Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Αντιπελαργείν*...


Γιατί, καμιά φορά, η διαφήμιση μπορεί να προσφέρει ουσία.



*αντιπελαργέω· περιθάλπω και εγώ με τη σειρά μου, ανταποδίδω τις περιποιήσεις, την αγάπη.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Το πρόβλημα...




Θά 'ρθει δε θά ΄ρθει ο Τόμσεν -που να μη σώσει- μεγάλη ανησυχία έχεις πάλι, ρε υποβολέα.

Δηλαδή εσύ δεν έχεις μεγάλη ανησυχία, μόνο όλο μουρμουράς, αλλά έχει μεγάλη ανησυχία η κυβέρνησις. Και η, ούτως ειπείν, κανονική και αυτή των δελτίων των οκτώ, που είναι η κανονική χωρίς ούτως ειπείν.

Κι αγωνιά το έθνος σύσσωμον, θα έλθει ο Τόμσεν να φέρει το πολυθρύλητο δις για "να τη βγάλουμε και φέτος";

Κι αν δεν έρθει;

Κι εγώ σου λέω πως άντε κι ήρθε.

Κι άντε και μας τό 'δωκε το δις και τη βγάλαμε και φέτος -που μόνο για μας, λατρεμένε μου υποβολέα, δεν είναι αυτό το γαμοδίς, αλλά λέμε τώρα.

Τον Γενάρη;

Πώς τη βγάζουμε το Γενάρη, ρε υποβολέα, το φελέκι μου μέσα;

Και τον Μάρτη;

Τον Απρίλη και τον Μάη τον γλυκό;

Άντε πάλι μπαλαφάρες και σκέρτσα θά 'χουμε, άντε πάλι καραγκιοζμπερντές: ♪♫ ένα φράγκο η βιολέτα, τσίγκο λελέτα, τσίγκο λε-λέ-τα ♫♪

Γιατί, μεταξύ μας υποβολέα, όλα ένας καραγκιοζμπερντές είναι.

Πρώτα πρώτα, για να είμαστε ξηγημένοι, όλα τα μέτρα θα παρθούν.
Κι όσα λένε ότι δεν θα πάρουν κι όσα ο νους μας δε βάζει ότι θα μας φορέσουν κολάρο ακόμα. Και μη τσιμπάς την ξόβεργα, ότι είναι ταχαμου ο κακός ο λύκος, ο Τόμσεν, που μας φοράει τη λαιμαριά κάθε φορά. Οι, ούτως ειπείν, "δικοί μας" είναι που τά 'χουν προσυμφωνημένα τα πάντα όλα και μετά -για ξεκάρφωμα- τα ρίχνουν στον Τόμσεν, ότι αυτοί δε θένε, ρε παιδί μου, αυτοί είναι έτοιμοι για πόλεμο ναούμ', αλλά τι να κάμουν, πέφτουν στην αμαρτία, θυσιαζονται οι καψεροί για την τιμή της πατρίδος και του λαού!

Τρίχες, αγαπημένε μου υποβολέα.

Όποιος έχει διαβάσει το γαμομνημόνιο, πού 'ναι ένα ρημάδι-τούβλο 1000 σελίδες, ξέρει ότι τα πάντα είναι γραμμένα, κατ' έτος και κατά μήνα, χαρτί και καλαμάρι. Κι από κάτω έχει κάτι υπογραφές ΝΑΑΑ, με το συμπάθιο, υποβολέα μου. Ελληνικές υπογραφές, όχι φραντζέζικες ή δανέζικες ή γαμέζικες.

Θα μου πεις, και θά 'χεις δίκιο βουνό ρε υποβολέα, εδώ δε διαβάσανε τo μνημόνιο εκείνοι που το ψήφισαν στη Βουλή, θα το διαβάσεις εσύ, που στην τελική είσαι και πρεσβύωψ;

Σωστό!

Και μετά, είναι και οι περιβόητες επικαιροποιημένες δράσεις, αγαπητέ υποβολέα.

Άλλο φρούτο κι αυτό.

Σου λέει, αυτά μεν έχουμε συμφωνήσει -να πούμε δέκα πόντους, αλλά αν τυχόν και δεν βγουν τα νούμερα ακριβώς, θα το βελτιώνουμε το πράγμα -να πούμε δεκαπέντε πόντους, μπορεί και είκοσι στα ντουζένια μας απάνω.

Και τι θα πει αυτό;

Να σου πω απ' το λίγο που χαμπαρίζω.

Το μνημόνιο είναι κολοκύθια με τη ρίγανη.

Όλοι ξέρανε ότι δε βγαίνει το πράγμα και μη μου πεις πως νόμισες, έστω και για μια στιγμή, ότι τα τζιμάνια του ΔΝΤ και της ΕΚΤ κάμανε "λάθος" στον υπολογισμό του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, ας πούμε, γιατί θα σε βάλω τιμωρία να βλέπεις οκτώ ώρες τον Μανώλη σε επανάληψη κι άλλες οκτώ να διαβάζεις Πάσχο μέχρι να τον αποστηθίσεις!

Τα μνημόνια, πολυαγαπημένε μου υποβολέα, ήταν μια ωραιότατη φάμπρικα bailout, κάποιων ξένων τραπεζών (κυρίως) και κάποιων διαβόητων funds. Στην ουσία, αυτοί ξεφόρτωσαν χαρτούρα και φορτωθήκαμε εμείς 180 δις επιπρόσθετο δημόσιο χρέος, εμπράγματο και ενυπόθηκο, υποβολέα μου, με μορφή διακρατικού δανεισμού και υπό το αγγλικό δίκαιο, άλλως το δίκαιο του πιστωτή.

Εν ολίγοις, μας δέσανε πισθάγκωνα, αγαπημένε μου υποβολέα.

Αλλά αυτά τα έχουμε ξανακουβεντιάσει.

Μας είπανε και κάτι παπάντζες , ότι αυτά είναι πρόσκαιρα, μέχρι να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας, και μετά θα τους διώξουμε τους τροϊκανούς -θα δουν αυτοί!- και θα βγούμε στις αγορές κι άλλες τέτοιες χοντρό...άντε δεν το λέω.

Άκου το μυστικό: Ποτέ!

Δεν θα βγούμε ποτέ των ποτών, ω ποτέ, απ' την επιτήρηση, αγαπητέ μου υποβολέα.

Και δεν το λέω εγώ, το λένε οι βρωπέοι, αφού το νέο κόλπο είναι πως, ακόμα κι όταν λήξει το μνημόνιο, η επιτήρηση (ο στενός κορσές δηλαδή) παραμένει αν το ποσοστό του δημόσιου χρέους υπερβαίνει το 75% επί του ΑΕΠ της χώρας. Για να καταλάβεις τι σου λέω, τα τζιμάνια λένε ότι το 2020 το εν λόγω ποσοστό θα είναι -Θεού θέλοντος- 120%, δηλαδή όσο ήταν και το 2010 που μπήκαμε στη φάμπρικα των μνημονίων.

Και κάθε φορά που τα νούμερα δεν θα βγαίνουν -και δεν θα βγαίνουν ποτέ- θα μας φοράνε "επικαιροποιημένες δράσεις", δηλαδή κι άλλα μέτρα, υποβολέα μου, κάθετα, οριζόντια, πάνω κάτω, την κουρτίνα τρία και τον ζόνγκ μαζί!

Θα πεις, εντάξει, θα βγούμε το 2200.

Αμ δε!

Η λιτότητα, ο αποπληθωρισμός που λένε κι οι μερκελιστές, σε οικονομίες σαν την δική μας έχει μόνον υφεσιακά αποτελέσματα, λατρεμένε μου υποβολέα. Αυτό θα πει πως διαρκώς μειώνεται το ΑΕΠ της χώρας. Αλλά όσο μειώνεται το ΑΕΠ της χώρας, όσο η παραγωγική πίτα συρρικνώνεται δηλαδή, τόσο μικραίνει ο παρανομαστής του κλάσματος. Να στο πω κι αλλιώς, μπακαλίστικα.

Άμα ξεκινάς να χρωστάς 2 φράγκα κι έχεις ΑΕΠ 10 φράγκα, τότε χρωστάς 20% επί του ΑΕΠ. Άμα χρωστάς 2 φράγκα κι έχεις ΑΕΠ 8 φράγκα, τότε χρωστάς 25% επί του ΑΕΠ.

Μα άλλα λόγια, όσο στραγγαλίζεις με την διαρκή λιτότητα και τον στασιμοπληθωρισμό την οικονομία μιας χώρας, τόσο αυτή βυθίζεται στη χοάνη του δημόσιου χρέους.

Θα πεις: μα θα γίνουν επενδύσεις και θα ξελασπώσουμε.

@@ θα γίνουν!

Άμα ρωτήσεις, λατρεμένε μου υποβολέα, έναν πρωτοετή της ΑΣΟΕΕ, θα σου πει ότι η Οικονομία είναι κατ' αρχήν ψυχολογία. Με ψυχολογικό κλίμα επαίτη, ουδείς επενδύει. Κι αν δεν με πιστεύεις, ψάξε να δεις πόσες επενδύσεις έχουν γίνει στη Βουλγαρία, ας πούμε, όπου τα μεροκάματα εδώ και χρόνια είναι μπιρ παρά και το κράτος περισσότερο πρόθυμο κι από φαφούτα γριά τροτέζα να εξυπηρετήσει την εκλεκτή πελατεία.

Αν, όμως, ρωτήσεις έναν τεταρτοετή -καλό φοιτητή- της ΑΣΟΕΕ, θα σου πει ότι η Οικονομία είναι αψυχολόγητη. Ουδείς γνωρίζει γιατί και πώς κάποιος "θεσμικός/στρατηγικός" αποφασίζει να επενδύσει κάπου, ούτε πώς δημιουργείται το συνακόλουθο ντόμινο των επενδύσεων μετά. Υπάρχουν βέβαια κάποια κριτήρια, που έχουν κυρίως να κάμουν με το σταθερό περιβάλλον, αλλά στην ουσία το πράγμα παραμένει μυστήριο. Και μην κοιτάς που διάφορες "οικονομικές", δήθεν σοβαρές, γραφίδες γράφουν του κόσμου τις παπαριές: ουδείς οικονομολόγος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αστράτευτος, λατρεμένε μου υποβολέα.

Κι επειδή το παρασεντόνιασα, καταλήγουμε στα γνωστά: δε βγαίνειιι...

Όλοι το ξέρουν πλέον αυτό, εκτός του Μανώλη, του Γιάννη και της Όλγας που καμώνονται τα κουνέλια· μέχρι κι ο πολύς Σούλτς ζοχαδιάστηκε και τους έβγαλε στον τάκο εις τας Βρυξέλλας!

Κι όλο το στόρι είναι ποιος θα σκάσει πρώτος: εμείς ή οι "πιστωτές-εταίροι";

Εγώ λέω ότι πρόκειται για άλλο ένα πείραμα -μάντεψε ποιος είναι πάλι το πειραματόζωο- αλλά μη μου δίνεις και πολύ σημασία, καθότι είμαι γνωστός συνωμοσιολόγος.

Τι λες;

Αν υπάρχει λύση;

Πάντα υπάρχει λύση.

Σαν θες, πάνε διάβασε την ελληνική ιστορία, να δεις πόσες φορές πτώχευσε η Ελλάδα και με ποιον τρόπο ανέκαμψε μετά. Μη μετρήσεις του 1827, δεν είχαμε κράτος τότε, ούτε εκείνη του 1843, καθότι επί Όθωνος κουμάντο κάμανε οι Βαυαροί (και πάλι...ε ρε γούστο που έχει η Ιστορία).
Δες εκείνη του 1893 κι ακόμα καλύτερα πρόσεξε εκείνη του 1932, η οποία -περίοδος συνολικά- έχει ανατριχιαστικές ομοιότητες με τη σημερινή. Θα διαπιστώσεις, ίσως, ότι η Ελλάδα ανέκαμπτε μόνον όταν απεγκλωβιζόταν από διεθνείς νομισματικούς κανόνες που είχε υιοθετήσει κι επέστρεφε σε εθνικού τύπου οικονομία και, φυσικά, σε υποτίμηση νομίσματος. Επίσης, κι αυτό θα το δεις, προέβαινε σε στάση πληρωμών.

Μα σαν δε θες να πας τόσο πίσω, δες τι έκαμε ο Α. Παπανδρέου το 1993, όταν βρήκε (κυριολεκτικώς) άδεια ταμεία σ' ένα διεθνές περιβάλλον όπου ο κρατικός δανεισμός είχε επιτόκια της τάξης του 25%.

Παρένθεση:

Τον βρίζουν σχεδόν οι πάντες -αχάριστοι κι επιλήσμονες- σήμερα τον Α. Παπανδρέου, ξεχνώντας ότι έβγαλε τη μισή Ελλάδα (κυριολεκτικώς) απ' το πολιτικό, κοινωνικό και, κυρίως, οικονομικό περιθώριο.

Ξεχνούν, επίσης, ότι ο Α. Παπανδρέου μιλούσε επί ίσοις όροις με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες -και τότε η Ευρώπη είχε Ηγέτες κι όχι τσουτσέκια- κι όχι σαν παρακατιανή και ψοφοδεής δουλάρα.

Κλείνει η παρένθεση.

Μα σαν θες να θυμηθείς και την ένδοξη κλασική ιστορία μας, μπορείς να δεις τι έκαμε ο σοφός Σόλων, προετοιμάζοντας το έδαφος κι ανοίγοντας το δρόμο για τον Χρυσούν Αιώνα του Περικλέους, βεβαίως βεβαίως.

Κάποια στιγμή, όταν θα έχω κέφι, θα το γράψω αυτό για τον Σόλωνα, γιατί έχει κατά τη γνώμη μου μεγάλο ενδιαφέρον και γιατί, μια που είμαι γνωστός συνωμοσιολόγος, ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, αλλά σπειροειδής: αυτά που έγιναν μπορεί να ξανασυμβούν, ή να συμβαίνουν ήδη, κι αυτά που θα γίνουν μπορεί να έχουν ήδη συμβεί.

Αλλά την πήγα μακριά τη βαλίτσα και μάλλον σε κούρασα, πολυαγαπημένε μου υποβολέα.

Στο δια ταύτα, δεν βγαίνειιιι...

Κι αφού δεν βγαίνει, κι αφού η πολιτική (υποτίθεται πως) είναι η διαχείριση της δρώσας πραγματικότητας και του εφικτού, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε μια λύση, υποβολέα μου, "μια κάποια λύση" που έλεγε κι ο Ποιητής.

Ενδεχομένως χωρίς βαρβάρους.

Σού 'ρχεται στο μυαλό καμιά;

Μη μασάς απ' τους μαρκουτσο-κονδυλο-φόρους, που σε λένε "μαφιόζο της δραχμής", καθώς θα ξέρεις πλέον, φαντάζομαι, τίποτε δε λέγεται τυχαία -ή ίσως δωρεάν- σ' αυτόν τον τόπο.

Τη λογική σου ρώτα: βγαίνει;

Είναι δυνατόν να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου, κι ενδεχομένως τα παιδιά σου τη δική τους, αναμένοντας σαν βασάνι "την επόμενη δόση";

Είναι δυνατόν να αποδεχτείς σαν "μονόδρομο" μια διαρκή ομηρεία, έναν ασταμάτητο εξευτελισμό, ένα διαρκές καθοδικό σπιράλ θανάτου, μια ανελέητη βαρβαρότητα, που θα σε εξωθεί σε ολοένα και μεγαλύτερη ένδεια, σε όλο και πιο αβυσσαλέα ανασφάλεια και απελπισία;

Είναι δυνατόν να ζήσουμε και να πορευθούμε, μοιραίοι και σκυφτοί, διαρκώς μετέωροι στο χείλος του γκρεμού, μέσα σ' ένα μόνιμο κι ασφυκτικό περιθώριο, όπου δεν θα μας πέφτει απολύτως κανένας λόγος για τις ζοφερές ζωές μας και για το μέλλον του τόπου μας;

Είναι δυνατόν να αποδεχτούμε μια, χωρίς αμφιβολία, δολοφονική "μη λύση", επειδή κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει λύση, ότι "δεν υπάρχει εναλλακτική";

Μπορεί και να είναι, θα μου πεις, λατρευτέ μου υποβολέα.

Αλλά μπορεί και να μην είναι.

Όπως και να έχει, το πρώτο βήμα για να προσπαθήσεις να επιλύσεις ένα πρόβλημα, είναι να συνειδητοποιήσεις ποιο είναι το πραγματικό, το αληθινό πρόβλημα.

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Εεε, τραβαγιέρη!


Δε βγαίνει, ρε φίλε, τι δεν καταλαβαίνεις δηλαδή;
Σ' εσένα τον άκυρο το λέω, που είσαι καβάλα στην καρότσα και σπρώχνεις.
Τι σπρώχνεις, ρε άνθρωπε;
Άσε που δεν είναι κανένας στο τιμόνι. Θέλει και κάποιον στο τιμόνι, ρε χρυσέ μου.
Τι λες πάλι, ρε υποβολέα;
Σαν κάτι να σου θυμίζει η σκηνή αυτή;
Σώωωπα...
Υπάρχει μια διαφορά, όμως, αγαπητέ μου υποβολέα.
Στην περίπτωσή μας, οι κελεμπάτοι "τεχνοκράτες" δεν σπρώχνουν (εμάς και δεν θέλω πρόστυχους συνειρμούς), κλωτσάνε!
Όχι το σαράβαλο που κόλλησε -ή που το έριξαν- στην άμμο, βρε ανυπόφορε υποβολέα.
Εμάς.
Ενίοτε φτύνουν κιόλας.
Και σου λένε, με ιεροπρεπή τηλεσοβαρότητα, ο Γιάνης κι η Όλγα: βρέχει!
Άσε που συνυπογράφει κι ο Μανώλης.
Δεν βρέχει στην έρημο;
Τι λε ρε, ξυπνάκια υποβολέα. Αφού το λένε ο Γιάννης κι η Όλγα, άσε που συνυπογράφει κι ο Μανώλης, μουσώνες έχει στην έρημο!
Για να μην ξεχνιόμαστε.
Εεε, τραβαγιέρη!
Δε βγαίνει λέμε, ρε παλικάρι μου!




Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

"Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ' αγάλματα"



(Η φωτό αλιευμένη από το misha.pblogs.gr )

Ζ'

Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν τον Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών
την πάσα Υποταγή και Δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι·
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμέλιωσαν 

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε·
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.


Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε 

παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Η'

Ήρθαν με τα χρυσά σιρίτια
τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!
Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας
και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας
έφυγαν.

«Γι' αυτούς» είπαν «ο καπνός της θυσίας
και για μας της φήμης ο καπνός αμήν.»
Και την ηχώ σταλμένη από τα περασμένα
όλοι ακούσαμε και γνωρίσαμε.
Την ηχώ γνωρίσαμε και ξανά
με στεγνή φωνή τραγουδήσαμε:
Για μας, για μας το ματωμένο σίδερο
κι η τριπλά εργασμένη προδοσία.
Για μας η αυγή στο χάλκωμα
και τα δόντια τα σφιγμένα ως την ώρα την ύστερη
ο δόλος και τ' αόρατο γάγγαμο.

Για μας το σύρσιμο στη γης 

ο κρυφός όρκος μες στα σκοτεινά
των ματιών η απονιά
κι η ποτέ καμιά, καμιά ποτέ Ανταπόδοση.

Αδελφοί μας εγέλασαν!
«Γι' αυτούς» είπαν «ο καπνός της θυσίας
και για μας της φήμης ο καπνός αμήν.»

Αλλά συ μες στο χέρι μας το λύχνο του άστρου
με το λόγο σου άναψες, του αθώου στόμα
θύρα της Παράδεισος!
Την ισχύ του καπνού στο μέλλον βλέπουμε
της πνοής σου παίγνιο
και το κράτος και τη βασιλεία του!


Οδ. Ελύτης, Άξιον Εστί: Τα πάθη, Ανάγνωσμα Ζ και Η



28η Οκτωβρίου, αδέρφια.
Ο Θεός το καλό και γρήγορα να σημάνουν οι καμπάνες της λευτεριάς μας.

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Ένα κι ένα...πόσο κάνουν ένα κι ένα, ρε παιδιά;

Θυμάστε εκείνο το καταπληκτικό τραγούδι, των Ρασούλη-Παπάζογλου, που έλεγε:
Ένα κι ένα κάνουν δύο
λένε μέσα στο κουρείο
Μα μετά τον Ησαΐα
ένα κι ένα κάνουν τρία



Ε, μετά τον ενδοκυβερνητικό (ματωμένο δι' ημάς τους δύσμοιρους ιθαγενείς) γάμο, το μηδέν ισούται με το...32!
Μάστα!
Απ' το ηρωικόν έπος: "Κανένα πρόσθετο μέτρο, πάμε για πόλεμο!", περάσαμε στο βουκολικόν μελόδραμα: "Κανένα οριζόντιο μέτρο, μόνο κάθετα!", για να φτάσουμε στην -εξ' αρχής αναμενόμενη- μπαλαφάρα: "32 οριζοντίως και καθέτως νέα δολοφονικά μέτρα, αλλά θα τους κρατήσουμε μούτρα για να μάθουν!"


Και τι δεν έχει ο μπαξές!
Από αυξήσεις στα εισιτήρια κι έτι αγριότερο φορολογικό χαράτσωμα, μέχρι βάναυσες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, βάρβαρες περικοπές σε φαρμακευτικές δαπάνες, χιλιάδες απολύσεις, κατασχέσεις, απελευθέρωση πλειστηριασμών, μέχρι και το κλείσιμο ενός...Υπουργείου (!) διαβάζω ότι απαιτούν οι προσφιλέστατοι "πιστωτές-εταίροι" μας (αν κι αυτό το: "εταίροι", προκαλεί μάλλον θυμηδία πλέον για να μην πω σκέτη αηδία).
Τι μουρμουρίζεις, πάλι, βρε υποβολέα;
"Δεν γίνονται αυτά";
Όλα γίνονται και πάψε να μεμψιμοιρείς.
Κάποιος τον πληρώνει τον λογαριασμό στους γάμους, ειδικά στους ματωμένους γάμους.
Θα μου πεις, εσύ δεν ήθελες να πας στον γάμο.
Ε, και ποιος σε ρωτά εσένα, θρασύτατε, βλαχοβαλκάνιε υποβολέα;
Μπας και νόμισες ότι σου πέφτει λόγος;

ΑΕΡΑ! (στον καιρό του ευτελούς πολιτικαλκορεκτισμού)


Αλιευμένο από το sibilla

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Να τον χαιρόμαστε!

(εικόνα από το sibilla)


Τέτοιοι που είμαστε, κάτι τέτοιοι μας αξίζουν.
Θα έγραφα κι άλλα, πολλά, αλλά λέω να μετρήσω μέχρι το 100 πρώτα...

Διαχείριση συμβόλων.



Ο Σπ. Τρικούπης αναφέρει στο έργο του: Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, ότι κατά την πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου τέθηκε το θέμα εθνικής Σημαίας.
Η αρχική πρόταση ήταν να υιοθετηθεί ο αναγεννώμενος φοίνικας, σύμβολο που χρησιμοποιούσε η Φιλική Εταιρεία και κοσμούσε την σημαία του Αλέξανδρου Υψηλάντη κατά την επανάσταση των παραδουνάβιων ηγεμονιών.





Ωστόσο, αποφασίστηκε τελικά να υιοθετηθεί η γαλανόλευκη καθότι ο αναγεννώμενος φοίνικας θεωρείτο την εποχή εκείνη σαν επαναστατικό-καρμποναριστικό σύμβολο και οι εθνοπατέρες της εποχής έκριναν ότι η υιοθέτηση του συμβόλου αυτού θα προκαλούσε την οργή των ευρωπαϊκών Αυλών και την συνακόλουθη βίαιη αντίδρασή τους απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση.
Παρά ταύτα, ο Δημήτριος Υψηλάντης, εκ των ηρωικότερων και  πλέον αλτρουιστικών μορφών της Εθνεγερσίας,  εξεστράτευσε στην Αν. Ελλάδα υπό το λάβαρο του αναγεννώμενου φοίνικα, επισύροντας την μήνιν της τότε κυβέρνησης, που τον ανακάλεσε στην τάξη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αναγεννώμενος φοίνικας ήταν το σύμβολο και της Πελοποννησιακής Γερουσίας.



Παρά ταύτα, αφού η Ελληνική Επανάσταση είχε εδραιωθεί, η Δ' Εθνοσυνέλευση (1828), που μεταξύ άλλων επικύρωσε την εξουσία του φιλικού Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, ενέκρινε την κυκλοφορία αργυρού νομίσματος, και υποδιαιρέσεων, το οποίο είχε ως σύμβολο τον αναγεννώμενο φοίνικα.











Πολύ αργότερα, η χούντα των Συνταγματαρχών ευτέλισε το σύμβολο του αναγεννώμενου φοίνικα, φορτίζοντάς το αρνητικά, με αποτέλεσμα σήμερα να ταυτίζεται στη συνείδηση των περισσοτέρων νεοελλήνων με το απριλιανό καθεστώς.



Για την ιστορία, η γαλανόλευκη πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους αδελφούς Καλλέργη στην Κρήτη, κατά τον 17ο αιώνα, με την προσθήκη: "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ", κι ήταν το οικόσημο της οικογένειάς τους, η οποία εικάζεται ότι προέρχεται από τον Νικηφόρο Φωκά.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

"Τελειωμένα"...



"Γύριζε" (1908)
Κ. Παλαμάς

Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους,
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
Πώς μού 'ρθε τώρα αυτό;

Μού 'ρθε βλέποντας την "απέραντη μοναξιά" του Πρωθυπουργού της χώρας.
Τι ανθρώπινη ιστορία κι αυτή του κου Σαμαρά...
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
που έγραφε κι ο Καβάφης.

Μα ακόμα κι όταν αφέθηκε να ενδώσει, τι φρικτή ημέρα!, κι "έφυγε οδοιπόρος για τα Σούσα", ούτε ευνοϊκά σ' Αυλές εισήλθε -τουλάχιστον όχι επί μακρόν, ούτε "σατραπείες και τέτοια" του προσφέρθηκαν.
Γιατί ο σατράπης -ακόμα κι ο πιο ασήμαντος- είναι υπήκοος μα κι αυθέντης.

Έχω την αίσθηση ότι ο κ. Σαμαράς, το εξευτελιστικό εκείνο βράδυ της αυτοαναίρεσης του Ιουνίου του 2012, είδε τον εαυτό του σαν το κεντρικό πρόσωπο μιας (νεο)ελληνικής τραγωδίας.
Ενδεχομένως να σκέφτηκε ότι θα υπομείνει τη χλεύη της Αγοράς προς χάριν ενός μεγαλύτερου σχεδίου, της μεγάλης εικόνας. Θα ανακτήσω πρώτα την αξιοπιστία της χώρας, μπορεί να μονολόγησε, και μετά θα τους δείξω εγώ ποιος είμαι και τι μπορώ να κάμω· ας με χλευάσουν τώρα κι ας με κατηγορήσουν, στο τέλος θα μου στήσουν ανδριάντες.
Μόνο που οι ανδριάντες στήνονται συνήθως σ' εκείνους που ξέρουν -ή που τολμούν- να λένε τα μεγάλα όχι.

Κι ύστερα, και θα μου επιτρέψετε να γίνω λίγο αθυρόστομος στις παρακάτω αράδες, όταν όλη εκείνη η δήθεν "σοβαρή" βρωπαϊκή μούργα, που παριστάνει τον από καθέδρας τιμητή, δεν συγκινήθηκε απ' την ευπείθεια και την προθυμία των εκπρόσωπων, "έρημων κι απρόσωπων" που έλεγε κι ο Νιόνιος στα καλά του, βγήκε ένα γινάτι μυστήριο. Όχι απέναντι σ' εκείνους τους ελεεινούς σαράφηδες και τα σκυλολόγια, που έχουν καταληστέψει το σύμπαν, πίνουν το αίμα των ευρωπαϊκών λαών κι από πάνω έχουν το θράσος να δείχνουν με το δάχτυλο και να πουλάνε φαρισαϊκούς ψευτο-ηθικισμούς, αλλά απέναντι σ' έναν λαό που πληρώνει την ατυχία (;) να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος σε μια αλυσίδα που έσπασε, η πιο βολικιά -θα το πω!- φτηνοπουτάνα μέσα σ' ένα χαμαιτυπείο, που οι διεθνείς νταβάδες του "ανακάλυψαν", προς μεγάλη τους -ωιμέ!- φρίκη, πως μια -θα το ξαναπώ!- πουτάνα στο πορνείο...εκπορνευόταν! Ε, όχι, δεν είναι δυνατόν! Της χαράκωσαν κι αυτοί τα μούτρα, της ξετσίπωτης, και την διαπόμπευσαν· για να μάθει!

Αλλά όλα αυτά τα έχουμε κουβεντιάσει, σε ζωντανές και διαδικτυακές παρέες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές κι ο καθένας μας έχει τη γνώμη του.

Και τώρα;
"Τι γίνεται τώρα;", σαν ν' ακούω τον υποβολέα να μουρμουρίζει αμήχανος.

Τώρα απομένει, νομίζω, να δούμε αν έχει απομείνει λίγη περηφάνια για "ν' αξίζει να τον ζήσουμε αυτόν τον κόσμο τον βαρύ".

Για να ξαναθυμηθώ τον Καβάφη ("Τελειωμένα"):
Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

Βρε ΟΥΡΤ!



Έφαγε αποβολή μετά την επίσκεψη στη Βουλή
Αλιεύθηκε από το enikos 

Πενθήμερη αποβολή πήρε μαθητής για τη φωτογραφία που τράβηξε και ανέβασε στο διαδίκτυο, μετά από την επίσκεψη του σχολείου του στη Βουλή.
Ο μαθητής σήκωσε αυτοσχέδιο πλακάτ, το οποίο έγραφε: «Πρώτη μου φορά σε μπουρδέλο!!!» και όπως είναι λογικό σήκωσε θύελλα συζητήσεων.

Πηγή: thebest.gr

Μπράβο, ρε εκπαιδευτικά σαΐνια, τον βρήκατε πάλι τον φταίχτη!
Του "δείξατε εσείς του παλιόπαιδου", που τόλμησε να χλευάσει τοιουτοτρόπως τη Βουλή!
Αν και σας βρίσκω κάπως χαλαρούς και αδικαιολόγητα επιεικείς, κανονικά θα έπρεπε να του ρίξετε και τίποτα φάπες, για να μάθει ο τεντιμπόης!
Σαν ν' ακούω τον υποβολέα να ψιθυρίζει:
"Πόση αβυσσαλέα βλακεία κι εμετικό φαρισαϊσμό μπορεί ν' αντέξει ακόμα ο έρμος τούτος τόπος;"  




ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟΝ!

Επειδή πολλές υπερβολές κι ακρότητες ακούστηκαν τις μέρες αυτές, με αφορμή όσα διαδραματίστηκαν στην επιτροπή της Βουλής, οι δαιμόνιοι ρεπόρτερς του Ημερολόγια Καταστρώματος σας παρουσιάζουν σε πρώτη πανελλήνια μετάδοση αποκλειστικά στιγμιότυπα (κρυφή κάμερα)  απ' την διαβόητη συνεδρίαση προς αποκατάσταση της αληθείας!



Εκτός πλάνου, οι ρεπόρτερς μας αναφέρουν ότι μια μαθήτρια διαμαρτυρόταν εντόνως προς τον Διευθυντή του σχολείου (για την ακρίβεια τον είχε σβερκώσει από το πέτο και τον ταρακουνούσε πέρα δώθε), ότι η πρόωρη σήμανση του κώδωνος για διάλειμμα αποτελεί μεθοδευμένη προσπάθεια συγκάλυψης της εγκληματικής, γενικευμένης άγνοιας του καθηγητή, την οποία η εν λόγω μαθήτρια προσπαθεί να αποκαλύψει δια της υποβολής συνεχών και ανελέητων αποριών, που ωστόσο δεν προλαβαίνει να ολοκληρώσει μια που ο Διευθυντής την διακόπτει συνεχώς βαρώντας πρόωρα, και δολίως εννοείται, τα κουδούνια ό,τι ώρα νά 'ναι!
Πληροφορίες που δεν επιβεβαιώθηκαν, αναφέρουν ότι ένας περίεργος μαθητής, με εκνευριστικά οξεία και ένρινη φωνή, την ώρα του καυγά βγήκε λάθρα εκτός αιθούσης κι επιχείρησε να πωλήσει τα βιβλία των συμμαθητών του -πακέτο και σε προνομιακή τιμή- σε διερχόμενους περαστικούς.
Εναντίον του επιστάτη που τον συνέλαβε, ο περίεργος μαθητής δήλωσε:  
"Οι σκοταδιστικές, εθνοπροδοτικές και ανθελληνικές ενέργειες του κρυπτοκομμουνιστού επιστάτου δεν θα περάσουν!"  


Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βους επί γλώσση ή βόδια με μεγάλη γλώσσα;


"Αν όχι όλοι οι επιχειρηματίες, τουλάχιστον μια ελίτ απ' αυτούς, πρέπει να έχει, γενικά, μιαν ικανότητα οργανωτή κοινωνίας, σ' ολόκληρο τον πολύπλοκο οργανισμό των υπηρεσιών, καθώς και στον κρατικό οργανισμό, εξαιτίας της ανάγκης να δημιουργεί πιο ευνοϊκές συνθήκες  για την επέκταση της τάξης της - ή πρέπει να έχει τουλάχιστο την ικανότητα να διαλέγει τα "στελέχη", (ειδικευμένους υπαλλήλους)  στα οποία να εμπιστεύεται αυτή τη δραστηριότητα οργάνωσης των γενικών εξωτερικών σχέσεων της επιχείρησης. Μπορούμε να παρατηρήσουμε πως οι "οργανικοί" διανοούμενοι, που κάθε νέα τάξη δημιουργεί κοντά της κι επεξεργάζεται στην προοδευτική εξέλιξή της,  είναι οι μεγαλύτερες δυνατές "εξειδικεύσεις"  ορισμένων μορφών πρωταρχικής δραστηριότητας του νέου κοινωνικού τύπου που η νέα τάξη έφερε στο φως."

Α. Γκράμσι, οι διανοουμενοι, εισ-μτφ-σχολ. Θ.Χ. Παπαδόπουλος, γ' εκδ., εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, χ.χ.ε., σ.54
Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα θα ήταν ένας απείρως καλύτερος τόπος, αν οι Έλληνες έκαναν το εξής απλό: σταματούσαν "μαχαίρι", άπαξ δια παντός, να παρακολουθούν τις ειδήσεις και τις "ενημερωτικές" εκπομπές των συστημικών τηλεχαλκείων.
Δεν κάνω πλάκα, σοβαρολογώ.
Σκεφτείτε πόσο πολύ επηρεαζόμαστε όσοι, κάποιας νεώτερης ηλικίας, μόνο περιστασιακά τυχαίνει να πέσουμε πάνω σε κάνα δελτίο ειδήσεων ή καμιά "ενημερωτική" εκπομπή των των σκύβαλων αυτών, που τόσο μεστά περιγράφει ο Γκράμσι. Πόσο τρόμο ενσπείρουν στη ζωή μας, πόσο διαστρέφουν την συνείδησή μας και βιάζουν την λογική μας, πόσο θολή κι ανεστραμμένη κάνουν την πραγματικότητα, πόσο "επιστημονικά" περνούν την προπληρωμένη προπαγάνδα - ο Γκέμπελς θα φάνταζε σαν μια απλή Αρσακειάς μπροστά στα σύγχρονα προπαγανδιστικά φερέφωνα.
Σκεφτείτε τώρα τι συμβαίνει με τους συμπολίτες μας εκείνους που είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω ανυπαρξίας μέσων αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης και πληροφόρησης, όπως το ίντερνετ, και είναι υποχρεωμένοι να βιώνουν τον καθημερινό βιασμό της αργυρώνητης "διανόησης".
Ω ναι, η Ελλάδα θα ήταν ένας πολύ πολύ καλύτερος τόπος, αν αύριο το πρωί ένας από μηχανής θεός εξαφάνιζε από προσώπου γης τις τηλεοράσεις!
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Παρακολούθησα προ ημερών την περισπούδαστη παρουσία και "δημοσιογραφική" ανάλυση ενός περί πολλού "δημοσιογράφου", γόνου βεβαίως, σ' ένα απ' τα πιο άθλια τηλεχαλκεία που εξέπεμψαν ποτέ τα ερτζιανά. Μιλάμε τώρα για "προσωπικότητα", ρυπαρό κουστούμι απ' τα λίγα, προφεσόρος της "μη εναλλακτικής", απ' εκείνους που κυριολεκτικά διαμορφώνουν τις εξωτερικές σχέσεις της κλίκας.
Το θέμα αφορούσε στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο.
Να σας υπενθυμίσω, ειρήσθω εν παρόδω:
«Η Κύπρος είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Και εμείς βρήκαμε τη σωστή λύση», δήλωσε ο Σόιμπλε στο ραδιοσταθμό SWR

Το καταλάβατε, πολιάμ';
Στην Κύπρο καταργήθηκε ad hoc η δημοκρατία με απόφαση του...Σόιμπλε!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος μ' αυτά που συμβαίνουν.
Στην Κύπρο, ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος-μέλος της ΕΕ, την νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ασκούν πλέον η κυπριακή Βουλή και η κυπριακή κυβέρνηση, αλλά ο Κύπριος κεντρικός τραπεζίτης! Με φιρμάνι του Σόιμπλε!
Απίθανα πράγματα σας λέω!
Κι υπάρχουν κάποιοι, "αφελείς", που τολμούν ακόμα να υποστηρίζουν ότι ο κυπριακός λαός θα έπρεπε να αποφασίσει για την τύχη του μέσω δημοψηφίσματος.
Μα που ζουν αυτοί οι "γραφικοί αγκιτάτορες", αναρωτιέται το ρυπαρό μαρκούτσι, που σας έλεγα πρωτύτερα.
"Θα πρέπει, μάλλον να ζουν σε κάποιο παράλληλο Σύμπαν, όπου εξακολουθούν ακόμα να ισχύουν οι αρχές της αυτοδιάθεσης και της πολιτικής κυριαρχίας των λαών στον τόπο τους", θα μπορούσε να του απαντήσει κάποιος, αλλά πού να τολμήσει να προκαλέσει ένας κοινός τηλεθνητός την μήνη της τηλε-αυθεντίας.
Αν είναι δυνατόν...
Δικαίως ο "πραγματιστής" -το ρυπαρό μαρκούτσι που σας έλεγα πρωτύτερα- εξεγείρεται, "δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά", κρώζει διαρρηγνύοντας τα δημοσιογραφικά ιμάτιά του, "πού ακούστηκε να αφήνονται τόσο σοβαρά θέματα "μεγάλης πολιτικής" στα χέρια του λαουτζίκου";
"Και η Ευρώπη", συνεχίζει βράζοντας απ' τον ιερό θυμό, "στα παπάρια σας δηλαδή η Ευρώπη, παλιοβλαχοβαλκάνιοι;".  (εντάξει, δεν τα είπε έτσι ακριβώς, αλλά βάζω στοίχημα ένα καφάσι γερμανικές μπύρες ότι αυτό σκεφτόταν)
Μην τολμήσει κανείς να τον ρωτήσει: "ποια Ευρώπη;", κάηκε!
-"Αυτή που σαν πληρώνει τόσα χρόνια από τον τίμιο ιδρώτα τον εργαζομένων της", απαντά ο μαινόμενος ευρωπαϊστής, το περί πολλού τηλεσκύβαλο, "αμ τι νομίζατε, ότι θα πλήρωναν οι τίμιοι φορολογούμενοι και τις λοβιτούρες των κυπριακών τραπεζών;"
-"Μα υπάρχει πιο βρώμικη κι εκτεθειμένη τράπεζα απ' την Bundesbank;", τόλμησε να σχολιάσει ένας ιθαγενής απ' το βάθος της αίθουσας. (μεγάλο το θάρρος του!)
-"Σιωπή!", εξεμάνη εκ νέου ο "αναλυτής", "αυτοί οι λαϊκισμοί μας φάγανε. Οι γερμανικές τράπεζες μπορούν να είναι όσο εκτεθειμένες θέλουν αφού η Γερμανία είναι αρκούντως ισχυρή ώστε να καλύπτει τα ελλείμματά της. Να κοιτάξουμε τα χάλια μας εμείς."
-"Αυτό λέμε κι εμείς", τόλμησε να ψιθυρίσει μια άλλη ιθαγενής απ' τον εξώστη, "αλλά δεν μας αφήνουνε, δεν μας ρωτάνε. Αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς."
-"Κάνετε και τα κοκόρια από πάνω, ε;", άφρισε πλέον ο "έγκριτος", "κανονικά θα έπρεπε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να μας αφήσουν να ψοφολογήσουμε απ' την πείνα, να γίνουμε Αργεντινή, να γίνουμε Κορέα, να γίνουμε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, τότε θα ήσασταν ευχαριστημένοι, ξεβράκωτοι, ψωμόλυσσες, παλιολαϊκιστές, μπολσεβίκοι, αντιευρωπαϊστές, έτσι;" (εντάξει, και πάλι δεν τα είπε ακριβώς έτσι, αλλά σας ορκίζομαι στην ομορφιά μου πως, αν μπορούσαμε να διαβάσουμε τις μύχιες σκέψεις του, αυτό ακριβώς θα ήθελε να είχε πει)
-"Θέλουμε μόνο να έχουμε λόγο για τις ζωές μας", πετάχτηκε ένας άλλος εξυπνάκιας ιθαγενής, "δεν είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι;"
-"Με τα λεφτά των άλλων;", έπεσε πλέον σε παροξυσμό ο οργανικός "έγκυρος", "ελευθερία στις πλάτες των Εταίρων-Πιστωτών μας; @@ είστε, ρε τομάρια! Να πληρώσετε πρώτα αυτά που χρωστάτε, να ισοσκελίσετε τους προϋπολογισμούς σας, να εξυγιάνετε τις τράπεζές σας, να γίνετε ανταγωνιστικοί, να ζητήσετε συγγνώμη για την μέχρι χτες τρυφηλή ζωή που κάνατε, και μετά να γυρεύετε ελευθερίες, αυτοδιαθέσεις και κουραφέξαλα, ζώα, α ζώα, που θέλετε να διαλύσετε το ευρωπαϊκό όνειρο!"
-"Μα δεν είναι πια το δικό μας όνειρο", συλλογίστηκε φωναχτά μια ταλαίπωρη τηλε-ιθαγενής, "είναι πλέον ο εφιάλτης μας. Κι αν είναι όνειρο, μπορεί να θέλουμε να ξυπνήσουμε από δαύτο. Με το ζόρι δηλαδή θα μας βάλουν να ζούμε στ' όνειρο;"
Αυτό ήταν!
-"ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!", βρυχήθηκε ο "σοβαρός", "θα σας άξιζε να μας αφήσουν οι Εταίροι-Πιστωτές μας να αποφασίσουμε μόνοι μας για τους εαυτούς μας, αλλά έχουν ήθος οι άνθρωποι, δεν είναι αδίστακτοι για να μας αφήσουν να καταστραφούμε από τις αποφάσεις μας! Είναι σοβαροί, πονόψυχοι, φιλάνθρωποι, δεν μας εγκαταλείπουν έρμαια στους εαυτούς μας. Θα μας σώσουν στο τέλος, θέλετε δε θέλετε!"
Και κάπου εκεί, ο "έγκριτος" έκανε μια κίνηση αηδίας κι απέχθειας, "ακούς εκεί", σκέφτηκε, "να έχουν το θράσος αυτά τα ζώα να ζητούν πολιτική κυριαρχία, να απαιτούν, άκουσον άκουσον, να ερωτηθούν για ζητήματα τεράστιας πολιτικής σημασίας, λες και τους αφορούν! Μα πού πάμε, τέλος πάντων; Μ' αυτά και μ' εκείνα, έχει γούστο να μου κόψουν το οργανικό επίδομα και να καταλήξω να γράφω σε καμιά εφημερίδα για τρεις κι εξήντα. Αν είναι δυνατόν, ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!"
Μωρέ, να δεις πώς το έλεγαν εκείνο το ωραίο οι αρχαίοι ημών;
Α ναι!
Βούς επί γλώσση...




Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν, έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

(Η φωτό αλιεύθηκε από το eklogika.gr)


Σε τι εποχές ζούμε αλήθεια...
"Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς", λέει μια κινέζικη παροιμία.  
Και δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αν είναι ευχή ή κατάρα.
Ο "πολύς" κ. Σόιμπλε έκανε χθες στην γερμανική ραδιοφωνία μια πραγματικά απίστευτη δήλωση για το ζήτημα της Κύπρου:
Όποιος επενδύει τα χρήματά του σε χώρες όπου πληρώνει λιγότερους φόρους, ή όπου ίσως ελέγχεται λιγότερο, αναλαμβάνει τον κίνδυνο, όταν οι τράπεζες της χώρας αυτής δεν είναι βιώσιμες, είναι προφανές
Το πιάσατε το υπονοούμενο;
Θεωρείται α-δ-ι-α-ν-ό-η-τ-ο για τη γερμανική ατζέντα να υπάρχει ροή χρημάτων κάπου αλλού, πλην των γερμανικών τραπεζών. Άντε και των τραπεζών του Λουξεμβούργου, που ουσιαστικά είναι ο προθάλαμος του γερμανικού θησαυροφυλακίου.
Άλλωστε, όλο το πανηγύρι που έχει στήσει το Βερολίνο στην Ευρώπη έχει να κάνει κυρίως μ' αυτό, να μεταβληθούν οι γερμανικές τράπεζες, και η Φρανκφούρτη, σε τύπου Wall Street της Ευρώπης. Είναι γνωστό, ότι η συνεχής ροή κεφαλαίων στην Wall Street ουσιαστικά χρηματοδοτεί το οικονομικό έλλειμμά των ΗΠΑ.
Οι Γερμανοί "χτύπησαν" την Κύπρο στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα:
Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ασφάλεια και σταθερότητα, παρά μόνον στην Γερμανία.
Μήπως οι Γερμανοί "μας μισούν";
Όχι δα, πρόκειται απλώς για μπίζνες. Τεράστιες, ασύλληπτες μπίζνες.
Και, ως γνωστόν, ο κόσμος της μπίζνας είναι αμείλικτος είτε μιλάμε για άτομα είτε μιλάμε για κράτη.
Ας το δούμε εντελώς ρεαλιστικά. Τι ακριβώς απαίτησαν οι Γερμανοί απ' τους Κυπρίους;
Να διαλύσουν την τραπεζική τους πίστη, επομένως διαλύσουν τον τραπεζικό τους τομέα.
Ουσιαστικά, οι Γερμανοί ζήτησαν απ' τους Κυπρίους να αυτοκτονήσουν για 10 δις ευρώ δάνειο.
Θεώρησαν, μάλλον, πως οι Κύπριοι είναι εξίσου βολικοί και πειθήνιοι με τους Ελλαδίτες, αλλά έκαναν λάθος.
Είναι, όμως, και κάτι ακόμα νομίζω.
Είναι ένα παιχνίδι ελέγχου και ισχύος.
Γνώμη μου είναι πως η Γερμανία παίζει πλέον απροκάλυπτα τα ρέστα της στο διακύβευμα της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπό την ηγεμονία της, δηλαδή στον εκγερμανισμό της ΕΕ.
Γι' αυτό έχει δημιουργήσει αυτό το ακατανόητο μπάχαλο, γι' αυτό το συντηρεί, γι' αυτό κι ανάβει διαρκώς φιτιλιές, γι' αυτό δημιουργεί το ένα αδιέξοδο πίσω απ' τ' άλλο.
Αν "σκάσει" η Κύπρος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σκάσει κι η ευρωζώνη. Κι αν δεν σκάσει, η ευρωζώνη, θα υποστεί τουλάχιστον έναν σοβαρό τραυματισμό. Γιατί, τελικά, το ευρώ είναι κατά βάση μια πολιτική υπόθεση. Αν καταρρεύσει μια χώρα της ευρωζώνης, και μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες, δεν θα βουλιάξει μόνον η Κύπρος -η οποία είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα ανακάμψει αργά ή γρήγορα, θα βουλιάξει κι η αξιοπιστία της ίδιας της ευρωζώνης.
Ανθίζομαι ότι το επόμενο "δίλημμα" που θα τεθεί θα είναι του ύφους:
Ή ευρωπαϊκή ομοσπονδία (ασφαλώς υπό γερμανική κηδεμονία) ή η Γερμανία (και η λίγκα της) παίρνουν το καπελάκι τους (και τα φράγκα τους) και φεύγουν.

Και μετά απ' όλα αυτά, η Κύπρος κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο και με το γερμανικό λούγκερ στον κρόταφο, στράφηκε προς Ανατολάς και "νομιμοποίησε" την εμπλοκή της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό παιχνίδι, εξέλιξη που νομίζω ότι θα σημαδέψει το ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι για τις επόμενες δεκαετίες.
Κι αν οι Γερμανοί είναι σκληροί, οι Ρώσοι αποδεικνύονται αδίστακτοι.
Με τα ρωσικά κεφάλαια στις τράπεζες της Κύπρου να φτάνουν το μυθώδες ποσό των 30-35 δις ευρώ, οι Ρώσοι μόνο που δεν απείλησαν με πόλεμο στην περίπτωση της φορολόγησης των καταθέσεων, που οπωσδήποτε συνιστά δήμευση ιδιωτικών περιουσιών· μια τρέλα δηλαδή.
Από πού να φυλαχτείς, απ' τους Γερμανούς που παραλογίζονται κι ονειρεύονται την Μεγάλη Γερμανία ή απ' τους Ρώσους που δείχνουν τα δόντια τους;
Οι Κύπριοι επιχειρούν να προσεγγίσουν τους Ρώσους, σου λέει: δεν μπορεί, κοινά συμφέροντα διακυβεύονται, κάπου θα τα βρούμε.
Αμ δε.
Οι Ρώσοι αντί για μια, ζητούν δυο λίβρες σάρκας.
Θέλουν να έχουν πρόσβαση στο φυσικό αέριο της Κύπρου και ποσοστό 20% στη διαχείρισή του, θέλουν ναυτικές, αεροπορικές και στρατιωτικές βάσεις, θέλουν δυο τράπεζες, θέλουν τα ονόματα των Ρώσων που έχουν δημιουργήσει εταιρείες στην Κύπρο...μόνο την Άρτα και τα Γιάννενα δεν θέλουν (μάλλον).
Πώς το λέει εκείνο το κυπριακό τραγούδι;
Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν 
Πάντως, ό,τι κι αν συμβεί από 'δω και πέρα, η Κύπρος κατάφερε ήδη να γράψει ιστορία.
Ένα κράτος με την μισή του επικράτεια υπό ξενική κατοχή, λιγότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, μια χούφτα Έλληνες όρθωσαν ανάστημα στους παραλογισμούς και στην επιβολή του Βερολίνου (και των πάσης φύσεως ουρών του Βερολίνου).
Θα τα καταφέρουν;
Προσωπικά το ελπίζω και το εύχομαι με όλη μου την ψυχή, είναι μια ιστορική ευκαιρία ν' αλλάξουν τα ζύγια στην ευρωπαϊκή μας πραγματικότητα.



Τέσσερα τζιαι τεσσέρα
Παραδοσιακό Κύπρου


Τέσσερα τζιαι τέσσερα γίνουνται οκτώ
τέσσερα παλικάρκα πάσιν στον πόλεμον.

Στον δρόμον που πηγαίνασιν μα επεινάσασι
τσι εκάτσασιν να φάσιν τζιαι εδιψάσασιν.

Γυρεύκουν νά ’βρουν βρύσην απάνω στο βουνόν
τζ’ ήβρασιν έναν λάκκον των εκατόν ορκών.

Eρίξαν το λαχνίν τους πκοιός έν’ να κατεβεί
τζιαι έπεσεν η μοίρα πα στο
μιτσήν παιδί.

Δέστε με αδέρφκια μου τζ’ εγιώ να κατεβώ,
μες στο ερημολάτζιν να βκάλω το νερόν.

Tζιαι τότες τα αδέρφκια του τον σφικτοδέσασιν,
μες στο ερημολάτζιν τον κατεβάσασιν.

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν
έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν.

Oπόταν θα επιστρέψετε εις την πατρίδα μου
να τρώτε τζιαι να πίνετε εις την υγείαν μου,

να πείτε τζιαι της μάνας μου στα μαύρα να ντυθεί
γιατί τον γιον της τον μιτσήν δε θα τον ξαναδεί.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Τελικά, τι είναι πολιτική;



Έχω πολύ καιρό να γράψω στο ιστολόγιο αυτό.
Πάρα πολύ καιρό.
Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω: απογοήτευση.
Τέλος πάντων, σήμερα αποφάσισα να ξαναγράψω μερικά λόγια. Από θυμό.
Αφορμή ένα άρθρο, μια βιβλιοκριτική στην εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ, φ. 17/3/2013, σ. 4/12.
Η βιβλιοκριτική αυτή, του κ. Γ.Ν. ΜΠΑΣΚΟΖΟΥ, αφορά στο βιβλίο του PIERRE-ANDRE TAGUIEFF, Ο νέος εθνικολαϊκισμός, εκδ. ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ. 
Στην κατακλείδα του άρθρου αναφέρεται:
Ο συγγραφέας καταλήγει:
"Η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική. Εικονίζει την σημερινή τάση προς απολιτική, που αντικαθιστά τον πολιτικό στοχασμό με έναν χωρίς προοπτικές ηθικισμό ή με αντικαπιταλιστικές κατάρες που προέρχονται από το μαγικό τελετουργικό"
Όλα αυτά, ο αρθρογράφος τα συνδυάζει με το "φαινόμενο Μπέμπε Γκρίλο", με τον θάνατο του Τσαβές, με τα πολιτικά κόμματα ΑΝ.ΕΛ. και ΛΑΟΣ, με την γενικότερη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών ("φταίνε όλοι το ίδιο"), με την Αραβική Άνοιξη, με το κίνημα των Αγανακτισμένων, με την, όπως παρατηρεί ο Ταγκάγιεφ,  "λαϊκιστική Αριστερά [που] διαρκώς αποφεύγει να θέτει ενοχλητικά προβλήματα και να αντιμετωπίζει υπαρκτές προκλήσεις, μετατοπίζοντας το πεδίο σε άλλα κοινωνικά ζητήματα (γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων, ομογονεϊκότητα, οικολογία κτλ) ή μεταθέτοντας τη λύση σε μια ολιστική ανατροπή των κοινωνικών σχέσεων" , αλλά και με τον "δεξιό λαϊκισμό [που] υπερβάλλει ως προς τις υπαρκτές απειλές (ανασφάλεια, τρομοκρατία, παραβατικότητα, μετανάστες) προκαλώντας δικαιολογημένους φόβους προς πολιτική εκμετάλλευση", για να καταλήξει, ο Ταγκάγιεφ, ότι αν και πολιτικά ανταγωνιστές, αυτοί οι δυο τύποι λαϊκισμού είναι εξίσου ανεύθυνοι και "πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συμπτώματα, όχι ως λύσεις".
Μάλιστα.
Και κάπου εδώ είχα αρχίσει να θυμώνω. Πολύ.
Θα μου πείτε: γιατί;
Να σας πω.
Όχι τόσο για την επιχειρούμενη σούπα: δεξιά, αριστερά, όλοι είν' ανεύθυνοι, περάστε κόσμε, ό,τι πάρεις ένα τάλαρο, όσο για το "συμπέρασμα".
Κι επειδή εμένα μ' ενδιαφέρει περισσότερο η αριστερή πολιτική πρόταση, θα σταθώ εκεί.
Αν βγάλεις απ' την πολιτική σφαίρα την πολιτική θεώρηση μιας "ανατροπής των κοινωνικών σχέσεων", που θα πει αν εξοβελίσεις την κουβέντα περί σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, αυτό που θα απομείνει είναι μια κουβέντα περί της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης.
Ούτε καν πολιτική· διαχείριση.
Κι αυτή υπό το καθεστώς αμείλικτων εκβιασμών, όπως φάνηκε με την περίπτωση της Κύπρου.
Εκείνο δηλαδή που απομένει στην μη "λαϊκιστική", "ρεαλιστική πολιτική", είναι ο ολοκληρωτισμός της "μη εναλλακτικής λύσης".
Κάθε λύση που δεν είναι ενταγμένη μέσα στο στενό πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης, "πραγματιστικής" αντίληψης είναι, απ' όσο μπορώ να συμπεράνω διαβάζοντας το άρθρο, "σύμπτωμα". Επομένως λύση, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι η διαχείριση μιας συγκεκριμένης οικονομικής επιβολής.
Γιατί, φαντάζομαι να το έχουμε καταλάβει οι περισσότεροι πλέον, αυτό που σήμερα έχουμε στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς, δεν είναι Πολιτική, δεν είναι καν ένας συγκερασμός Πολιτικής και Οικονομίας, είναι μια στυγνή αγοραία επιβολή, που δεν αναγνωρίζει στην Πολιτική ούτε καν το δικαίωμα λόγου επί της διαχείρισης. Οι "ρεαλιστικές" πολιτικές είναι πρακτικές πειθήνιας υποταγής στους σχεδιασμούς και στις εντολές οικονομικών παράκεντρων εξουσίας, μια ιδιότυπη δικτατορία των εταιρειών και των τραπεζών. Οι "ρεαλιστές" πολιτικοί, εκείνοι που έχουν "λύσεις", δεν διαπραγματεύονται καν με τα κέντρα αυτής της εξουσίας, παρά εντέλλονται απ' την υψηλόβαθμη αγοραία γραφειοκρατία.
"Ούτε κιχ", αυτή είναι η "ρεαλιστική πολιτική" των καιρών μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι "λαϊκισμός", "συμπτώματα" και "απολιτική".
Το δυστύχημα είναι πως, στον αντίποδα αυτής της "ρεαλιστικής πολιτικής", δεν είναι μόνον οι πολιτικοί που συμμορφώνονται ασμένως, αλλά και η Κοινωνία των Πολιτών που απουσιάζει εκκωφαντικά. Οι λαοί της Ευρώπης δείχνουν μια κόπωση, σαν να έχουν αποδεχτεί μοιρολατρικά τον ρόλο του αγοραίου "ικανοποιημένου σκλάβου". Αν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει, όχι την πολιτική ορθότητα, αλλά την πρακτική αποτελεσματικότητα της "ρεαλιστικής πολιτικής", αμέσως ο "πραγματιστής" απέναντι του βάζει το δάχτυλο μες τα μούτρα: "Πες μια εναλλακτική. Πες την τώρα. Αλλιώς σκάσε, λαϊκιστή!". Αν πεις μια εναλλακτική, όχι του τύπου "ολιστικής ανατροπής των κοινωνικών σχέσεων", αλλά σοσιαλιστικής μετατόπισης προς σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα, αν έστω τολμήσεις να αμφισβητήσεις τον ολοκληρωτισμό των "αγορών" επί της Πολιτικής, ο "πραγματιστής" χαμογελά συγκαταβατικά, σαν να του μιλάς για εξωγήινους: "Μα δεν γίνονται αυτά, πού ζείτε;". Κι αφού αυτά "δεν γίνονται", κι αφού "δεν υπάρχει εναλλακτική", κι αφού, τέλος πάντων, ο νεοφιλελεύθερος, πειρατικός καπιταλισμός (ξέρω, λαϊκίζω) είναι κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, τότε γιατί να χάνουμε τον χρόνο μας με ανούσιες πολιτικές συζητήσεις και λαϊκισμούς;
Το αόρατο χέρι της αγοράς θα ρυθμίσει στο τέλος τα πάντα κι αν τυχόν το αισθανόμαστε βαθειά μέσα στον...απαυτό μας, κάτι παραπάνω θα ξέρει το χέρι για να βρίσκεται εκεί.
Ας μην γινόμαστε λαϊκιστές.