Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βους επί γλώσση ή βόδια με μεγάλη γλώσσα;


"Αν όχι όλοι οι επιχειρηματίες, τουλάχιστον μια ελίτ απ' αυτούς, πρέπει να έχει, γενικά, μιαν ικανότητα οργανωτή κοινωνίας, σ' ολόκληρο τον πολύπλοκο οργανισμό των υπηρεσιών, καθώς και στον κρατικό οργανισμό, εξαιτίας της ανάγκης να δημιουργεί πιο ευνοϊκές συνθήκες  για την επέκταση της τάξης της - ή πρέπει να έχει τουλάχιστο την ικανότητα να διαλέγει τα "στελέχη", (ειδικευμένους υπαλλήλους)  στα οποία να εμπιστεύεται αυτή τη δραστηριότητα οργάνωσης των γενικών εξωτερικών σχέσεων της επιχείρησης. Μπορούμε να παρατηρήσουμε πως οι "οργανικοί" διανοούμενοι, που κάθε νέα τάξη δημιουργεί κοντά της κι επεξεργάζεται στην προοδευτική εξέλιξή της,  είναι οι μεγαλύτερες δυνατές "εξειδικεύσεις"  ορισμένων μορφών πρωταρχικής δραστηριότητας του νέου κοινωνικού τύπου που η νέα τάξη έφερε στο φως."

Α. Γκράμσι, οι διανοουμενοι, εισ-μτφ-σχολ. Θ.Χ. Παπαδόπουλος, γ' εκδ., εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, χ.χ.ε., σ.54
Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα θα ήταν ένας απείρως καλύτερος τόπος, αν οι Έλληνες έκαναν το εξής απλό: σταματούσαν "μαχαίρι", άπαξ δια παντός, να παρακολουθούν τις ειδήσεις και τις "ενημερωτικές" εκπομπές των συστημικών τηλεχαλκείων.
Δεν κάνω πλάκα, σοβαρολογώ.
Σκεφτείτε πόσο πολύ επηρεαζόμαστε όσοι, κάποιας νεώτερης ηλικίας, μόνο περιστασιακά τυχαίνει να πέσουμε πάνω σε κάνα δελτίο ειδήσεων ή καμιά "ενημερωτική" εκπομπή των των σκύβαλων αυτών, που τόσο μεστά περιγράφει ο Γκράμσι. Πόσο τρόμο ενσπείρουν στη ζωή μας, πόσο διαστρέφουν την συνείδησή μας και βιάζουν την λογική μας, πόσο θολή κι ανεστραμμένη κάνουν την πραγματικότητα, πόσο "επιστημονικά" περνούν την προπληρωμένη προπαγάνδα - ο Γκέμπελς θα φάνταζε σαν μια απλή Αρσακειάς μπροστά στα σύγχρονα προπαγανδιστικά φερέφωνα.
Σκεφτείτε τώρα τι συμβαίνει με τους συμπολίτες μας εκείνους που είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω ανυπαρξίας μέσων αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης και πληροφόρησης, όπως το ίντερνετ, και είναι υποχρεωμένοι να βιώνουν τον καθημερινό βιασμό της αργυρώνητης "διανόησης".
Ω ναι, η Ελλάδα θα ήταν ένας πολύ πολύ καλύτερος τόπος, αν αύριο το πρωί ένας από μηχανής θεός εξαφάνιζε από προσώπου γης τις τηλεοράσεις!
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Παρακολούθησα προ ημερών την περισπούδαστη παρουσία και "δημοσιογραφική" ανάλυση ενός περί πολλού "δημοσιογράφου", γόνου βεβαίως, σ' ένα απ' τα πιο άθλια τηλεχαλκεία που εξέπεμψαν ποτέ τα ερτζιανά. Μιλάμε τώρα για "προσωπικότητα", ρυπαρό κουστούμι απ' τα λίγα, προφεσόρος της "μη εναλλακτικής", απ' εκείνους που κυριολεκτικά διαμορφώνουν τις εξωτερικές σχέσεις της κλίκας.
Το θέμα αφορούσε στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο.
Να σας υπενθυμίσω, ειρήσθω εν παρόδω:
«Η Κύπρος είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Και εμείς βρήκαμε τη σωστή λύση», δήλωσε ο Σόιμπλε στο ραδιοσταθμό SWR

Το καταλάβατε, πολιάμ';
Στην Κύπρο καταργήθηκε ad hoc η δημοκρατία με απόφαση του...Σόιμπλε!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος μ' αυτά που συμβαίνουν.
Στην Κύπρο, ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος-μέλος της ΕΕ, την νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ασκούν πλέον η κυπριακή Βουλή και η κυπριακή κυβέρνηση, αλλά ο Κύπριος κεντρικός τραπεζίτης! Με φιρμάνι του Σόιμπλε!
Απίθανα πράγματα σας λέω!
Κι υπάρχουν κάποιοι, "αφελείς", που τολμούν ακόμα να υποστηρίζουν ότι ο κυπριακός λαός θα έπρεπε να αποφασίσει για την τύχη του μέσω δημοψηφίσματος.
Μα που ζουν αυτοί οι "γραφικοί αγκιτάτορες", αναρωτιέται το ρυπαρό μαρκούτσι, που σας έλεγα πρωτύτερα.
"Θα πρέπει, μάλλον να ζουν σε κάποιο παράλληλο Σύμπαν, όπου εξακολουθούν ακόμα να ισχύουν οι αρχές της αυτοδιάθεσης και της πολιτικής κυριαρχίας των λαών στον τόπο τους", θα μπορούσε να του απαντήσει κάποιος, αλλά πού να τολμήσει να προκαλέσει ένας κοινός τηλεθνητός την μήνη της τηλε-αυθεντίας.
Αν είναι δυνατόν...
Δικαίως ο "πραγματιστής" -το ρυπαρό μαρκούτσι που σας έλεγα πρωτύτερα- εξεγείρεται, "δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά", κρώζει διαρρηγνύοντας τα δημοσιογραφικά ιμάτιά του, "πού ακούστηκε να αφήνονται τόσο σοβαρά θέματα "μεγάλης πολιτικής" στα χέρια του λαουτζίκου";
"Και η Ευρώπη", συνεχίζει βράζοντας απ' τον ιερό θυμό, "στα παπάρια σας δηλαδή η Ευρώπη, παλιοβλαχοβαλκάνιοι;".  (εντάξει, δεν τα είπε έτσι ακριβώς, αλλά βάζω στοίχημα ένα καφάσι γερμανικές μπύρες ότι αυτό σκεφτόταν)
Μην τολμήσει κανείς να τον ρωτήσει: "ποια Ευρώπη;", κάηκε!
-"Αυτή που σαν πληρώνει τόσα χρόνια από τον τίμιο ιδρώτα τον εργαζομένων της", απαντά ο μαινόμενος ευρωπαϊστής, το περί πολλού τηλεσκύβαλο, "αμ τι νομίζατε, ότι θα πλήρωναν οι τίμιοι φορολογούμενοι και τις λοβιτούρες των κυπριακών τραπεζών;"
-"Μα υπάρχει πιο βρώμικη κι εκτεθειμένη τράπεζα απ' την Bundesbank;", τόλμησε να σχολιάσει ένας ιθαγενής απ' το βάθος της αίθουσας. (μεγάλο το θάρρος του!)
-"Σιωπή!", εξεμάνη εκ νέου ο "αναλυτής", "αυτοί οι λαϊκισμοί μας φάγανε. Οι γερμανικές τράπεζες μπορούν να είναι όσο εκτεθειμένες θέλουν αφού η Γερμανία είναι αρκούντως ισχυρή ώστε να καλύπτει τα ελλείμματά της. Να κοιτάξουμε τα χάλια μας εμείς."
-"Αυτό λέμε κι εμείς", τόλμησε να ψιθυρίσει μια άλλη ιθαγενής απ' τον εξώστη, "αλλά δεν μας αφήνουνε, δεν μας ρωτάνε. Αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς."
-"Κάνετε και τα κοκόρια από πάνω, ε;", άφρισε πλέον ο "έγκριτος", "κανονικά θα έπρεπε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να μας αφήσουν να ψοφολογήσουμε απ' την πείνα, να γίνουμε Αργεντινή, να γίνουμε Κορέα, να γίνουμε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, τότε θα ήσασταν ευχαριστημένοι, ξεβράκωτοι, ψωμόλυσσες, παλιολαϊκιστές, μπολσεβίκοι, αντιευρωπαϊστές, έτσι;" (εντάξει, και πάλι δεν τα είπε ακριβώς έτσι, αλλά σας ορκίζομαι στην ομορφιά μου πως, αν μπορούσαμε να διαβάσουμε τις μύχιες σκέψεις του, αυτό ακριβώς θα ήθελε να είχε πει)
-"Θέλουμε μόνο να έχουμε λόγο για τις ζωές μας", πετάχτηκε ένας άλλος εξυπνάκιας ιθαγενής, "δεν είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι;"
-"Με τα λεφτά των άλλων;", έπεσε πλέον σε παροξυσμό ο οργανικός "έγκυρος", "ελευθερία στις πλάτες των Εταίρων-Πιστωτών μας; @@ είστε, ρε τομάρια! Να πληρώσετε πρώτα αυτά που χρωστάτε, να ισοσκελίσετε τους προϋπολογισμούς σας, να εξυγιάνετε τις τράπεζές σας, να γίνετε ανταγωνιστικοί, να ζητήσετε συγγνώμη για την μέχρι χτες τρυφηλή ζωή που κάνατε, και μετά να γυρεύετε ελευθερίες, αυτοδιαθέσεις και κουραφέξαλα, ζώα, α ζώα, που θέλετε να διαλύσετε το ευρωπαϊκό όνειρο!"
-"Μα δεν είναι πια το δικό μας όνειρο", συλλογίστηκε φωναχτά μια ταλαίπωρη τηλε-ιθαγενής, "είναι πλέον ο εφιάλτης μας. Κι αν είναι όνειρο, μπορεί να θέλουμε να ξυπνήσουμε από δαύτο. Με το ζόρι δηλαδή θα μας βάλουν να ζούμε στ' όνειρο;"
Αυτό ήταν!
-"ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!", βρυχήθηκε ο "σοβαρός", "θα σας άξιζε να μας αφήσουν οι Εταίροι-Πιστωτές μας να αποφασίσουμε μόνοι μας για τους εαυτούς μας, αλλά έχουν ήθος οι άνθρωποι, δεν είναι αδίστακτοι για να μας αφήσουν να καταστραφούμε από τις αποφάσεις μας! Είναι σοβαροί, πονόψυχοι, φιλάνθρωποι, δεν μας εγκαταλείπουν έρμαια στους εαυτούς μας. Θα μας σώσουν στο τέλος, θέλετε δε θέλετε!"
Και κάπου εκεί, ο "έγκριτος" έκανε μια κίνηση αηδίας κι απέχθειας, "ακούς εκεί", σκέφτηκε, "να έχουν το θράσος αυτά τα ζώα να ζητούν πολιτική κυριαρχία, να απαιτούν, άκουσον άκουσον, να ερωτηθούν για ζητήματα τεράστιας πολιτικής σημασίας, λες και τους αφορούν! Μα πού πάμε, τέλος πάντων; Μ' αυτά και μ' εκείνα, έχει γούστο να μου κόψουν το οργανικό επίδομα και να καταλήξω να γράφω σε καμιά εφημερίδα για τρεις κι εξήντα. Αν είναι δυνατόν, ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!"
Μωρέ, να δεις πώς το έλεγαν εκείνο το ωραίο οι αρχαίοι ημών;
Α ναι!
Βούς επί γλώσση...




Δεν υπάρχουν σχόλια: