζάρι:

Συμμέτοχοι κι όχι συνένοχοι

Δευτέρα, 9 Απριλίου 2012

Το δίλημμα...


Η μόνη πραγματικά συμφέρουσα εναλλακτική πολιτική, για την πατρίδα και τον λαό μας, είναι να αρνηθεί η Ελλάδα το "ελληνικό πρόβλημα" και τις επ' αυτού ρυθμίσεις του Βερολίνου, των Βρυξελλών και του ΔΝΤ.
Το πρόβλημα είναι ευρωπαϊκό, είναι πρόβλημα βαθειά συστημικό.
Αυτό είναι το δίλημμα, αν υπάρχει τελικά οποιοδήποτε δίλημμα, που θα κληθούμε σε λίγο να απαντήσουμε.
Πρέπει κάποια στιγμή ν' αντισταθούμε δυναμικά, τόσο απέναντι στους σχεδιασμούς του "κάστρου της Φρανκφούρτης", της βορειοευρωπαϊκής λίγκας δηλαδή, όσο κι απέναντι στις εγχώριες μαριονέτες, που δεν δίστασαν στιγμή, ούτε και θα διστάσουν στο μέλλον, να καταστρέψουν κυριολεκτικά την Ελλάδα και τους Έλληνες προκειμένου να εξυπηρετήσουν ιδιοτελή κι αλλότρια συμφέροντα. Αυτή η παρλαπίπα, που συχνά πυκνά ακούγεται, όχι μόνο από κάτι γελωτοποιούς τύπου Σόιμπλε, αλλά κι από κάτι...πρόθυμους "δικούς μας", ότι ήρθε η ώρα για την Ελλάδα να "πληρώσει τον λογαριασμό" για τα χρόνια που διαβιούσε μια "ζωή πέραν των δυνατοτήτων της", πρέπει να πάψει. Πρέπει να σταματήσουμε να φερόμαστε σαν υποτελείς, σαν δούλοι, και ν' αρχίσουμε να σκεφτόμαστε αν μη τι άλλο λογικά. Αν μας έχει απομείνει ένας τρόπος για να μην οδηγηθούμε στην πλήρη καταστροφή, αυτός δεν είναι άλλος παρά να πάψουμε να αποδεχόμαστε τον ρόλο τους ευρωπαϊκού πειραματόζωου. Τα Μνημόνια αποδείχτηκαν, όχι στη θεωρία μα στην πράξη, αδιέξοδα και καταστροφικά. Μας το λένε ξεκάθαρα οι ίδιοι αυτοί, οι αγοραίοι κόρακες, πως σε τίποτα δεν ωφελούν τον τόπο και τον λαό μας, αντίθετα, βουλιάζουν, κάθε μέρα που περνάει όλο και περισσότερο, την Ελλάδα σ' ένα καθοδικό σπιράλ ύφεσης, ανεργίας, οικονομικού στραγγαλισμού, κοινωνικής απορρύθμισης και απόλυτης υποτέλειας.
Αυτό το τελευταίο, η υποτέλεια, είναι και το κλειδί όλης αυτής της απίστευτης μπαλαφάρας.
Ήδη οι υπόλοιπες χώρες των PIIGS προετοιμάζονται για την συνολική απόρριψη ρυθμίσεων "τύπου Ελλάδας". Δεν είναι τόσο οι μνημονιακές ρυθμίσεις που τρομάζουν τους υπόλοιπους νοτιοευρωπαϊκούς λαούς, που στενάζουν ήδη κάτω απ' την γερμανική μπότα, όσο η ελληνική πολιτική ευτέλεια, η "ελληνική δειλία". Έχουμε καταντήσει παράδειγμα προς αποφυγή, όχι τόσο για την οικονομική μας "συμπεριφορά" (μην ακούτε τους αθεράπευτα ενοχικούς, δεν υπάρχει ούτε μια ευρωπαϊκή χώρα που να μην μετήλθε ακριβώς τις ίδιες πρακτικές μ' εμάς, όλα αυτά τα χρόνια της φούσκας του "εύκολου χρήματος"), όσο για την παντελή ανικανότητά μας να υπερασπίσουμε, έστω κατ' ελάχιστο, το εθνικό και λαϊκό μας συμφέρον απέναντι στους σχεδιασμούς και τις ορέξεις των νεοφιλελεύθερων ιερατείων.
Η Ελλάδα παραδόθηκε αμαχητί, πριν ακόμα ξεκινήσει ο "πόλεμος". Παραδόθηκε άνευ όρων κι έκτοτε παραδίδεται κάθε μέρα σ' έναν διαρκή εξευτελισμό, που όμοιό του δεν έχει γνωρίζει άλλος λαός της γης.
Ποια, η Ελλάδα...
Είναι στο χέρι μας, κυριολεκτικά, όχι μόνο να διαψεύσουμε εκείνους που μας θεωρούν δειλούς, εκείνους που δηλώνουν ότι ξοφλήσαμε ως λαός, αλλά να πάρουμε τις ζωές μας ξανά στα χέρια μας, να αποδείξουμε ότι δεν παρασιτούμε σε βάρος της ιστορίας μας. Η λύση, η μοναδική λύση, είναι μια:
Να αρνηθούμε τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές και τις ρυθμίσεις των Μνημονίων και να προχωρήσουμε σε άρνηση του δημόσιου χρέους μας και συνολική αναδιαπραγμάτευση του, ενώ ταυτόχρονα να μετατοπίσουμε το κέντρο των βασικών πολιτικών μας επιλογών προς κοινωνιοκεντρικότερες κατευθύνσεις.
Ας μην υποκύψουμε στα παπαγαλάκια, τα χαλκεία και τα σκύβαλα, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο θα σήμαινε τον "Αρμαγεδδώνα", ακριβώς αντίθετα είναι τα πράγματα.
Η Ελλάδα έχει πλέον μπροστά της μόνο δύσκολες επιλογές.
Οι επιλογές των Μνημονίων μας οδηγούν, όχι μόνο σε ολοκληρωτικό οικονομικό και κοινωνικό αφανισμό, αλλά σε μια ανείπωτη κατάσταση δουλείας· στην πραγματικότητα θα μετατραπούμε σε μια εγγύς περιφέρεια του ευρωπαϊκού Βορρά, κουλήδες στην ίδια μας την πατρίδα.
Ο άλλος δρόμος, αυτός της άρνησης του χρέους, θα έχει ασφαλώς κάποιες οδυνηρές συνέπειες, κυρίως μια κρίση πληθωρισμού, αλλά οι συνέπειες αυτές, όπως πολύ πρόσφατα έχει αποδειχτεί, θα είναι βραχυπρόθεσμες, ενώ πολύ γρήγορα η χώρα θα ανακάμψει, θα πάρει ανάσες. Αυτή η άρνηση του χρέους πρέπει να γίνει εντός ευρωζώνης, πράγμα που κατατρομοκρατεί τους μοχθηρούς μας "εταίρους". Το νόμισμα της Ελλάδα είναι το ευρώ και μ' αυτό το νόμισμα πρέπει να προβεί στις όποιες πολιτικές και οικονομικές της αποφάσεις. Η βορειοευρωπαϊκή λίγκα τρέμει κυριολεκτικά ένα τέτοιο ενδεχόμενο, εξ' ου και μας βομβαρδίζει καθημερινά με απειλές και μαύρη προπαγάνδα, μας καλεί να "συμμορφωθούμε", αλλιώς...
Αλλιώς...όρχεις καπλαμά, παίδες!
Τίποτα δεν μπορούν να μας κάνουν, ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.
Θα μας κόψουν λέει τη χρηματοδότηση.
Ποια χρηματοδότηση, εκείνη δια της οποίας εξοφλούνται τα προηγούμενα δάνεια; Ας την κόψουν.
Έτσι κι αλλιώς, ούτε ένα σεντ απ' την χρηματοδότηση αυτή δεν πάει προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας. Ακόμα κι όσα πλεονάσματα θα καταφέρουμε ενδεχομένως να εξοικονομήσουμε μελλοντικά, κυριολεκτικά με το αίμα μας, τα όποια πλεονάσματα ενδεχομένως προκύψουν στους μελλοντικούς προϋπολογισμούς της χώρας, ακόμα κι αυτά θα πάνε στις τσέπες των σάυλοκ μέσω του διαβόητου "ειδικού λογαριασμού".
Θα μας διώξουν, λένε, τόσο απ' την ευρωζώνη, όσο κι απ' την ΕΕ.
Ας τολμήσουν, αυτό θέλουμε κι εμείς!
Μη μασάτε απ' την προπαγάνδα τους, να μας διώξουν ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ. Το θέλουν ήδη, θα το είχαν κάνει προ πολλού, αλλά, πρώτον, δεν υπάρχει τρόπος και, δεύτερον, δεν τους συμφέρει.
Γιατί;
Γιατί ο μόνος τρόπος για να μας "διώξουν", είναι στη θέση της ευρωζώνης να δημιουργήσουν μια άλλη νομισματική ένωση, στην ουσία να καταργήσουν το ευρώ. Αν συμβεί κάτι τέτοιο, ωστόσο, αυτόματα το ελληνικό δημόσιο χρέος δραχμοποιείται! Καταλαβαίνετε, φαντάζομαι, ότι αυτό είναι ένα εφιαλτικό σενάριο για τους τοκογλύφους εταίρους μας. Την ίδια στιγμή,σε μια τέτοια περίπτωση το διεθνές αγοραίο οικοδόμημα θα συνταραχθεί εκ θεμελίων, ο χειρότερός τους εφιάλτης λέμε!
Ταυτόχρονα, μια τέτοια εξέλιξη θα έλυνε τα χέρια της Ελλάδας, η οποία πλέον θα μπορούσε να αναζητήσει νέες στρατηγικές συμμαχίες, νέες πηγές χρηματοδότησης, μια νέα τοποθέτηση πάνω στη διεθνή σκακιέρα.
Αυτό που συμφέρει τους "εταίρους" μας, είναι η Ελλάδα θα φύγει "οικειοθελώς" απ' την ευρωζώνη, εκεί μας σπρώχνουν.
Ας μην πέσουμε στις παγίδες που στήνουν οι εντεταλμένοι υπάλληλοι και τα φερέφωνα, η Ελλάδα είναι μια πλούσια χώρα, δυνητικά κατά πολύ πλουσιότερη απ' την Αργεντινή, και θα μπορούσε να βγει, μέσα σε λίγους μόνο μήνες, απ' το πηγάδι στο οποίο μας έχουν ρίξει.
Το πρόβλημά μας δεν είναι οικονομικό, παίδες, είναι ξεκάθαρα κι αμιγώς πολιτικό.
Αν το κατανοήσουμε αυτό, αν τολμήσουμε, τότε όλα θ' αλλάξουν μονομιάς, όλα θα βρουν τον δρόμο τους κι εμείς θα ξαναπάρουμε πίσω τις ζωές μας και την πατρίδα μας.
Όσο συμπεριφερόμαστε και λειτουργούμε σαν πρόβατα επί σφαγή, έτσι θα μας αντιμετωπίζουν κι αυτό θα είναι το ριζικό μας. Στο χέρι μας είναι να πάψουμε να βελάζουμε, να πάψουμε να λειτουργούμε σαν δούλοι.
Τον Μάιο, σ' εμάς που έτυχε να ζήσουμε σε μια ρωγμή της ιστορίας, θα μας δοθεί μια μοναδική επιλογή, θα κληθούμε να πάρουμε θέση σ' ένα ιστορικό διακύβευμα:
Ή να επιβιώσουμε, και να ξαναπάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας, ή να αφανιστούμε.
Άλλη ευκαιρία δεν θα υπάρξει, οπότε ας σκεφτεί ο καθένας μας πάρα πολύ προσεκτικά τι θα πράξει την Κυριακή των εκλογών.

Τρίτη, 3 Απριλίου 2012

Αντιλογική...

Τα αντινέα, εν πολλοίς ο ιδεολογικός μηχανισμός της σαμαρικής πτέρυγας της νουδου, μας δίνουν μια γεύση της προεκλογικής "λογικής", που θα απολαύσουμε εντός των ημερών.
Antinews: Σας επικρίνουν ότι εγκαταλείψατε την αντιμνημονιακή πολιτική και η ΝΔ έγινε μνημονιακό κόμμα.

Σαμαράς: Η πολιτική μου δεν άλλαξε. Η πολιτική μου, δυστυχώς, δικαιώθηκε. Έλεγα, από την πρώτη στιγμή -και ήμουν μόνος μου τότε, αρχιτέκτονας εγώ του αγώνα του αντιμνημονιακού- ότι «προσέξτε, εκεί που την πάτε την Ελλάδα, θα πέσει στο γκρεμό». Έφτασε η Ελλάδα στο γκρεμό. Εγώ έπρεπε να της τραβήξω μια για να πέσει στο γκρεμό, να τη ρίξω; Ο ρεαλισμός και η πολιτική υπευθυνότητα απαίτησαν, εκείνη τη στιγμή, να κάνουμε αυτό το οποίο θα έκανε ο κάθε σωστός Έλληνας. Και τι ήταν αυτό; Σας θυμίζω ότι, στις 27 Οκτωβρίου, είπαμε τότε – και όλοι αυτοί, που σήμερα κάνουν τους αντιρρησίες, δεν έφεραν καμία αντίρρηση- ότι φτάσαμε στο σημείο που το τεράστιο χρέος έκανε το κούρεμα και την καινούργια δανειακή σύμβαση αναπόφευκτα πράγματα. Φτάσαμε στο σημείο του αναπόφευκτου. Ως εκ τούτου, με το που έγινε αυτό και με το που ακολούθησε το τραγικότερο όλων, που ήταν η δήλωση Παπανδρέου για δημοψήφισμα, δεν υπήρχε παρά μόνο η υποχρέωση να εμποδίσω αυτό το κατρακύλισμα του τόπου για πάντα. Και τι κάναμε; Πρώτα απ’ όλα, αγωνιστήκαμε για μια σύμβαση, η οποία δεν έχει καμία σχέση με το Μνημόνιο. Το 1ο Μνημόνιο, σας θυμίζω, πρώτον, δεν μείωνε το χρέος μας, δεν το κούρεψε. Τώρα κουρεύτηκε. Στο 1ο Μνημόνιο τα επιτόκια ήταν πάρα πολύ ψηλά, πάνω από 5%. Τώρα, είναι κάτω από 2,5%. Άρα, το κόστος είναι πολύ μικρότερο και θα έχουμε κάποια κέρδη να δώσουμε εκεί που μπορούμε. Τρίτον, και ενώ πετάχτηκε ένα κομμάτι του χρέους στο μέλλον, θα μπορούμε να το πληρώσουμε πολύ αργότερα. Κάτι τέτοιο δεν υπήρχε στο 1ο Μνημόνιο. Και, εν πάση περιπτώσει, στο 1ο Μνημόνιο δεν υπήρχε ποτέ η απειλή ότι θα μας βγάλουν από το ευρώ να πάμε στη δραχμή. Τώρα ήταν προ των πυλών, το να φύγουμε από το ευρώ και να πάμε στη δραχμή. Και να σας πω κάτι; Θα μπορούσα, εκείνη τη στιγμή, να έλεγα «δεν ακούσατε την πολιτική μου, δεν θελήσατε να κάνετε αυτό που σας έλεγα, εγώ δικαιώθηκα, προχωράω σε αυτή τη γραμμή και ας πέσει η Ελλάδα κάτω». Ξέρετε πόσο απέχει το «ωσαννά» από το «σταύρωσον»; Μια βδομάδα στην Ελλάδα. Θα χειροκροτάγανε την 1η εβδομάδα και όταν μετά δεν θα βρίσκανε ούτε σύνταξη, ούτε μισθό, ούτε νοσοκομειακό να πάει κάποιον στο νοσοκομείο, επειδή δεν θα είχε βενζίνη, θα ήταν ο Σαμαράς υπεύθυνος. Δεν έπρεπε αυτό να το αφήσω να γίνει. Βεβαίως, το μνημόνιο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την βυθίζει σε φαύλο κύκλο ύφεσης. Η ΝΔ χαράσσει στρατηγική απαλλαγής από το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του, όχι για να επιστρέψουμε στην σπατάλη και τη χαλάρωση, αλλά για να βγούμε από την κρίση, με ανάπτυξη, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Θα χαράξουμε μια πολιτική διέξοδο, για να βγούμε μιαν ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του. Με άμεση προτεραιότητα μέτρα που τονώνουν την οικονομία και μειώνουν τις επιπτώσεις τις ύφεσης. Μέτρα μηδενικού κόστους, που δεν τα απαγορεύει το Μνημόνιο και δεν τα αρνείται η τρόικα… Με συστηματική αξιοποίηση της δημόσιας ακίνητης περιουσίας, ώστε να μπορέσουμε να βγούμε από την ανάγκη του έκτακτου δανεισμού και από τις δεσμεύσεις του Μνημονίου. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα επιστρέψουμε στη σπατάλη και στη δημοσιονομική χαλάρωση. Σημαίνει, όμως, ότι θα μπορέσουμε να πάρουμε μέτρα ανάπτυξης, ανταγωνιστικότητας και αποκατάστασης της κοινωνικής δικαιοσύνης. Για να βάλουμε τη χώρα σε ανοδική τροχιά. Γιατί μπορούμε να βγούμε από το φαύλο κύκλο – από τη μαύρη τρύπα - της ατέλειωτης ύφεσης, χωρίς να πτωχεύσουμε. Φτάνει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις. Κι αυτός είναι ο πυρήνας της στρατηγικής μας. Αυτό είναι το κεντρικό μήνυμα της Νέας Μεταπολίτευσης: Να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις για να ξεπεράσουμε την κρίση.
Σε όσους απ' εμάς έχουν απομείνει σώες οι φρένες, οι αντινιουζίτες παλεύουν να μας αποτρελάνουν! Τι λέει ο εν λόγω ιδεολογικός μηχανισμός, που στις επόμενες μέρες θα αποτελέσει προφανώς και την βασική προεκλογική στρατηγική της νουδου;
Ακούστε και φρίξτε.
Ότι δικαιώθηκε μεν η "αντιμνημονιακή πολιτική του", πλην δεν μπορούσε, εκεί που έφτασαν τα πράγματα, να "δώσει κι αυτός μια" και να στείλει την Ελλάδα στον γκρεμό.
Ποιον γκρεμό, αυτόν των Μνημονίων;
Δηλαδή, μας λένε οι αντινιουζίτες, τάχαμου δεν συμφωνεί σε τίποτα ο Σαμαράς με την μνημονιακή πολιτική, αλλά κάθε άλλη επιλογή, πλην των Μνημονίων, ήταν/είναι "γκρεμός".
Μα τι λέτε ρε, σε ποιους νομίζετε ότι απευθύνεστε; (ρητορική η ερώτηση)
Αν οι αποπληθωριστικές πολιτικές είναι αδιέξοδες και καταστροφικές, όπως υποστήριζε ο Πρόεδρός σας μόλις προ λίγων μηνών, το ίδιο, αν όχι περισσότερο, αδιέξοδες και καταστροφικές παραμένουν και σήμερα. Γκρεμός τότε, γκρεμός και τώρα. Αυτός είναι ο γκρεμός.
Και σ' ένα κρεσέντο ψευδολογίας και μαύρης προπαγάνδας, επιστρατεύεται (ξανά) ο "μπαμπούλας" της δραχμής:
"Ή Μνημόνιο ή δραχμή" (σαν να μας λένε: ή λαιμαριά ή ψόφος).
Πέραν του άθλιου ψεύδους (κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει την Ελλάδα, ή όποιο άλλο μέλος κράτος να αποχωρήσει απ' το ευρώ, παρά μόνον εάν το ίδιο το κράτος το επιθυμεί) τι διαφορετικό έλεγε επί δυο χρόνια ο Παπανδρέου; Κι αυτός τα ίδια έλεγε: ή εξαθλιωνόμαστε και υποδουλωνόμαστε ή επιστρέφουμε στη "φρίκη" της δραχμής.
Πανομοιότυποι πολιτικοί, πανομοιότυπες κι οι φάμπρικες της πολιτικής απάτης.
Και τα ψέμματα συνεχίζονται.
Αν, μας λένε οι Ηρακλειδείς, η Ελλάδα έλεγε όχι στη νέα Πράξη Υποτέλειας, τότε: "μετά δεν θα βρίσκανε ούτε σύνταξη, ούτε μισθό, ούτε νοσοκομειακό να πάει κάποιον στο νοσοκομείο, επειδή δεν θα είχε βενζίνη".
Ψέματα, ελεεινά ψέματα.
Ούτε μισό ευρώ, ούτε ένα σεντ, από τα δανεικά των Πράξεων Υποτέλειας δεν πάει για μισθούς, συντάξεις και...βενζίνες των ασθενοφόρων. Τα πάντα, μέχρι και την τελευταία δεκάρα, πάνε για την αποπληρωμή των προηγούμενων χρεών (απ' τη μια τσέπη μας τα βάζουν κι απ' την άλλη μας τα παίρνουν αυτοστιγμεί) και την ανακεφαλαιοποίηση (έτσι τη λένε τώρα την κοινωνικοποίηση της απώλειας κερδών) των τραπεζών. Κατά τα λοιπά, η Ελλάδα είναι πλέον, και για πάρα πολλά χρόνια στη συνέχεια, υποχρεωμένη να ζει ακριβώς με όσα παράγει. Κι ακόμα παραπέρα, όσα ενδεχόμενα πλεονάσματα προκύψουν στον προϋπολογισμό από τον σφαγιασμό της ελληνικής κοινωνίας, ακόμα κι αυτά θα πηγαίνουν κατ' ευθείαν στον "ειδικό λογαριασμό", κι αυτά ακόμα θα μας τα τρώνε οι διεθνείς τοκογλύφοι κι οι μοχθηροί μας εταίροι. Τ' ακούτε, βρε αντινιουζίτες; (όχι πως δεν τα ξέρετε, βεβαίως, όλα τούτα)
Και η προπαγάνδα συνεχίζει ακάθεκτη.
Η πρώτη Πράξη Υποτέλειας δεν μείωνε το χρέος, μας λένε, η δεύτερη το κάνει!
Δεν έχει όριο η στρέβλωση...
Ποιο χρέος "μειώνεται" ρε; Το χρέος αυξάνει, εκείνο που μειώνεται είναι το ΑΕΠ. Το κούρεμα το τρώνε κυρίως τα ελληνικά ασφαλιστικά ταμεία κι οι ελληνικές τράπεζες και, φυσικά, ο ελληνικός λαός με την συνεχή και δραστική εσωτερική υποτίμηση. Η Ελλάδα πρέπει, κατά το Μνημόνιο, να φτάσει στο "επίπεδο" των νοτιοευρωπαϊκών όμορων χωρών της. Και δεν εννοούν φυσικά την Ιταλία!
Αλλά, όπως και νά 'χει, για "κούρεμα" 117 περίπου δις μας φορτώνουν 130 δις "μαλλί"! Και μάλιστα ενυπόθηκο, τ' ακούτε, ΕΝΥΠΟΘΗΚΟ!
Το ελληνικό δημόσιο χρέος από άυλο μετατράπηκε εν μια νυκτί, με τις υπογραφές των γνωστών εντολοδόχων, σε εμπράγματο. Και στο τέλος της επαχθούς οκταετίας (από τριετές έγινε οκταετές το...απαυτό που μας περιμένει), το χρέος της Ελλάδας θα είναι ακόμα μεγαλύτερο ή, εν πάση περιπτώσει, αναλογικά ίδιο μ' αυτό του 2009, ενώ η χώρα θα βουλιάζει σε μια πρωτοφανή στα χρονικά ύφεση, το ΑΕΠ θα μειώνεται δραστικά, η δημόσια περιουσία θα ξεπουλιέται μπιρ παρά, η ελληνική κοινωνία θα αποδομείται, ενώ η πολιτική κυριαρχία κι η εθνική ανεξαρτησία της χώρας έχουν ήδη απεμποληθεί "οριστικά, αμετάκλητα και άνευ όρων". Αυτό υπέγραψε, ψήφισε και θέσπισε  (και) ο Σαμαράς.
Το λένε κι οι ίδιοι, πώς θα μπορούσαν άλλωστε να κάνουν αλλιώς;
Βεβαίως, το μνημόνιο δεν σώζει την Ελλάδα, αλλά την βυθίζει σε φαύλο κύκλο ύφεσης. Η ΝΔ χαράσσει στρατηγική απαλλαγής από το μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του, όχι για να επιστρέψουμε στην σπατάλη και τη χαλάρωση, αλλά για να βγούμε από την κρίση, με ανάπτυξη, στηριζόμενοι στις δικές μας δυνάμεις. Θα χαράξουμε μια πολιτική διέξοδο, για να βγούμε μιαν ώρα αρχύτερα από το Μνημόνιο και τις δεσμεύσεις του.
Τ' ακούτε, ρε παιδιά; Ακούτε, το φελέκι μου, τι απίθανες...θου Κύριε...μας τσαμπουνάνε οι αντινιουζίτες;
Τα μνημόνια, λένε, είναι καταστροφικά κι αδιέξοδα και βυθίζουν την Ελλάδα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης. Αλλά ο Σαμαράς θα τ' αλλάξει όλα αυτά, θα μας απαλλάξει απ' τα μνημόνια, όταν γίνει γκουβέρνο στην μπανανία! Ρε σε ποιους τα πουλάτε αυτά;
Ο Σαμαράς δεν βρήκε το θάρρος να ψελλίσει ούτε καν μισή ένσταση, όταν βρέθηκε απλώς να στηρίζει μια (κατά τη γνώμη πολλών καθ' όλα αντισυνταγματική) κυβέρνηση συνεργασίας, θα πει "όχι" στα μνημόνια μετά;
Ρε μπας και μας είδατε αλευρωμένους και μας περάσατε για μυλωνάδες;
Ο Σαμαράς -επομένως κι η νουδού- έχει βάλει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σε επιστολή προς το ΔΝΤ, ότι όσο πολιτεύεται, τ' ακούτε: "όσο πολιτεύεται", δεν πρόκειται να μετακινηθεί ρούπι απ' τις μνημονιακές πολιτικές. Ούτε ρούπι κι αυτό ενυπογράφως. Τ' ακούτε, ρε Ηρακλειδείς του δουνουτουστέμματος, ούτε ρούπι! Ή μήπως δεν είναι έτσι;
Και πάμε στην κορύφωση:
Γιατί μπορούμε να βγούμε από το φαύλο κύκλο – από τη μαύρη τρύπα - της ατέλειωτης ύφεσης, χωρίς να πτωχεύσουμε. Φτάνει να στηριχθούμε στις δικές μας δυνάμεις.
Πτωχευμένοι είμαστε ήδη, ρε λεβεντόπαιδα. Αυτό πια το γνωρίζει και το καταλαβαίνει ακόμα κι ο πιο ανεγκέφαλος ιθαγενής της μπανανίας.
Πριν από μερικές αράδες, μας λέγατε ότι τα μνημόνια είναι η οδός της ύφεσης. Τώρα μας λέτε πως θα βγούμε απ' την ύφεση αυτή μέσω...μνημονίων! "Με τις δικές μας δυνάμεις" ζούμε τώρα πια, έτσι κι αλλιώς. Τι θα άλλαζε αν ο Σαμαράς δεν μήδιζε, αν δεν υπέγραφε κι αυτός την ολοκληρωτική, την έσχατη Πράξη Υποτέλειας;
Μήπως θα μας "απέκλειαν απ' τις αγορές"; Αποκλεισμένοι είμαστε ήδη, όλη η φάμπρικα του ξεπουλήματος της Ελλάδας πάνω σ' αυτό το κόλπο παίχτηκε.
Μήπως θα μας πετούσαν απ' το ευρώ; Δεν μπορούν, δεν υπάρχει τρόπος, δεν υπάρχει πρόβλεψη δεν υπάρχει ρήτρα, ποτέ δεν υπήρχε.
Έχει ή δεν έχει δικαίωμα ένα κράτος να κηρύξει ανά πάσα στιγμή στάση πληρωμών και να πάει σε συνολική αναδιαπραγμάτευση του χρέους του;
Το νόμισμα της Ελλάδας είναι το ευρώ, τι νομίζετε ότι θα συνέβαινε αν η Ελλάδα έλεγε "όχι" στα μνημόνια και προχωρούσε σε συνολική αναδιαπραγμάτευση του δημόσιου χρέους της; Να σας πω εγώ τι θα συνέβαινε. Θα κυκλοφορούσαν ευθύς οι πολυθρύλητες λίστες γνωστής πολυεθνικής εταιρείας, αυτό θα συνέβαινε.
Μπορούν, όμως, να μας "πετάξουν έξω"; Όχι, βέβαια, το μόνο που μπορούν να κάνουν, είναι να δημιουργήσουν μια νέα νομισματική ένωση με την Ελλάδα εκτός. Μας συμφέρει αυτό ή δεν μας συμφέρει; (αυτό κι αν θα μας συνέφερε)
Όσο για τον "κίνδυνο" να μας πετάξουν εκτός ΕΕ, αυτό κι αν είναι ένα γλοιώδες ψέμα, ένα ακόμα "σκιάχτρο" στην αυλή του μέσου Έλληνα τηλε-πολίτη.
Υπάρχουν κι άλλες μπαρούφες, περί "μέτρων μηδενικού κόστους" κι άλλες γνωστές...ζαππειο-αηδίες.
Στην ουσία, αυτό που συμβαίνει είναι ότι το "κάστρο της Φρανκφούρτης" και τα υπερατλαντικά ιερατεία επιχειρούν ν' αλλάξουν σύνθεση στην "ομάδα" για το δεύτερο ημίχρονο.
Θα την ξαναφάμε τη μούφα;