Παρασκευή, 25 Απριλίου 2014

Εμείς, όχι ο άλλος.

Κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός, αλλά και ίδιος. Κάθε άνθρωπος είναι "εμείς", όχι ο "άλλος".


"Δε σου θυμίζει κάτι αυτός ο άστεγος;": Ένα πείραμα για τους ανθρώπους που προσπερνάμε αδιάφοροι

Η καμπάνια του New York Rescue Mission ζήτησε από μερικούς ανθρώπους να υποδυθούν τους άστεγους και να να καθίσουν στην άκρη ενός δρόμου. Το σημείο που επιλέχθηκε δεν ήταν τυχαίο. Ήταν έτσι κανονισμένο ώστε από εκεί να περάσουν οι αγαπημένοι τους. Λίγα λεπτά αργότερα οι άνθρωποι που τους προσπέρασαν κλήθηκαν να δουν το βίντεο από τις κάμερες που τους κατέγραφαν....


Νισάφι!














Κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση

Κυριακή, 20 Απριλίου 2014

Αληθώς ανέστη!


Αν ο συνολικός χρόνος ζωής του Σύμπαντος, από το Big Bang έως σήμερα, χρονολογείτο σ' ένα ημερολογιακό έτος 365 ημερών, ο ιστορικός χρόνος της παρουσίας του ανθρώπου πάνω στη Γη, τα τελευταία 6.000 χρόνια δηλαδή, θα αντιστοιχούσαν στα τελευταία 14 δευτερόλεπτα της τελευταίας ημέρας, του τελευταίου μήνα. 
Σαν δεν θέλετε να το λογαριάστε έτσι, δηλαδή με ιστορικούς χρόνους, που θα πει να υπάρχουν γραπτά μνημεία, σύμφωνα με τις τελευταίες αρχαιολογικές ανακαλύψεις το αρχαιότερο εύρημα ανθρώπινης κοινωνικής συνάθροισης, ένα τζάκι που ανακαλύφτηκε πρόσφατα στη σπηλιά Qesem, που βρίσκεται περίπου 20 χλμ ανατολικά του Τελ Αβίβ, χρονολογήθηκε 300.000 χρόνια πριν, που θα πει, στο συμπαντικό μας "ημερολόγιο", ότι η παλαιότερη καταγεγραμμένη ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη μας αντιστοιχεί στα τελευταία 11 λεπτά, της τελευταίας μέρας, του τελευταίου μήνα.
Και μιλάμε για το Σύμπαν που γνωρίζουμε, είτε εμπειρικά είτε θεωρητικά, γιατί, σύμφωνα με τον καθ. Δημήτρη Νανόπουλο, "υπάρχει ένας χρόνος ο οποίος είναι διαφορετικός από αυτό που αντιλαμβανόμαστε και μετράμε σήμερα". Σύμφωνα πάντα με τον καθ. Νανόπουλο, "με βάση μαθηματικές εξισώσεις, ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα, σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις «μεγάλες» διαστάσεις -τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος- υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται «διπλωμένες» σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. «Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε», είπε χαρακτηριστικά".
Ποιος να ξέρει, άραγε, σε τι αντιστοιχεί η ηλικία της παρουσίας του ανθρώπου, όχι στο συμπαντικό "ημερολόγιο", αλλά στο ημερολόγιο του Κόσμου; Κάποια εκατοστά του δευτερολέπτου ίσως; Μπορεί και, στατιστικά μιλώντας, τίποτα.
Ε λοιπόν, μέσα σ' αυτό το ασύλληπτο θαύμα, που ονομάζεται Κόσμος, εμείς οι άνθρωποι, με τον νευρωτικό μας ναρκισσισμό και την αλαζονική μας εγωπάθεια, φαντασιωνόμαστε πως ο Δημιουργός αυτού του Κόσμου -γιατί, ναι, κάποια ασύλληπτη διάνοια, δύναμις, οντότητα, όπως θέλετε πέστε το, δημιούργησε το θαύμα του Κόσμου, αλλιώς τίποτα δεν έχει σκοπό- ενσαρκώθηκε τα τελευταία 4 δευτερόλεπτα του συμπαντικού χρόνου (σε τόσο αντιστοιχούν τα τελευταία 2.000 χρόνια στο συμπαντικό -όχι στο κοσμικό- "ημερολόγιο"), σταυρώθηκε, πέθανε κι αναστήθηκε, γιατί λέτε;
Για να "άρει τις αμαρτίες του ανθρώπου"!
Οι οποίες αμαρτίες ήσαν, κατά την Αγία Γραφή, η εξής μία: ο άνθρωπος αναζήτησε τη Γνώση.
Και γι' αυτό, το περιβόητο "προπατορικό", αμάρτημα, ο άνθρωπος βαρύνεται με αιώνια αμαρτία, την οποία ήρθε, υποτίθεται, ο Θεάνθρωπος να άρει δια της θυσίας Του.
Δεν ξέρω αν το συνειδητοποιείτε, αλλά η ανθρωπότητα, εμείς δηλαδή, συγχωρεθήκαμε για το αμάρτημα της αναζήτησης της Γνώσης, διαπράττοντας...θεοκτονία!
Είναι να τρελαίνεται κάποιος...
Κι εγώ, με το φτωχό μου μυαλό, λέω πως κανένας Θεός δεν πέθανε, κανέναν Θεό δεν σταυρώσαμε.
Σκοτώσαμε, όμως, έναν Άνθρωπο, έναν Πεφωτισμένο Μύστη, έναν Αμνό του Θεού που κόμισε στην ανθρωπότητα ένα μήνυμα και το σφράγισε με την θυσία Του.
Και το μήνυμα του Ιησού ήταν τόσο μεγαλειώδες, γιατί ήταν τόσο απλό κι ανθρώπινο, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο ίσως να ήταν πράγματι ένα μήνυμα Θεού.
Το μήνυμα ήταν τούτο: "Αγάπα τον πλησίον σου ως εαυτόν".
Δεν υπάρχει "άλλος", υπάρχει "εμείς". Αγάπα χωρίς να προσδοκάς ανταλλάγματα, αγάπα με όλο σου το είναι, γιατί η αγάπη είναι η ίδια η ελπίδα, η αγάπη είναι η ίδια η ζωή. 
Να αγαπάς, όχι τον φίλο σου, όχι την οικογένειά σου, όχι τους οικείους σου, αλλά τον συνάνθρωπό σου με όλη την δύναμη της ψυχής σου και να συγχωρείς χωρίς μνησικακίες· να ποιο ήταν το θείο μήνυμα του Ανθρώπου στον άνθρωπο, να ποια είναι η αναστάσιμη αφύπνιση. 
Αληθώς ανέστη!

 

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Για μια Ελένη...

Φαίνεται ότι το έχει τ' όνομα τελικά.
Την εποχή αυτή ο Βενιζέλος είχε για σωματοφύλακα έναν Κρητικό, αξιωματικό της Χωροφυλακής, που λόγω των καθηκόντων του έμενε μαζί μας.
Κάποτε άρχισε να ζηλεύει έναν φίλο μας, μέχρι του σημείου να υποπτεύεται τα κίνητρα των συχνών επισκέψεών του. Έτσι αποφάσισε να παρακολουθεί και τις δραστηριότητές μου και τις κινήσεις μου. Η ατμόσφαιρά ήταν δυσάρεστη, αλλά τίποτα δεν έδειχνε τι έμελλε να συμβεί στις 20 Νοεμβρίου του 1924.
Στην Ελληνική Πρεσβεία ο χωροφύλακας πυροβόλησε τρεις φορές το φίλο μας και τον τραυμάτισε στη κοιλιακή χώρα. Για να μπορέσει να κατανοήσει κάποιος την πράξη αυτή και την συμπεριφορά του συζύγου μου, που εμπόδισε τη δίωξη, πρέπει να ξέρει πως οι Κρητικοί , όπως και οι κάτοικοι ενός άλλου νησιού της Μεσογείου, είναι ευέξαπτοι και εύκολα "ανασύρουν την μάχαιρα". Είναι ένας τόπος βεντέτας γεμάτος σκοτεινές ιστορίες τιμής. Ο φταίχτης πέθανε λίγα χρόνια αργότερα, δολοφονημένος από τον αδελφό μιας κοπέλας την οποία είχε αφήσει έγκυο.


ΕΛΕΝΑ ΒΕΝΙΖΕΛΟΥ, Στη σκιά του Βενιζέλου, μτφ. ΕΥΗ ΜΕΛΑ, εκδ. ΩΚΕΑΝΙΔΑ, Αθήνα 2002, σ.70-71
Βρε τον Ελευθέριο!
Παρεμπιπτόντως, η Έλενα Σκυλίτση Στεφάνοβικ, συζ. Ελ. Βενιζέλου, γεννήθηκε στο Λονδίνο το 1874 και παντρεύτηκε τον Ελ. Βενιζέλο (γεν. 1864) στις 15 Σεπτεμβρίου του 1921 σε ηλικία 47 ετών.
Δηλαδή εκείνη ήταν, το 1924, 50 ετών κι ο Βενιζέλος 60!
Ήταν ο πρώτος και μοναδικός γάμος της Έλενας.
Επίσης, ήταν βαθύπλουτη, γόνος της γνωστής οικογενείας Σκυλίτση.
Επίσης, ήταν κάπως έτσι:


Όχι, αυτή δεν είναι μια μεταγενέστερη φωτογραφία της, είναι μια φωτογραφία της απ' την εποχή που παντρεύτηκε τον Ελ. Βενιζέλο.


Βρε την Έλενα, που ήταν και ατακτούλα!
Κι ο Ελευθέριος, όμως, τον σακάτεψε ο Κρητίκαρος χωροφύλαξ τον άνθρωπάκο μέσα στην ελληνική Πρεσβεία και κατάφερε "να εμποδίσει την δίωξη"!
Βρε τον Ελευθέριο!
Ο οποίος, ειρήσθω εν παρόδω, κατηγορήθηκε, την εποχή που παντρεύτηκε το άτακτο Λενιώ, σαν προικοθήρας κι επίσης, καθώς φαίνεται, ήταν ολίγον γυναικάς, αλλά και τζόρας!
Πάντως, από γούστο μάλλον δεν τα πήγαινε και πολύ καλά ο Ελευθέριος.
Η πρώτη του γυναίκα, Μαρία Κατελούζου – Ελευθερίου, την οποία λένε ότι αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη:


Γνωρίστηκαν το 1887. Εκείνος ήταν 23 χρόνων κι εκείνη λίγο πριν τα 18. Ο πατέρας της ήταν παράγοντας του νησιού. Παντρεύτηκαν το 1890, ο γάμος τους χαρακτηρίστηκε το γεγονός της χρονιάς, κι απέκτησαν δυο παιδιά, τον Κυριάκο και τον Σοφοκλή.
Ο θάνατος της Μαρίας, το 1893, συγκλόνισε τον Βενιζέλο κι ήταν ένα τραύμα που λέγεται πως τον ακολούθησε σ' όλη την υπόλοιπη ζωή του.
Βέβαια, κάθε πληγή έχει την γιατρειά της κι η γιατρειά του Βενιζέλου ονομαζόταν Παρασκευούλα, χήρα του Θανάση Μπλουμ, γνωστού δικηγόρου της Κρήτης και προσωπικού φίλου του Ελευθερίου.

Αρχοντο..αποτέτοια, άντε δεν το λέω, η χήρα κυρά Παρασκευούλα, έξι χρόνια μικρότερη απ' τον Βενιζέλο, συνήψε φλογερόν ειδύλλιον με τον Ελευθέριο, επισήμως το 1906 κι αφού χήρευσε, το οποίον διήρκεσε επί τέσσερα συναπτά έτη.
Ο Ελευθέριος πρέπει να ανθίστηκε ότι η Παρασκευούλα ήταν ολίγον φαρμακομούνα, με το συμπάθιο, διότι την εκοπάνησε εις τας Αθήνας, εκείνη τον ηκολούθησε, πλην δεν την ενυμφέθη ποτέ.
Εκείνη γύρισε στην μεγαλόνησο, στα Χανιά, όπου υπανδρεύθη το 1922, αφού ο Ελευθέριος παντρεύτηκε την Έλενα, τον επίσης μικρότερό της Φαίδρο Βάμβα, που μας χαιρέτησε συντόμως τον πλάτανο. Η Παρασκευούλα υπανδρεύθη και τρίτη φορά και, καμιά έκπληξις, χήρεψε ξανά το 1947. Απεβίωσε πλήρης ημερών και χηρείας το 1961.

Τέσπα, για να επιστρέψουμε στο Λενιώ, φαίνεται ότι ο "νυμφίος της Ελλάδος" πρέπει να την ζήλευε τρελά.
Βρε το Λενιώ...
Για την ιστορία, έμειναν μαζί μέχρι το τέλος της ζωής του Βενιζέλου στις 18 Μαρτίου 1936. Έζησαν στιγμές μεγάλης δόξας, αλλά και έντασης. Στα χρόνια της (αυτο)εξορίας του Βενιζέλου ταξίδεψαν σχεδόν όλον τον κόσμο και, καθώς φαίνεται απ' το εν λόγω πόνημά της, εκείνη κυριολεκτικά τον λάτρευε αν και, αν κρίνουμε απ' το περιστατικό της Πρεσβείας, ήταν και ολίγον ατακτούλα.
Η Έλενα Σκυλίτση Στεφάνοβικ, συζ. Ελ. Βενιζέλου, πέθανε σ’ ένα ξενοδοχείο στο Παρίσι στις 7 Σεπτεμβρίου του 1959, σε ηλικία 85 ετών.


Κι άλλη μια αξιοσημείωτη λεπτομέρεια απ' το πόνημα της Έλενας Βενιζέλου.
Περιγράφοντας το ταξίδι τους στις ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της αυτοεξορίας του Βενιζέλου, γράφει για την παραμονή τους στην Santa Barbara:
Ακούραστος ο σύζυγός μου με παρέσυρε σε ομηρικές παρτίδες γκολφ [σ.σ: είπαμε, η Έλενα ήταν βαθύπλουτη· το γεγονός ότι το ζεύγος τελούσε σε αυτοεξορία δεν σημαίνει ότι κακοπερνούσε κιόλας] .
Έπαιζε με δύναμη και όχι με ευελιξία και, καθώς ήταν πολύ δυνατός -όταν ήταν νέος λύγιζε με δάκτυλά του τα κέρματα των πέντε φράγκων-, όλοι φρόντιζαν να απομακρυνθούν.


ό.π. σ.54
Καλά, πέρα που ο Ελευθέριος έκαμε swing κι ο κόσμος έτρεχε πανικόβλητος για να βρει ασφαλές καταφύγιο, ρε παιδιά, λύγιζε λέει τα κέρματα των πέντε φράγκων με τα δάκτυλα!
Δεν είμαι απολύτως σίγουρος, αλλά μάλλον εννοεί το κέρμα των πέντε δραχμών της Κρητικής Πολιτείας.
Βρε τον Ελευθέριο.
Κουταλιανός ο Ελευθέριος!

 

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

Σαν τον κ. Έγκε ή μήπως όχι;


Πολλές φορές, τα τελευταία πέντε χρόνια, έχω αναρωτηθεί τισταδιάλα να είναι άραγε αυτό, που μας κρατά δέσμιους κι υποτακτικούς, σχεδόν μοιρολάτρες, ευτυχείς σκλάβους κι ιδανικούς αυτόχειρες, απέναντι στη λαίλαπα που αποδόμησε τις ζωές μας.
Φαντάζομαι κι εσείς.
Μπορεί νά 'ναι το ελληνικό αντίστοιχο της περιβόητης ρωσικής μοιρολατρίας, όπως τόσο γλαφυρά το περιέγραφε ο Νίτσε:

Είναι τόσο ανυπόφορα βασανιστική η εκστρατεία, που ο στρατιώτης ξαπλώνει να κοιμηθεί στο χιόνι.

Μπορεί.
Μα τι στο καλό, δεν έχουμε ψυχή μέσα μας; Αδειάσαμε;
Πώς επιτρέπουμε στα λερά κουστούμια και στα αργυρώνητα μαρκούτσια να μας δουλεύουν έτσι, ψιλό γαζί, χρόνια τώρα;
Πώς είναι δυνατόν να δεχόμαστε παθητικά, μοιραίοι κι άβουλοι, τόση βία;
Γιατί, μην έχετε αμφιβολία, βία είν' αυτή που μας ασκείται και μάλιστα βία φοβερή, στυγνή, βία ανελέητη.
Και μ' αυτές τις σκέψεις στο μυαλό, έτυχε να διαβάσω τούτο εδώ, "Μέτρα ενάντια στη βία", απ' τις Ιστορίες του κ. Κούνερ, του Μπρεχτ.

Όταν ο κ. Κ., ο στοχαστής, έτυχε να μιλήσει κάποτε σε μιαν αίθουσα, μπροστά σε πολύ κόσμο, ενάντια στη βία, είδε τους ανθρώπους γύρω του να οπισθοχωρούν και να φεύγουν. Γύρισε τότε κι αντίκρυσε τη βία. Τι είναι αυτά που έλεγες; τον ρώτησε η βία. Εγώ; αποκρίθηκε ο κ.Κ., υποστήριζα τη βία. Σαν έφυγε η βία οι μαθητές του ρώτησαν τον κ. Κ. γιατί έκανε πλάτες στη βία. Γιατί δεν έχω πλάτες για σπάσιμο, αποκρίθηκε ο κ. Κ. Εξάλλου εγώ πρέπει να ζήσω περισσότερο απ' τη βία.
Και ο κ. Κ. αφηγήθηκε τούτη εδώ την ιστορία.
Στο σπίτι του κ. Έγκε, που είχε μάθει να λέει όχι, ήρθε μια μέρα, τον καιρό της παρανομίας, ένας πράκτορας και του παρουσίασε ένα χαρτί που το είχαν εκδώσει αυτοί που κυριαρχούσαν στην πόλη. Ετούτο το χαρτί έλεγε ότι στον πράκτορα αυτόν θ' ανήκε κάθε σπίτι όπου θα πατούσε το πόδι του, το ίδιο και κάθε φαγητό που θα ζητούσε. Θά 'πρεπε ακόμα να τον υπηρετεί κάθε άνθρωπος που θ' αντάμωνε.
Ο πράκτορας κάθισε σε μια καρέκλα, ζήτησε φαγητό, πλύθηκε, πλάγιασε, και προτού κοιμηθεί ρώτησε τον κ. Έγκε με το πρόσωπο του στον τοίχο: Θα με υπηρετείς;
Ο κ. Έγκε τον σκέπασε με την κουβέρτα, έδιωξε τις μύγες, κάθισε δίπλα στο προσκεφάλι του, κι όπως εκείνη τη μέρα, τον υπάκουσε άλλα εφτά χρόνια. Ό,τι κι αν έκανε όμως για δαύτον, ένα πράγμα απόφυγε πάντα να κάνει: δεν τού 'πε ποτέ μια λέξη. Σαν πέρασαν τα εφτά χρόνια κι ο πράκτορας χόντραινε από το πολύ φαΐ, τον ύπνο και τις διαταγές - πέθανε. Ο κ. Έγκε τον τύλιξε τότε στην ξεφτισμένη κουβέρτα, τον έσυρε έξω από το σπίτι, έπλυνε το στρώμα, άσπρισε τους τοίχους, ανάσανε βαθιά κι αποκρίθηκε: Όχι!

Μήπως, λέω εγώ τώρα, να μην περιμένουμε, σαν τον κ. Έγκε, εφτά χρόνια μέχρι να πούμε το "όχι" μας, μήπως να μην αφήσουμε αυτούς που τρώνε τις σάρκες μας να χορτάσουν και να ψοφήσουν ήσυχα-ήσυχα στον ύπνο τους, μέχρι να καθαρίσουμε το σπίτι μας, μέχρι να ορθώσουμε ανάστημα;
Μπορούμε ίσως και νωρίτερα.