Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2012

Fuck...αρχίσανε πάλι!







ΒΕΡΟΛΙΝΟ
«Τον Οκτώβριο η Ελλάδα θα αναγκαστεί να φύγει από την ΕΕ»

ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ ΜΑΝΩΛΗΣ ΣΠΙΝΘΟΥΡΑΚΗΣ
Από τα ΝΕΑ

Δραματική είναι πλέον η εικόνα της Ελλάδας στα μάτια των ευρωπαίων εταίρων της. Το εντελώς αντίθετο προς τα συμφωνηθέντα με τους δανειστές περιεχόμενο της προγραμματικής συμφωνίας των τριών κομμάτων που στηρίζουν την κυβέρνηση, η αποχώρηση του Βασίλη Ράπανου από το κυβερνητικό σχήμα, αλλά και η αφασία των ελληνικών Αρχών που αγνοούσαν ότι με βάση τη Συνθήκη της Λισαβώνας οι υπουργοί Εξωτερικών δεν μπορούν πλέον να εκπροσωπούν τους αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων στις Συνόδους Κορυφής, τείνουν να εδραιώσουν στις Βρυξέλλες την πεποίθηση ότι η Ελλάδα έχει οριστικώς εισέλθει σε πορεία αποκόλλησης από την Ευρώπη. Μια πορεία που πολλοί, κυρίως στο Βερολίνο, τη βλέπουν να ολοκληρώνεται περί τον Οκτώβριο, οπότε η χώρα με κομμένες τις πιστώσεις θα αναγκαστεί να ζητήσει την αποχώρησή της από την ευρωζώνη.

Ο ΥΠΟΥΡΓΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ.

Για τους ιθύνοντες των Βρυξελλών φαντάζει εφιαλτικό το ενδεχόμενο να οριστεί στην Ελλάδα υπουργός Οικονομικών ένα πρόσωπο που χωρίς να έχει πλήρη γνώση των διαπραγματεύσεων της τελευταίας τριετίας θα προσέλθει με διαθέσεις επαναδιαπραγμάτευσης του Μνημονίου. Στην περίπτωση αυτή οι δίαυλοι επικοινωνίας της Αθήνας με τις άλλες ευρωπαϊκές πρωτεύουσες επί της ουσίας θα κλείσουν, όπως άλλωστε και οι ροές των χρημάτων.
Από την άλλη πλευρά, ωστόσο, αν οι Ευρωπαίοι διαπιστώσουν ότι τα ηνία του υπουργείου Οικονομικών περιέρχονται σε ένα πρόσωπο που έχει επίγνωση της κατάστασης και παρέχει εγγυήσεις ότι θα υλοποιήσει όλα όσα απέφυγαν οι προκάτοχοί του, ενδέχεται να επιδείξουν κάποια ελαστικότητα, δίνοντας στην Ελλάδα μια ακόμη ευκαιρία παραμονής στη ζώνη του ευρώ. Εκτός από την προσωπικότητα του νέου υπουργού εξαιρετική σημασία έχει και η ποιότητα των συνεργατών του, είτε είναι υπουργοί, είτε σύμβουλοι. Κυρίως δε του προσώπου που θα αντικαταστήσει τον Γιώργο Ζανιά στην ομάδα εργασίας του Eurogroup, όπου προετοιμάζεται το έδαφος για την υιοθέτηση των αποφάσεων της ευρωζώνης. Οι εκπρόσωποι των άλλων χωρών μένουν συνήθως στο πόστο αυτό περί τα δέκα χρόνια, ενώ για την Ελλάδα θα είναι η έκτη αντικατάσταση εντός της τελευταίας δεκαετίας.

Κάπως έτσι (μπορεί και να) λειτουργεί, λατρεμένοι μου συνιθαγενείς, ο σύγχρονος μηχανισμός της συστημικής προπαγάνδας.
Ένας κονδυλοφόρος (δεν λέω για τον συγκεκριμένο αρθρογράφο, γενικώς μιλώντας)...εισάγει μια "είδηση-εκτίμηση-σχόλιο".
Ένα μικρό ψήγμα αλήθειας, δομεί ένα τερατώδες προπαγανδιστικό μόρφωμα και "αιτιολογεί" ένα συμπέρασμα.
Το χάλκευμα αναλαμβάνουν στην συνέχεια να εξαγνίσουν οι...φιλοσοφικοί λίθοι του mainstream προπαγανδιστικού μηχανισμού.
Το "πρόβλημα" έχει δημιουργηθεί.
Στη συνέχεια, κάποιος "Μανώλης" ή/και "Γιάννης" θα παπαγαλίσει την "είδηση" σε κάποιο "έγκυρο" τηλεδελτίο, όπου κάποια "Όλγα" ή/και κάποια "Μαρία", κάποιος "Άρης" ή/και κάποιος "Αλέξης", κάποιοι (Θου Κύριε!) έγκυροι κι έγκριτοι, τέλος πάντων ρε παιδιά, θα ανάγουν το, σχεδόν κωμικό, μόρφωμα σε πεδίο "βαθέος προβληματισμού" και "ελλοχεύοντος πραγματικού κινδύνου".
Λύκος, Λύκος!!!
(Τα ονόματα του παραπάνω παραδείγματος είναι εντελώς τυχαία. Κάθε σχέση με ενδεχομένως υπαρκτά πρόσωπα είναι εντελώς συμπτωματική)
Για τον λαό και την πατρίδα, ασφαλώς.
Στη συνέχεια, θα κληθούν να σχολιάσουν διάφορα οργανικά σκύβαλα, από επιλεγμένους (φυσικά) και πολυπράγμονες καθηγητάδες και πολιτικούς πραματευτάδες, μέχρι  κάτι "κυρ Πάσχους", κονομολόγους κι έτσι, άμα λάχει ναούμ'.
Όλε!
Το προπαγανδιστικό μόρφωμα μετατρέπεται σε mainstream ενημέρωση, προβληματισμό, ανάλυση.
Το matrix έχει στηθεί ή μάλλον έχει ενημερωθεί κι αναδιαμορφωθεί, ο δε τηλε-πολίτης στέκει έντρομος μπρος στην οθόνη του χαζοκουτιού, που τον κοιτάει απειλητικά, σαν την άβυσσο ένα πράμα!
Φρίκη!
Αναμένεται τηλε-μεσίας...
Δεν υπάρχουν αδιέξοδα στην δημοκρατία, δεν υπάρχουν ανεπίλυτα προβλήματα.
Έτσι μας λένε.
Και πώς είναι δυνατόν, δηλαδή, να υπάρχουν αδιέξοδα στην δημοκρατία, αφού ένα σωρό έγκυροι κι έγκριτοί (ξαναΘου Κύριε) φροντίζουν να αλιεύουν τα "προβλήματα" (τις περισσότερες φορές απ' την ζώνη του λυκόφωτος) και στη συνέχεια να κάθονται και να σπάζουν τα πολυπράγμονα κεφάλια και τα διερευνητικά μαρκούτσια τους για να βρεθεί μια "κάποια λύσις";
(Ας αναφωνήσουμε όμου -τρις-: Ζήτωσαν τα έγκυρα κι έγκριτα μαρκούτσια!)
Κι αφού το "πρόβλημα υπάρχει κι εντοπίστηκε" (ουφφφ!), ασφαλώς θα υπάρχει και "μια κάποια λύσις" (η οποία, άλλωστε, έχει υποδειχθεί εξαρχής, εν είδει συμπεράσματος-τελεσιγράφου).
Μόνο που πρέπει να ωριμάσει.
Όχι η λύση, το αντικείμενο της προπαγάνδας, ο τηλε-πολίτης που λέγαμε. Όχι απλώς να ωριμάσει, πρέπει να ψιλοσαπίσει και να πέσει.
Γκντουπ!
Έτσι, αναμένεται ένταση και κορύφωση του δράματος, πριν την "κάθαρση". Που δεν μπορεί, βεβαίως, να είναι άλλη, απ' αυτή που είχαν (εξαρχής) κατά νου οι Puppet Masters.
Βλέπετε, το πρόβλημα δημιουργήθηκε ακριβώς για την επιβολή μιας "κάποιας λύσης", η οποία, χωρίς το "πρόβλημα", ενδεχομένως να ήταν -ω ναι, θα ήταν σίγουρα- εξόχως εξοργιστική.
Αλλά δεν είναι πια ή δεν θα είναι πια, αφού "δουλέψουν" με το "πρόβλημα" οι κονδυλοφόροι και τα τηλεμαρκούτσια.
Κι έτσι, κάποια στιγμή ο τηλε-πολίτης θα αισθανθεί μια τεραααάστια ανακούφιση , που υπάρχει (ουφφφ!) "μια κάποια λύσις".
Άλλωστε, καθώς λέει κι ο ποιητής, τι αξία θα είχε η ζωή μας χωρίς τους βαρβάρους;

Παλιοκαθίκουρες...

"Γραφεία-"μαϊμού" εκμεταλλεύονται ανέργους"
Πηγή

Στα νύχια επιτήδειων πέφτουν χιλιάδες πολίτες που αναζητούν απεγνωσμένα εργασία. Η ραγδαία αύξηση του αριθμού των ανέργων, έχει προκαλέσει την αύξηση των γραφείων εύρεσης εργασίας, πολλά από τα οποία όμως είναι... "μαϊμού".
Σύμφωνα με δημοσίευμα της "Καθημερινής", υπάρχουν γραφεία που υπόσχονται δουλειά στους άνεργους, χωρίς να έχουν καμία σχέση με τα νόμιμα γραφεία.
Την ίδια στιγμή εκατοντάδες είναι οι αναρτήσεις και στο διαδίκτυο, σχετικά με αγγελίες που υπόσχονται υψηλές αμοιβές ή καλοπληρωμένη εργασία στο εξωτερικό.
Όπως αναφέρει η εφημερίδα, οι αρμόδιες υπηρεσίες του υπουργείου Εργασίας δέχονται καθημερινά δεκάδες καταγγελίες για γραφεία "μαϊμού" που αποσπούν χρήματα από ανυποψίαστους ανέργους.
Τα συνηθέστερα θύματα απάτης είναι νέοι, μακροχρόνια άνεργοι και αλλοδαποί οι οποίοι διαμένουν νόμιμα στη χώρα και αναζητούν εργασία σε κάποιο σπίτι με τη μορφή οικιακών βοηθών, κηπουρών, φροντίδας ηλικιωμένων ή παιδιών.
Οι τρόποι εξαπάτησης, ποικίλουν, καθώς άλλες εταιρείες αποσπούν χρήματα, χωρίς ουσιαστικά να παρέχουν πρόσβαση σε κάποια δουλειά, ενώ άλλες αποσπούν χρήματα από υποψηφίους προωθώντας τους σε δουλειές χωρίς ασφάλεια.
Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να γνωρίζουν, ότι τα νόμιμα γραφεία δεν λαμβάνουν χρήματα από υποψήφιους, αλλά από τις εταιρείες που τους αναθέτουν να τους βρουν προσωπικό.


Εγώ λέω ότι σε κάτι τέτοιους παλιανθρώπους, που εκμεταλλεύονται με τον πιο ελεεινό τρόπο την δυστυχία και την ανάγκη των ανθρώπων, δεν αξίζει τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από έναν δεκαετή σωφρονισμό σ' ένα τέτοιο μπουντρούμι...


...έτσι, χωρίς πόρτα, με μια καγκελόφραχτη τρύπα στο ταβάνι για να...αερίζονται, να πίνουν και να πλένονται όταν βρέχει και να τους πετούν ένα πιάτο φαΐ.
Και πολύ τους είναι.
Παλιοκαθάρματα.
 

Eureka!



Σχεδόν 70 χρόνια μετά, η Ευρώπη ανακαλύπτει τον Keynes!

(...)
Από εκεί και πέρα όμως αρχίζουν τα δύσκολα. Οι κκ. Βαν Ρομπάι, Μπαρόζο, Ντράγκι και Γιούνκερ φέρονται διατεθειμένοι να προτείνουν να μπορεί ο μόνιμος μηχανισμός σταθερότητας (ESM) να δανείζει απευθείας στις τράπεζες, κάτι που μάλλον δεν αρέσει στο Βερολίνο. Το ίδιο αντίθετη στάση τηρεί προς το παρόν η Γερμανία στην «αμοιβαιοποίηση» (mutualization) του χρέους, μέσω π.χ της δημιουργίας ενός ευρωπαϊκού Ταμείου Απόσβεσης Χρέους.

Από το ΒΗΜΑ

"Αμοιβοποίηση" το λένε τα γερμανά, αλλά στην ουσία πρόκειται για έναν μηχανισμό τύπου ανακύκλωσης πλεονασμάτων, όπως είχε προτείνει ο Keynes ήδη απ' το 1944!
Τι έλεγε χοντρικά, τότε, ο αυτός ο εξαιρετικά ιδιοφυής φιλελεύθερος οικονομολόγος;
Ότι τα μεγάλα πλεονάσματα κάποιων προϋποθέτουν μεγάλα ελλείμματα κάποιων άλλων (κλασική μαρξική θεωρία), κι αυτό στην πορεία δημιουργεί τον γνωστό κύκλο ύφεσης του καπιταλισμού, δηλαδή τα αναμενόμενα και περιοδικά αδιέξοδα, ήγουν τις καπιταλιστικές κρίσεις.
Υπάρχουν καπιταλιστικές κρίσεις και καπιταλιστικές Κρίσεις.
Ο Keynes πρότεινε, τότε, για να μην μετατρέπεται το κάπα των καπιταλιστικών κρίσεων σε κεφαλαίο, να δημιουργηθεί ένας μόνιμος διεθνής (δυτικός) οργανισμός, που ουσιαστικά να...τιμωρεί τα μεγάλα πλεονάσματα ή, εν πάση περιπτώσει, να τα ανακυκλώνει, δανείζοντας με μηδενικό επιτόκιο τις βαθειά ελλειμματικές χώρες, μέχρι και στο 50% του ελλείμματός τους, ώστε να τονώνεται η εσωτερική τους ζήτηση και να αποφεύγεται το υφεσιακό φαινόμενο του στασιμοπληθωρισμού που μπορεί, εφόσον συντρέχουν κάποιες συγκυρίες, να οδηγήσει σε γενικότερη συστημική κρίση.
Η κοντόφθαλμη, όπως νομίζουμε, γερμανική οικονομική πολιτική βασίζεται φυσικά στα νούμερα εξ' ου και παραμένει άκαμπτη και άτεγκτη.
Οι Γερμανοί, όχι μόνο θησαυρίζουν (κυριολεκτικώς) λόγω της "ευρωπαϊκής κρίσης", με την Ελλάδα να χρησιμοποιείται σαν λαγός και πειραματόζωο ταυτόχρονα, αλλά είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα που, μεσούσης της κρίσης, παρουσιάζει αύξηση του ΑΕΠ της, των εξαγωγών της, των ταμειακών αποθεμάτων της, της οικονομικής και κοινωνικής της ανάπτυξης, της γεωστρατηγικής της ισχύος, γενικά, η "ευρωπαϊκή κρίση" αποτελεί, πραγματικά, μια "ευλογία" για την Γερμανία. Έτσι νομίζουν, τουλάχιστον, οι οικονομικές εκείνες ελίτ (πολυεθνικές και τράπεζες), που ελέγχουν και κατευθύνουν απόλυτα την γερμανική, και μέχρι πρότινος την ευρωπαϊκή, πολιτική. Δεν έχουν μπει στον κόπο να μελετήσουν την ιστορία των καπιταλιστικών κρίσεων ή θεωρούν πως το μετακαπιταλιστικό μοντέλο είναι τόσο διευρυμένο κι ανοιχτό, που η Γερμανία θα μπορέσει να επιβιώσει ακόμα κι αν η συστημική κρίση βουλιάξει όλη την υπόλοιπη Ευρώπη. Στην ουσία, οι γερμανικές ελίτ παίζουν μια παραλλαγή του αποικιακού ανταγωνισμού των εθνικών καπιταλισμών, προσαρμοσμένο, όπως νομίζουν, στο παγκοσμιοποιημένο, νεοφιλελεύθερο περιβάλλον. Η κατάληξη είναι γνωστή και, πολύ φοβάμαι, ότι και αυτή τη φορά η ιστορία θα επαναληφθεί, όχι σαν φάρσα, αλλά ωσαύτως ως τραγωδία.
Τέσπα, η υπόλοιπη Ευρώπη, πλην της Μεγάλης Γερμανίας και των ουρών της, δείχνει να βγαίνει, εκούσα άκουσα, από έναν μακροχρόνιο λήθαργο. Και πώς θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, αφού πλέον το "πρόβλημα" αγγίζει "μεγάλους παίχτες", όπως την Ισπανία, την Ιταλία, αλλά κυρίως την Γαλλία;
Μόνο που, κατά τη γνώμη μου, είναι πλέον αργά.
Το κουβάρι έχει μπλεχτεί τόσο πολύ, κι οι γερμανικές ελίτ είναι τόσο άκαμπτες, που ο δεσμός (κυριολεκτικά και μεταφορικά) δεν μπορεί πλέον να λυθεί, παρά να κοπεί. Βεβαίως, στη σύνοδο κορυφής που διεξάγεται την στιγμή αυτή, φαίνεται να υπάρχουν κάποιες "κόντρες", με την Γερμανία να εμφανίσει (;) κάποια σημεία αναδίπλωσης. Ιστορικά, πάντως, οι Γερμανοί δεν συνηθίζουν να κάνουν πίσω, ποτέ και σε τίποτα.
Έχουν άραγε όλα αυτά κάποια σημασία για μας;
Μάλλον όχι, αλλά μπορεί, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις και συγκυρίες, και νά 'χει.

Τελικά, μήπως χάσαμε;




Ασφαλώς και δεν χάσαμε, αντίθετα, σίγουρα κερδίσαμε.
Στην πατρίδα μας συνέβησαν, τους τελευταίους δυο, προεκλογικούς, μήνες, τεκτονικές πολιτικές μετακινήσεις, μια πολιτική αλλαγή τόσο σημαντική κι ουσιαστική, που σηματοδοτεί μια νέα πολιτική εποχή.
Πέρα απ' τα φουσάτα των γνωστών τηλεπολιτών, ο μέσος νους καταλαβαίνει εύκολα πως, μετά την 6/5 και πολύ περισσότερο μετά την 17/6, τίποτα πια δεν είναι ίδιο στην Ελλάδα.
Ναι, οι οπισθοφυλακές της συστημικής παράγκας κατάφεραν να ρίξουν ένα τελευταίο, πάρθιο βέλος στην ελληνική κοινωνία.
Ναι, η προπαγανδιστική λαίλαπα "σοκ και δέος", αυτός ο πρωτοφανής πόλεμος κατατρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας (δεν γνωρίζω αν έχει υπάρξει αντίστοιχο παράδειγμα στην νεώτερη ιστορία του δυτικού κόσμου), κατάφερε να "ταΐσει" την κάλπη με φόβο. 
Ορδές ολόκληρες από αργυρώνητα παπαγαλάκια, στρατιές χαλκείων και σκυβάλων, ενωμένες εταιρείες πολιτικών πραματευτάδων, εξωνημένοι πεμπτοφαλαγγίτες, μαφίες κατσαπλιάδων-εργολάβων του δημοσίου (απ' αυτούς που τάχαμου καμώνονται τους σοβαρούς επιχειρηματίες κι επιρρίπτουν το "κρίμα" της κρίσης στην ελληνική κοινωνία, ενώ είναι παγκοίνως γνωστό, τουλάχιστον για όσους δεν είναι τελειωμένοι εγκεφαλικώς νεκροί, ότι την Ελλάδα την έφερε στα γόνατα η συμμορία αυτών ακριβώς των κρατικοδίαιτων απατεώνων τη συνεργεία των πολιτικών τους θεραπαινίδων), συνασπισμένο όλο το ευρωπαϊκό και διεθνές ιερατείο των τραπεζιτών και των αγοραίων κοράκων, τέλος πάντων, όλη η καταχθόνια "Ιερά Συμμαχία" της εποχής μας έπεσε λυσσασμένη πάνω στον λαό μας και κατάφερε...αλήθεια, τι ακριβώς κατάφερε;
Κατάφεραν, όλοι αυτοί οι μούργοι, να τρομάξουν ένα τμήμα του λαού μας και να του αποστερήσουν την ελεύθερη βούληση ή μάλλον την λογική. 
Γιατί δεν μπορεί να είναι λογική μια απόφαση να γίνει κάποιος εθελοντής δούλος κι αυτόχειρας (κι όχι αναγκαστικά μ' αυτή την σειρά).
Κι έτσι, νομίζουν πως κέρδισαν χρόνο για να ολοκληρώσουν την φάμπρικα της απάτης και της προδοσίας. Ετοιμάζονται να πετάξουν, κατά τα φαινόμενα, και κάποιο κοκαλάκι στο τρομοκρατημένο πόπολο, δια μέσου της εντεταλμένης μαριονέτας· "επιμήκυνση" το λένε κατ' ευφημισμό. 
Επιμήκυνση τίνος; 
Της δολοφονίας τους ελληνικού λαού και της Ελλάδας. Μάλλον βασανιστήριο θα έπρεπε να το λένε.
Ο κοινός νους γνωρίζει ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές του αποπληθωρισμού, που επιβάλλει σε όλον τον ευρωπαϊκό Νότο η Γερμανία (ή μάλλον οι πολύ συγκεκριμένες ελίτ που καθορίζουν σε απόλυτο βαθμό τις γερμανικές πολιτικές), και τις επιβάλλει γιατί θησαυρίζει πάνω στην δυστυχία του Νότου (είναι η περιβόητη ανισομερής καπιταλιστική ανάπτυξη, που τόσο αναλυτικά έχει περιγράψει ο Μαρξ - ουπς!, ξέχασα, δεν κάνει να ομιλούμε περί Μαρξ γιατί ερεθίζουμε τους νεοφιλελεύθερους μαθητευόμενους μάγους) και που τώρα βιώνουμε στο πετσί μας κι εμείς οι (κάποιοι, όχι όλοι) Ευρωπαίοι (μέχρι χτες, που την βίωναν κάτι "απίθανοι" ασιατικοί και αφρικανικοί λαοί, το αποκαλούσαμε αυτάρεσκα: "εκπολιτισμό κι εκδημοκρατισμό"), ο κοινός νους γνωρίζει, τέλος πάντων, ότι όλη αυτή η νεοταξική φάμπρικα δεν είναι μόνον αποδεδειγμένα αδιέξοδη και καταστροφική, αλλά με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί στον κοινωνικό αφανισμό τον λαό μας και στο σβήσιμο απ' τον χάρτη την πατρίδα μας. 
Ο κοινός νους. 
Ο άνους απλώς δεν καταλαβαίνει τίποτα, πέρα από κάνα "ΟΥΓΚ" κι αυτό στα γερμανικά. 
Είναι δύσκολο, πάρα πολύ δύσκολο να αποβάλλει ο άνους τον εγγενή ραγιαδισμό του ρωμαίικου γονότυπου. Είναι πολύ δύσκολο για κάποιους νεοέλληνες να σκεφτούν λογικά. Τους αρκεί να "σκέφτονται" κοπαδιστί ή να μην σκέφτεται καθόλου. Αυτό το τελευταίο, α μάλιστα, είναι ό,τι πρέπει για μερικούς νεοέλληνες τηλεπολίτες.
Ωστόσο, είπα στη αρχή ότι δεν χάσαμε, αντίθετα, σίγουρα κερδίσαμε.
Γιατί αυτό;
Γιατί ένα πολύ μεγάλο και ικανό τμήμα του λαού μας έπραξε. Και πράττω σημαίνει δημιουργώ, κάνω κάτι καινούργιο.

Είναι εξαιρετικά διαφωτιστικά τ' αποτελέσματα των εκλογών της 17/6 σε απόλυτους αριθμούς.
Κατ' αρχάς, επί των ψηφισάντων και με αναγωγή, η ποσοστιαία διαφορά ανάμεσα σε ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ ανέρχεται μόλις σε 2,77%, άλλως σε περίπου 170.000 ψήφους. 
Αν και οι μερικοί άφρονες πανηγυρίζουν την "μεγαλειώδη" νίκη του κόμματός τους, στην πραγματικότητα μιλάμε για ισοπαλία. 
Αν σκεφτεί κάποιος δε, ότι η ΝΔ είναι ένα κόμμα με μακρά σχέση εξουσίας, κι ασφαλώς μ' έναν μπετοναρισμένο κομματικό στρατό, μιλάμε μάλλον για μια σημαντική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, που όχι μόνον διατήρησε την εκλογική δύναμη που συγκέντρωσε στις εκλογές του Μαΐου, αλλά την αύξησε σ' ένα ποσοστό της τάξης του 62%!
Πάμε τώρα στους αριθμούς.
Σε σχέση με τι εκλογές του Μαΐου, στην ΝΔ "επαναπατρίστηκαν" περίπου 630.000 ψηφοφόροι.
Άσχετα με τα σχεδόν σουρεαλσιτικά αποτελέσματα των "ερευνών" από τα exit polls, κατά τη γνώμη μου οι μισοί σχεδόν απ' αυτούς προέρχονται απ' τις "δεξαμενές" κυρίως των ΑΝ.ΕΛ., αλλά και του ΛΑΟΣ. Επίσης, "επαναπατρίστηκε" ένας μικρός αριθμός ψηφοφόρων απ' την ΧΑ, καθώς κι απ' την ΔΗΣΥ και τους Μανοτζήμερους. Τέλος, κατά τη γνώμη μου, η ΝΔ καρπώθηκε ένα σημαντικό κομμάτι των νέων διαρροών του ΠΑΣΟΚ (τάξης μεγέθους 25%).
Θα τα δούμε αυτά αναλυτικά πιο κάτω.

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να προσελκύσει σχεδόν 595.000 νέους ψηφοφόρους. 
Κατά τη γνώμη μου, ένα μεγάλο κομμάτι των ψηφοφόρων αυτών προήλθε κυρίως απ' το ΚΚΕ και τους ΟΙΚ.ΠΡΑΣ., αλλά κι απ' το ΠΑΣΟΚ.
Το ΠΑΣΟΚ υπέστη νέα καθίζηση, χάνοντας άλλους 80.000 ψηφοφόρους απ' τις εκλογές του Μαΐου.
Το μεγαλύτερο κομμάτι των ψηφοφόρων αυτών κατευθύνθηκε προς τον ΣΥΡΙΖΑ και τη ΝΔ. 
Πάντως, η αλήθεια είναι πως στην Ιπποκράτους περίμεναν ακόμα χειρότερα αποτελέσματα. Κατά μια έννοια, το ΠΑΣΟΚ κατάφερε να διατηρήσει την "βάση" των εκλογών του Μαΐου κι έτσι...κατάφερε να διεκδικήσει έναν (ανοίκειο) ρόλο στην "επόμενη μέρα"  για την συγκρότηση κυβέρνησης με την ΝΔ. Βέβαια, αυτή τη φορά θα παίξει τα ρέστα του.
Οι ΑΝ.ΕΛ. ήταν ένα απ' τα δυο κόμματα, το άλλο είναι το ΚΚΕ, που υπέστη μια απ' τις μεγαλύτερες φθορές στις χθεσινές εκλογές. 
Έχασε σχεδόν 209.000 ψηφοφόρους, ήτοι περίπου το 30% της εκλογικής του δύναμης. Κατά τη γνώμη μου, οι ψηφοφόροι αυτοί πήγαν σχεδόν μονοκούκι στη ΝΔ.
Η ΧΑ διατήρησε σχεδόν ανέπαφες τις εκλογικές της δυνάμεις, καταγράφοντας "απώλειες" μόλις 16.000 ψηφοφόρων, που κατά τη γνώμη μου πήγαν κι αυτές μονοκούκι στην ΝΔ. Πράγμα που σημαίνει ότι παγιώνεται σε μια μερίδα του εκλογικού σώματος μια τάση. 
Οι χρυσαυγίτες, καλώς κακώς, κατά τη γνώμη μου πολύ κακώς, ήρθαν για να μείνουν.
Η ΔΗΜ.ΑΡ. ήταν το πιο σταθερό κόμμα ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις. Με μόλις 2.000 "απώλειες" δείχνει να είναι πια "συμπαγής" και, κατά τη γνώμη μου, στο "ταβάνι" των δυνατοτήτων της. Ούτε χάνει, ούτε προσελκύει ψηφοφόρους.
Λαμβάνοντας το...μήνυμα των εκλογών της 17/6, αποφάσισε να παίξει τον ρόλο του αριστερού ψάλτη σ' ένα κακέκτυπο της κυβέρνησης Παπαδήμου.
Το ΚΚΕ πήρε την...πανταχούσα των εκλογών αυτών. 
Με μια δραματική πτώση του ποσοστού του κατάφερε να χάσει σχεδόν τους μισούς ψηφοφόρους απ' όσους το επέλεξαν στις εκλογές του Μαΐου, ήτοι 259.000 ψήφους! Κατά τη γνώμη μου, η συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων αυτών στράφηκαν προς τον ΣΥΡΙΖΑ.
Οι Μανοτζήμεροι πήραν...γκάγκαλα!  (έστιν δίκης οφθαλμός)
Κατάφεραν να χάσουν (αθροιστικά) σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές 152.000 ψηφοφόρους, ήτοι το 54% της εκλογικής τους απήχησης. Κατά τη γνώμη μου, οι ψήφοι αυτές πήγαν μονοκούκι στην ΝΔ.
Η ΔΗΣΥ δεν συμμετείχε, ασφαλώς, στις εκλογές της 17/6, οπότε η συντριπτική πλειονότητα των 161.000 ψηφοφόρων του Μαΐου που την είχαν επιλέξει, πρέπει να πιστωθούν σχεδόν μονοκούκι στην ΝΔ.
Το ΛΑΟΣ βάρεσε οριστική διάλυση, καταγράφοντας απώλειες άλλων 86.000 ψηφοφόρων, ήτοι περίπου της μισής του εκλογικής δύναμης. Και αυτές οι ψήφοι πήγαν, κατά τη γνώμη μου, σχεδόν μονοκούκι στη ΝΔ.
Οι ΟΙΚ.ΠΡΑΣ. καταβαραθρώθηκαν, χάνοντας περίπου τα 3/5 της εκλογικής τους απήχησης, ήτοι 131.000 ψηφοφόρους, που, κατά τη γνώμη μου, κατευθύνθηκαν μαζικά προς ΣΥΡΙΖΑ.

Σε γενικές γραμμές,  οι εκλογές της 17/6 έδειξαν, κατά τη γνώμη μου, ότι η ΝΔ χτύπησε "ταβάνι".
Αντίθετα, ο ΣΥΡΙΖΑ διαμορφώνει μια ολοένα αυξανόμενη δυναμική και μάλιστα στο πιο δυναμικό και παραγωγικό κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας, δηλαδή στην νεολαία.
Δεδομένου ότι η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜ.ΑΡ φροντίζει να...υπενθυμίζει στο κοινωνικό σώμα τι ακριβώς συνέβη κατά το προηγούμενο χρονικό διάστημα, και σαφαλώς θα επιβάλλει μια πρωτοφανή πολιτική λιτότητας, ύφεσης, κοινωνικής απορρύθμισης, εξαθλίωσης, φτώχειας κι υποτέλειας, θα ξαναδούμε σε όλο της το...μεγαλείο την τροϊκανή και γερμανική αποικιακή επιβολή, δεδομένου, τέλος πάντων, ότι η συγκυβέρνηση των πρασινομπλέ εταίρων, με μια εσάνς ρόζ, αντί μαύρου, αυτή τη φορά, δεν θα έχει απολύτως καμιά διαφορά απ' τις προηγούμενες κυβερνήσεις (ΓΑΠ και Παπαδήμου), πολύ σύντομα το κοινωνικό σώμα θα αντιληφθεί τι μεγαλειώδη (παγκοσμίως γνωστή ελληνική λέξη, που αρχίζει από "μα" και τελειώνει σε "λακία") έκανε ακόμα μια φορά (η προηγούμενη ήταν όταν, μαύρισε τον εκ Ραφήνας οκνηρό μεν, έδωσε αυτοδυναμία στον "λεφτά υπάρχουν" δε).
Όμως, τα κόζια έχουν αλλάξει και μάλιστα οριστικά. 
Τώρα πια ο ΣΥΡΙΖΑ έχει καταγράψει μια ευρύτατη λαϊκή βάση και μια δυναμική, που τον τοποθετεί στην κεντρική πολιτική σκηνή, όχι πλέον σαν κόμμα διαμαρτυρίας, αλλά σαν εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Το επόμενο διάστημα θα (πρέπει να) είναι εξαιρετικά δημιουργικό και παραγωγικό για τον ΣΥΡΙΖΑ, ώστε να κατασταλάξει τις πολιτικές του και να πάψει να εμφανίζει αυτό το αλαλούμ απόψεων και γνωμών (που κατά τη γνώμη μου του στοίχισε την εκλογική νίκη), καθώς επίσης και για να παγιώσει την σχέση του με την εκλογική του βάση, κυρίως μέσα από διάφορες μορφές λαϊκής κι εργατικής πάλης.
Εν κατακλείδι, η γνώμη μου είναι πως ο ΣΥΡΙΖΑ κατέγραψε μια καταπληκτική εκλογική νίκη στις χθεσινές εκλογές. 
Κι αν δεν κατάφερε να κόψει το νήμα πρώτος, αυτό οφείλεται σε διάφορες "παιδικές κι εφηβικές ασθένειες", που τώρα θα έχει όλο τον χρόνο για να θεραπεύσει. 
Οι επόμενες εκλογές δεν θ' αργήσουν, κατά τη γνώμη μου θα γίνουν το πολύ μέχρι την άνοιξη του '13, και μέχρι τότε πρέπει νά 'μαστε απολύτως έτοιμοι και προετοιμασμένοι σε όλα τα επίπεδα, ώστε να πειστούν ακόμα περισσότεροι, και ικανοί, ψηφοφόροι, ότι η Αριστερά γενικότερα δεν αποτελεί μια ανερμάτιστη αγκιτάτσια για "ν' ανέβουμε στα κεραμίδια", αλλά μια σοβαρή και μελετημένη, εναλλακτική πρόταση εξουσίας, που εγγυάται ένα καλύτερο μέλλον τόσο για τον λαό μας μας, όσο και για την πατρίδα μας.
Στις 6/5, πολλώ δε μάλλον στις 17/6, άνοιξε μια δυναμική στον τόπο μας. 
Το πιο δημιουργικό και παραγωγικό κομμάτι του λαού μας χειραφετήθηκε πολιτικά σε μεγάλο βαθμό κι αυτή είναι μια διαδικασία μη αναστρέψιμη. Από 'δω και πέρα, μόνο προς τα εμπρός μπορούμε να πάμε. Και θα πάμε. 
Άλλωστε, δεν θ' αργήσουν να βαρέσουν τα πένθιμα σήμαντρα για την κυβερνητική εταιρεία, ό,τι κι αν μηχανευτεί για να χαλκεύσει την λαϊκή ετυμηγορία. 
Σκεφτείτε τούτο: επί δυο μήνες η Ελλάδα πάλεψε στην κάλπη, μόνο και μόνο για να επιβάλλουν κάποιοι εκ νέου μια κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου, με μπλε πρόσημο αυτή την φορά.
Κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να μας κοροϊδεύουν συνέχεια, αλλά μάλλον δεν έχουν αντιληφθεί τίποτα.

ΥΓ: Έεεει, εκεί στον Περισσό. ΟΚ, ευχαριστημένοι τώρα; Όλα καλά; 
Μήπως να ξαναδείτε τη ρότα, γιατί δεν είναι στραβός ο γυαλός, ρε παιδιά, πώς να το κάνουμε δηλαδή;