Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Το πρόβλημα...




Θά 'ρθει δε θά ΄ρθει ο Τόμσεν -που να μη σώσει- μεγάλη ανησυχία έχεις πάλι, ρε υποβολέα.

Δηλαδή εσύ δεν έχεις μεγάλη ανησυχία, μόνο όλο μουρμουράς, αλλά έχει μεγάλη ανησυχία η κυβέρνησις. Και η, ούτως ειπείν, κανονική και αυτή των δελτίων των οκτώ, που είναι η κανονική χωρίς ούτως ειπείν.

Κι αγωνιά το έθνος σύσσωμον, θα έλθει ο Τόμσεν να φέρει το πολυθρύλητο δις για "να τη βγάλουμε και φέτος";

Κι αν δεν έρθει;

Κι εγώ σου λέω πως άντε κι ήρθε.

Κι άντε και μας τό 'δωκε το δις και τη βγάλαμε και φέτος -που μόνο για μας, λατρεμένε μου υποβολέα, δεν είναι αυτό το γαμοδίς, αλλά λέμε τώρα.

Τον Γενάρη;

Πώς τη βγάζουμε το Γενάρη, ρε υποβολέα, το φελέκι μου μέσα;

Και τον Μάρτη;

Τον Απρίλη και τον Μάη τον γλυκό;

Άντε πάλι μπαλαφάρες και σκέρτσα θά 'χουμε, άντε πάλι καραγκιοζμπερντές: ♪♫ ένα φράγκο η βιολέτα, τσίγκο λελέτα, τσίγκο λε-λέ-τα ♫♪

Γιατί, μεταξύ μας υποβολέα, όλα ένας καραγκιοζμπερντές είναι.

Πρώτα πρώτα, για να είμαστε ξηγημένοι, όλα τα μέτρα θα παρθούν.
Κι όσα λένε ότι δεν θα πάρουν κι όσα ο νους μας δε βάζει ότι θα μας φορέσουν κολάρο ακόμα. Και μη τσιμπάς την ξόβεργα, ότι είναι ταχαμου ο κακός ο λύκος, ο Τόμσεν, που μας φοράει τη λαιμαριά κάθε φορά. Οι, ούτως ειπείν, "δικοί μας" είναι που τά 'χουν προσυμφωνημένα τα πάντα όλα και μετά -για ξεκάρφωμα- τα ρίχνουν στον Τόμσεν, ότι αυτοί δε θένε, ρε παιδί μου, αυτοί είναι έτοιμοι για πόλεμο ναούμ', αλλά τι να κάμουν, πέφτουν στην αμαρτία, θυσιαζονται οι καψεροί για την τιμή της πατρίδος και του λαού!

Τρίχες, αγαπημένε μου υποβολέα.

Όποιος έχει διαβάσει το γαμομνημόνιο, πού 'ναι ένα ρημάδι-τούβλο 1000 σελίδες, ξέρει ότι τα πάντα είναι γραμμένα, κατ' έτος και κατά μήνα, χαρτί και καλαμάρι. Κι από κάτω έχει κάτι υπογραφές ΝΑΑΑ, με το συμπάθιο, υποβολέα μου. Ελληνικές υπογραφές, όχι φραντζέζικες ή δανέζικες ή γαμέζικες.

Θα μου πεις, και θά 'χεις δίκιο βουνό ρε υποβολέα, εδώ δε διαβάσανε τo μνημόνιο εκείνοι που το ψήφισαν στη Βουλή, θα το διαβάσεις εσύ, που στην τελική είσαι και πρεσβύωψ;

Σωστό!

Και μετά, είναι και οι περιβόητες επικαιροποιημένες δράσεις, αγαπητέ υποβολέα.

Άλλο φρούτο κι αυτό.

Σου λέει, αυτά μεν έχουμε συμφωνήσει -να πούμε δέκα πόντους, αλλά αν τυχόν και δεν βγουν τα νούμερα ακριβώς, θα το βελτιώνουμε το πράγμα -να πούμε δεκαπέντε πόντους, μπορεί και είκοσι στα ντουζένια μας απάνω.

Και τι θα πει αυτό;

Να σου πω απ' το λίγο που χαμπαρίζω.

Το μνημόνιο είναι κολοκύθια με τη ρίγανη.

Όλοι ξέρανε ότι δε βγαίνει το πράγμα και μη μου πεις πως νόμισες, έστω και για μια στιγμή, ότι τα τζιμάνια του ΔΝΤ και της ΕΚΤ κάμανε "λάθος" στον υπολογισμό του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, ας πούμε, γιατί θα σε βάλω τιμωρία να βλέπεις οκτώ ώρες τον Μανώλη σε επανάληψη κι άλλες οκτώ να διαβάζεις Πάσχο μέχρι να τον αποστηθίσεις!

Τα μνημόνια, πολυαγαπημένε μου υποβολέα, ήταν μια ωραιότατη φάμπρικα bailout, κάποιων ξένων τραπεζών (κυρίως) και κάποιων διαβόητων funds. Στην ουσία, αυτοί ξεφόρτωσαν χαρτούρα και φορτωθήκαμε εμείς 180 δις επιπρόσθετο δημόσιο χρέος, εμπράγματο και ενυπόθηκο, υποβολέα μου, με μορφή διακρατικού δανεισμού και υπό το αγγλικό δίκαιο, άλλως το δίκαιο του πιστωτή.

Εν ολίγοις, μας δέσανε πισθάγκωνα, αγαπημένε μου υποβολέα.

Αλλά αυτά τα έχουμε ξανακουβεντιάσει.

Μας είπανε και κάτι παπάντζες , ότι αυτά είναι πρόσκαιρα, μέχρι να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό μας, και μετά θα τους διώξουμε τους τροϊκανούς -θα δουν αυτοί!- και θα βγούμε στις αγορές κι άλλες τέτοιες χοντρό...άντε δεν το λέω.

Άκου το μυστικό: Ποτέ!

Δεν θα βγούμε ποτέ των ποτών, ω ποτέ, απ' την επιτήρηση, αγαπητέ μου υποβολέα.

Και δεν το λέω εγώ, το λένε οι βρωπέοι, αφού το νέο κόλπο είναι πως, ακόμα κι όταν λήξει το μνημόνιο, η επιτήρηση (ο στενός κορσές δηλαδή) παραμένει αν το ποσοστό του δημόσιου χρέους υπερβαίνει το 75% επί του ΑΕΠ της χώρας. Για να καταλάβεις τι σου λέω, τα τζιμάνια λένε ότι το 2020 το εν λόγω ποσοστό θα είναι -Θεού θέλοντος- 120%, δηλαδή όσο ήταν και το 2010 που μπήκαμε στη φάμπρικα των μνημονίων.

Και κάθε φορά που τα νούμερα δεν θα βγαίνουν -και δεν θα βγαίνουν ποτέ- θα μας φοράνε "επικαιροποιημένες δράσεις", δηλαδή κι άλλα μέτρα, υποβολέα μου, κάθετα, οριζόντια, πάνω κάτω, την κουρτίνα τρία και τον ζόνγκ μαζί!

Θα πεις, εντάξει, θα βγούμε το 2200.

Αμ δε!

Η λιτότητα, ο αποπληθωρισμός που λένε κι οι μερκελιστές, σε οικονομίες σαν την δική μας έχει μόνον υφεσιακά αποτελέσματα, λατρεμένε μου υποβολέα. Αυτό θα πει πως διαρκώς μειώνεται το ΑΕΠ της χώρας. Αλλά όσο μειώνεται το ΑΕΠ της χώρας, όσο η παραγωγική πίτα συρρικνώνεται δηλαδή, τόσο μικραίνει ο παρανομαστής του κλάσματος. Να στο πω κι αλλιώς, μπακαλίστικα.

Άμα ξεκινάς να χρωστάς 2 φράγκα κι έχεις ΑΕΠ 10 φράγκα, τότε χρωστάς 20% επί του ΑΕΠ. Άμα χρωστάς 2 φράγκα κι έχεις ΑΕΠ 8 φράγκα, τότε χρωστάς 25% επί του ΑΕΠ.

Μα άλλα λόγια, όσο στραγγαλίζεις με την διαρκή λιτότητα και τον στασιμοπληθωρισμό την οικονομία μιας χώρας, τόσο αυτή βυθίζεται στη χοάνη του δημόσιου χρέους.

Θα πεις: μα θα γίνουν επενδύσεις και θα ξελασπώσουμε.

@@ θα γίνουν!

Άμα ρωτήσεις, λατρεμένε μου υποβολέα, έναν πρωτοετή της ΑΣΟΕΕ, θα σου πει ότι η Οικονομία είναι κατ' αρχήν ψυχολογία. Με ψυχολογικό κλίμα επαίτη, ουδείς επενδύει. Κι αν δεν με πιστεύεις, ψάξε να δεις πόσες επενδύσεις έχουν γίνει στη Βουλγαρία, ας πούμε, όπου τα μεροκάματα εδώ και χρόνια είναι μπιρ παρά και το κράτος περισσότερο πρόθυμο κι από φαφούτα γριά τροτέζα να εξυπηρετήσει την εκλεκτή πελατεία.

Αν, όμως, ρωτήσεις έναν τεταρτοετή -καλό φοιτητή- της ΑΣΟΕΕ, θα σου πει ότι η Οικονομία είναι αψυχολόγητη. Ουδείς γνωρίζει γιατί και πώς κάποιος "θεσμικός/στρατηγικός" αποφασίζει να επενδύσει κάπου, ούτε πώς δημιουργείται το συνακόλουθο ντόμινο των επενδύσεων μετά. Υπάρχουν βέβαια κάποια κριτήρια, που έχουν κυρίως να κάμουν με το σταθερό περιβάλλον, αλλά στην ουσία το πράγμα παραμένει μυστήριο. Και μην κοιτάς που διάφορες "οικονομικές", δήθεν σοβαρές, γραφίδες γράφουν του κόσμου τις παπαριές: ουδείς οικονομολόγος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) αστράτευτος, λατρεμένε μου υποβολέα.

Κι επειδή το παρασεντόνιασα, καταλήγουμε στα γνωστά: δε βγαίνειιι...

Όλοι το ξέρουν πλέον αυτό, εκτός του Μανώλη, του Γιάννη και της Όλγας που καμώνονται τα κουνέλια· μέχρι κι ο πολύς Σούλτς ζοχαδιάστηκε και τους έβγαλε στον τάκο εις τας Βρυξέλλας!

Κι όλο το στόρι είναι ποιος θα σκάσει πρώτος: εμείς ή οι "πιστωτές-εταίροι";

Εγώ λέω ότι πρόκειται για άλλο ένα πείραμα -μάντεψε ποιος είναι πάλι το πειραματόζωο- αλλά μη μου δίνεις και πολύ σημασία, καθότι είμαι γνωστός συνωμοσιολόγος.

Τι λες;

Αν υπάρχει λύση;

Πάντα υπάρχει λύση.

Σαν θες, πάνε διάβασε την ελληνική ιστορία, να δεις πόσες φορές πτώχευσε η Ελλάδα και με ποιον τρόπο ανέκαμψε μετά. Μη μετρήσεις του 1827, δεν είχαμε κράτος τότε, ούτε εκείνη του 1843, καθότι επί Όθωνος κουμάντο κάμανε οι Βαυαροί (και πάλι...ε ρε γούστο που έχει η Ιστορία).
Δες εκείνη του 1893 κι ακόμα καλύτερα πρόσεξε εκείνη του 1932, η οποία -περίοδος συνολικά- έχει ανατριχιαστικές ομοιότητες με τη σημερινή. Θα διαπιστώσεις, ίσως, ότι η Ελλάδα ανέκαμπτε μόνον όταν απεγκλωβιζόταν από διεθνείς νομισματικούς κανόνες που είχε υιοθετήσει κι επέστρεφε σε εθνικού τύπου οικονομία και, φυσικά, σε υποτίμηση νομίσματος. Επίσης, κι αυτό θα το δεις, προέβαινε σε στάση πληρωμών.

Μα σαν δε θες να πας τόσο πίσω, δες τι έκαμε ο Α. Παπανδρέου το 1993, όταν βρήκε (κυριολεκτικώς) άδεια ταμεία σ' ένα διεθνές περιβάλλον όπου ο κρατικός δανεισμός είχε επιτόκια της τάξης του 25%.

Παρένθεση:

Τον βρίζουν σχεδόν οι πάντες -αχάριστοι κι επιλήσμονες- σήμερα τον Α. Παπανδρέου, ξεχνώντας ότι έβγαλε τη μισή Ελλάδα (κυριολεκτικώς) απ' το πολιτικό, κοινωνικό και, κυρίως, οικονομικό περιθώριο.

Ξεχνούν, επίσης, ότι ο Α. Παπανδρέου μιλούσε επί ίσοις όροις με τους υπόλοιπους Ευρωπαίους ηγέτες -και τότε η Ευρώπη είχε Ηγέτες κι όχι τσουτσέκια- κι όχι σαν παρακατιανή και ψοφοδεής δουλάρα.

Κλείνει η παρένθεση.

Μα σαν θες να θυμηθείς και την ένδοξη κλασική ιστορία μας, μπορείς να δεις τι έκαμε ο σοφός Σόλων, προετοιμάζοντας το έδαφος κι ανοίγοντας το δρόμο για τον Χρυσούν Αιώνα του Περικλέους, βεβαίως βεβαίως.

Κάποια στιγμή, όταν θα έχω κέφι, θα το γράψω αυτό για τον Σόλωνα, γιατί έχει κατά τη γνώμη μου μεγάλο ενδιαφέρον και γιατί, μια που είμαι γνωστός συνωμοσιολόγος, ο χρόνος δεν είναι γραμμικός, αλλά σπειροειδής: αυτά που έγιναν μπορεί να ξανασυμβούν, ή να συμβαίνουν ήδη, κι αυτά που θα γίνουν μπορεί να έχουν ήδη συμβεί.

Αλλά την πήγα μακριά τη βαλίτσα και μάλλον σε κούρασα, πολυαγαπημένε μου υποβολέα.

Στο δια ταύτα, δεν βγαίνειιιι...

Κι αφού δεν βγαίνει, κι αφού η πολιτική (υποτίθεται πως) είναι η διαχείριση της δρώσας πραγματικότητας και του εφικτού, τότε θα πρέπει να αναζητήσουμε μια λύση, υποβολέα μου, "μια κάποια λύση" που έλεγε κι ο Ποιητής.

Ενδεχομένως χωρίς βαρβάρους.

Σού 'ρχεται στο μυαλό καμιά;

Μη μασάς απ' τους μαρκουτσο-κονδυλο-φόρους, που σε λένε "μαφιόζο της δραχμής", καθώς θα ξέρεις πλέον, φαντάζομαι, τίποτε δε λέγεται τυχαία -ή ίσως δωρεάν- σ' αυτόν τον τόπο.

Τη λογική σου ρώτα: βγαίνει;

Είναι δυνατόν να περάσεις την υπόλοιπη ζωή σου, κι ενδεχομένως τα παιδιά σου τη δική τους, αναμένοντας σαν βασάνι "την επόμενη δόση";

Είναι δυνατόν να αποδεχτείς σαν "μονόδρομο" μια διαρκή ομηρεία, έναν ασταμάτητο εξευτελισμό, ένα διαρκές καθοδικό σπιράλ θανάτου, μια ανελέητη βαρβαρότητα, που θα σε εξωθεί σε ολοένα και μεγαλύτερη ένδεια, σε όλο και πιο αβυσσαλέα ανασφάλεια και απελπισία;

Είναι δυνατόν να ζήσουμε και να πορευθούμε, μοιραίοι και σκυφτοί, διαρκώς μετέωροι στο χείλος του γκρεμού, μέσα σ' ένα μόνιμο κι ασφυκτικό περιθώριο, όπου δεν θα μας πέφτει απολύτως κανένας λόγος για τις ζοφερές ζωές μας και για το μέλλον του τόπου μας;

Είναι δυνατόν να αποδεχτούμε μια, χωρίς αμφιβολία, δολοφονική "μη λύση", επειδή κάποιοι προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν υπάρχει λύση, ότι "δεν υπάρχει εναλλακτική";

Μπορεί και να είναι, θα μου πεις, λατρευτέ μου υποβολέα.

Αλλά μπορεί και να μην είναι.

Όπως και να έχει, το πρώτο βήμα για να προσπαθήσεις να επιλύσεις ένα πρόβλημα, είναι να συνειδητοποιήσεις ποιο είναι το πραγματικό, το αληθινό πρόβλημα.