Παρασκευή, 29 Μαρτίου 2013

Βους επί γλώσση ή βόδια με μεγάλη γλώσσα;


"Αν όχι όλοι οι επιχειρηματίες, τουλάχιστον μια ελίτ απ' αυτούς, πρέπει να έχει, γενικά, μιαν ικανότητα οργανωτή κοινωνίας, σ' ολόκληρο τον πολύπλοκο οργανισμό των υπηρεσιών, καθώς και στον κρατικό οργανισμό, εξαιτίας της ανάγκης να δημιουργεί πιο ευνοϊκές συνθήκες  για την επέκταση της τάξης της - ή πρέπει να έχει τουλάχιστο την ικανότητα να διαλέγει τα "στελέχη", (ειδικευμένους υπαλλήλους)  στα οποία να εμπιστεύεται αυτή τη δραστηριότητα οργάνωσης των γενικών εξωτερικών σχέσεων της επιχείρησης. Μπορούμε να παρατηρήσουμε πως οι "οργανικοί" διανοούμενοι, που κάθε νέα τάξη δημιουργεί κοντά της κι επεξεργάζεται στην προοδευτική εξέλιξή της,  είναι οι μεγαλύτερες δυνατές "εξειδικεύσεις"  ορισμένων μορφών πρωταρχικής δραστηριότητας του νέου κοινωνικού τύπου που η νέα τάξη έφερε στο φως."

Α. Γκράμσι, οι διανοουμενοι, εισ-μτφ-σχολ. Θ.Χ. Παπαδόπουλος, γ' εκδ., εκδ. ΣΤΟΧΑΣΤΗΣ, χ.χ.ε., σ.54
Έχω την εντύπωση πως η Ελλάδα θα ήταν ένας απείρως καλύτερος τόπος, αν οι Έλληνες έκαναν το εξής απλό: σταματούσαν "μαχαίρι", άπαξ δια παντός, να παρακολουθούν τις ειδήσεις και τις "ενημερωτικές" εκπομπές των συστημικών τηλεχαλκείων.
Δεν κάνω πλάκα, σοβαρολογώ.
Σκεφτείτε πόσο πολύ επηρεαζόμαστε όσοι, κάποιας νεώτερης ηλικίας, μόνο περιστασιακά τυχαίνει να πέσουμε πάνω σε κάνα δελτίο ειδήσεων ή καμιά "ενημερωτική" εκπομπή των των σκύβαλων αυτών, που τόσο μεστά περιγράφει ο Γκράμσι. Πόσο τρόμο ενσπείρουν στη ζωή μας, πόσο διαστρέφουν την συνείδησή μας και βιάζουν την λογική μας, πόσο θολή κι ανεστραμμένη κάνουν την πραγματικότητα, πόσο "επιστημονικά" περνούν την προπληρωμένη προπαγάνδα - ο Γκέμπελς θα φάνταζε σαν μια απλή Αρσακειάς μπροστά στα σύγχρονα προπαγανδιστικά φερέφωνα.
Σκεφτείτε τώρα τι συμβαίνει με τους συμπολίτες μας εκείνους που είτε λόγω ηλικίας είτε λόγω άγνοιας είτε λόγω ανυπαρξίας μέσων αδυνατούν να έχουν πρόσβαση σε εναλλακτικές πηγές ενημέρωσης και πληροφόρησης, όπως το ίντερνετ, και είναι υποχρεωμένοι να βιώνουν τον καθημερινό βιασμό της αργυρώνητης "διανόησης".
Ω ναι, η Ελλάδα θα ήταν ένας πολύ πολύ καλύτερος τόπος, αν αύριο το πρωί ένας από μηχανής θεός εξαφάνιζε από προσώπου γης τις τηλεοράσεις!
Γιατί τα λέω όλα αυτά;
Παρακολούθησα προ ημερών την περισπούδαστη παρουσία και "δημοσιογραφική" ανάλυση ενός περί πολλού "δημοσιογράφου", γόνου βεβαίως, σ' ένα απ' τα πιο άθλια τηλεχαλκεία που εξέπεμψαν ποτέ τα ερτζιανά. Μιλάμε τώρα για "προσωπικότητα", ρυπαρό κουστούμι απ' τα λίγα, προφεσόρος της "μη εναλλακτικής", απ' εκείνους που κυριολεκτικά διαμορφώνουν τις εξωτερικές σχέσεις της κλίκας.
Το θέμα αφορούσε στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Κύπρο.
Να σας υπενθυμίσω, ειρήσθω εν παρόδω:
«Η Κύπρος είναι μια πολύ ιδιαίτερη περίπτωση, όλοι το γνωρίζουν αυτό. Και εμείς βρήκαμε τη σωστή λύση», δήλωσε ο Σόιμπλε στο ραδιοσταθμό SWR

Το καταλάβατε, πολιάμ';
Στην Κύπρο καταργήθηκε ad hoc η δημοκρατία με απόφαση του...Σόιμπλε!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος μ' αυτά που συμβαίνουν.
Στην Κύπρο, ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος-μέλος της ΕΕ, την νομοθετική κι εκτελεστική εξουσία δεν ασκούν πλέον η κυπριακή Βουλή και η κυπριακή κυβέρνηση, αλλά ο Κύπριος κεντρικός τραπεζίτης! Με φιρμάνι του Σόιμπλε!
Απίθανα πράγματα σας λέω!
Κι υπάρχουν κάποιοι, "αφελείς", που τολμούν ακόμα να υποστηρίζουν ότι ο κυπριακός λαός θα έπρεπε να αποφασίσει για την τύχη του μέσω δημοψηφίσματος.
Μα που ζουν αυτοί οι "γραφικοί αγκιτάτορες", αναρωτιέται το ρυπαρό μαρκούτσι, που σας έλεγα πρωτύτερα.
"Θα πρέπει, μάλλον να ζουν σε κάποιο παράλληλο Σύμπαν, όπου εξακολουθούν ακόμα να ισχύουν οι αρχές της αυτοδιάθεσης και της πολιτικής κυριαρχίας των λαών στον τόπο τους", θα μπορούσε να του απαντήσει κάποιος, αλλά πού να τολμήσει να προκαλέσει ένας κοινός τηλεθνητός την μήνη της τηλε-αυθεντίας.
Αν είναι δυνατόν...
Δικαίως ο "πραγματιστής" -το ρυπαρό μαρκούτσι που σας έλεγα πρωτύτερα- εξεγείρεται, "δεν είναι σοβαρά πράγματα αυτά", κρώζει διαρρηγνύοντας τα δημοσιογραφικά ιμάτιά του, "πού ακούστηκε να αφήνονται τόσο σοβαρά θέματα "μεγάλης πολιτικής" στα χέρια του λαουτζίκου";
"Και η Ευρώπη", συνεχίζει βράζοντας απ' τον ιερό θυμό, "στα παπάρια σας δηλαδή η Ευρώπη, παλιοβλαχοβαλκάνιοι;".  (εντάξει, δεν τα είπε έτσι ακριβώς, αλλά βάζω στοίχημα ένα καφάσι γερμανικές μπύρες ότι αυτό σκεφτόταν)
Μην τολμήσει κανείς να τον ρωτήσει: "ποια Ευρώπη;", κάηκε!
-"Αυτή που σαν πληρώνει τόσα χρόνια από τον τίμιο ιδρώτα τον εργαζομένων της", απαντά ο μαινόμενος ευρωπαϊστής, το περί πολλού τηλεσκύβαλο, "αμ τι νομίζατε, ότι θα πλήρωναν οι τίμιοι φορολογούμενοι και τις λοβιτούρες των κυπριακών τραπεζών;"
-"Μα υπάρχει πιο βρώμικη κι εκτεθειμένη τράπεζα απ' την Bundesbank;", τόλμησε να σχολιάσει ένας ιθαγενής απ' το βάθος της αίθουσας. (μεγάλο το θάρρος του!)
-"Σιωπή!", εξεμάνη εκ νέου ο "αναλυτής", "αυτοί οι λαϊκισμοί μας φάγανε. Οι γερμανικές τράπεζες μπορούν να είναι όσο εκτεθειμένες θέλουν αφού η Γερμανία είναι αρκούντως ισχυρή ώστε να καλύπτει τα ελλείμματά της. Να κοιτάξουμε τα χάλια μας εμείς."
-"Αυτό λέμε κι εμείς", τόλμησε να ψιθυρίσει μια άλλη ιθαγενής απ' τον εξώστη, "αλλά δεν μας αφήνουνε, δεν μας ρωτάνε. Αποφασίζουν για μας χωρίς εμάς."
-"Κάνετε και τα κοκόρια από πάνω, ε;", άφρισε πλέον ο "έγκριτος", "κανονικά θα έπρεπε οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να μας αφήσουν να ψοφολογήσουμε απ' την πείνα, να γίνουμε Αργεντινή, να γίνουμε Κορέα, να γίνουμε Χιροσίμα και Ναγκασάκι, τότε θα ήσασταν ευχαριστημένοι, ξεβράκωτοι, ψωμόλυσσες, παλιολαϊκιστές, μπολσεβίκοι, αντιευρωπαϊστές, έτσι;" (εντάξει, και πάλι δεν τα είπε ακριβώς έτσι, αλλά σας ορκίζομαι στην ομορφιά μου πως, αν μπορούσαμε να διαβάσουμε τις μύχιες σκέψεις του, αυτό ακριβώς θα ήθελε να είχε πει)
-"Θέλουμε μόνο να έχουμε λόγο για τις ζωές μας", πετάχτηκε ένας άλλος εξυπνάκιας ιθαγενής, "δεν είμαστε ελεύθεροι άνθρωποι;"
-"Με τα λεφτά των άλλων;", έπεσε πλέον σε παροξυσμό ο οργανικός "έγκυρος", "ελευθερία στις πλάτες των Εταίρων-Πιστωτών μας; @@ είστε, ρε τομάρια! Να πληρώσετε πρώτα αυτά που χρωστάτε, να ισοσκελίσετε τους προϋπολογισμούς σας, να εξυγιάνετε τις τράπεζές σας, να γίνετε ανταγωνιστικοί, να ζητήσετε συγγνώμη για την μέχρι χτες τρυφηλή ζωή που κάνατε, και μετά να γυρεύετε ελευθερίες, αυτοδιαθέσεις και κουραφέξαλα, ζώα, α ζώα, που θέλετε να διαλύσετε το ευρωπαϊκό όνειρο!"
-"Μα δεν είναι πια το δικό μας όνειρο", συλλογίστηκε φωναχτά μια ταλαίπωρη τηλε-ιθαγενής, "είναι πλέον ο εφιάλτης μας. Κι αν είναι όνειρο, μπορεί να θέλουμε να ξυπνήσουμε από δαύτο. Με το ζόρι δηλαδή θα μας βάλουν να ζούμε στ' όνειρο;"
Αυτό ήταν!
-"ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!", βρυχήθηκε ο "σοβαρός", "θα σας άξιζε να μας αφήσουν οι Εταίροι-Πιστωτές μας να αποφασίσουμε μόνοι μας για τους εαυτούς μας, αλλά έχουν ήθος οι άνθρωποι, δεν είναι αδίστακτοι για να μας αφήσουν να καταστραφούμε από τις αποφάσεις μας! Είναι σοβαροί, πονόψυχοι, φιλάνθρωποι, δεν μας εγκαταλείπουν έρμαια στους εαυτούς μας. Θα μας σώσουν στο τέλος, θέλετε δε θέλετε!"
Και κάπου εκεί, ο "έγκριτος" έκανε μια κίνηση αηδίας κι απέχθειας, "ακούς εκεί", σκέφτηκε, "να έχουν το θράσος αυτά τα ζώα να ζητούν πολιτική κυριαρχία, να απαιτούν, άκουσον άκουσον, να ερωτηθούν για ζητήματα τεράστιας πολιτικής σημασίας, λες και τους αφορούν! Μα πού πάμε, τέλος πάντων; Μ' αυτά και μ' εκείνα, έχει γούστο να μου κόψουν το οργανικό επίδομα και να καταλήξω να γράφω σε καμιά εφημερίδα για τρεις κι εξήντα. Αν είναι δυνατόν, ΖΩΑ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ, ΜΠΑΤΑΞΗΔΕΣ!"
Μωρέ, να δεις πώς το έλεγαν εκείνο το ωραίο οι αρχαίοι ημών;
Α ναι!
Βούς επί γλώσση...




Τετάρτη, 20 Μαρτίου 2013

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν, έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

(Η φωτό αλιεύθηκε από το eklogika.gr)


Σε τι εποχές ζούμε αλήθεια...
"Σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς", λέει μια κινέζικη παροιμία.  
Και δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αν είναι ευχή ή κατάρα.
Ο "πολύς" κ. Σόιμπλε έκανε χθες στην γερμανική ραδιοφωνία μια πραγματικά απίστευτη δήλωση για το ζήτημα της Κύπρου:
Όποιος επενδύει τα χρήματά του σε χώρες όπου πληρώνει λιγότερους φόρους, ή όπου ίσως ελέγχεται λιγότερο, αναλαμβάνει τον κίνδυνο, όταν οι τράπεζες της χώρας αυτής δεν είναι βιώσιμες, είναι προφανές
Το πιάσατε το υπονοούμενο;
Θεωρείται α-δ-ι-α-ν-ό-η-τ-ο για τη γερμανική ατζέντα να υπάρχει ροή χρημάτων κάπου αλλού, πλην των γερμανικών τραπεζών. Άντε και των τραπεζών του Λουξεμβούργου, που ουσιαστικά είναι ο προθάλαμος του γερμανικού θησαυροφυλακίου.
Άλλωστε, όλο το πανηγύρι που έχει στήσει το Βερολίνο στην Ευρώπη έχει να κάνει κυρίως μ' αυτό, να μεταβληθούν οι γερμανικές τράπεζες, και η Φρανκφούρτη, σε τύπου Wall Street της Ευρώπης. Είναι γνωστό, ότι η συνεχής ροή κεφαλαίων στην Wall Street ουσιαστικά χρηματοδοτεί το οικονομικό έλλειμμά των ΗΠΑ.
Οι Γερμανοί "χτύπησαν" την Κύπρο στέλνοντας ένα σαφές μήνυμα:
Πουθενά αλλού δεν υπάρχει ασφάλεια και σταθερότητα, παρά μόνον στην Γερμανία.
Μήπως οι Γερμανοί "μας μισούν";
Όχι δα, πρόκειται απλώς για μπίζνες. Τεράστιες, ασύλληπτες μπίζνες.
Και, ως γνωστόν, ο κόσμος της μπίζνας είναι αμείλικτος είτε μιλάμε για άτομα είτε μιλάμε για κράτη.
Ας το δούμε εντελώς ρεαλιστικά. Τι ακριβώς απαίτησαν οι Γερμανοί απ' τους Κυπρίους;
Να διαλύσουν την τραπεζική τους πίστη, επομένως διαλύσουν τον τραπεζικό τους τομέα.
Ουσιαστικά, οι Γερμανοί ζήτησαν απ' τους Κυπρίους να αυτοκτονήσουν για 10 δις ευρώ δάνειο.
Θεώρησαν, μάλλον, πως οι Κύπριοι είναι εξίσου βολικοί και πειθήνιοι με τους Ελλαδίτες, αλλά έκαναν λάθος.
Είναι, όμως, και κάτι ακόμα νομίζω.
Είναι ένα παιχνίδι ελέγχου και ισχύος.
Γνώμη μου είναι πως η Γερμανία παίζει πλέον απροκάλυπτα τα ρέστα της στο διακύβευμα της πολιτικής ένωσης της Ευρώπης υπό την ηγεμονία της, δηλαδή στον εκγερμανισμό της ΕΕ.
Γι' αυτό έχει δημιουργήσει αυτό το ακατανόητο μπάχαλο, γι' αυτό το συντηρεί, γι' αυτό κι ανάβει διαρκώς φιτιλιές, γι' αυτό δημιουργεί το ένα αδιέξοδο πίσω απ' τ' άλλο.
Αν "σκάσει" η Κύπρος, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα σκάσει κι η ευρωζώνη. Κι αν δεν σκάσει, η ευρωζώνη, θα υποστεί τουλάχιστον έναν σοβαρό τραυματισμό. Γιατί, τελικά, το ευρώ είναι κατά βάση μια πολιτική υπόθεση. Αν καταρρεύσει μια χώρα της ευρωζώνης, και μάλιστα υπό τέτοιες συνθήκες, δεν θα βουλιάξει μόνον η Κύπρος -η οποία είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι θα ανακάμψει αργά ή γρήγορα, θα βουλιάξει κι η αξιοπιστία της ίδιας της ευρωζώνης.
Ανθίζομαι ότι το επόμενο "δίλημμα" που θα τεθεί θα είναι του ύφους:
Ή ευρωπαϊκή ομοσπονδία (ασφαλώς υπό γερμανική κηδεμονία) ή η Γερμανία (και η λίγκα της) παίρνουν το καπελάκι τους (και τα φράγκα τους) και φεύγουν.

Και μετά απ' όλα αυτά, η Κύπρος κολλημένη με την πλάτη στον τοίχο και με το γερμανικό λούγκερ στον κρόταφο, στράφηκε προς Ανατολάς και "νομιμοποίησε" την εμπλοκή της Ρωσίας στο ευρωπαϊκό παιχνίδι, εξέλιξη που νομίζω ότι θα σημαδέψει το ευρωπαϊκό πολιτικό γίγνεσθαι για τις επόμενες δεκαετίες.
Κι αν οι Γερμανοί είναι σκληροί, οι Ρώσοι αποδεικνύονται αδίστακτοι.
Με τα ρωσικά κεφάλαια στις τράπεζες της Κύπρου να φτάνουν το μυθώδες ποσό των 30-35 δις ευρώ, οι Ρώσοι μόνο που δεν απείλησαν με πόλεμο στην περίπτωση της φορολόγησης των καταθέσεων, που οπωσδήποτε συνιστά δήμευση ιδιωτικών περιουσιών· μια τρέλα δηλαδή.
Από πού να φυλαχτείς, απ' τους Γερμανούς που παραλογίζονται κι ονειρεύονται την Μεγάλη Γερμανία ή απ' τους Ρώσους που δείχνουν τα δόντια τους;
Οι Κύπριοι επιχειρούν να προσεγγίσουν τους Ρώσους, σου λέει: δεν μπορεί, κοινά συμφέροντα διακυβεύονται, κάπου θα τα βρούμε.
Αμ δε.
Οι Ρώσοι αντί για μια, ζητούν δυο λίβρες σάρκας.
Θέλουν να έχουν πρόσβαση στο φυσικό αέριο της Κύπρου και ποσοστό 20% στη διαχείρισή του, θέλουν ναυτικές, αεροπορικές και στρατιωτικές βάσεις, θέλουν δυο τράπεζες, θέλουν τα ονόματα των Ρώσων που έχουν δημιουργήσει εταιρείες στην Κύπρο...μόνο την Άρτα και τα Γιάννενα δεν θέλουν (μάλλον).
Πώς το λέει εκείνο το κυπριακό τραγούδι;
Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν 
Πάντως, ό,τι κι αν συμβεί από 'δω και πέρα, η Κύπρος κατάφερε ήδη να γράψει ιστορία.
Ένα κράτος με την μισή του επικράτεια υπό ξενική κατοχή, λιγότερο από ένα εκατομμύριο άνθρωποι, μια χούφτα Έλληνες όρθωσαν ανάστημα στους παραλογισμούς και στην επιβολή του Βερολίνου (και των πάσης φύσεως ουρών του Βερολίνου).
Θα τα καταφέρουν;
Προσωπικά το ελπίζω και το εύχομαι με όλη μου την ψυχή, είναι μια ιστορική ευκαιρία ν' αλλάξουν τα ζύγια στην ευρωπαϊκή μας πραγματικότητα.



Τέσσερα τζιαι τεσσέρα
Παραδοσιακό Κύπρου


Τέσσερα τζιαι τέσσερα γίνουνται οκτώ
τέσσερα παλικάρκα πάσιν στον πόλεμον.

Στον δρόμον που πηγαίνασιν μα επεινάσασι
τσι εκάτσασιν να φάσιν τζιαι εδιψάσασιν.

Γυρεύκουν νά ’βρουν βρύσην απάνω στο βουνόν
τζ’ ήβρασιν έναν λάκκον των εκατόν ορκών.

Eρίξαν το λαχνίν τους πκοιός έν’ να κατεβεί
τζιαι έπεσεν η μοίρα πα στο
μιτσήν παιδί.

Δέστε με αδέρφκια μου τζ’ εγιώ να κατεβώ,
μες στο ερημολάτζιν να βκάλω το νερόν.

Tζιαι τότες τα αδέρφκια του τον σφικτοδέσασιν,
μες στο ερημολάτζιν τον κατεβάσασιν.

Eβγάρτε με, αδέρφκια μου γιατ’ ηύρα το νερόν
έν’ κότζινον τζιαι μαύρον μα τζιαι φαρματζιερόν.

Ώσπου να τον τραβήσουσιν τζιαι να τον βκάλουσιν
οι όφεις τζιαι τα φίδκια τον μισοφάασιν.

Oπόταν θα επιστρέψετε εις την πατρίδα μου
να τρώτε τζιαι να πίνετε εις την υγείαν μου,

να πείτε τζιαι της μάνας μου στα μαύρα να ντυθεί
γιατί τον γιον της τον μιτσήν δε θα τον ξαναδεί.

Κυριακή, 17 Μαρτίου 2013

Τελικά, τι είναι πολιτική;



Έχω πολύ καιρό να γράψω στο ιστολόγιο αυτό.
Πάρα πολύ καιρό.
Δεν ξέρω γιατί ή μάλλον ξέρω: απογοήτευση.
Τέλος πάντων, σήμερα αποφάσισα να ξαναγράψω μερικά λόγια. Από θυμό.
Αφορμή ένα άρθρο, μια βιβλιοκριτική στην εφ. ΤΟ ΒΗΜΑ, φ. 17/3/2013, σ. 4/12.
Η βιβλιοκριτική αυτή, του κ. Γ.Ν. ΜΠΑΣΚΟΖΟΥ, αφορά στο βιβλίο του PIERRE-ANDRE TAGUIEFF, Ο νέος εθνικολαϊκισμός, εκδ. ΕΠΙΚΕΝΤΡΟ. 
Στην κατακλείδα του άρθρου αναφέρεται:
Ο συγγραφέας καταλήγει:
"Η αγανάκτηση δεν συνιστά πολιτική. Εικονίζει την σημερινή τάση προς απολιτική, που αντικαθιστά τον πολιτικό στοχασμό με έναν χωρίς προοπτικές ηθικισμό ή με αντικαπιταλιστικές κατάρες που προέρχονται από το μαγικό τελετουργικό"
Όλα αυτά, ο αρθρογράφος τα συνδυάζει με το "φαινόμενο Μπέμπε Γκρίλο", με τον θάνατο του Τσαβές, με τα πολιτικά κόμματα ΑΝ.ΕΛ. και ΛΑΟΣ, με την γενικότερη απαξίωση της πολιτικής και των πολιτικών ("φταίνε όλοι το ίδιο"), με την Αραβική Άνοιξη, με το κίνημα των Αγανακτισμένων, με την, όπως παρατηρεί ο Ταγκάγιεφ,  "λαϊκιστική Αριστερά [που] διαρκώς αποφεύγει να θέτει ενοχλητικά προβλήματα και να αντιμετωπίζει υπαρκτές προκλήσεις, μετατοπίζοντας το πεδίο σε άλλα κοινωνικά ζητήματα (γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων, ομογονεϊκότητα, οικολογία κτλ) ή μεταθέτοντας τη λύση σε μια ολιστική ανατροπή των κοινωνικών σχέσεων" , αλλά και με τον "δεξιό λαϊκισμό [που] υπερβάλλει ως προς τις υπαρκτές απειλές (ανασφάλεια, τρομοκρατία, παραβατικότητα, μετανάστες) προκαλώντας δικαιολογημένους φόβους προς πολιτική εκμετάλλευση", για να καταλήξει, ο Ταγκάγιεφ, ότι αν και πολιτικά ανταγωνιστές, αυτοί οι δυο τύποι λαϊκισμού είναι εξίσου ανεύθυνοι και "πρέπει να αντιμετωπίζονται ως συμπτώματα, όχι ως λύσεις".
Μάλιστα.
Και κάπου εδώ είχα αρχίσει να θυμώνω. Πολύ.
Θα μου πείτε: γιατί;
Να σας πω.
Όχι τόσο για την επιχειρούμενη σούπα: δεξιά, αριστερά, όλοι είν' ανεύθυνοι, περάστε κόσμε, ό,τι πάρεις ένα τάλαρο, όσο για το "συμπέρασμα".
Κι επειδή εμένα μ' ενδιαφέρει περισσότερο η αριστερή πολιτική πρόταση, θα σταθώ εκεί.
Αν βγάλεις απ' την πολιτική σφαίρα την πολιτική θεώρηση μιας "ανατροπής των κοινωνικών σχέσεων", που θα πει αν εξοβελίσεις την κουβέντα περί σοσιαλιστικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, αυτό που θα απομείνει είναι μια κουβέντα περί της νεοφιλελεύθερης διαχείρισης.
Ούτε καν πολιτική· διαχείριση.
Κι αυτή υπό το καθεστώς αμείλικτων εκβιασμών, όπως φάνηκε με την περίπτωση της Κύπρου.
Εκείνο δηλαδή που απομένει στην μη "λαϊκιστική", "ρεαλιστική πολιτική", είναι ο ολοκληρωτισμός της "μη εναλλακτικής λύσης".
Κάθε λύση που δεν είναι ενταγμένη μέσα στο στενό πλαίσιο της νεοφιλελεύθερης, "πραγματιστικής" αντίληψης είναι, απ' όσο μπορώ να συμπεράνω διαβάζοντας το άρθρο, "σύμπτωμα". Επομένως λύση, εντός ή εκτός εισαγωγικών, είναι η διαχείριση μιας συγκεκριμένης οικονομικής επιβολής.
Γιατί, φαντάζομαι να το έχουμε καταλάβει οι περισσότεροι πλέον, αυτό που σήμερα έχουμε στην Ευρώπη, αλλά και διεθνώς, δεν είναι Πολιτική, δεν είναι καν ένας συγκερασμός Πολιτικής και Οικονομίας, είναι μια στυγνή αγοραία επιβολή, που δεν αναγνωρίζει στην Πολιτική ούτε καν το δικαίωμα λόγου επί της διαχείρισης. Οι "ρεαλιστικές" πολιτικές είναι πρακτικές πειθήνιας υποταγής στους σχεδιασμούς και στις εντολές οικονομικών παράκεντρων εξουσίας, μια ιδιότυπη δικτατορία των εταιρειών και των τραπεζών. Οι "ρεαλιστές" πολιτικοί, εκείνοι που έχουν "λύσεις", δεν διαπραγματεύονται καν με τα κέντρα αυτής της εξουσίας, παρά εντέλλονται απ' την υψηλόβαθμη αγοραία γραφειοκρατία.
"Ούτε κιχ", αυτή είναι η "ρεαλιστική πολιτική" των καιρών μας. Όλα τα υπόλοιπα είναι "λαϊκισμός", "συμπτώματα" και "απολιτική".
Το δυστύχημα είναι πως, στον αντίποδα αυτής της "ρεαλιστικής πολιτικής", δεν είναι μόνον οι πολιτικοί που συμμορφώνονται ασμένως, αλλά και η Κοινωνία των Πολιτών που απουσιάζει εκκωφαντικά. Οι λαοί της Ευρώπης δείχνουν μια κόπωση, σαν να έχουν αποδεχτεί μοιρολατρικά τον ρόλο του αγοραίου "ικανοποιημένου σκλάβου". Αν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει, όχι την πολιτική ορθότητα, αλλά την πρακτική αποτελεσματικότητα της "ρεαλιστικής πολιτικής", αμέσως ο "πραγματιστής" απέναντι του βάζει το δάχτυλο μες τα μούτρα: "Πες μια εναλλακτική. Πες την τώρα. Αλλιώς σκάσε, λαϊκιστή!". Αν πεις μια εναλλακτική, όχι του τύπου "ολιστικής ανατροπής των κοινωνικών σχέσεων", αλλά σοσιαλιστικής μετατόπισης προς σοσιαλδημοκρατικά μοντέλα, αν έστω τολμήσεις να αμφισβητήσεις τον ολοκληρωτισμό των "αγορών" επί της Πολιτικής, ο "πραγματιστής" χαμογελά συγκαταβατικά, σαν να του μιλάς για εξωγήινους: "Μα δεν γίνονται αυτά, πού ζείτε;". Κι αφού αυτά "δεν γίνονται", κι αφού "δεν υπάρχει εναλλακτική", κι αφού, τέλος πάντων, ο νεοφιλελεύθερος, πειρατικός καπιταλισμός (ξέρω, λαϊκίζω) είναι κάτι σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία, τότε γιατί να χάνουμε τον χρόνο μας με ανούσιες πολιτικές συζητήσεις και λαϊκισμούς;
Το αόρατο χέρι της αγοράς θα ρυθμίσει στο τέλος τα πάντα κι αν τυχόν το αισθανόμαστε βαθειά μέσα στον...απαυτό μας, κάτι παραπάνω θα ξέρει το χέρι για να βρίσκεται εκεί.
Ας μην γινόμαστε λαϊκιστές.