Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν, έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

(Η φωτό αλιεύθηκε από το eklogika.gr)


Σε τι εποχές ζούμε αλήθεια...
"Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς", λέει μια κινέζικη παροιμία.  
Και δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αν είναι ευχή ή κατάρα.
Ο "πολύς" κ. Σόιμπλε έκανε χθες στην γερμανική ραδιοφωνία μια πραγματικά απίστευτη δήλωση για το ζήτημα της Κύπρου:
Όποιος επενδύει τα χρήματά του σε χώρες όπου πληρώνει λιγότερους φόρους, ή όπου ίσως ελέγχεται λιγότερο, αναλαμβάνει τον κίνδυνο, όταν οι τράπεζες της χώρας αυτής δεν είναι βιώσιμες, είναι προφανές
Το πιάσατε το υπονοούμενο;
Θεωρείται α-δ-ι-α-ν-ό-η-τ-ο για τη γερμανική ατζέντα να υπάρχει ροή χρημάτων κάπου αλλού, πλην των γερμανικών τραπεζών. Άντε και των τραπεζών του Λουξεμβούργου, που ουσιαστικά είναι ο προθάλαμος του γερμανικού θησαυροφυλακίου.
Άλλωστε, όλο το πανηγύρι που έχει στήσει το Βερολίνο στην Ευρώπη έχει να κάνει κυρίως μ' αυτό, να μεταβληθούν οι γερμανικές τράπεζες, και η Φρανκφούρτη, σε τύπου Wall Street της Ευρώπης. Είναι γνωστό, ότι η συνεχής ροή κεφαλαίων στην Wall Street ουσιαστικά χρηματοδοτεί το οικονομικό έλλειμμά των ΗΠΑ.
Οι Γερμανοί "χτύπησαν" την Κύπρο στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα:
Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ασφάλεια και σταθερότητα, παρά μόνον στην Γερμανία.
Μήπως οι Γερμανοί "μας μισούν";
Όχι δα, πρόκειται απλώς για μπίζνες. Τεράστιες, ασύλληπτες μπίζνες.
Και, ως γνωστόν, ο κόσμος της μπίζνας είναι αμείλικτος είτε μιλάμε για άτομα είτε μιλάμε για κράτη.
Ας το δούμε εντελώς ρεαλιστικά. Τι ακριβώς απαίτησαν οι Γερμανοί απ' τους Κυπρίους;
Να διαλύσουν την τραπεζική τους πίστη, επομένως διαλύσουν τον τραπεζικό τους τομέα.
Ουσιαστικά, οι Γερμανοί ζήτησαν απ' τους Κυπρίους να αυτοκτονήσουν για 10 δις ευρώ δάνειο.
Θεώρησαν, μάλλον, πως οι Κύπριοι είναι εξίσου βολικοί και πειθήνιοι με τους Ελλαδίτες, αλλά έκαναν λάθος.
Είναι, όμως, και κάτι ακόμα νομίζω.
Είναι ένα παιχνίδι ελέγχου και ισχύος.
Γνώμη μου είναι πως η Γερμανία παίζει πλέον απροκάλυπτα τα ρέστα της στο διακύβευμα της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπό την ηγεμονία της, δηλαδή στον εκγερμανισμό της ΕΕ.
Γι' αυτό έχει δημιουργήσει αυτό το ακατανόητο μπάχαλο, γι' αυτό το συντηρεί, γι' αυτό κι ανάβει διαρκώς φιτιλιές, γι' αυτό δημιουργεί το ένα αδιέξοδο πίσω απ' τ' άλλο.
Αν "σκάσει" η Κύπρος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σκάσει κι η ευρωζώνη. Κι αν δεν σκάσει, η ευρωζώνη, θα υποστεί τουλάχιστον έναν σοβαρό τραυματισμό. Γιατί, τελικά, το ευρώ είναι κατά βάση μια πολιτική υπόθεση. Αν καταρρεύσει μια χώρα της ευρωζώνης, και μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες, δεν θα βουλιάξει μόνον η Κύπρος -η οποία είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα ανακάμψει αργά ή γρήγορα, θα βουλιάξει κι η αξιοπιστία της ίδιας της ευρωζώνης.
Ανθίζομαι ότι το επόμενο "δίλημμα" που θα τεθεί θα είναι του ύφους:
Ή ευρωπαϊκή ομοσπονδία (ασφαλώς υπό γερμανική κηδεμονία) ή η Γερμανία (και η λίγκα της) παίρνουν το καπελάκι τους (και τα φράγκα τους) και φεύγουν.

Και μετά απ' όλα αυτά, η Κύπρος κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο και με το γερμανικό λούγκερ στον κρόταφο, στράφηκε προς Ανατολάς και "νομιμοποίησε" την εμπλοκή της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό παιχνίδι, εξέλιξη που νομίζω ότι θα σημαδέψει το ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι για τις επόμενες δεκαετίες.
Κι αν οι Γερμανοί είναι σκληροί, οι Ρώσοι αποδεικνύονται αδίστακτοι.
Με τα ρωσικά κεφάλαια στις τράπεζες της Κύπρου να φτάνουν το μυθώδες ποσό των 30-35 δις ευρώ, οι Ρώσοι μόνο που δεν απείλησαν με πόλεμο στην περίπτωση της φορολόγησης των καταθέσεων, που οπωσδήποτε συνιστά δήμευση ιδιωτικών περιουσιών· μια τρέλα δηλαδή.
Από πού να φυλαχτείς, απ' τους Γερμανούς που παραλογίζονται κι ονειρεύονται την Μεγάλη Γερμανία ή απ' τους Ρώσους που δείχνουν τα δόντια τους;
Οι Κύπριοι επιχειρούν να προσεγγίσουν τους Ρώσους, σου λέει: δεν μπορεί, κοινά συμφέροντα διακυβεύονται, κάπου θα τα βρούμε.
Αμ δε.
Οι Ρώσοι αντί για μια, ζητούν δυο λίβρες σάρκας.
Θέλουν να έχουν πρόσβαση στο φυσικό αέριο της Κύπρου και ποσοστό 20% στη διαχείρισή του, θέλουν ναυτικές, αεροπορικές και στρατιωτικές βάσεις, θέλουν δυο τράπεζες, θέλουν τα ονόματα των Ρώσων που έχουν δημιουργήσει εταιρείες στην Κύπρο...μόνο την Άρτα και τα Γιάννενα δεν θέλουν (μάλλον).
Πώς το λέει εκείνο το κυπριακό τραγούδι;
Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν 
Πάντως, ό,τι κι αν συμβεί από 'δω και πέρα, η Κύπρος κατάφερε ήδη να γράψει ιστορία.
Ένα κράτος με την μισή του επικράτεια υπό ξενική κατοχή, λιγότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, μια χούφτα Έλληνες όρθωσαν ανάστημα στους παραλογισμούς και στην επιβολή του Βερολίνου (και των πάσης φύσεως ουρών του Βερολίνου).
Θα τα καταφέρουν;
Προσωπικά το ελπίζω και το εύχομαι με όλη μου την ψυχή, είναι μια ιστορική ευκαιρία ν' αλλάξουν τα ζύγια στην ευρωπαϊκή μας πραγματικότητα.



Τέσσερα τζιαι τεσσέρα
Παραδοσιακό Κύπρου


Τέσσερα τζιαι τέσσερα γίνουνται οκτώ
τέσσερα παλικάρκα πάσιν στον πόλεμον.

Στον δρόμον που πηγαίνασιν μα επεινάσασι
τσι εκάτσασιν να φάσιν τζιαι εδιψάσασιν.

Γυρεύκουν νά ’βρουν βρύσην απάνω στο βουνόν
τζ’ ήβρασιν έναν λάκκον των εκατόν ορκών.

Eρίξαν το λαχνίν τους πκοιός έν’ να κατεβεί
τζιαι έπεσεν η μοίρα πα στο
μιτσήν παιδί.

Δέστε με αδέρφκια μου τζ’ εγιώ να κατεβώ,
μες στο ερημολάτζιν να βκάλω το νερόν.

Tζιαι τότες τα αδέρφκια του τον σφικτοδέσασιν,
μες στο ερημολάτζιν τον κατεβάσασιν.

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν
έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν.

Oπόταν θα επιστρέψετε εις την πατρίδα μου
να τρώτε τζιαι να πίνετε εις την υγείαν μου,

να πείτε τζιαι της μάνας μου στα μαύρα να ντυθεί
γιατί τον γιον της τον μιτσήν δε θα τον ξαναδεί.

Δεν υπάρχουν σχόλια: