Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

"Τελειωμένα"...



"Γύριζε" (1908)
Κ. Παλαμάς

Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους,
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
Πώς μού 'ρθε τώρα αυτό;

Μού 'ρθε βλέποντας την "απέραντη μοναξιά" του Πρωθυπουργού της χώρας.
Τι ανθρώπινη ιστορία κι αυτή του κου Σαμαρά...
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
που έγραφε κι ο Καβάφης.

Μα ακόμα κι όταν αφέθηκε να ενδώσει, τι φρικτή ημέρα!, κι "έφυγε οδοιπόρος για τα Σούσα", ούτε ευνοϊκά σ' Αυλές εισήλθε -τουλάχιστον όχι επί μακρόν, ούτε "σατραπείες και τέτοια" του προσφέρθηκαν.
Γιατί ο σατράπης -ακόμα κι ο πιο ασήμαντος- είναι υπήκοος μα κι αυθέντης.

Έχω την αίσθηση ότι ο κ. Σαμαράς, το εξευτελιστικό εκείνο βράδυ της αυτοαναίρεσης του Ιουνίου του 2012, είδε τον εαυτό του σαν το κεντρικό πρόσωπο μιας (νεο)ελληνικής τραγωδίας.
Ενδεχομένως να σκέφτηκε ότι θα υπομείνει τη χλεύη της Αγοράς προς χάριν ενός μεγαλύτερου σχεδίου, της μεγάλης εικόνας. Θα ανακτήσω πρώτα την αξιοπιστία της χώρας, μπορεί να μονολόγησε, και μετά θα τους δείξω εγώ ποιος είμαι και τι μπορώ να κάμω· ας με χλευάσουν τώρα κι ας με κατηγορήσουν, στο τέλος θα μου στήσουν ανδριάντες.
Μόνο που οι ανδριάντες στήνονται συνήθως σ' εκείνους που ξέρουν -ή που τολμούν- να λένε τα μεγάλα όχι.

Κι ύστερα, και θα μου επιτρέψετε να γίνω λίγο αθυρόστομος στις παρακάτω αράδες, όταν όλη εκείνη η δήθεν "σοβαρή" βρωπαϊκή μούργα, που παριστάνει τον από καθέδρας τιμητή, δεν συγκινήθηκε απ' την ευπείθεια και την προθυμία των εκπρόσωπων, "έρημων κι απρόσωπων" που έλεγε κι ο Νιόνιος στα καλά του, βγήκε ένα γινάτι μυστήριο. Όχι απέναντι σ' εκείνους τους ελεεινούς σαράφηδες και τα σκυλολόγια, που έχουν καταληστέψει το σύμπαν, πίνουν το αίμα των ευρωπαϊκών λαών κι από πάνω έχουν το θράσος να δείχνουν με το δάχτυλο και να πουλάνε φαρισαϊκούς ψευτο-ηθικισμούς, αλλά απέναντι σ' έναν λαό που πληρώνει την ατυχία (;) να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος σε μια αλυσίδα που έσπασε, η πιο βολικιά -θα το πω!- φτηνοπουτάνα μέσα σ' ένα χαμαιτυπείο, που οι διεθνείς νταβάδες του "ανακάλυψαν", προς μεγάλη τους -ωιμέ!- φρίκη, πως μια -θα το ξαναπώ!- πουτάνα στο πορνείο...εκπορνευόταν! Ε, όχι, δεν είναι δυνατόν! Της χαράκωσαν κι αυτοί τα μούτρα, της ξετσίπωτης, και την διαπόμπευσαν· για να μάθει!

Αλλά όλα αυτά τα έχουμε κουβεντιάσει, σε ζωντανές και διαδικτυακές παρέες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές κι ο καθένας μας έχει τη γνώμη του.

Και τώρα;
"Τι γίνεται τώρα;", σαν ν' ακούω τον υποβολέα να μουρμουρίζει αμήχανος.

Τώρα απομένει, νομίζω, να δούμε αν έχει απομείνει λίγη περηφάνια για "ν' αξίζει να τον ζήσουμε αυτόν τον κόσμο τον βαρύ".

Για να ξαναθυμηθώ τον Καβάφη ("Τελειωμένα"):
Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: