Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Εεε, τραβαγιέρη!


Δε βγαίνει, ρε φίλε, τι δεν καταλαβαίνεις δηλαδή;
Σ' εσένα τον άκυρο το λέω, που είσαι καβάλα στην καρότσα και σπρώχνεις.
Τι σπρώχνεις, ρε άνθρωπε;
Άσε που δεν είναι κανένας στο τιμόνι. Θέλει και κάποιον στο τιμόνι, ρε χρυσέ μου.
Τι λες πάλι, ρε υποβολέα;
Σαν κάτι να σου θυμίζει η σκηνή αυτή;
Σώωωπα...
Υπάρχει μια διαφορά, όμως, αγαπητέ μου υποβολέα.
Στην περίπτωσή μας, οι κελεμπάτοι "τεχνοκράτες" δεν σπρώχνουν (εμάς και δεν θέλω πρόστυχους συνειρμούς), κλωτσάνε!
Όχι το σαράβαλο που κόλλησε -ή που το έριξαν- στην άμμο, βρε ανυπόφορε υποβολέα.
Εμάς.
Ενίοτε φτύνουν κιόλας.
Και σου λένε, με ιεροπρεπή τηλεσοβαρότητα, ο Γιάνης κι η Όλγα: βρέχει!
Άσε που συνυπογράφει κι ο Μανώλης.
Δεν βρέχει στην έρημο;
Τι λε ρε, ξυπνάκια υποβολέα. Αφού το λένε ο Γιάννης κι η Όλγα, άσε που συνυπογράφει κι ο Μανώλης, μουσώνες έχει στην έρημο!
Για να μην ξεχνιόμαστε.
Εεε, τραβαγιέρη!
Δε βγαίνει λέμε, ρε παλικάρι μου!




Δευτέρα, 28 Οκτωβρίου 2013

"Την οργή των νεκρών να φοβάστε και των βράχων τ' αγάλματα"



(Η φωτό αλιευμένη από το misha.pblogs.gr )

Ζ'

Ήρθαν ντυμένοι «φίλοι»
αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
το παμπάλαιο χώμα πατώντας.
Και το χώμα δεν έδεσε ποτέ με τη φτέρνα τους.
Έφεραν τον Σοφό, τον Οικιστή και τον Γεωμέτρη
Βίβλους γραμμάτων και αριθμών
την πάσα Υποταγή και Δύναμη
το παμπάλαιο φως εξουσιάζοντας.

Και το φως δεν έδεσε ποτέ με τη σκέπη τους.
Ούτε μέλισσα καν δε γελάστηκε το χρυσό ν' αρχινίσει παιχνίδι·
ούτε ζέφυρος καν, τις λευκές να φουσκώσει ποδιές.
Έστησαν και θεμέλιωσαν 

στις κορφές, στις κοιλάδες, στα πόρτα
πύργους κραταιούς κι επαύλεις
ξύλα και άλλα πλεούμενα
τους Νόμους, τους θεσπίζοντας τα καλά και συμφέροντα
στο παμπάλαιο μέτρο εφαρμόζοντας.
Και το μέτρο δεν έδεσε ποτέ με τη σκέψη τους.
Ούτε καν ένα χνάρι Θεού στην ψυχή τους σημάδι δεν άφησε·
ούτε καν ένα βλέμμα ξωθιάς τη μιλιά τους δεν είπε να πάρει.


Έφτασαν ντυμένοι «φίλοι» αμέτρητες φορές οι εχθροί μου
τα παμπάλαια δώρα προσφέροντας.
Και τα δώρα τους άλλα δεν ήτανε 

παρά μόνο σίδερο και φωτιά.
Στ' ανοιχτά που καρτέραγαν δάχτυλα
μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.
Μόνον όπλα και σίδερο και φωτιά.

Η'

Ήρθαν με τα χρυσά σιρίτια
τα πετεινά του Βορρά και της Ανατολής τα θηρία!
Και τη σάρκα μου στα δύο μοιράζοντας
και στερνά στο συκώτι μου επάνω ερίζοντας
έφυγαν.

«Γι' αυτούς» είπαν «ο καπνός της θυσίας
και για μας της φήμης ο καπνός αμήν.»
Και την ηχώ σταλμένη από τα περασμένα
όλοι ακούσαμε και γνωρίσαμε.
Την ηχώ γνωρίσαμε και ξανά
με στεγνή φωνή τραγουδήσαμε:
Για μας, για μας το ματωμένο σίδερο
κι η τριπλά εργασμένη προδοσία.
Για μας η αυγή στο χάλκωμα
και τα δόντια τα σφιγμένα ως την ώρα την ύστερη
ο δόλος και τ' αόρατο γάγγαμο.

Για μας το σύρσιμο στη γης 

ο κρυφός όρκος μες στα σκοτεινά
των ματιών η απονιά
κι η ποτέ καμιά, καμιά ποτέ Ανταπόδοση.

Αδελφοί μας εγέλασαν!
«Γι' αυτούς» είπαν «ο καπνός της θυσίας
και για μας της φήμης ο καπνός αμήν.»

Αλλά συ μες στο χέρι μας το λύχνο του άστρου
με το λόγο σου άναψες, του αθώου στόμα
θύρα της Παράδεισος!
Την ισχύ του καπνού στο μέλλον βλέπουμε
της πνοής σου παίγνιο
και το κράτος και τη βασιλεία του!


Οδ. Ελύτης, Άξιον Εστί: Τα πάθη, Ανάγνωσμα Ζ και Η



28η Οκτωβρίου, αδέρφια.
Ο Θεός το καλό και γρήγορα να σημάνουν οι καμπάνες της λευτεριάς μας.

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

Ένα κι ένα...πόσο κάνουν ένα κι ένα, ρε παιδιά;

Θυμάστε εκείνο το καταπληκτικό τραγούδι, των Ρασούλη-Παπάζογλου, που έλεγε:
Ένα κι ένα κάνουν δύο
λένε μέσα στο κουρείο
Μα μετά τον Ησαΐα
ένα κι ένα κάνουν τρία



Ε, μετά τον ενδοκυβερνητικό (ματωμένο δι' ημάς τους δύσμοιρους ιθαγενείς) γάμο, το μηδέν ισούται με το...32!
Μάστα!
Απ' το ηρωικόν έπος: "Κανένα πρόσθετο μέτρο, πάμε για πόλεμο!", περάσαμε στο βουκολικόν μελόδραμα: "Κανένα οριζόντιο μέτρο, μόνο κάθετα!", για να φτάσουμε στην -εξ' αρχής αναμενόμενη- μπαλαφάρα: "32 οριζοντίως και καθέτως νέα δολοφονικά μέτρα, αλλά θα τους κρατήσουμε μούτρα για να μάθουν!"


Και τι δεν έχει ο μπαξές!
Από αυξήσεις στα εισιτήρια κι έτι αγριότερο φορολογικό χαράτσωμα, μέχρι βάναυσες μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις, βάρβαρες περικοπές σε φαρμακευτικές δαπάνες, χιλιάδες απολύσεις, κατασχέσεις, απελευθέρωση πλειστηριασμών, μέχρι και το κλείσιμο ενός...Υπουργείου (!) διαβάζω ότι απαιτούν οι προσφιλέστατοι "πιστωτές-εταίροι" μας (αν κι αυτό το: "εταίροι", προκαλεί μάλλον θυμηδία πλέον για να μην πω σκέτη αηδία).
Τι μουρμουρίζεις, πάλι, βρε υποβολέα;
"Δεν γίνονται αυτά";
Όλα γίνονται και πάψε να μεμψιμοιρείς.
Κάποιος τον πληρώνει τον λογαριασμό στους γάμους, ειδικά στους ματωμένους γάμους.
Θα μου πεις, εσύ δεν ήθελες να πας στον γάμο.
Ε, και ποιος σε ρωτά εσένα, θρασύτατε, βλαχοβαλκάνιε υποβολέα;
Μπας και νόμισες ότι σου πέφτει λόγος;

ΑΕΡΑ! (στον καιρό του ευτελούς πολιτικαλκορεκτισμού)


Αλιευμένο από το sibilla

Πέμπτη, 24 Οκτωβρίου 2013

Να τον χαιρόμαστε!

(εικόνα από το sibilla)


Τέτοιοι που είμαστε, κάτι τέτοιοι μας αξίζουν.
Θα έγραφα κι άλλα, πολλά, αλλά λέω να μετρήσω μέχρι το 100 πρώτα...

Διαχείριση συμβόλων.



Ο Σπ. Τρικούπης αναφέρει στο έργο του: Ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης, ότι κατά την πρώτη Εθνοσυνέλευση της Επιδαύρου τέθηκε το θέμα εθνικής Σημαίας.
Η αρχική πρόταση ήταν να υιοθετηθεί ο αναγεννώμενος φοίνικας, σύμβολο που χρησιμοποιούσε η Φιλική Εταιρεία και κοσμούσε την σημαία του Αλέξανδρου Υψηλάντη κατά την επανάσταση των παραδουνάβιων ηγεμονιών.





Ωστόσο, αποφασίστηκε τελικά να υιοθετηθεί η γαλανόλευκη καθότι ο αναγεννώμενος φοίνικας θεωρείτο την εποχή εκείνη σαν επαναστατικό-καρμποναριστικό σύμβολο και οι εθνοπατέρες της εποχής έκριναν ότι η υιοθέτηση του συμβόλου αυτού θα προκαλούσε την οργή των ευρωπαϊκών Αυλών και την συνακόλουθη βίαιη αντίδρασή τους απέναντι στην Ελληνική Επανάσταση.
Παρά ταύτα, ο Δημήτριος Υψηλάντης, εκ των ηρωικότερων και  πλέον αλτρουιστικών μορφών της Εθνεγερσίας,  εξεστράτευσε στην Αν. Ελλάδα υπό το λάβαρο του αναγεννώμενου φοίνικα, επισύροντας την μήνιν της τότε κυβέρνησης, που τον ανακάλεσε στην τάξη.
Αξίζει να σημειωθεί ότι ο αναγεννώμενος φοίνικας ήταν το σύμβολο και της Πελοποννησιακής Γερουσίας.



Παρά ταύτα, αφού η Ελληνική Επανάσταση είχε εδραιωθεί, η Δ' Εθνοσυνέλευση (1828), που μεταξύ άλλων επικύρωσε την εξουσία του φιλικού Ιωάννη Καποδίστρια ως Κυβερνήτη της Ελλάδας, ενέκρινε την κυκλοφορία αργυρού νομίσματος, και υποδιαιρέσεων, το οποίο είχε ως σύμβολο τον αναγεννώμενο φοίνικα.











Πολύ αργότερα, η χούντα των Συνταγματαρχών ευτέλισε το σύμβολο του αναγεννώμενου φοίνικα, φορτίζοντάς το αρνητικά, με αποτέλεσμα σήμερα να ταυτίζεται στη συνείδηση των περισσοτέρων νεοελλήνων με το απριλιανό καθεστώς.



Για την ιστορία, η γαλανόλευκη πρωτοχρησιμοποιήθηκε από τους αδελφούς Καλλέργη στην Κρήτη, κατά τον 17ο αιώνα, με την προσθήκη: "ΕΝ ΤΟΥΤΩ ΝΙΚΑ", κι ήταν το οικόσημο της οικογένειάς τους, η οποία εικάζεται ότι προέρχεται από τον Νικηφόρο Φωκά.

Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013

"Τελειωμένα"...



"Γύριζε" (1908)
Κ. Παλαμάς

Γύριζε, μη σταθείς ποτέ, ρίξε μας πέτρα μαύρη
ο ψεύτης είδωλο είναι εδώ, το προσκυνά η πλεμπάγια
η Αλήθεια τόπο να σταθή για μια στιγμή δε θάβρη.
Αλάργα. Νέκρα της ψυχής της χώρας τα μουράγια.

Η Πολιτεία λωλάθηκε, κι απόπαιδα τα κάνει
το Νου, το Λόγο, την Καρδιά, τον Ψάλτη, τον Προφήτη
κάθε σπαθί κάθε φτερό, κάθε χλωρό στεφάνι
στη λάσπη. Σταύλος ο ναός, μπουντρούμι και το σπίτι.

Από θαμπούς δερβίσηδες και στέρφους μανταρίνους,
κι από τους χαλκοπράσινους η Πολιτεία πατιέται.
Χαρά στους χασομέρήδες! Χαρά στους Αρλεκίνους!
Σκλάβος ξανάσκυψε ο ρωμιός και δασκαλοκρατιέται.

Δεν έχεις, Όλυμπε, θεούς, μηδέ λεβέντες η Όσσα
ραγιάδες έχεις, μάνα γη, σκυφτούς για το χαράτσι
κούφιοι και οκνοί καταφρονούν τη θεία τραχιά σου γλώσσα
των Ευρωπαίων περίγελα και των αρχαίων παλιάτσοι.

Και δημοκόποι Κλέωνες και λογοκόποι Ζωίλοι
και Μαμμωνάδες βάρβαροι και χαύνοι λεβαντίνοι
λύκοι, κοπάδια, οι πιστικοί και ψωριασμένοι οι σκύλοι
και οι χαροκόποι αδιάντροποι, και πόρνη η Ρωμιοσύνη!
Πώς μού 'ρθε τώρα αυτό;

Μού 'ρθε βλέποντας την "απέραντη μοναξιά" του Πρωθυπουργού της χώρας.
Τι ανθρώπινη ιστορία κι αυτή του κου Σαμαρά...
η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα
ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται·
που έγραφε κι ο Καβάφης.

Μα ακόμα κι όταν αφέθηκε να ενδώσει, τι φρικτή ημέρα!, κι "έφυγε οδοιπόρος για τα Σούσα", ούτε ευνοϊκά σ' Αυλές εισήλθε -τουλάχιστον όχι επί μακρόν, ούτε "σατραπείες και τέτοια" του προσφέρθηκαν.
Γιατί ο σατράπης -ακόμα κι ο πιο ασήμαντος- είναι υπήκοος μα κι αυθέντης.

Έχω την αίσθηση ότι ο κ. Σαμαράς, το εξευτελιστικό εκείνο βράδυ της αυτοαναίρεσης του Ιουνίου του 2012, είδε τον εαυτό του σαν το κεντρικό πρόσωπο μιας (νεο)ελληνικής τραγωδίας.
Ενδεχομένως να σκέφτηκε ότι θα υπομείνει τη χλεύη της Αγοράς προς χάριν ενός μεγαλύτερου σχεδίου, της μεγάλης εικόνας. Θα ανακτήσω πρώτα την αξιοπιστία της χώρας, μπορεί να μονολόγησε, και μετά θα τους δείξω εγώ ποιος είμαι και τι μπορώ να κάμω· ας με χλευάσουν τώρα κι ας με κατηγορήσουν, στο τέλος θα μου στήσουν ανδριάντες.
Μόνο που οι ανδριάντες στήνονται συνήθως σ' εκείνους που ξέρουν -ή που τολμούν- να λένε τα μεγάλα όχι.

Κι ύστερα, και θα μου επιτρέψετε να γίνω λίγο αθυρόστομος στις παρακάτω αράδες, όταν όλη εκείνη η δήθεν "σοβαρή" βρωπαϊκή μούργα, που παριστάνει τον από καθέδρας τιμητή, δεν συγκινήθηκε απ' την ευπείθεια και την προθυμία των εκπρόσωπων, "έρημων κι απρόσωπων" που έλεγε κι ο Νιόνιος στα καλά του, βγήκε ένα γινάτι μυστήριο. Όχι απέναντι σ' εκείνους τους ελεεινούς σαράφηδες και τα σκυλολόγια, που έχουν καταληστέψει το σύμπαν, πίνουν το αίμα των ευρωπαϊκών λαών κι από πάνω έχουν το θράσος να δείχνουν με το δάχτυλο και να πουλάνε φαρισαϊκούς ψευτο-ηθικισμούς, αλλά απέναντι σ' έναν λαό που πληρώνει την ατυχία (;) να είναι ο πιο αδύναμος κρίκος σε μια αλυσίδα που έσπασε, η πιο βολικιά -θα το πω!- φτηνοπουτάνα μέσα σ' ένα χαμαιτυπείο, που οι διεθνείς νταβάδες του "ανακάλυψαν", προς μεγάλη τους -ωιμέ!- φρίκη, πως μια -θα το ξαναπώ!- πουτάνα στο πορνείο...εκπορνευόταν! Ε, όχι, δεν είναι δυνατόν! Της χαράκωσαν κι αυτοί τα μούτρα, της ξετσίπωτης, και την διαπόμπευσαν· για να μάθει!

Αλλά όλα αυτά τα έχουμε κουβεντιάσει, σε ζωντανές και διαδικτυακές παρέες, εκατοντάδες ή και χιλιάδες φορές κι ο καθένας μας έχει τη γνώμη του.

Και τώρα;
"Τι γίνεται τώρα;", σαν ν' ακούω τον υποβολέα να μουρμουρίζει αμήχανος.

Τώρα απομένει, νομίζω, να δούμε αν έχει απομείνει λίγη περηφάνια για "ν' αξίζει να τον ζήσουμε αυτόν τον κόσμο τον βαρύ".

Για να ξαναθυμηθώ τον Καβάφη ("Τελειωμένα"):
Μέσα στον φόβο και στες υποψίες,
με ταραγμένο νου και τρομαγμένα μάτια,
λυώνουμε και σχεδιάζουμε το πώς να κάμουμε
για ν’ αποφύγουμε τον βέβαιο
τον κίνδυνο που έτσι φρικτά μας απειλεί.
Κι όμως λανθάνουμε, δεν είν’ αυτός στον δρόμο·
ψεύτικα ήσαν τα μηνύματα
(ή δεν τ’ ακούσαμε, ή δεν τα νοιώσαμε καλά).
Άλλη καταστροφή, που δεν την φανταζόμεθαν,
εξαφνική, ραγδαία πέφτει επάνω μας,
κι ανέτοιμους — πού πια καιρός — μας συνεπαίρνει.