Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Αληθώς ανέστη!


Αν ο συνολικός χρόνος ζωής του Σύμπαντος, από το Big Bang έως σήμερα, χρονολογείτο σ' ένα ημερολογιακό έτος 365 ημερών, ο ιστορικός χρόνος της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη Γη, τα τελευταία 6.000 χρόνια δηλαδή, θα αντιστοιχούσαν στα τελευταία 14 δευτερόλεπτα της τελευταίας ημέρας, του τελευταίου μήνα. 
Σαν δεν θέλετε να το λογαριάστε έτσι, δηλαδή με ιστορικούς χρόνους, που θα πει να υπάρχουν γραπτά μνημεία, σύμφωνα με τις τελευταίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις το αρχαιότερο εύρημα ανθρώπινης κοινωνικής συνάθροισης, ένα τζάκι που ανακαλύφτηκε πρόσφατα στη σπηλιά Qesem, που βρίσκεται περίπου 20 χλμ ανατολικά του Τελ Αβίβ, χρονολογήθηκε 300.000 χρόνια πριν, που θα πει, στο συμπαντικό μας "ημερολόγιο", ότι η παλαιότερη καταγεγραμμένη ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη μας αντιστοιχεί στα τελευταία 11 λεπτά, της τελευταίας μέρας, του τελευταίου μήνα.
Και μιλάμε για το Σύμπαν που γνωρίζουμε, είτε εμπειρικά είτε θεωρητικά, γιατί, σύμφωνα με τον καθ. Δημήτρη Νανόπουλο, "υπάρχει ένας χρόνος ο οποίος είναι διαφορετικός από αυτό που αντιλαμβανόμαστε και μετράμε σήμερα". Σύμφωνα πάντα με τον καθ. Νανόπουλο, "με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται «διπλωμένες» σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε», είπε χαρακτηριστικά".
Ποιος να ξέρει, άραγε, σε τι αντιστοιχεί η ηλικία της παρουσίας του ανθρώπου, όχι στο συμπαντικό "ημερολόγιο", αλλά στο ημερολόγιο του Κόσμου; Κάποια εκατοστά του δευτερολέπτου ίσως; Μπορεί και, στατιστικά μιλώντας, τίποτα.
Ε λοιπόν, μέσα σ' αυτό το ασύλληπτο θαύμα, που ονομάζεται Κόσμος, εμείς οι άνθρωποι, με τον νευρωτικό μας ναρκισσισμό και την αλαζονική μας εγωπάθεια, φαντασιωνόμαστε πως ο Δημιουργός αυτού του Κόσμου -γιατί, ναι, κάποια ασύλληπτη διάνοια, δύναμις, οντότητα, όπως θέλετε πέστε το, δημιούργησε το θαύμα του Κόσμου, αλλιώς τίποτα δεν έχει σκοπό- ενσαρκώθηκε τα τελευταία 4 δευτερόλεπτα του συμπαντικού χρόνου (σε τόσο αντιστοιχούν τα τελευταία 2.000 χρόνια στο συμπαντικό -όχι στο κοσμικό- "ημερολόγιο"), σταυρώθηκε, πέθανε κι αναστήθηκε, γιατί λέτε;
Για να "άρει τις αμαρτίες του ανθρώπου"!
Οι οποίες αμαρτίες ήσαν, κατά την Αγία Γραφή, η εξής μία: ο άνθρωπος αναζήτησε τη Γνώση.
Και γι' αυτό, το περιβόητο "προπατορικό", αμάρτημα, ο άνθρωπος βαρύνεται με αιώνια αμαρτία, την οποία ήρθε, υποτίθεται, ο Θεάνθρωπος να άρει δια της θυσίας Του.
Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείτε, αλλά η ανθρωπότητα, εμείς δηλαδή, συγχωρεθήκαμε για το αμάρτημα της αναζήτησης της Γνώσης, διαπράττοντας...θεοκτονία!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος...
Κι εγώ, με το φτωχό μου μυαλό, λέω πως κανένας Θεός δεν πέθανε, κανέναν Θεό δεν σταυρώσαμε.
Σκοτώσαμε, όμως, έναν Άνθρωπο, έναν Πεφωτισμένο Μύστη, έναν Αμνό του Θεού που κόμισε στην ανθρωπότητα ένα μήνυμα και το σφράγισε με την θυσία Του.
Και το μήνυμα του Ιησού ήταν τόσο μεγαλειώδες, γιατί ήταν τόσο απλό κι ανθρώπινο, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ίσως να ήταν πράγματι ένα μήνυμα Θεού.
Το μήνυμα ήταν τούτο: "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν".
Δεν υπάρχει "άλλος", υπάρχει "εμείς". Αγάπα χωρίς να προσδοκάς ανταλλάγματα, αγάπα με όλο σου το είναι, γιατί η αγάπη είναι η ίδια η ελπίδα, η αγάπη είναι η ίδια η ζωή. 
Να αγαπάς, όχι τον φίλο σου, όχι την οικογένειά σου, όχι τους οικείους σου, αλλά τον συνάνθρωπό σου με όλη την δύναμη της ψυχής σου και να συγχωρείς χωρίς μνησικακίες· να ποιο ήταν το θείο μήνυμα του Ανθρώπου στον άνθρωπο, να ποια είναι η αναστάσιμη αφύπνιση. 
Αληθώς ανέστη!

 

Δεν υπάρχουν σχόλια: