ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΩΜΑΤΟΣ

Βρείτε τις ομοιότητες...

2012-01-31T11:29:00.000+02:00

...και τις διαφορές ανάμεσα στο παρακάτω βίντεο και σ' αυτά που συμβαίνουν σήμερα στο γραικυλιστάν, στους ενοχικούς ιθαγενείς, στους (δοτούς και μη) λαγούς, στα μαντρόσκυλα, στους πάσης φύσεως γκλομπαλο-ηλίθιους και στο ταγκαγκαλάκιαμουκουνιόνται "ευρωπαϊκό" Δ' ΡΑΙΧ.

Κουνέλι - τσοπανόσκυλο... σαλαγάει πρόβατα
Αλιεύθηκε από το iefimerida

Ένα μικρόσωμο κουνέλι ο Τσάμπις, που ζει σε ένα χωριό της Σουηδίας, στο σπίτι ενός κτηνοτρόφου, αποφάσισε να ανταγωνιστεί το τσοπανόσκυλο της οικογένειας και άρχισε και αυτό να μαντρώνει και να σαλαγάει τα πρόβατα...

Εκάς οι βέβηλοι...

2012-01-30T12:31:00.000+02:00

Η Naomi Klein για την κυβέρνηση Παπαδήμου: "Είναι από τις στιγμές που η μάσκα πέφτει τελείως"
Αλιεύθηκε από το Ποντίκι

«Υπάρχουν πολλοί τρόποι να ειπωθεί η ιστορία του νεοφιλελευθερισμού, μια από αυτές είναι και η ιστορία του πώς να δεθούν τα χέρια της δημοκρατίας…».
Με τον τρόπο αυτό, η γνωστή δημοσιογράφος και συγγραφέας, Naomi Klein, επιχειρεί μια περιγραφή της απόπειρας αλλαγής των «κανόνων» της πολιτικής σκακιέρας, τόσο στην Ελλάδα, όσο και παγκοσμίως.

Η συγγραφέας του εξαιρετικού βιβλίου «το Δόγμα του Σοκ» σχολιάζει τις επιταγές της τρόικας, προχωρά σε συγκρίσεις και παρουσιάζει μια διαφορετική ερμηνεία των όσων συμβαίνουν σήμερα στη χώρα μας, βασισμένη σε ιστορικά αντίστοιχα παραδείγματα.

Παρακολουθείστε ένα μικρό απόσπασμα της συνέντευξης που παραχώρησε η Naomi Klein, στους Άρη Χατζηστεφάνου και Κατερίνα Κιτίδη για το νέο ντοκιμαντέρ που προετοιμάζουν, με τον τίτλο «Catastroika».

Μοιραίοι ή αυτοπαραιτημένοι;

2012-01-30T09:47:00.002+02:00

Για να μη μείνει ο Κ. ακίνητος στον κρύο νυχτερινό αέρα, τον έπιασε απ’ το μπράτσο κι έκανε μερικές βόλτες μαζί του πάνω κάτω, ενώ ο συνάδελφός του έψαχνε για να βρει ένα κατάλληλο μέρος. Μόλις το βρήκε, έγνεψε στον άλλον που οδήγησε τον Κ. εκεί. Ήταν στο χείλος ενός γκρεμού, κοντά σ’ ένα ξεκολλημένο αγκωνάρι. Έβαλαν τον Κ. να καθίσει χάμω, τον στήριξαν στο αγκωνάρι και του ακούμπησαν το κεφάλι επάνω. Παρά τις προσπάθειές τους όμως και παρά την άψογη συνεργασία του Κ., η στάση του παρέμενε αφύσικη κι ακατάλληλη για τον σκοπό τους, γι’ αυτό ο ένας κύριος παρακάλεσε τον άλλον να τον αφήσει να κάνει μια προσπάθεια μόνος, χωρίς όμως να καταφέρουν τίποτα. Τελικά, άφησαν τον Κ. σε μια στάση που δεν ήταν καν η καλύτερη απ’ όσες είχαν δοκιμάσει ως τώρα. Έπειτα ο ένας ξεκούμπωσε τη ρεντιγκότα , τράβηξε από μια θήκη κρεμασμένη στο γιλέκο του ένα μακρύ, λεπτό δίκοπο χασαπομάχαιρο, καλοτροχισμένο κι απ’ τις δυο μεριές, το κράτησε ψηλά κι εξέτασε την κόψη του στο φως της σελήνης.
Άρχισαν πάλι τις αηδιαστικές ευγένειες, δίνοντας ο ένας στον άλλο το μαχαίρι πάνω από το κεφάλι του Κ. Ο Κ. καταλάβαινε πως περίμεναν να αρπάξει το μαχαίρι που περνούσε από χέρι σε χέρι και να το μπήξει ο ίδιος στο στήθος του. Αντί γι’ αυτό όμως, γύρισε το λαιμό του, που ήταν ακόμα ελεύθερος, και κοίταξε γύρω. Ήταν αδύνατον να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, δεν μπορούσε στο κάτω κάτω να επωμιστεί όλα τα καθήκοντα των αρχών. Η ευθύνη γι’ αυτή τη τελευταία αδυναμία του βάραινε τους ώμους εκείνου που του είχε στερήσει κάθε απομεινάρι δύναμης αναγκαίας για μια τέτοια πράξη.
Η ματιά του έπεσε στο τελευταίο πάτωμα του σπιτιού που συνόρευε με το λατομείο. Σαν το ξαφνικό πετάρισμα μιας φλόγας, άνοιξαν διάπλατα τα παντζούρια ενός παραθύρου• η φιγούρα ενός άντρα, το περίγραμμα της αχνό και λεπτό απ’ την απόσταση, έσκυψε απότομα έξω απ’ το ανοιχτό παράθυρο απλώνοντας τα χέρια. Ποιος ήταν; Κάποιος φίλος ίσως; Κάποιος καλός άνθρωπος; Κάποιος που συμμεριζόταν τα βάσανα των άλλων; Κάποιος που ήθελε να βοηθήσει; Ήταν μόνο ένας; Ή βρίσκονταν όλοι εκεί; Μπορούσε να ελπίζει ακόμα σε κάποια βοήθεια; Υπήρχαν επιχειρήματα υπέρ του που είχαν ξεχαστεί; Και βέβαια υπήρχαν. Γιατί όσο ακλόνητη κι αν είναι η λογική, δεν έχει τη δύναμη να αντισταθεί στη θέληση για ζωή. Πού ήταν ο Δικαστής, που δεν τον είχε δει ποτέ; Που ήταν το Ανώτατο Δικαστήριο στο οποίο δεν έφτασε ποτέ; Σήκωσε τα χέρια ψηλά, τεντώνοντας ολάνοιχτα τα δάχτυλα.
Ωστόσο, τα χέρια του ενός κυρίου είχαν τυλιχτεί κιόλας γύρω από το λαιμό του Κ., κι ο άλλος έμπηξε το μαχαίρι βαθιά στη καρδιά και το γύρισε δύο φορές. Με μάτια που έσβηναν, ο Κ. πρόλαβε να δει τα πρόσωπα των δύο κυρίων, που σκυμμένοι κοντά στο πρόσωπο του, με τα μάγουλα τους κολλητά, παρακολουθούσαν την εκτέλεση της απόφασης. «Σαν το σκυλί!» είπε, λες και η ντροπή θα εξακολουθούσε να υπάρχει και μετά το θάνατό του.

Φ. Κάφκα, Η Δίκη, μτφ. Γ. ΒΑΛΟΥΡΔΟΣ, Ελευθεροτυπία, 2006, σ.212-213

Πάσα ομοιότητα με νεοελληνικές καταστάσεις και (α)πρόσωπα δεν είναι συμπτωματική.

Oι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες.

2012-01-26T10:46:00.001+02:00

Ο ένας δεν το είχε διαβάσει καθόλου, η άλλη είχε διαβάσει το μισό, ο τρίτος, ο καλύτερος, δεν το είχε διαβάσει, αλλά είχε βγάλει χρησμό υπέρ της σωτηρίας της πατρίδος· οι εισαγγελείς καρφώνουν τους πάλαι ποτέ "σωτήρες" για διάπραξη εγκλημάτων που αγγίζουν, αν δεν ξεπερνούν, τα όρια της εσχάτης προδοσίας· η φράου ομολογεί ότι δεν αποτελούσε λύση για το "ελληνικό πρόβλημα" και στο Νταβός οι αγοραίοι τυμπανιστές σήκωσαν τις παντιέρες ενάντια στο γερμανικό Παράδειγμα· τα νεοφιλελεύθερα ντέφια αρχίζουν να βαράνε μινοράκια σχεδόν απολογητικά και να ομολογούν ότι η μέθοδος της "παιδαγωγικής τιμωρίας" μπορεί να τελικά να φέρει απείρως χειρότερα αποτελέσματα απ' τις σκανταλιές μιας περιφερειακής οικονομίας· οι ημέτεροι μαθητευόμενοι μάγοι έχουν βάλει ανάποδα τα μυτερά καπέλα τους κι αρχίζουν να ψελλίζουν ότι, ίσως, δεν υπάρχει τελικά άλλη λύση για το "ελληνικό πρόβλημα", εκτός απ' την επιστροφή σε εθνικού τύπου οικονομία· τα φερέφωνα των αγοριών του Σικάγο σκεπάζουν διακριτικά το τοτέμ του Φρίντμαν κι αναρωτιούνται, ωιμέ!, για την ματαιότητα των πραγμάτων· ο άλλοτε μυστικοσύμβουλος του αρχιερέα της δημιουργικής λογιστικής, που τώρα καμώνεται τον ανθύπατο στην πραξικοπηματική συγκυβέρνηση του αίσχους, απαιτεί συναίνεση στη μειοδοσία "χωρίς αστερίσκους"· ο πεπτωκώς άγγελος του "εκσυγχρονισμού" απειλεί την κοινωνία μας με "μακελειό", στην περίπτωση που βέβηλα χέρια αγγίξουν τον πρ. αγοραίο ιεροφάντη· το πουλέν του κομανέτσο εθνοσωτήρα αποδεικνύεται τσιράκι των τοκογλύφων· ο Αντουάν τάζει στο πόπολο παντεσπάνι, αντί για μπομπότα, ακριβώς με τις ίδιες εξαθλιωτικές συνταγές, μαθητευόμενος μάγος κι αυτός· η αριστερά έχει βυθιστεί σε μια αποχαυνωτική ομφαλοσκόπηση κι εξαντλεί την όποια δυναμική της σε ανούσιες θεωρητικές ρέμβες και "μάχες" (ενδο)χαρακωμάτων· οι σπεκουλαδόροι κι οι τοκογλύφοι έχουν στήσει χορό γύρω απ' το νεοελληνικό κουφάρι· οι ιθαγενείς, βαθειά ενοχικοί, κοιτάζουν τον ουρανό αναμένοντας τον Μεσσία των πεπρωμένων της φυλής και, για να θυμηθώ τον Παλαμά, το κλαδευτήρι θερίζει τον σβώλο όπου ριζώσαμε κι εμείς στέκουμε να κοιτάζουμε σαν ιδανικοί αυτόχειρες (για να μην χρησιμοποιήσω μια άλλη, πολύ πιο κατάλληλη και διεθνώς γνωστή ελληνική λέξη).
Πώς τό 'γραψε κάποτε ο Ντίνος Χριστιανόπουλος;
Α, ναι.

"Κυριαρχούν οι γλύφτηδες και οι τζουτζέδες. Δεν έχω καμιά αμφιβολία πως το μέλλον ανήκει στα σκουπίδια."

Εξόριστε Ποιητή...

2012-01-23T13:00:00.002+02:00

Από το 1952 γνώριζαν τι θα συμβεί στην Ελλάδα;
Αλιεύθηκε από το foititesoikonomikon

Διαβάσαμε ένα άρθρο και μας έκανε τεράστια εντύπωση. Τον τελευταίο καιρό πολλοί ανακαλύπτουν τη διαχρονική γραφή ποιημάτων και άρθρων,όμως όταν έπεσε το συγκεκριμένο στην αντίληψή μας δε το πιστεύαμε το πόσο "μέσα" έπεσε στις προβλέψεις του ένας άνθρωπος ΤΟ 1952...
Κατά πάγια πολιτική μας θα εξακριβώσουμε την αλήθεια του κειμένου και τις επόμενες μέρες θα σας παρουσιάσουμε και που μπορείτε να βρείτε και εσείς οι ίδιοι το αναφερθέν βιβλίο.
Διαβάστε:

Ήταν Γενάρης του 1952, όταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης ολοκλήρωνε το πόνημά του: "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική", ένα μικρό βιβλιαράκι που "κάποιοι" φρόντισαν να εξαφανιστεί. Αντίτυπά του μοιράζονταν από χέρι σε χέρι μέχρι και τα τέλη της δεκαετίας του 1980, περίπου τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη του έκδοση από τις οικονομικές εκδόσεις "Μπιστιρλή", το γνωστό στους μυημένους εξειδικευμένο εκδοτικό οίκο που από τις αρχές του αιώνα εξέδιδε τα πλέον προχωρημένα επιστημονικά συγγράμματα για λίγους και εκλεκτούς.

Ποιος ήταν ο Ισίδωρος Πόσδαγλης;

Γεννήθηκε στη Λαμία το 1907. Εντάχθηκε από πολύ νωρίς, ήδη από το 1922 στην ηλικία των 15 χρονών, στον "Όμιλο Ελεύθερης Σκέψης" κι άρχισε να διαμορφώνει την πατριωτική του οικονομική θεωρία.
Μετά, έφυγε για τη Σοβιετική Ένωση όπου σπούδασε οικονομικά στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας -το γνωστό μετονομασθέν σε Λομονόσοφ - και στη συνέχεια εργάστηκε μαζί με μερικά από τα πιο κορυφαία μυαλά της εποχής του σε ορισμένα από τα πιο προχωρημένα και άκρως απόρρητα οικονομικά προγράμματα της τότε Σοβιετίας.
Το 1940 επιστρέφει στην Ελλάδα, εντάσσεται στην Αντίσταση και με το τέλος του πολέμου συλλαμβάνεται από τους Άγγλους και παραδίδεται στη Χωροφυλακή. Μένει φυλακισμένος, "ξεχασμένος" για χρόνια. Στο κρατητήριο ολοκληρώνει το βιβλίο "Πατριωτική Οικονομική Πολιτική" που δεν πέρασε απαρατήρητο από τον εκδοτικό οίκο "Μπιστιρλή", ο οποίος και το εκδίδει. Το βιβλίο είναι δυναμίτης, αφού περιέχει μερικά από τα πιο πρωτοποριακά μοντέλα οικονομικής πρόβλεψης που έχουν κατασκευαστεί ποτέ. Επιπλέον, προβάλλει το πατριωτικό μοντέλο της οικονομίας και προκαλεί πάταγο στους τότε διεθνείς οικονομικούς κύκλους και σε πρόσωπα που διαμόρφωναν τη διεθνή οικονομική πολιτική.
Αυτά για την ιστορία.
Απλά να προσθέσουμε ότι αρκετοί Έλληνες που εργάζονται σε μεγάλους διεθνείς Οίκους - που σήμερα κάποιοι εξ΄αυτών των Οίκων μας ταλανίζουν - έχουν δει στις βιβλιοθήκες Διευθυνόντων Συμβούλων και άλλων κορυφαίων στελεχών το βιβλιαράκι του Ισίδωρου Πόσδαγλη. Του μεγάλου Αγωνιστή και Οικονομολόγου. Ίσως κάποια στιγμή αξίζει να ασχοληθούμε και να αναφέρουμε πολύ περισσότερα για ένα από τα μεγαλύτερα οικονομικά μυαλά που γέννησε αυτός ο τόπος.

Τι έγραφε στο βιβλίο του ο Πόσδαγλης και γιατί δεν θέλουν να το ξέρουμε;

Μερικές μόνο αναφορές από το βιβλίο του Πόσδαγλη - το οποίο θυμίζουμε γράφτηκε στα 1952 - είναι ικανές να ανατρέψουν, κυριολεκτικά να τινάξουν στον αέρα το σάπιο οικοδόμημα της αδιέξοδης οικονομικής πολιτικής που ακολουθείται.
Διαβάστε:
Στο δεύτερο κεφάλαιο με τίτλο "Εθνικό Χρέος και Εθνικό Έλλειμμα" σημειώνει ο Πόσδαγλης, στη σελίδα 17:

"Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη."

Και συνεχίζει ο Πόσδαγλης πιο κάτω, στη σελίδα 22 στο ίδιο κεφάλαιο:

"Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά".

Αν βρίσκετε εντυπωσιακό να προβλέψει κανείς το κοινό νόμισμα από ένα κρατητήριο στα 1952 περιμένετε να δείτε παρακάτω (σελίδα 24):

"Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών - που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει - θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.".

Αυτά γράφει ο Πόσδαγλης, με στοιχεία, αριθμούς και διαγράμματα, είπαμε από το 1952!
Στο τέταρτο κεφάλαιο "Τα Κόμματα" γράφει ο Πόσδαγλης στη σελίδα 121:

"Όταν ο λαός πρέπει να καθοδηγηθεί προς την απομείωση του Χρέους τότε χρειάζεται μια γενικής φύσης Κυβέρνηση (Σ.Σ.: Ο Πόσδαγλης μάλλον εννοεί μια Κυβέρνηση συνεργασίας), που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ' όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η γενικής φύσης Κυβέρνηση."

Μήπως σας θυμίζει κάτι;
Γιατί όμως στην Ελλάδα; Τα εξηγεί όλα ο Πόσδαγλης:

"Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θαναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια, όπως βλέπουμε ακριβώς στον πίνακα πιο πάνω, που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους.Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους."

Σε ποιον χάρτη αναφέρεται αυτός ο μεγάλος και ξεχασμένος αγωνιστής;
Ίσως τα πούμε σε ένα άλλο άρθρο.

ΥΓ: Ο φίλος logios μας ενημέρωσε για τις ενστάσεις που υπάρχουν γύρω απ' την γνησιότητα του παραπάνω άρθρου.
Τον ευχαριστούμε.
Παραθέτουμε σχετική δημοσίευση απ' το 24grammata

Το “χαμένο” βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη και άλλα παραμύθια για μεγάλα (και ευήθη) παιδιά
γράφει ο Γιώργος Πρίμπας

Εκατοντάδες ιστότοποι αναπαράγουν δίχως έλεγχο αξιοπιστίας, πράγμα σύνηθες στο διαδίκτυο, την υπόθεση με το “χαμένο” βιβλίο του Ισίδωρου Πόσδαγλη (ο οποίος προέβλεψε, τάχα, την οικονομική μας κατάσταση από το 1952). Παρουσιάζεται, μάλιστα και φωτογραφία του εξωφύλλου του βιβλίου. Ελάχιστοι, δυστυχώς, πρόσεξαν ότι το υποτιθέμενο εξώφυλλο, με χρονολογία έκδοσης το 1952, είναι γραμμένο στο μονοτονικό. Βλέπετε ο φαρσέρ του 2012 δεν έτυχε να μάθει τις δασείες και τις ψιλές.

Επειδή υπάρχουν Έλληνες που διαβάζουν και πιστεύουν ότι ο Αριστοτέλης έγραψε: «Της των δε ενόντων ρευστήν δύναμιν, εις κραταιάν θέσιν ισοκλίνουσα παν εν τη δομή των σμικρών μορίων πλέγμα ουσίας μέγεθος έστι τάδε: η της μάζης πολλαπλότητα εν διαδοχή, δις, μετά μεγέθους τριών μυρίων μυριάδων τριπλών ποδών προς την μονάδα του χρόνου» που δεν είναι τίποτε άλλο από τη σχέση που συνδέει τη μάζα ενός σώματος με τη συνολική ενέργεια που περιέχεται σε αυτό και εισήχθη από τον Einstein στις αρχές του 20ου αιώνα στα πλαίσια της ειδικής θεωρίας της σχετικότητας και αναφερόμαστε στην γνωστή Ε=MC2),

- που μόλις πριν 12-13 χρόνια θεωρούσαν ότι στο Χρηματιστήριο κάποιοι εγκατέστησαν μία μηχανή να μοιράζει εκατομμύρια,

- που σήμερα διαβάζουν και πείθονται ότι κάποιος εξειδικευμένος σε οικονομικές εκδόσεις οίκος (σ.σ Μπιστιρλής), ο οποίος μάλλον ήταν τόσο εξειδικευμένος που κανείς ποτέ πριν δεν τον ήξερε (σ.σ. σε καμία μηχανή αναζήτησης στο διαδίκτυο δεν βρέθηκε τίποτα σχετικό), στον οποίο εκδόθηκε το 1952 η «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» του Ισίδωρου Πόσδαγλη (που ω! τι σύμπτωση και για αυτόν δε θα βρείτε τίποτα «άλλο» «αλλού», εκτός φυσικά από τις βιβλιοθήκες, αν καταφέρετε και τρυπώσετε, των υψηλόβαθμων στελεχών, στις πολυεθνικές και στα μεγάλα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα) στην οποία «Πατριωτική Οικονομική Πολιτική» αποκαλύφτηκε το τι σχεδίαζαν για το μέλλον της Ελλάδας, αλλά και του Ευρωπαϊκού νότου (*) , σε βάθος πολλών δεκαετιών και που, προφανώς!, γνωρίζει μία συγκλονιστική επαλήθευση στις μέρες μας,ε τότε ναι!, αυτά μας αξίζουν και χειρότερα.

(*) Μεταφέρουμε όπως τα διαβάσαμε σε διάφορα site που αναπαρήγαγαν το θέμα: «Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε ακολουθεί μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ’ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη.[...] Όταν η Ευρώπη μετά τον Πόλεμο θα φτιάσει το Νόμισμα για να απορροφήσει τα λαϊκά κεφάλαια, τότες θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ότι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά». (σελίδα 22) «Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία θα γίνουν στόχος του διεθνούς κεφαλαίου μόλις φτιάσουνε το Νόμισμα. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο θα τους έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.». (σελίδα 24)

ΥΓ. Στο εξώφυλλο παραδεχόμαστε ότι έγινε πολύ καλή δουλειά. Υποθέτουμε βέβαια ότι βγήκε θαμπό γιατί ο ψηφιοποιητής θαμπώνει τα εξώφυλλα με βάση τη χρονολογία έκδοσης, αλλά ο σχεδιαστής, όπως έχει ήδη επισημανθεί και σε ανώνυμο σχόλιο σε άλλο site, ξέχασε ότι το 1952 δεν είχε καθιερωθεί ακόμα το μονοτονικό. Μια ματιά στη λέξη Οικονομική στο εξώφυλλο αρκεί.

Η γκροτέσκα μετα-αφήγηση των "αγοριών του Σικάγο".

2012-01-17T13:01:00.000+02:00

"Ήθελε να σβήσει όλο το παρελθόν, γι' αυτό έκανε ηλεκτροσόκ, όλο το παρελθόν του ασθενή και να εμφυτεύσει μερικές νέες ιδέες"

Στην μετανεωτερική αφήγηση, όπου, μπροστά στο τοτέμ του Φρίντμαν, τ' "αγόρια του Σικάγο" πειραματίζονται πάνω στο κοινωνικό σώμα ως μαθητευόμενοι μάγοι, η λέξη "δημοκρατία" απέκτησε ένα καινούργιο περιεχόμενο. Αυτό της "εμπιστοσύνης".
Κι επειδή καμιά έννοια δεν είναι αμετάβλητη κι ανιστορική, ο όρος "εμπιστοσύνη" δεν αφορά πλέον σε κοινωνίες συναίνεσης στο πολιτικά φιλελεύθερο και δημοκρατικό καταπίστευμα, αλλά στην "εμπιστοσύνη" των "αγορών" στη δυνατότητα των πολιτικών ελίτ να εφαρμόσουν πειθήνια το "Δόγμα Σοκ", δηλαδή τις πολιτικές της απορρύθμισης και της απίσχανσης της δημόσιας σφαίρας, προς όφελος μιας ασύδοτα αγοραίας εμποροπανήγυρης, ενός καπιταλισμού που ο Βέμπερ ονομάτισε κάποτε ως "πειρατικό".
Στο παραπάνω βίντεο αναφέρεται η πεμπτουσία αυτής της πειρατείας, ο θεμελιώδης λίθος του σκληρού πυρήνα της νεοφιλελεύθερης ιδεολογίας:

"Δόγμα Σοκ": Η συστηματική λεηλασία της δημόσιας σφαίρας μετά από μια καταστροφή [φυσική ή τεχνητή]. Όταν οι άνθρωποι είναι τόσο απασχολημένοι με τις έκτακτες ανάγκες τους, που δεν μπορούν να προστατεύσουν τα [θεμελιώδη] συμφέροντά τους.

Το ηλεκτροσόκ γίνεται κυρίως στη συλλογική μνήμη.
Γιατί η μνήμη είναι γνώση.
Κι η γνώση είναι άμυνα.

Σαν να μην πέρασε μια μέρα...

2012-01-17T09:49:00.000+02:00

Οι προδότες και τα τσακάλια*
Αλιεύθηκε από το edromos

Μα δεν είναι μόνο το αίμα που χύνεται, οι υλικές καταστροφές, η σωματική εξαθλίωση του λαού, που φέρνει ετούτη η μαύρη τυραννία μαζί της. Περισσότερο ακόμα και βαθύτερα και σκληρότερα χτυπάει το λαό η ηθική εξαθλίωση, που παρουσιάζουν ορισμένα κοινωνικά στρώματα και ορισμένα άτομα.
Όταν ο Χίτλερ επροετοίμαζε στα κρυφά τα εγκληματικά του σχέδια για την υποδούλωση των Ευρωπαϊκών λαών, συζητώντας κάποιαν ημέρα μ’ ένα φίλο του που τον ερωτούσε με ποιον τρόπο θα νικήσει την εσωτερική αντίσταση των λαών και θα την παραλύσει, είπε με τη συνηθισμένη του ξετσιπωσιά:

«Σε κάθε τόπο θα βρεθούνε κάμποσα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα, που θα εξυπηρετήσουν πρόθυμα τους σκοπούς μου, γιατί αυτό θα είναι ο μόνος τρόπος για να αναδειχτούν και να πλουτίσουνε στη χώρα τους»

Και η πρόβλεψή του αυτή επραγματοποιήθηκε δυστυχώς. Γιατί σ’ όλες τις χώρες βρέθηκαν οι διάφοροι Λαβάλ και Κουίσλιγκ για να προδώσουνε τον τόπο τους. Έτσι και στη δική μας χώρα από την πρώτη στιγμή έτρεξαν κοντά στους καταχτητές τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα.
Έτρεξαν πρώτα-πρώτα οι Τσολάκογλοι, οι Μπάκοι, οι Γκοτζαμάνηδες, οι Καραμάνοι, στρατηγοί απάτριδες, πολιτικάντηδες, τυχοδιώχτες. Με την πρόφαση να περισώσουνε τάχα κάτι από την καταστροφή, μα στην πραγματικότητα για να εξασφαλίσουν αξιώματα, πρωτοκαθεδρίες, φαγοπότια, ρεμούλες για τον εαυτό τους, τους συγγενείς τους και τους φίλους τους, εδέχθηκαν να κυλιούνται καθημερινά στη λάσπη της προδοσιάς, να κοψομεσιάζονται, να υποβοηθούνε τη λεηλασία και την ερήμωση της χώρας τους και να δίνουνε πρόσχημα νομιμότητας σ’ όλα τα άτιμα κακουργήματα των καταχτητών, να τα κρύβουν από το λαό και να παρουσιάζουν και τον ίδιο το λαό πως αποδέχεται, πως εγκρίνει, πως είναι τάχα ενθουσιασμένος από την εκμηδένισή του και από τη σκλαβιά του.
Αυτά λοιπόν τα φιλόδοξα και ιδιοτελή καθάρματα κρύβουν από το λαό όλα τα εγκλήματα των καταχτητών, τους παρουσιάζουν για ευεργέτες του λαού, τους καίνε λιβανωτό, γιατί τάχα μας έστειλαν δέκα κουτιά γάλα, τη στιγμή που μας απογυμνώνουν από όλα μας τα αγαθά. Αυτοί κρύβουν από το λαό πως η Μακεδονία και η Θράκη κατακυρώθηκαν στους Βουλγάρους φασίστες και ρημάζεται απ’ αυτούς, πως την Ήπειρο την προορίζουν για την Ιταλική Αλβανία, πως τα Εφτάνησα και τις Κυκλάδες τις προσαρτήσανε κιόλας οι Ιταλοί.
Όχι!
Δεν υπάρχει συμβιβασμός και μοιρολατρική αποδοχή της σκλαβιάς. Ένας και μόνος δρόμος ανοίγεται μπροστά μας. Ο δρόμος της ενεργητικής αντίστασης, ο δρόμος του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα. Αντίσταση ενεργητική. Παλλαϊκός αγώνας για την κατάχτηση την οριστική και την κατοχύρωση την οριστική της λευτεριάς. Αυτή είναι η ηρωική διάθεση του ελληνικού λαού μέσα στην αγωνία του. Η αγωνία του ελληνικού λαού, είναι η αγωνία λαού που θέλει να ζήσει και θα ζήσει. Που θα παλαίψει όλος μαζί ενωμένος, που θα παλαίψει και θα νικήσει.
Γιατί τώρα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, νοιώθουμε όλοι ζωντανή μέσα μας την εγερτήρια κραυγή του Ρήγα Φεραίου, που εμψύχωσε τους προγόνους μας του ’21:

«Καλλίτερα μιας ώρας ελεύτερη ζωή παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή!»

*Δημήτρης Γληνός, "Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ", στο: Εκλεκτές Σελίδες, τομ. Δ', εκδ. "Στοχαστής", Αθήνα 1975.

Ερειπιώνας...

2012-01-12T10:56:00.000+02:00

Δεν υπάρχει ούτε μια οικογένεια στην Ελλάδα, που να μην αντιμετωπίζει πλέον πρόβλημα επιβίωσης. Εκείνο που, αλλά όχι για πολύ ακόμη, μας σώζει είναι δυο βασικές ελληνικές ιδιαιτερότητες:
Πρώτον, η πρακτική των παλαιότερων γενεών να επενδύουν σε ακίνητα. Σκοπός ζωής, για τις παλιότερες γενιές Ελλήνων, ήταν να αποκτήσουν μια στέγη για την οικογένειά τους, αλλά και να προικοδοτήσουν τα παιδιά τους "μ' ένα κεραμίδι". Και μιλώ για τις προ του "εύκολου χρήματος" εποχές, για κατοικίες δηλαδή που δεν είναι υποθηκευμένες στις τράπεζες. Μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων "κάτι βρήκε" απ' τους γονείς ή απ' τους παππούδες του. Η σωφροσύνη των γονέων μας, μάς επιτρέπει σήμερα να επιβιώνουμε, αντιμέτωποι με μια πρωτοφανή νεοφιλελεύθερη λαίλαπα.
Εδώ αξίζει να σημειωθεί ακόμη μια μοναδική ιδιαιτερότητα της ελληνικής κοινωνίας, η πρώτιστη αξία της οικογένειας. Η ελληνική οικογένεια είναι ένας θεσμός διαφορετικός απ' τις οικογένειες της υπόλοιπης Ευρώπης, ένας θεσμός τόσο ακλόνητος και ιερός, που ίσως να μην έχει ταίρι σε καμιά άλλη κοινωνία του κόσμου. Στην πραγματικότητα, οι Έλληνες γονείς, απ' την στιγμή που φέρνουν στον κόσμο τα παιδιά τους, ζουν κυριολεκτικά γι' αυτά.
Δεύτερον, η συνήθεια των παλαιότερων γενιών να αποταμιεύουν "για τη δύσκολη στιγμή". Αυτή η νοοτροπία διαπότισε την ελληνική κοινωνία κι έφτασε, έστω κι ισχνά, μέχρι τις μέρες του "εύκολου χρήματος". Κάθε ελληνική οικογένεια "είχε κάτι στην άκρη". Αυτό το: "κάτι στην άκρη", αυτό το "λίπος" καίμε σήμερα οι περισσότεροι. Μέχρι πότε όμως;
Απ' εκεί και πέρα, είναι σίγουρο ότι βαδίζουμε ολοταχώς σ' ένα κυριολεκτικό κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Ακόμα κι οι όποιες κοινωνικές ασφαλιστικές δικλείδες, οι ασφάλειες σαν το "κεραμίδι" που λέγαμε πιο πάνω, έχουν μπει στο στόχαστρο της κατοχικής ληστοσυμμορίας. Πώς μπορούν να μετατραπούν οι Έλληνες σε κουλήδες της Ευρώπης, αν ο καθένας τους, ή εν πάση περιπτώσει η ευρύτερη οικογένειά του καθενός, έχει ένα σπίτι κι έτσι έχει εξασφαλίσει τουλάχιστον την στέγαση; Ανεπίτρεπτο!
Γι' αυτό κι οι Έλληνες καλούνται να καταβάλουν απίστευτα χαράτσια για τα σπίτια τους, ουσιαστικά το κράτος του γραικυλιστάν απαιτεί ενοίκιο για την ιδιόκτητη κατοικία του Έλληνα πολίτη.
Να μην μπορείς να σταθείς πουθενά, να μην αισθάνεσαι ασφαλής ποτέ και για τίποτα.
Οι άνεργοι κι οι "απασχολήσιμοι" δημιουργούν έναν τεράστιο εργατικό εφεδρικό στρατό, που ήδη υπερβαίνει το μισό του ενεργού ελληνικού πληθυσμού. Κάθε ελληνικό σπίτι βιώνει πλέον το δράμα της ανεργίας ή της "ελαστικής απασχόλησης", που σκοπό έχει, τι άλλο, να πτοήσει τις άμυνες των Ελλήνων, να τους κατατρομοκρατήσει και να τους καταστήσει έτσι αθύρματα των πρακτικών του δόγματος Φρίντμαν.
Από κοντά και τα συστημικά χαλκεία, να ανατροφοδοτούν, μαζί με τα εντεταλμένα όργανα του μαύρου μετώπου της πραξικοπηματικής κυβέρνησης, τα ενοχικά σύνδρομα των ιθαγενών. Το σύνδρομο του ικανοποιημένου σκλάβου τείνει να εξελιχθεί σε κυρίαρχη ιδεολογία του γραικυλιστάν, προς δόξα των αιώνιων κι ανίκητων ηλίθιων.
Αλλά εδώ είναι Βαλκάνια, μάγκες, δεν είναι παίξε γέλασε. Να το θυμάστε αυτό.

Κόκκινα φανάρια...

2012-01-09T11:26:00.001+02:00

Ο Κίμων, εξοχότατος πρώην Υπουργός του νεογραικυλιστάν, αφού παραβίασε σειρά κόκκινων σηματοδοτών κι οδηγούσε χωρίς να έχει μαζί του νομιμοποιητικά έγγραφα, πάτησε με τ' αυτοκίνητό του (!) έναν εκ των αστυνομικών που διενεργούσαν τον έλεγχο και τον τραυμάτισε.
Προηγουμένως, είχε φροντίσει να περιλάβει τους αστυνομικούς με την γνωστή..."κουλούρεια" αβρότητα.
Κανονικά, κάπου εδώ θα έπρεπε να τελειώνει το αστυνομικό ρεπορτάζ και ν' αρχίζει το δικαστικό.
Σε οποιαδήποτε στοιχειωδώς πολιτισμένη χώρα της υποσαχάριας Αφρικής, ο Κίμων, υπουργός ξυπουργός, πρώην ή νυν, θα είχε οδηγηθεί στο αυτόφωρο και την τύχη του θα αποφάσιζαν οι δικαστές.
Σ' εμένα τουλάχιστον ακούγονται γελοίες οι προφάσεις της ΕΛΑΣ, ότι ο πρώην εξοχότατος παραβίασε τον ΚΟΚ, προκαλώντας απλώς ένα ατύχημα, αλλά δεν εγκατέλειψε το θύμα (lol), άρα δεν τίθεται θέμα αυτόφωρης διαδικασίας. Οποιονδήποτε άλλον, "απλό" Έλληνα πολίτη, η ΕΛΑΣ θα τον είχε τυλίξει αυτοστιγμεί χειροπόδαρα σε μια κόλα χαρτί για απόπειρα ανθρωποκτονίας τουλάχιστον. Θα είχε δικαστεί και καταδικαστεί (χώρια τα καντάρια το βρωμόξυλο που θά 'χε μαζέψει).
Αλλά εδώ είναι το βιλαέτι του νεογραικυλιστάν και τ' αυτονόητα είναι μια μυστηριώδης κι ανεξιχνίαστη περιοχή.
Εκείνο, ωστόσο, που καταντά το όλο στόρι μπαλαφάρα, είναι η φρίκη με την οποία αντιμετώπισαν το όλο περιστατικό τα ΜΜΕ, ειδικά τα τηλεοπτικά. Τηλεοπτικοί δίαυλοι που, εδώ και χρόνια, εκπέμπουν χωρίς άδεια, κάποιοι κακοήθεις το αποδίδουν στις σχέσεις διαπλοκής μεταξύ πολιτικών και εργολάβων-καναλαρχών, ΜΜΕ που ξεμασκαρεύτηκαν...θεσμικώς για τα "απ' την πίσω πόρτα" (ο κόσμος τό 'χει τούμπανο κι εμείς κρυφό καμάρι) αλισβερίσια τους με την εκτελεστική εξουσία:
Σωθήκανε τέταρτη εξουσία οι μπογιές σου (αν κι ο λαός μας χρησιμοποιεί μια καταλληλότερη λέξη στην γνωστή παροιμία).
Συμπερασματικά, ο κόκκινος σηματοδότης του θράσους και της αλαζονείας, που παραβίασε ο Κίμων, δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από ένα ακόμα κόκκινο λαμπιόνι στο κατώφλι του χαμαιτυπείου μας.

"Νέα" Ευρώπη: το γερμανικό juggernaut.

2012-01-05T12:26:00.000+02:00

Το πιάσατε, πολιάμ', τι ακριβώς σημαίνει το νέο γερμανικό τζάγκερνωτ; Μιλάμε τώρα για το 4ο Ράιχ!
Ό,τι δεν κατάφερε η Γερμανία σε δυο παγκόσμιους πολέμους με την Βέρμαχτ, ήγουν τον εκγερμανισμό της Ευρώπης, το επιχειρεί στον τρίτο (οικονομικό) παγκόσμιο πόλεμο μέσω της "Νέας Ευρωπαϊκής Συνθήκης". Νέος "ζωτικός" χώρος του 4ου Ράιχ δεν είναι πλέον οι ουκρανικές στέπες, αλλά η νότια Ευρώπη, τα υποζύγια του γερμανικού τζάγκερνωτ.
Δεν τηρούνται πλέον ούτε τα "δημοκρατικά" προσχήματα.
Εισάγεται δυναμικά -αν και πρόκειται για παλιά ιστορία- η ευρωπαϊκή μέθοδος της "ενισχυμένης συνεργασίας", που θα πει πως το ισχυρό κονκλάβιο του ευρωπαϊκού Βορά θα αποφασίζει και θα διατάζει. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, τα Εθνικά Κοινοβούλια, η Επιτροπή, όλα πετιούνται στις γερμανικές καλένδες. Η φράου Μέρκελ καβάλα στο γαλλικό σαμάρι -γμνοι πορκουάδες- καβάλα στον ευρωπαϊκό γάιδαρο. Το "μέλλον" του γάιδαρου διαγράφεται ζοφερό και αβέβαιο. Για να δανείζεται η φράου και το σαμάρι της τζαμπέ, για να διατηρήσει ο "ισχυρός Βοράς" το επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης που του αναλογεί -βέεεεβαια, στους βορειοευρωπαίους αναλογεί ένα στάνταρ, υψηλότατο, επίπεδο κοινωνικής ανάπτυξης, γιατί είναι σοβαροί, εργατικοί και τίμιοι ανθρώποι, όχι σαν τους νοτιο-ληστοσυμμοριτοκοπρίτες- πρέπει να δημιουργήσει μια εγγύς νοτιοευρωπαϊκή περιφέρεια - μπανανία. Το αντίτιμο για την περιφέρεια βαρύ: απόλυτη, άνευ όρων, υποτέλεια κι ένα διαρκές κι ανελέητο κοινωνικό ολοκαύτωμα.
Οι λαοί της νότιας Ευρώπης θυσιάζονται, βορρά πολύ συγκεκριμένων ελίτ, προς δόξα της Σχολής του Σικάγο.
Στον ρόλο του πεμπτοφαλαγγίτη τα διάφορα μαύρα μέτωπα των "τεχνοκρατικών" κυβερνήσεων, που εφαρμόζουν αδίστακτα τις τεχνικές "σοκ και δέος" του δόγματος Φρίντμαν, συνεπικουρούμενα απ' τα συστημικά προπαγανδιστικά χαλκεία και, φυσικά, απ' τους πάσης ιδεολογικοπολιτικής και κοινωνικής τοποθέτησης ενοχικούς, ηλίθιους ιθαγενείς (στον ρόλο του ικανοποιημένου σκλάβου).

Δεσμώτες...

2012-01-02T23:27:00.003+02:00

Μια χώρα ολόκληρη κι ένας λαός δεσμώτες των "αγορών".
Νικημένοι ενός νομισματικού πολέμου, όπου παίξαμε με συνέπεια τον ρόλο του λαγού, τζαμπατζήδες σε μια χώρα των θαυμάτων όπου τα θαύματα σώθηκαν. Οδηγημένοι από φαύλους μεταπράτες της πολιτικής, πουλητάρια κι εμείς σ' ένα άθλιο παζάρι που ρευστοποιεί όσο όσο τα σώσματα. Ένας λαός που το 2012 έφτασε να διαγκωνίζεται στα συσσίτια των απόρων της Εκκλησίας και των δήμων, με τον μισό σχεδόν ενεργό πληθυσμό βυθισμένο στην βάσανο της ανεργίας και τον υπόλοιπο "απασχολήσιμο", ένας λαός νεοδουλοπάροικος με διαλυμένα εργασιακά δικαιώματα και μισθούς πείνας, οικογένειες να ζουν σε πρωτόγονες συνθήκες χωρίς ρεύμα εδώ και μήνες, παιδιά να λιποθυμούν στα σχολεία απ' την πείνα, το σύνολο σχεδόν του εμπορικού κόσμου στιγματισμένο στον πανάθλιο "Τειρεσία", μια Ελλάδα ολόκληρη που πωλείται και ενοικιάζεται ατελέσφορα, χαράτσια που παραπέμπουν σε οθωμανικό βιλαέτι, τριτοκοσμική ανασφάλεια κι ασύδοτη εγκληματικότητα, ο κρατικός μηχανισμός και το προσωπικό του υπό διωγμό, ένας ανελέητος βομβαρδισμός τρομοκρατίας: "σοκ και δέος", ακόμα κι απ' τα πιο θεσμικά χείλη, μια πραξικοπηματική κυβέρνηση ενός μαύρου μετώπου, που δίνει την υπέρ πάντων μάχη της οπισθοφυλακής ενός κατεστημένου που προσπαθεί να περισώσει ιδιωτικά συμφέροντα σε μια χώρα υπό βάρβαρη ξενική κατοχή.
Ο λαός μας μετράει τον χρόνο με την ημέρα: "την βγάλαμε και σήμερα", αυτή είναι η καθημερινή "νίκη" του μέσου Έλληνα πολίτη, πάλαι ποτέ ένδοξου "νοικοκύρη", στο νεογραικυλιστάν. Οι πιο τυχεροί, ενδεχομένως μετρούν τον χρόνο με εβδομάδες, ίσως και με μήνες. Ένας ολόκληρος λαός που αγωνιά σ' ένα καθοδικό σπιράλ του θανάτου που δεν λέει να τελειώσει. Ένας ιστορικός λαός που εξευτελίζεται κάθε μέρα όλο και χειρότερα και μια πλούσια, ευλογημένη γη που ξεπουλιέται μπιρ παρά απ' τους πολιτικούς πραματευτάδες.
Και τα χειρότερα έρχονται, έτσι μας απειλούν οι ξένοι κι οι ντόπιοι γκαουλάιτερ.
Αμήχανος ο κόσμος, δεν έχει καταλάβει ακόμα ποιος, τι κι από πού τον χτύπησε.
Και κυρίως γιατί.
Αποχαυνωμένος από το κρεσέντο του ενοχικού γραικυλισμού, που πλασάρουν κάθε μέρα, κάθε ώρα, τα συστημικά χαλκεία, ο λαός μας ψάχνει να βρει, κυριολεκτικά, γωνία στ' αυγό. Τι να κάνουμε; Πώς να σωθούμε; Στις πόσες βουρδουλιές μπορούμε να πάρουμε μιαν ανάσα, πόσο χαμηλά να πέσουμε ακόμα, πριν κλειδώσει η λαιμαριά στο σβέρκο;
Η δικτατορία των ηλιθίων καλά κρατεί, σου λένε: "τι φωνάζεις, ήθελές τα κι έπαθές τα!". "Ζούσαμε επί δεκαετίες", λένε οι ανίκητοι ηλίθιοι, "μια ζωή που δεν μας άξιζε, μια δάνεια τρυφηλότητα, και τώρα θα πλερώσουμε τον λογαριασμό".
Αλήθεια, ρε ευτυχείς σκλάβοι, ποια ζωή "μας άξιζε";
Καμιά! Αυτή είναι, τελικά, η απάντηση των νεογραικύλων. Γιατί, μας λένε, η μεγέθυνσή του τόπου μας, επομένως κι η όποια κοινωνική ευημερία του λαού μας, ήταν φούσκα "εύκολου χρήματος", με δανεικά την "καλοπερνούσαμε" τόσα χρόνια.
Λες κι οι υπόλοιποι λαοί της Ευρώπης αναπτύσσονται κι ευημερούν με "τον τίμιο ιδρώτα του προσώπου τους" κι όχι με τα δανεικά του "εύκολου χρήματος" της χρηματοπιστωτικής υπερσυσσώρευσης. Να μην σας πάω στον Μαρξ, ρε ελληνάρες μου, να σας πάω στον απ. Παύλο:
"Τὸ ὑμῶν περίσσευμα εἰς τὸ ἐκείνων ὑστέρημα, ἵνα καὶ τὸ ἐκείνων περίσσευμα γένηται εἰς τὸ ὑμῶν ὑστέρημα, ὅπως γένηται ἰσότης» (Β’ Κορ. Η’, 13-4).
Κάποιοι πρέπει να έχουν υστέρημα, για να έχει κάποιος άλλος περίσσευμα. Κι αυτός που έχει περίσσευμα, άσχετα με το τι λέει ο απ. Παύλος, δεν το διαθέτει φιλάνθρωπα προς συμπλήρωση του υστερήματος των άλλων, για να υπάρχει ισότητα, αλλά θέλει να το τζιράρει. Για να έχει ακόμα μεγαλύτερο περίσσευμα. Αυτή είναι μια απ' τις βασικές αρχές του καπιταλισμού, η ανισομερής ανάπτυξη. Για να καλπάσει η ανάπτυξη κάποιου, κάποιοι άλλοι πρέπει αναγκαστικά να πάνε στην υποανάπτυξη και στην εκμετάλλευση. Κι όταν αυτά τα περισσεύματα, τα πλεονάσματα, γίνουν τόσα πολλά, που δεν μπορούν πλέον να τζιραριστούν παραγωγικά, μπαίνει στο κόλπο η χρηματοπιστωτική φάμπρικα: δανείσου φτηνά, αρκεί να καταναλώνεις και να εξυπηρετείς τα χρέη σου. Δεν θα δανείζεσαι για να αναπτυχθείς και να προκόψεις, όλα κι όλα, δεν χωράνε δυο μυλωνάδες στον ίδιον μύλο. Θα δανείζεσαι για να καταναλώνεις και να προσφέρεις υπηρεσίες.
Έλα όμως που η φάμπρικα αυτή έχει ημερομηνία λήξης. Γιατί;
Γιατί κάποια στιγμή υπάρχει κορεσμός στην αγορά και γιατί σταδιακά αναδύονται κι άλλοι μυλωνάδες στο παζάρι, που έχουν φτηνότερους μουζίκους και πολυπληθέστερες, "παρθένες" αγορές. Και τότε αρχίζουν τα δύσκολα για τους μουζίκους του "παλιού" μυλωνά. Σου λέει: "μέχρι εδώ ήταν το τζάμπα, τώρα θα πλερώσετε τη ζημιά μου".
Ποια ζημιά σου;
Δεν το ξέραν οι μουζίκοι, ότι του μυλωνά τα κέρδη ήσαν δικά του, αλλά οι ζημιές του, ή μάλλον οι απώλειες των κερδών του, κοινωνικοποιούνται!
Αλλά, όσο κι αν ακούγεται απίστευτο, υπάρχει ακόμα μεγαλύτερο δείγμα νεογραικυλικής ηλιθιότητας.
"Ήμασταν μέχρι τώρα σοβιετία", λέει ο απροσμέτρητος βλαξ, "αυτό φταίει! Πρέπει να καταργήσουμε τους περιορισμούς στο παζάρι, να γίνουμε επιτέλους φιλελεύθεροι!"
Κι άντε και του λες πως είναι βλάκας με περικεφαλαία, μήπως θα χαμπαρίσει; Δεν νικιέται ο βλάκας, αδέρφια, είναι ανίκητος!
Και το κερασάκι στον ερειπιώνα μας είναι ο εθνικός μας κωλοτούμπας, αυτός που μας λέει, έμπλεος εθνικής υπερηφάνειας, ότι, αν χρειαστεί για να παραμείνουμε στο μάρκο, συγγνώμη, στο ευρώ ήθελα να πω, και τις μάνες και τις κόρες και τ' αγόρια μας ακόμα θα πρέπει να εκπορνεύσουμε! Για την Ελλάδα, ρε γαμώτο (κυριολεκτικώς).
Για τέτοιου ασύλληπτου μεγέθους τσαρλατάνο μιλάμε!
Κι η λύση;
Η λύση, όπως σε όλα τα ελληνικά δράματα, είναι μια: κάθαρση. Αλλά με την αρχαιοελληνική έννοια ή, καλύτερα, κατά την προσταγή του Κολοκοτρώνη: φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους!

Πως πάει; Όλα καλά;

2011-12-20T09:19:00.000+02:00

"Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα"
Αλιεύθηκε από το ΙΧΝΗΛΑΣΙΕΣ

Λοιπόν, τι λέει;
Πως πάει; Όλα καλά;
Σαν να μπαίνουν στην θέση τους όλα σιγά – σιγά.Ε;
Νομίζω δηλαδή
Έχω την έντονη αίσθηση πως αν κάποιος ρίξει μια ψύχραιμη ματιά γύρω του, θα μπορέσει εύκολα να το αντιληφθεί.
Όλα βαίνουν προς μια από καιρό αναμενόμενη κατάσταση.

Πλησιάζουμε τον πάτο του βαρελιού και το φως από πάνω όσο πάει και μειώνεται.

Γιατί δείχνεις έκπληκτος;
Τι θα πει δεν το περίμενες;
Δεν μπορεί, κάτι θα είχες πάρει μυρωδιά.
Εκτός αν σε είχε πλακώσει τόσο πολύ η κουβέρτα της ευημερίας τα προηγούμενα χρόνια, που τώρα που ανακάλυψες πως δεν ήταν κουβέρτα αλλά μια τρύπια παλιοκουρελού, ε, όσο και να το κάνεις, μια φρίκη θα την έχεις πάθει.
Ας πρόσεχες φίλε, ας κράταγες καμιά πισινή, ας σκεφτόσουν λίγο παραπάνω, ας έβλεπες και την φάκα και όχι μόνο το τυρί.
Τώρα είναι ζόρικα, σε νιώθω.
Εδώ κι εμείς που κάτι ψιλοβλέπαμε και περιμέναμε να σκάσουν οσονούπω όλα τα χύμα μαζί με τα τσουβαλάτα, και πάλι η φάκα μας έχεις γδάρει γερά κι εμάς, κομμάτια μας έχει κόψει.
Κι από τυρί τίποτα
Δεν προλαβαίνεις να μετρήσεις τα χτυπήματα, όλο νοκ-ντάουν είμαστε

Οι άνεργοι αυξάνονται καθημερινά και φτάσανε πια το ένα εκατομμύριο, τα καταστήματα και οι επιχειρήσεις κλείνουν το ένα μετά το άλλο, η ρευστότητα στην αγορά αποτελεί κακό αστείο και οι πτωχεύσεις από πιθανότητες έγιναν νομοτελειακές στο επιχειρείν, οι πόρτες για αναζήτηση εργασίας είναι όλες κλειστές –ακόμη και για δουλειές απίστευτες- απλά δεν υπάρχουν, οι συνταξιούχοι βλέπουν την σύνταξή τους να μειώνεται σε επίπεδα εξευτελισμού και να χάνουν συνεχώς χρηματικά ποσά από εκείνα που δούλεψαν τριάντα και σαράντα χρόνια για να αποκτήσουν το δικαίωμα να τα εξασφαλίσουν και τώρα δεν τους φτάνουν ούτε για τα φάρμακα που αναγκάζονται να τα πληρώνουν ξανά από την τσέπη τους, οι κοινωνικές παροχές σε ευπαθείς ομάδες πληθυσμού όπως ΑΜΕΑ, νεφροπαθείς, χρόνια άρρωστοι κλπ, παγώνουν ή εντελώς ωμά καταργούνται και απλά εξαφανίζονται, οι δημόσιοι υπάλληλοι έχουν ριχθεί σαν μάρτυρες στην αρένα, βορά στα λιοντάρια που δεν είναι άλλα παρά οι ίδιοι εκείνοι που λίγο καιρό πριν έψαχναν να βρουν έναν δημόσιο υπάλληλο που να τα παίρνει για να κάνουν την δουλειά τους, εκείνοι που πρώτα έδιναν το φακελάκι και μετά παραπονιόνταν για την διαφθορά που οι ίδιοι συντηρούσαν.
Ομορφιές ε;

Σαν να γέμισε ο τόπος ξαφνικά αδέκαστους και τίμιους πολίτες, δεν νομίζεις; Έχει κι άλλα όμορφα όμως
Οι πολιτικοί λέει παραπονιούνται πως δεν μπορούν πλέον να κυκλοφορήσουν και να συμμετάσχουν σε κοινωνικές εκδηλώσεις χωρίς τον βάσιμο και υπαρκτό φόβο πως θα δεχθούν κάποια αισθητική περιποίηση με αυγά-γιαούρτια-ντομάτες ή ακόμη και πως θα αναγκαστούν να δεχτούν από πολύ κοντά τις εκδηλώσεις λατρείας και ευγνωμοσύνης των πολιτών της χώρας που σιγά-σιγά συνειδητοποιεί αλήθειες, τα συσσίτια απόρων και ανήμπορων των δήμων και των εκκλησιών αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο, οι νεοάστεγοι αυξάνουν με απίστευτους ρυθμούς,
Δευτέρες και Τετάρτες μεσημέρι που τα μαγαζιά κλείνουν, αν περάσεις από εμπορικό δρόμο νομίζεις ότι είναι Κυριακή ή αργία-δεν κυκλοφορεί ψυχή, με την δύση του ηλίου, σε πολλούς δρόμους δεν κυκλοφορεί ούτε γάτα, ο κόσμος πιθανά να κάνει το κλασικό κόλπο του στρατού (νωρίς για ύπνο, δεν σκέφτεσαι πολύ, δεν έχεις έξοδα και ο καιρός περνάει γρηγορότερα), Σαββάτο και σε κεντρικούς δρόμους από δέκα – ένδεκα το βράδυ κυκλοφορούν μόνο τίποτα απελπισμένοι ταξιτζήδες και λίγοι βιαστικοί οδοιπόροι που επιδίδονται σε ανελέητο αυτιστικό καμάκι προς τις μύτες των παπουτσιών τους.
Υπάρχουν σνακ μπαρ που δίνουν 1€ τον καφέ και ένα μπουκάλι νερό και πάλι δεν καταφέρνουν να δώσουν πάνω από δέκα καφέδες όλη μέρα, τα ψιλικατζίδικα παρουσιάζουν μια εικόνα λες και τους έγινε διάρρηξη· ούτε τα μισά πράγματα από παλιότερα δεν έχουν στα ράφια και τις βιτρίνες τους, ξεμένουν από τσιγάρα γιατί παίρνουν από τους προμηθευτές τους μόνο από ένα – δύο πακέτα και μόνο από τις γνωστές μάρκες, ο Χρήστος ο μανάβης μου μπαίνει σόλο μέσα αλλά δεν το κλείνει αφού δεν έχει άλλη επιλογή, δεν έχει τι άλλο να κάνει, η απελπισία μονόδρομος και ο εγκλωβισμός μια καθημερινότητα: «αν το κλείσω, πάω φυλακή» μου λέει, το ίδιο και η απέναντι κάβα-πρατήριο άρτου· «Σπύρο θα τρελαθώ» μου λέει ο Σταύρος και τα μάτια του έχουν γίνει μαύροι κύκλοι, με ένα παιδί τρίτης λυκείου με φροντιστήρια και ένα που σπουδάζει εκτός Αττικής και που μάλλον θα τα παρατήσει αφού δεν βγαίνουν, οι τράπεζες δεν του δίνουν ρευστότητα ούτε μπλοκ επιταγών πια, πελάτες του χρωστάνε κάπου 80000€ και δεν έχουν να του δώσουν, «πάρε τις καρέκλες, τα κομπιούτερ, την ταμειακή» του λένε, και τα μάτια του κάνουν όλο και πιο μαύρους κύκλους.

Η εγκληματικότητα (πραγματική και δυνητική) αυξάνεται απίστευτα, έκαναν διάρρηξη 2 φορές στο ψιλικατζίδικο και μια στο σπίτι της ιδιοκτήτριάς σύνολο τρις σε έναν μήνα, άλλες δύο φορές ένα μικρό ζαχαροπλαστείο, επίσης 2 φορές σ’ ένα κομμωτήριο, 2 φορές σ’ ένα μικρό πρατήριο ψωμιού-ζαχαροπλαστείου, μια φορά το προποτζίδικο, μια φορά το μανάβικο – για2€ ρε, αν είναι δυνατό!-. Κι όλα αυτά μέσα σε ένα τετράμηνο σε μια ήσυχη-τυπική γειτονιά
Στο δρόμο με το αυτοκίνητο πρέπει να προσέχεις διπλά και τριπλά το πως οδηγείς, ο κόσμος πάει σαν χαμένος, πάνε ανάποδα σε μονόδρομους χωρίς να το καταλαβαίνουν, βγαίνουν από στενά στα τυφλά, στρίβουν έτσι, στο χάσιμο, σταματάνε ξαφνικά, πεζοί κατεβαίνουν από τα πεζοδρόμια χωρίς να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν που βρίσκονται, οδηγοί που τα μάτια τους στάζουν απόγνωση και τρέλα, μοτοσυκλετιστές που θέλουν να πετάξουν –μερικοί μάλιστα το καταφέρνουν-, σιδηρογροθιές που βγαίνουν για μια λοξή ματιά ή ένα κορνάρισμα.

Έχουν αυξηθεί τ’ ακουστικά της μοναξιάς στο δρόμο και οι σκυμμένοι ώμοι και ειδικά στις νεότερες ηλικίες.
Κάποιες μέρες κάνει σκατόκρυο αλλά δεν έχουμε ανάψει ακόμη καθόλου καλοριφέρ για να μην ξεφύγουμε στα κοινόχρηστα, γυρνάω το σπίτι και σβήνω λάμπες στα δωμάτια των μικρών, άλλαξα πάροχο για να γλυτώσω 20€τον μήνα, δεν πλένω το αυτοκίνητο, θέλει φτιάξιμο ο προφυλακτήρας και οπωσδήποτε ένα σέρβις αλλά δεν περισσεύει τίποτα, χρωστάω δύο μήνες στα αγγλικά των παιδιών κι ας έκανα διακανονισμό το καλοκαίρι, οι ασφάλειες ζωής έχουν πάει ένα μήνα πίσω (σκατά αποταμίευση δηλαδή, τι να λέμε;), με το ενιαίο μισθολόγιο μου κλέβουν 22 μήνες και δεν θέλω να υπολογίσω πόσα μου κόβουν ακόμη, καπνίζω λιγότερο ενώ θέλω να καπνίσω πολύ περισσότερο, έκανα αίτηση για διακανονισμό της δόσης του στεγαστικού δανείου στο Παρακαταθηκών & Δανείων· μου είπαν πως θα πρέπει να περιμένω τουλάχιστον δέκα μήνες γιατί οι αιτήσεις είναι πάρα πολλές και το προσωπικό πάρα πολύ λίγο – σε δέκα μήνες μπορεί να έχω μπουκάρει σε καμιά τράπεζα ή να πουλάω κλεμμένα στο πάρκινγκ του Carefour (αν δεν κλείσει πρώτα κι αυτό), ξέθαψα κάτι βιβλία αυτοάμυνας και κάτι άλλα από το ιντερνετ και το youtube και κάνω μόνος μου προπόνηση, για άμυνα σε επιθέσεις με μαχαίρι, με ρόπαλο, με ελβετικό σουγιά, με λογαριασμό της ΔΕΗ, ποτέ δεν ξέρεις τι όπλο μπορεί να κουβαλάει ο άλλος.

Σαλταρισμένοι φίλοι, απελπισμένοι γνωστοί, τα μάτια των μαθητών μου να μου λένε «δώσε ρε δάσκαλε, δώσε ότι μπορείς, δώσε γιατί τα βλέπουμε τα άσχημα να έρχονται» κι εγώ να δίνω και να δίνω, να ξεραίνεται το στόμα μου κι αυτά να ρουφ΄ναε, σφουγγάρια τα σκασμένα αλλά και να μην ξέρω αν αρκεί, και να πρέπει κάποιες στιγμές να το παίζω άγριος και βράχος, να παίζω και επικοινωνιακά παιγνιδάκια προσπαθώντας να βρω το σενάριο για να ενσωματωθώ σαν υποβολέας-σκηνοθέτης κάποιας από τις ασυνείδητες σημειολογικές σταθερές τους, π.χ. του μουρλαμένου με τα μαύρα που ζαλίζει το σχολείο γύρω γύρω και φωνάζει σαν λαχαναγορίτης, όχι όμως για εμένα, ούτε για την «υπηρεσία», ούτε καν για την παρωχημένη «δεοντολογία», αλλά γι΄ αυτά τα ίδια τα παιδιά κι ας μην το πιάνουν αμέσως.
Κι όλα αυτά για το «καλημέρα δάσκαλε» του πρωινού και τα συνωμοτικά κλεισίματα των ματιών τους, ελάχιστο σημάδι αποδοχής σε ένα μικρό σημείο, σε μια γωνιά της εφήμερης εφηβικής μνήμης τους.
Εγωιστής ωφελιμιστής.
Για κοίτα! Και δεν μου το ‘χα!

Χάρμα όλα, ντάρμα* φόλα λοιπόν

(Δεν μασάμε όμως, έτσι ρε;
Ποτέ δεν μασήσαμε και δεν είναι καιρός να το κάνουμε τώρα.
Πάμε γερά, έστω και για το ονόρε μονάχα)

*ντάρμα = Dharma = Στον Ινδοϊσμό και στον Βουδισμό, σύμφωνα με κάποιες από τις εξηγήσεις μπορεί και να σημαίνει μεταξύ άλλων,
-την Αρχή ή τον Νόμο που διέπει το Σύμπαν,
-το προσωπικά κατεχόμενο επίπεδο άνεσης κάποιου με αυτή την Αρχή ή τον Νόμο,
-την πραγματική ουσιώδη λειτουργία / φύση κάποιου πράγματος,
- τον Λόγο
- το μονοπάτι της Δικαιοσύνης, ο αξιοπρεπής τρόπος να ζήσει κάποιος την ζωή του. Ο Βούδας το περιέγραψε σαν το μονοπάτι της αυτοπειθαρχίας για να φτάσει κανείς στην διαφώτιση, νιρβάνα
(προσθήκη μετά από υπόδειξη.Ευχαριστώ elfstone)

κλπ κλπ

Τα άχρηστα "μαξιλαράκια"...

2011-12-08T22:54:00.001+02:00

"Μεταρρύθμιση".
Μια λέξη που από μόνη της, χωρίς κοινωνική τοποθέτηση, δε λέει τίποτα. Ή μάλλον μπορεί να λέει πολλά. Για την ακρίβεια, μερικές φορές, μπορεί να ισοδυναμεί με κοινωνικό ολοκαύτωμα. Δεν είναι μια ουδέτερη λέξη η μεταρρύθμιση. Όπως δεν τίθεται και θέμα καλών και κακών "διαχειριστών" μιας "τεχνοκρατικής" μεταρρύθμισης. Στην νεωτερική εποχή, υπάρχουν δυο βασικά είδη (καπιταλιστικών) μεταρρυθμίσεων: εκείνες που επιχειρούν να στρέψουν το οικονομικοκοινωνικοπολιτικό σύστημα προς κοινωνιοκεντρικότερα μοντέλα κι εκείνες που επιχειρούν το αντίθετο. Αυτές τις τελευταίες, θατσερικού τύπου, μεταρρυθμίσεις είναι που βιώνουμε σήμερα. Δεν υπάρχουν "καλοί" και "κακοί" διαχειριστές τέτοιου τύπου μεταρρυθμίσεων -είναι πολύ, πάρα πολύ, βολικό κι απλοϊκό να επιρρίπτουμε την "αποτυχία" τέτοιων μεταρρυθμίσεων στην "βλακεία" ή/και στην "ανικανότητα" του ΓΑΠ, του Καραμανλή ή όποιου άλλου, πρόκειται για επεμβάσεις που στοχεύουν έτσι κι αλλιώς στην αποδόμηση και απορρύθμιση του κοινωνικοπολιτικού μοντέλου του "λαϊκού καπιταλισμού", του περιβόητου "κράτους-πρόνοιας", προς τις νεοφιλελεύθερες επιταγές τύπου Φρίντμαν και Νόζικ, που πραγματώνονται πολιτικά με την Νέα Δεξιά. Οι νεοφιλελεύθερες αυτές λογικές και πολιτικές αρνούνται το πιο θεμελιακό κρηπίδωμα του φιλελεύθερου εξισωτισμού, εκείνο της, ούτως ειπείν, συναινετικής ενσωμάτωσης, το περιβόητο μεσοαστικό "μαξιλαράκι".

"Κάτω απ' αυτές τις συνθήκες ο σύγχρονος καπιταλισμός, από την ίδια τη φύση της κρίσης την οποία έχει προκαλέσει, οδηγείται αναπόφευκτα στην ανατροπή σημαντικών πτυχών μιας πραγματικότητας που μέχρι σήμερα εγκλώβιζε την εργατική τάξη των αναπτυγμένων χωρών στη λογική της ενσωμάτωσης.
Αν δεχτούμε την άποψη ότι σε μεγάλο βαθμό η ρίζα της συναινετικής ενσωμάτωσης είναι ακριβώς η ρεφορμιστική πολιτική, ή διαφορετικά οι παραχωρήσεις προς την εργατική τάξη, αν δεχτούμε ότι προϋπόθεση για να υπάρξει μια τέτοια πολιτική είναι η ευημερία του καπιταλισμού, είναι εύκολο να κατανοήσουμε ότι κάτω από τις συνθήκες της σύγχρονης κρίσης του συστήματος κάτι τέτοιο είναι πια αδύνατον.
Με άλλα λόγια υποστηρίζω ότι είναι τέτοια η φύση της σύγχρονης κρίσης του συστήματος, που όσο αυτό και αν κινδυνεύει, δεν είναι πια δυνατόν να βγάλει από το μανίκι του ένα "υπουργείο μεταρρυθμίσεων", όπως έλεγε η Ρόζα Λούξεμπουργκ, ούτε ακόμα είναι δυνατόν να επανέλθει σε μια Κευνσιανικού τύπου πολιτική.
Αντίθετα στις αναπτυγμένες χώρες θα διευρύνει το φάσμα της ανεργίας, θα εντείνει την εκμετάλλευση, θα πλήττει τις κατακτήσεις των εργαζομένων, θα ρίχνει το βιοτικό τους επίπεδο, θα τους αντιμετωπίζει όλο και πιο αυταρχικά.
Στην εποχή μας, η όποια οικονομική ανάπτυξη υπό κεφαλαιοκρατικούς όρους δεν μπορεί παρά να έρχεται σε όλο και οξύτερη αντίθεση με την κοινωνική ανάπτυξη και με την δημοκρατία, και αυτό στην πράξη σημαίνει υπόσκαψη θεμελιακών πυλώνων της συναινετικής ενσωμάτωσης."*

*Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.307-308.

Λαβύρινθοι...

2011-12-01T13:52:00.004+02:00

Ατέλειωτος μοιάζει να 'ναι ο μίτος της Αριάδνης τους τρομερού ελληνικού μας λαβύρινθου. Μινώταυροι ένα σωρό, ντυμένοι φίλοι, μα Θησέας πουθενά. Τόσοι πολλοί Επιμηθείς κι Ηρόστρατοι μαζεμένοι σ' αυτόν τον τόπο· ούτ' ένας Προμηθέας.
Τα ψευτοδιλήμματα με τα οποία μας βομβαρδίζουν συνεχώς, η πραξικοπηματική κυβέρνηση Παπαδήμου -με κοινοβουλευτικό μανδύα, ναι το γνωρίζω, τα πάσης φύσεως πρόθυμα εξαπτέρυγα και το συστημικό χαλκείο των μέσων μαζικής ενημέρωσης, μοιάζουν ολοένα και περισσότερο απειλητικά και τελεσίδικα. Απ' το: "ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε", περάσαμε στο: "η ξεπουλιόμαστε ή χανόμαστε" και τώρα φτάσαμε στο: "ή προσκυνάμε ή μας χαλάνε". Αμέτρητες, εκατοντάδες χιλιάδες, εκατομμύρια "Ιφιγένειες", βορά στον βωμό μιας αδηφάγας, αγοραίας "Ευρώπης". Μια Ευρώπη που ξεψυχάει, αλυσοδεμένη πίσω από το γερμανικό juggernaut.
Το γερμανικό άχθος...
Στην παρούσα συγκυρία, δεν έχει νόημα πλέον να αναλύσει κάποιος το "τις πταίει". Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε ότι εκείνο που πραγματικά έφταιξε ήταν η μετακαπιταλιστική φούσκα του "εύκολου χρήματος" και της μεγέθυνσης στη βάση του ατέρμονου δημόσιου δανεισμού· μια μεγέθυνση χωρίς ανάπτυξη. Εμείς, οι Έλληνες, μαθαίνουμε πια στο πετσί μας τι ακριβώς σημαίνει μια τέτοιου είδους "ανάπτυξη".
Κι επειδή όλη σχεδόν η πολιτική ρητορική των ημερών μας περιστρέφεται γύρω απ' την πολυθρύλητη αυτή ανάπτυξη, εγώ, που δεν είμαι κάνας οικονομικός γκουρού, σαν κι αυτούς που περιφέρονται στον τηλεοπτικό βούρκο, και καταλαβαίνω μόνο τ' απλά και τα βασικά, νομίζω μόνο δυο είδη, ή συνδυασμός δυο ειδών, ανάπτυξης νοούνται: αυτό που έχει να κάνει με δημόσιες επενδύσεις κι αυτό που έχει να κάνει με ιδιωτικές.
Τις δημόσιες επενδύσεις μας λένε ότι στον τόπο μας θα πρέπει να τις ξεχάσουμε.
Γιατί;
Πρώτον, γιατί είμαστε πένητες και ζήτουλες -έτσι μας λένε, οπότε δεν περισσεύουν χρήματα για δημόσιες επενδύσεις, ή περισσεύουν κάτι ψίχουλα, ίσα ίσα για να γεμίσουν λίγο ακόμα τα σεντούκια των "επιχειρηματιών-εργολάβων" και των πολιτικών τους θεραπαινίδων. Κι επίσης, θα πρέπει, μας λένε, κάποια στιγμή να "αποσοβιετοποιηθεί" το ελληνικό κράτος -δεν έχει όρια η ξεφτίλα τους. Κι έτσι, ανάμεσα στ' άλλα, οι νεοφιλελεύθεροι φωστήρες, και τα πληρωμένα χέρια της αγοράς που κατ' ευφημισμόν αποκαλούνται "τεχνοκράτες", έχουν κηρύξει έναν ανελέητο πόλεμο στην κρατική μηχανή και στο δημοσιοϋπαλληλικό προσωπικό, λες και μπορεί να στηθεί ένα οποιοδήποτε κράτος με το δημοσιοϋπαλληλικό της προσωπικό είτε στα κεραμίδια είτε στα χαρακώματα και την κρατική μηχανή (δολίως) απαξιωμένη κι αποσαθρωμένη. Κι όλα αυτά, την ίδια ώρα που οι ίδιοι αυτοί "δημοσιοϋπαλληλομάχοι" ζητούν απ' τους "εχθρούς" να βάλουν πλάτη στην "εθνική προσπάθεια", την ίδια ακριβώς στιγμή που τους εξανδραποδίζουν! Ένα απέραντο φρενοκομείο...
Δεύτερον, γιατί στην νεοφιλελεύθερη ατζέντα το κράτος έχει μόνο δυο δουλειές να κάνει: να προστατεύει την ιδιωτική περιουσία και να εξασφαλίζει την "νομιμότητα" της αγοραίας τυραννίας μέσω της θεσμοθετημένης βίας.
Οι ιδιωτικές επενδύσεις, μας λένε, θα έρθουν "όταν πιάσουμε πάτο"! Μάλιστα, έτσι ακριβώς. Μην παραξενεύεστε, οι αγοραίοι Μινώταυροι δεν έχουν καμιά άλλη κοινωνική τοποθέτηση απ' εκείνη του κέρδους, και μάλιστα όχι του ορθολογικού κέρδους, αλλά του πειρατικού. Κοντολογίς, είμαστε λεία. Αλλά πρέπει να "φτηνήνουμε" κι άλλο, για την ακρίβεια πρέπει, με την λογική του ικανοποιημένου σκλάβου, να εκλιπαρήσουμε για να μας αγοράσουν μπιρ παρά κι επί πιστώσει.
Εναλλακτικά, μπορούμε να αποδεχθούμε, εθνικώς υπερήφανοι, την προτεκταριοποίηση της Ελλάδας, την μετατροπή της πατρίδας μας ολόκληρης σε μια "ειδική ζώνη", όπου οι "σοβαροί επιχειρηματίες" θα επενδύσουν, επιτέλους, τα εκατομμύριά τους σε συνθήκες ασφαλώς Ινδίας. Θαυμαστό πράγμα η οικονομική Γεωγραφία: κινεί βουνά και θάλασσες!
Αλλιώς...
Αλλιώς, μας φοβερίζουν μ' ένα τεράστιο κι απειλητικό δάχτυλο μέσα στα μούτρα μας, δραχμή!
Και τρέμουν οι ιθαγενείς, ακούς εκεί δραχμή! "Ωιμέ", σκούζει ο χορός των ευρωναυαγών, "σκύλες της λύσσας, ποιοι θεοί να εχθρεύονται άραγε ετούτον τον λαό κι απειλούν να τον ρίξουν στα Τάρταρα της δραχμής;"
Λες και δεν υπήρξε αυτή η χώρα πριν το ευρώ, λες και πριν από μια εικοσαετία ζούσαμε στις σπηλιές και συναλλασσόμασταν με όστρακα!
"Και το χρέος", ρωτάει δήθεν φρικαρισμένος ο επιτήδειος υποβολεύς τον δεινοπαθούντα Σίσυφο, "τι θα γίνει με το χρέος; Θα παραμείνει σε ευρώ και τότε θα γίνει ο βράχος, που ανεβοκατεβάζεις ατέρμονα, ένα βουνό και θα μας καταπλακώσει όλους!"
Ποιους όλους;
Στην πραγματικότητα, βεβαίως, όλα αυτά είναι παραμύθια της αγοραίας Χαλιμάς. Η αλήθεια είναι ότι η Ελλάδα πτώχευσε στην ιστορία της όσες φορές προσχώρησε σε διάφορους τύπους "σταθερών κανόνων" και νομισματικών δουλειών. Κι ύστερα, ω του ελληνικού θαύματος, αναγεννήθηκε εκ της τέφρας της, μόλις έφυγε απ' τα "σταθερά δόκανα" κι επέστρεψε σε εθνικού τύπου οικονομία. Αλλά, είπαμε: όποιος δεν θυμάται την ιστορία, είναι υποχρεωμένος να την επαναλάβει. Ως φάρσα.
Φυσικά, αυτή η φάρσα δεν είναι πάντοτε τόσο ξεκαρδιστική. Σχεδόν πάντα είναι ιλαροτραγωδία. Να σας θυμίσω μόνο ότι, σε περιπτώσεις σαν το μεταίχμιο που ζούμε σήμερα, η "λύση" δόθηκε απ' την "οικονομία του πολέμου", που "κοινωνικοποιεί" τα καπιταλιστικά αδιέξοδα με εκατόμβες νεκρών.
Υπάρχει, όμως, λύση;
Ασφαλώς και υπάρχει, όχι ασφαλώς μέσα στο ίδιο αδιέξοδο σύστημα, όχι με τους "κανόνες" και τα ψευτοδιλήμματα του καθοδικού σπιράλ του θανάτου.
Μα να γίνουμε "Κούβα" ή "Βόρειος Κορέα", ρωτάει ο τσαρλατάνος πολιτευτής, στοχεύοντας στα πιο φοβικά αντανακλαστικά του καθημαγμένου πόπολου.
Όχι, ρε άθλιε πονηρέ πολιτευτή, δεν ισχύει ούτε αυτό το ψευτοδίλημμα. Μπορούμε, απλώς, να ξαναγίνουμε Ελλάδα. Συντονισμένα, με ψυχραιμία σύνεση και προσοχή, κυρίως με στρατηγικό σχέδιο, να ξαναβάλουμε στην τράτα μας την κουρελού εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία, που δίνουν την δυνατότητα σε μια χώρα να γίνει ανταγωνιστική, και να μπει στον δρόμο της ανάπτυξης, χωρίς το κοινωνικό ολοκαύτωμα που συνεπάγεται η πολιτική των διαρκών εσωτερικών υποτιμήσεων, η λαίλαπα του γερμανικού τύπου αποπληθωρισμού. Ναι, υπάρχει κι άλλος δρόμος.
Φυσικά, θα ήταν ευχής έργο η κίνηση αυτή να είναι συντονισμένη, απ' όλα τα PIIGS του ευρωπαϊκού Νότου. Μια συντονισμένη απόδραση απ' την γερμανική μέγγενη. Θυμηθείτε: η Γερμανία, κι η εκκολαπτόμενη "ισχυρή" βορειοευρωπαϊκή χάνσα, μπορεί να έχει πλεονάσματα, μόνον όσο ο "ισχνός" ευρωπαϊκός Νότος έχει ελλείμματα. Έτσι δουλεύει κι όχι αλλιώς όλη αυτή η φάμπρικα της απάτης. Κι αυτή η φάμπρικα δουλεύει μόνον όταν το συστημικό πολιτικό προσωπικό του "ισχνού" Νότου είναι απολύτως ελεγχόμενο και υποδεικνύει την σκλαβιά σαν "αναπόδραστη αναγκαιότητα". Έγραφε ο Ζαν Ζακ Ρουσό:

"Ο Αριστοτέλης επίσης πριν απ' όλους αυτούς είχε πει πως οι άνθρωποι δεν είναι καθόλου ίσοι από τη φύση και ότι άλλοι γεννιούνται για να είναι σκλάβοι και άλλοι γεννιούνται για να κυβερνούν.
Ο Αριστοτέλης είχε δίκιο. Μα έπαιρνε την αιτία για το αποτέλεσμα. Κάθε άνθρωπος που γεννιέται μέσα στη δουλεία γεννιέται για νά 'ναι δούλος. Τίποτα πιο βέβαιο από τούτο. Οι δούλοι χάνουν τα πάντα μέσα στα δεσμά τους. Αγαπούν τη σκλαβιά τους, καθώς οι σύντροφοι του Οδυσσέα αγαπούσαν την αποκτήνωσή τους.
Αν υπάρχουν λοιπόν δούλοι, δούλοι "εκ φύσεως", τούτο συμβαίνει επειδή άλλοτε υπήρξαν δούλοι αντίθετα προς τη φύση. Η βία δημιούργησε τους πρώτους σκλάβους, η δειλία όμως διαιώνισε τη σκλαβιά".*

* Γ. Ρούσης, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, Η ΕΤΕΡΟΧΡΟΝΙΣΜΕΝΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗΣ ΧΕΙΡΑΦΕΤΗΣΗΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008, σ.288-289

Τυχαιότητες;

2011-11-21T11:00:00.002+02:00

Κι αίφνης, τ' αδύνατα μοιάζουν πλέον δυνατά. Όσα, εδώ κι ενάμιση χρόνο, προβλέπαμε και φωνάζαμε κάποιοι "πτωχευσιολάγνοι", "δραχμολόγοι", "αλβανοχοτζικοί", "εαμοβουλγαροληστοσυμμορίτες", "γραφικοί", "αεριτζήδες" και όποιον άλλον χαρακτηρισμό βρήκαν ή επινόησαν διάφοροι (λιγότερο ή και καθόλου) "σοβαροί" (νεο)φιλελεύθεροι, φαίνεται πως πραγματώνονται.
Οι "αγορές", που στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτ' άλλο από μισή ντουζίνα τραπεζών, δεν επιβάλλουν μόνο πολιτικές, δεν ρυθμίζουν μόνον την πολιτική και κοινωνική σφαίρα, αλλά επιβάλλουν και κυβερνήσεις μέσω κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων. Κάποια στιγμή πρέπει ακόμα κι ο πιο χαζός ιθαγενής να αντιληφθεί ότι η σφαίρα του πολιτικού δεν υφίσταται πλέον, παρά μόνον ως απολύτως εγγεγραμμένη στη σφαίρα του οικονομικού. Κι αυτό προς επίρρωση του θείου Μαρξ, ο οποίος προσπαθούσε, πριν από εκατόν εξήντα και βάλε χρόνια, να πείσει αντίστοιχους ηλίθιους, σαν κι εμάς, ότι η οικονομική βάση είν' εκείνη που γεννά κι επικαθορίζει απολύτως το πολιτιστικό υπερκείμενο. Βεβαίως, ούτε ο Μαρξ δεν θα μπορούσε να προβλέψει την ολοκληρωτική ήττα της πολιτικής απ' την οικονομία στον 21ο αιώνα. Ίσως στο καιρό του να μην είχε γενικευτεί σε τέτοιον, απόλυτο βαθμό ο πολιτικός κατεξευτελισμός.
Και τι "προφητεύουν" τώρα τα ιερατεία κι οι παρασυναγωγές της "παγκόσμιας οικονομικής και πολιτικής διακυβέρνησης";
Ότι έφτασε η ώρα να μιλήσουμε για "Ευρώπη δυο ταχυτήτων". Βεβαίως, όταν μερικοί λέγαμε, σε ανύποπτο χρόνο, ότι το ολοκαύτωμα του ευρωπαϊκού Νότου εντάσσεται σ' έναν στρατηγικό σχεδιασμό για τη δημιουργία μιας πολύ συγκεκριμένης βορειοευρωπαϊκής χάνσας, που θα έχει σαν "εγγύς περιφέρεια" έναν καθημαγμένο και πλήρως υποταγμένο ευρωπαϊκό Νότο, κάποιοι μας χλεύαζαν.
Και το ευρώ;
Σήμερα ακούγονται όλο και περισσότερες "σοβαρές" φωνές, κυρίως πέραν του Ατλαντικού, για το αναπόφευκτο της διάλυσης της ευρωζώνης. Αλλά κι εντός Ευρώπης, ήδη έχει ανοίξει μια, εντός συστήματος, συζήτηση για το "ενδεχόμενο" μια "διπολικής" ευρωζώνης. Ανήκουστα πράγματα, που, μέχρι πρότινος, συνιστούσαν "έγκλημα καθοσιώσεως" και περιγέλαστα "συνωμοσιολογικά σενάρια" ευφαντάστων. Βέβαια, το παιχνίδι είναι τόσο χοντρό (άνω του 25% των παγκοσμίων συναλλαγματικών διαθεσίμων -πάνω από 10 τρισ. δολάρια- είναι σε ευρώ· επίσης, πάνω από το 34% των καθημερινών συναλλαγών σε διεθνές επίπεδο πραγματοποιείται σε ευρώ· καθημερινά κινούνται κεφάλαια που ξεπερνούν τα 100 τρισ. δολάρια), που μια "ειρηνική" διευθέτηση του "ευρωπαϊκού προβλήματος" μοιάζει, και είναι, εντελώς απίθανη. Με πραγματιστικούς όρους, η πεισματική άρνηση της Γερμανίας να ενταχθεί στον πολιτικό σχεδιασμό μιας πραγματικά ενωμένης Ευρώπης -"Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!"- οδηγεί το έτσι κι αλλιώς εξαμβλωματικό μόρφωμα της ΕΕ σε διάλυση. Η Γερμανία θεωρεί εαυτήν πολύ ισχυρή (και πλούσια) για να εξευρωπαϊστεί κι η Ευρώπη είναι πολύ μεγάλη και σύνθετη για να εκγερμανιστεί. Κι έτσι, άρκεσε ένα μικρό "ασθενές βατραχάκι", σαν την Ελλάδα, που ουσιαστικά αποτελούσε κι αποτελεί μια αμελητέα οικονομική παράμετρο και ποσότητα της διεθνούς οικονομίας, για γίνει η θρυαλλίδα καταιγιστικών εξελίξεων προς την πλευρά της διάλυσης, όχι μόνον της ΟΝΕ, αλλά καθώς φαίνεται κι αυτής της ίδιας της ΕΕ. Φυσικά, η Ελλάδα θα μπορούσε απλώς να εξοντωθεί, κι αυτό επιχειρήθηκε κι επιχειρείται ακόμα (τη συνδρομή διάφορων εγχώριων κουίσλινγκ και προθύμων εξαπτέρυγων), αλλά η "μόλυνση" ξέφυγε, με αποτέλεσμα να έχουν δημιουργηθεί ασθενούντες "συστημικοί κίνδυνοι", προεξάρχουσας της Ιταλίας (αν και μάλλον η Γαλλία θα είναι εκείνος ο "κρίκος" που, σπάζοντας, θα διαλύσει και την ευρωπαϊκή αλυσίδα).
Κι επειδή η ευρωζώνη είναι, προς το παρόν, "πολύ μεγάλη" για να υποστεί έναν "ξαφνικό θάνατο", που θα οδηγούσε σε μια παγκόσμια , πραγματική αυτή τη φορά, οικονομική κρίση άνευ προηγουμένου, οι ιεροφάντες των Βρυξελλών, κατ' ουσίαν η Γερμανία, αρχίζουν πλέον να βάζουν στο τραπέζι κι άλλα "ανήκουστα", όπως το ευρωομόλογο, τη δυνατότητα να κόψει η ΕΚΤ χρήμα, παρά το γεγονός ότι δεν προβλέπεται απ' την Συνθήκη του Μάαστριχτ κι αφού η αγορά κρατικών ομολόγων αποδείχτηκε ακόμα πιο "επικίνδυνη" απ' τον πληθωριστικό κίνδυνο, την εθελοντική έξοδο των "αδύναμων κρίκων" απ' την ΟΝΕ χωρίς συνακόλουθη έξοδό τους κι απ' την ΕΕ (έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν ίσχυε αυτή η συνεπαγωγή) κι άλλα πολλά, εξόχως "ριζοσπαστικά". Μόνο που, καθώς όλα δείχνουν, είναι πλέον αργά. Οι διαβόητες "αγορές" έχουν παίξει τα ρέστα τους στη διάλυση της ευρωζώνης, ενδεχομένως και της ΕΕ, επομένως, και αφού όπως προαναφέραμε είναι πλέον οι αγορές που υπαγορεύουν τις πολιτικές, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι η καταλυτική "τυχαιότητα" θα συμβεί, παρά το γεγονός ότι οι ευρωπαϊκές παρασυναγωγές δημιουργούν θύλακες απόλυτα ελεγχόμενης διακυβέρνησης σε χώρες όπως η δικιά μας κι η Ιταλία. Παρά τους ευσεβείς πόθους των "αγορών", η Ευρώπη διαθέτει μια παγιωμένη και πολύ ισχυρή πολιτική κουλτούρα, που είναι ουσιαστικά αδύνατον να ελεγχθεί με απόλυτο τρόπο σύμφωνα με τις συνταγές "σοκ και δέος" του Φρίντμαν. Κι αν ακόμα ο θατσερισμός επικράτησε ως ένα σημείο ως επικρατούσα ιδεολογία στην μεταμοντέρνα Ευρώπη, προσπαθώντας να μας πείσει (κι ως ένα σημείο το κατάφερε, πείθοντας μια ικανή μάζα χρήσιμων κι αφασικών ηλίθιων), ότι τα συμφέροντα των πολυεθνικών και των τραπεζών, τα συμφέροντα της "αγοράς", είναι ταυτόσημα με το γενικότερο συμφέρον (έλεος!), ο θείος Μαρξ είχε προβλέψει και γι' αυτήν την περίπτωση ότι "δεν είναι η συνείδηση των ανθρώπων που καθορίζει την ύπαρξή τους αλλά, αντιθέτως, η κοινωνική τους ύπαρξη καθορίζει τη συνείδησή τους". Σε πείσμα των "οργανικών διανοούμενων" του συστήματος, των αγοραίων πολιτικών θεραπαινίδων και των επικοινωνιακών χαλκείων, αυτό που έχει σημασία είναι εκείνο που ο κόσμος βιώνει στην καθημερινότητά του, η δρώσα πραγματικότητα, η οποία είναι πλέον τόσο ζοφερή, που διαμορφώνει, ολοένα και περισσότερο, ταξικές συνειδήσεις. Ο κόσμος μας "απομαγεύεται" (για μια δεύτερη φορά μετά τον Διαφωτισμό), ο "λαϊκός καπιταλισμός" γκρεμίστηκε μαζί με το τείχος του Βερολίνου, κι ο πάλαι ποτέ "πλούσιος εργάτης" απέμεινε πλέον γυμνός κι ενδεής, να αναρωτιέται πώς ήρθαν όλα έτσι, τούμπα, μέσα σε μια, όχι και τόσο μακρά, νύχτα (ξανά: "Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε!").
Όμως, για κάθε δράση υπάρχει αντίδραση. Αυτό είναι ένα αναντίρρητο φυσικό κι ιστορικό αξίωμα κι η Ευρώπη υπήρξε παραδοσιακά ένα επαναστατικό εργαστήρι του κόσμου. Τώρα, που τα ψέμματα τελείωσαν κι οι "ικανοποιημένοι σκλάβοι" διαπιστώνουν πως ο χαλκάς σφίγγει ολοένα και περισσότερο απειλώντας να τους κόψει τον λαιμό, έρχεται η ώρα να αντικρίσει ο καθένας μας την αλήθεια κατάματα. Δεν μπορεί να γίνει απολύτως καμιά συζήτηση περί πολιτικού φιλελευθερισμού και δημοκρατίας, δεν μπορεί να γίνει καν λόγος περί κοινωνίας, όσο κυριαρχεί -και είναι ιδεολογικά αποδεκτό- ένα οικονομικό σύστημα εγγενώς άδικο κι εκμεταλλευτικό. Ή, εν πάση περιπτώσει, όσο αυτό το οικονομικό σύστημα διεκδικεί κι απολαμβάνει ασύδοτης ελευθερίας κι "αυτορύθμισης", κατακρεουργώντας κάθε ουσιαστική έννοια ελευθερίας, δημοκρατίας και κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν η αστική επανάσταση, κι ο φιλελευθερισμός, γκρέμισαν τις παραδοσιακές, πατερναλιστικές, κοινωνικές σχέσεις της φεουδαρχίας, με όχημα τις εξαθλιωμένες τότε αγροτοεργατικές μάζες, σήμερα ο νεοταξικός μετακαπιταλισμός επιχειρεί να γκρεμίσει τους βασικούς πυλώνες της αστικής ιδεολογίας και πολιτικής πραγμάτωσης, δηλαδή τον πολιτικό φιλελευθερισμό, την δημοκρατική μέθοδο και τα εθνοκράτη. Μόνο που το "όχημα" αυτής της μετάλλαξης είναι εξαιρετικά ισχνό, την ιστορική μεταβολή δεν μπορούν παρά να την προκαλούν επαναστατικές μάζες. Κι οι (οιονεί) επαναστατικές μάζες, ετούτη τη φορά, δεν έλκονται απ' τα "ιδεολογικά προτάγματα" κάποιων, πολύ συγκεκριμένων, ελίτ, που στην ουσία ευαγγελίζονται την επιστροφή σε μια ιδιότυπη "τρίτη περίοδο δουλοπαροικίας".
Φυσικά, όπως συνέβη πάντοτε στην νεωτερική εποχή, όταν η οικονομική ύφεση συναντά την πολιτική κρίση, προβάλλει σαν απάντηση ο μικροαστικός ριζοσπαστισμός, ήγουν ο φασισμός στις διάφορες μορφές κι εναλλαγές του. Ωστόσο, ο μετανεωτερικός φασισμός, που μπορεί κάποιος να τον εντοπίσει στα "εθνικολαϊκά" καμώματα τύπου ΛΑΟΣ, είναι πλέον μια καρικατούρα, μια φάρσα χωρίς στέρεη ιδεολογική βάση, συνέπεια και ριζοσπαστισμό (έστω και μικροαστικό), οπότε η απήχησή του δεν φτάνει στους ναυαγούς του εκσυγχρονισμού, αντίθετα, προκαλεί μάλλον οργή με τις ατέλειωτες παλινωδίες κι αντιφάσεις του. Στη απέλπιδα και λυσσαλέα μάχη της οπισθοφυλακής, ένα σύστημα που διαλύεται απ' τον ίδιον εκείνον θεσμό, τις "αγορές", που επί χρόνια υπηρετούσε πιστά και πειθήνια, δείχνει να τα έχει απολύτως χαμένα: την ίδια στιγμή που μηχανεύεται τα πάντα για να διασώσει τον μηχανισμό εξυπηρέτησης και διαιώνισης του θεσμού "που γνωρίζει κι εμπιστεύεται", ο ίδιος αυτός θεσμός δείχνει να επιθυμεί την απορρύθμιση και τη διάλυση του υποστηρικτικού του μηχανισμού, ευελπιστώντας ότι, μέσα απ' το προκείμενο χάος, η "παγκόσμια οικονομική και πολιτική διακυβέρνηση", ο απόλυτος, αδιαμφισβήτητος κι αδιαμεσολάβητος απ' την πολιτική έλεγχος απ' τις "αγορές", θα προκύψει σαν η μόνη "εφικτή κι αποτελεσματική λύση". Η ιστορία, ωστόσο, αποδεικνύει ότι το χάος είναι απρόβλεπτο, ειδικά όταν μιλάμε για κοινωνίες με βαθιές ιστορικές και πολιτισμικές ρίζες, όπως οι ευρωπαϊκές.
Στο καθ' ημάς δια ταύτα, όλες μας οι ελπίδες επικεντρώνονται πλέον σε μια άμεση διάλυση της ευρωζώνης, που θα μας δώσει τη δυνατότητα να επιστρέψουμε σε εθνικού τύπου οικονομία με τις λιγότερες δυνατόν "ωδίνες κι απώλειες", να αποκτήσουμε δηλαδή και πάλι εκείνα τα οικονομικά και δημοσιονομικά εργαλεία που μπορούν να οδηγήσουν την πατρίδα μας σε μια τροχιά ανάκαμψης, ανάπτυξης κι ελπίδας.

Η προφητεία...

2011-11-13T00:32:00.002+02:00

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία: Η Ελλάδα πρέπει να παράσχει ως εγγυήσεις δημόσια περιουσία για να λάβει την 6η δόση.
Αλιεύθηκε από το bankingnews

Σκληραίνει εκ νέου τη στάση της η Γερμανία αναφορικά με το θέμα της εκταμίευσης της έκτης δόσης των 8 δισ. ευρώ για την Ελλάδα.
Όπως αναφέρει δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας Handelsblatt, η Ελλάδα πρέπει να παράσχει πρόσθετες εγγυήσεις για να λάβει την επόμενη δόση.
Η εφημερίδα επικαλείται δηλώσεις του Γερμανού Hans Michelbach, εκπροσώπου του κόμματος των Χριστιανοδημοκρατών της Α. Merkel.
"H Γερμανία ζητά από την Ελλάδα πρόσθετες εγγυήσεις, όπως δημόσια περιουσία, προκειμένου η χώρα να λάβει την 6η δόση", επισημαίνεται χαρακτηριστικά στο εν λόγω δημοσίευμα.

Αλιεύθηκε από το koutipandoras
(κλικ στην εικόνα για μεγαλύτερη ανάλυση)

Όχι δεν πουλάμε
Στίχοι: Θωμάς Μπακαλάκος
Μουσική: Θωμάς Μπακαλάκος

Πάει καλά φέτος η χρονιά,
πάει καλά,
προκόψαν όλα τα σπαρτά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Τα παιδιά κάνουνε χαρά
τα παιδιά, βλέπουνε μπόλικη σοδειά.

Θα ‘ρθουν πάλι τσούρμο οι μεσάζοντες
θα κερδοσκοπήσουν οι μεσάζοντες
και εμείς τα ίδια θα ‘μαστε άλλη μια φορά,
μας παίρνουν τη σοδειά φτηνά.

Όχι δεν πουλάμε.

Διαξιφισμοί...

2011-11-10T23:02:00.000+02:00

Ενας υψηλού κύρους τεχνοκράτης
Από το ΕΘΝΟΣ

Ο νέος, εντολοδόχος, πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα, με οικογενειακή καταγωγή από τη Δεσφίνα Φωκίδας. Απεφοίτησε από το Κολλέγιο Αθηνών και σπούδασε στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), από το οποίο έλαβε διδακτορικό δίπλωμα στα Οικονομικά.

«Ο τεχνοκράτης δεν έχει συνείδηση, δεν έχει τοποθέτηση μέσα στην κοινωνική δομή. Είναι πληρωμένο χέρι. Είναι όπως πληρώνεις κάποιον για να κάνει μια δολοφονία, πληρώνεις τον τεχνοκράτη να σου βγάλει τη δουλειά. Λοιπόν ‘τεχνοκράτης’ δεν είναι ουδέτερη λέξη.»
(A. Παπανδρέου, Ομιλία σε αντιπροσώπους Κλαδ. Οργανώσεων ΠΑΣΟΚ, 10-7-75 )
Από το vathiprasino

Πόσοι;

2011-11-10T22:42:00.000+02:00

Κυνοβουλευτική δικτατορία.

Στις κοινοβουλευτικές δημοκρατίες (ή κυνοβουλευτικές φαυλοκρατίες) η λαϊκή εντολή προς μια κυβερνητική πλειοψηφία (που στην περίπτωσή μας είναι, απλώς, μια μειοψηφία) δεν αποτέλεί μια "λευκή επιταγή", που δίνεται, ανανεώνεται ή ακυρώνεται εφάπαξ κάθε τέσσερα χρόνια. Η λαϊκή εντολή έχει περιεχόμενο και όριο, που έχει να κάνει κυρίως με τις προεκλογικές εξαγγελίες, τις ούτως ειπείν "προγραμματικές δεσμεύσεις", κάθε πολιτικού κόμματος, που κατεβαίνει στις εκλογές ζητώντας την ψήφο (ήγουν την λαϊκή-δημοκρατική νομιμοποίηση) του εκλογικού σώματος.
Αναρωτιέμαι, πόσοι απ' όσους ψήφισαν το ΠΑΣΟΚ το εξουσιοδότησαν με την ψήφο τους να συνάψει διακρατικές δανειακές συμβάσεις, μέσω των οποίων απεμπολείται "οριστικά, αμετάκλητα και άνευ όρων" τόσο η πολιτική κυριαρχία, όσο κι η εθνική ανεξαρτησία των Ελλήνων στον τόπο μας; Πόσοι, απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, το εξουσιοδότησαν να προβεί σε δραματικές μειώσεις μισθών και συντάξεων, πόσοι το εξουσιοδότησαν να προχωρήσει σε μαζικές απολύσεις απ' τον δημόσιο τομέα, πόσοι το εξουσιοδότησαν να επιβάλλει διπλοτριπλοχαράτσια στη φορολογία, πόσοι το εξουσιοδότησαν να καταστρατηγήσει κάθε έννοια εργατικού και κοινωνικού κεκτημένου και δικαιώματος, πόσοι το εξουσιοδότησαν να απεμπολήσει την ασυλία του ελληνικού κράτους έναντι των πιστωτών του και να παραδώσει τη χώρα λεία σε τρόικες και ΔΝΤ;
Απ' όσους ψήφισαν ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ, πόσοι εξουσιοδότησαν τους βουλευτές - αντιπροσώπους τους να παραδώσουν την διακυβέρνηση της χώρας στον Παπαδήμο και την παρέα του;
Για να μην επεκταθώ, αυτό που ζήσαμε ετούτες τις μέρες είναι μια ξεκάθαρη συνταγματική εκτροπή, μια κυνοβουλευτική χούντα.
Κατά την ακροτελεύτια διάταξη του συντάγματος της Ελλάδας, που αποτελεί τον υπέρτατο κανονιστικό Νόμο της πατρίδας μας:

"H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία"

Τώρα αρχίζουν όλα.

Εσύ να μου πεις, πονηρέ πολιτευτή!

2011-11-09T22:41:00.000+02:00

Προδίδετε πάλι την Ποίηση, θα μου πεις,
την ιερότερη εκδήλωση του Ανθρώπου
τη χρησιμοποιείτε πάλι ως μέσον, υποζύγιον
των σκοτεινών επιδιώξεών σας
Εν πλήρει γνώσει της ζημιάς που προκαλείται
Με το παράδειγμά σας στους νεωτέρους.
Το τι δεν πρόδωσες εσύ να μου πεις
Εσύ κι οι όμοιοί σου, χρόνια και χρόνια,
Ένα προς ένα τα υπάρχοντά σας ξεπουλώντας
Στις διεθνείς αγορές και τα λαϊκά παζάρια
Και μείνατε χωρίς μάτια για να βλέπετε, χωρίς αφτιά
Ν’ ακούτε, με σφραγισμένα στόματα, και δε μιλάτε.
Για ποια ανθρώπινα ιερά μας εγκαλείτε;
Ξέρω : κηρύγματα και ρητορείες πάλι, θα πεις.
Ε ναι λοιπόν! Κηρύγματα και ρητορείες.
Σαν πρόκες πρέπει να καρφώνονται οι λέξεις
Να μην τις παίρνει ο άνεμος.

Μ. Αναγνωστάκης, "Ποιητική".

NON PAPER ή του (αγγλoδικαίου) κώλου τα εννιάμερα...

2011-11-08T10:46:00.005+02:00

Η φωτό αλιεύθηκε από το thenetwar

Το πλήρες κείμενο οδηγιών που έχει σταλεί σε ολα τα στελέχη της Ν.Δ.

NON PAPER
ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗ ΜΕΤΑΒΑΤΙΚΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ

- Την περασμένη Δευτέρα, μέσα σε λιγότερο από μια εβδομάδα, ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Α. Σαμαράς είπε ότι θα ματαιώσει το ολέθριο δημοψήφισμα που έφερνε την Ελλάδα στο κατώφλι εξόδου από το ευρώ, ζήτησε να φύγει ο κ. Παπανδρέου και ζήτησε μεταβατική κυβέρνηση για εκλογές το ταχύτερο.
Μέσα σε έξι μέρες πέτυχε τρία στα τρία. Κάτι τέτοιο δεν έχει ξαναγίνει από κόμμα της Αντιπολίτευσης.
Τώρα, με ενισχυμένη τη θέση του στο εξωτερικό θα αγωνιστεί παντού για να μπορέσει η Ελλάδα να βγει από την ασφυξία και να μπει στο δρόμο της Ανάκαμψης.
Mέχρι πριν δέκα μέρες η χώρα πήγαινε άσχημα, αλλά δεν είχε φτάσει στο γκρεμό κι είχε εξασφαλίσει την 6η δόση και τη νέα δανειοδότηση. Ξαφνικά ο κ. Παπανδρέου την έφτασε στο χείλος του γκρεμού με την απίστευτη πρότασή του για δημοψήφισμα.
Το βασικό ήταν να σωθεί η χώρα εκείνη τη στιγμή. Και να αλλάξει η πορεία αμέσως.
Κάναμε και τα δύο. Σώσαμε τη χώρα και βάλαμε πορεία για εκλογές.
Μέσα σε έξι μέρες δεν μπορείς να αλλάξεις τα πάντα. Αλλά άλλαξε πια η πορεία, η κατεύθυνση των εξελίξεων. Έχουμε κυβέρνηση χωρίς τον Γ. Παπανδρέου και εκλογές σε 100 μέρες. Αποκαθίσταται κλίμα εμπιστοσύνης στο εξωτερικό. Κι άμεση προσδοκία να μιλήσει ο λαός μέσα στη χώρα.
Αποφύγαμε τα χειρότερα. Βάλαμε τα πράγματα σε άλλο δρόμο. Αλλά έχουμε ακόμα πολύ δρόμο...

- Δεν στηρίζουμε καμία συγκυβέρνηση. Στηρίζουμε τη μετάβαση από το μνημόνιο σε μια νέα εποχή και μια νέα πολιτική.

- Δεν είμαστε η συνέχεια του μνημονίου. Τις συνέπειές του διαχειριζόμαστε, για να απεμπλακούμε κάποτε από την εξάρτηση των μνημονίων.

- Ερώτηση θα ψηφίσετε τον Προϋπολογισμό και το νέο μνημόνιο;
Αν δεν περάσει ο Προϋπολογισμός (νέα μέτρα δεν θα υπάρξουν), πώς θα γίνουν συντομότερα οι εκλογές για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα;
Δεν πρέπει να ξεμπλοκάρουμε τη νέα δανειακή σύμβαση και την 6 δόση, ώστε να γίνει το «κούρεμα» του χρέους, να γίνουν εκλογές και να μπορέσουμε στη συνέχεια να τα αλλάξουμε όλα;
Προτεραιότητά μας, πάντως, ήταν και παραμένει: η Ανάκαμψη και η Ανάπτυξη.
Το λέμε αυτό παντού: μέσα στην Ελλάδα και έξω από την Ελλάδα.

- Σε αυτή τη μεταβατική περίοδο των 100 ημερών στηρίζουμε τα ψηφισμένα για να μπορέσουμε να τα αλλάξουμε αργότερα, και δεν αποδεχόμαστε νέα μέτρα.
Νέα μέτρα είναι η «κόκκινη γραμμή» μας.

- Στηρίζουμε τη μεταβατική κυβέρνηση των 100 ημερών, για να μπορέσουμε μετά να αλλάξουμε όσα πρέπει να αλλάξουν και με τα οποία εξ αρχής διαφωνήσαμε.

- Ερώτηση: Γιατί τώρα «σώσατε» την Ελλάδα και δεν τη «σώσατε» πέρσι με το μνημόνιο, όταν άλλοι το ψήφισαν κι εσείς όχι; Που διαφέρετε από το ΠΑΣΟΚ που κι αυτό για «σωτηρία της χώρας μιλάει»;
Το ΠΑΣΟΚ έφερε τη χώρα στο «παρά ένα» της εξόδου από το ευρώ.
Και μάλιστα την ίδια ώρα που άλλες χώρες-μέλη βουλιάζουν κι αυτές.
Κι αφότου επέβαλε μια πολιτική που επιδείνωσε τα προβλήματα της χώρας.
- Εμείς διαφωνήσαμε με αυτή την πολιτική και θα την αλλάξουμε.
- Επισπεύσαμε τις εκλογές, για να μπορέσουμε να διαπραγματευθούμε αλλαγές πολιτικής νωρίτερα.
- Και απομακρύναμε τον Πρωθυπουργό που προκάλεσε τεράστια προβλήματα.
Δεν «συγκυβερνούμε» με το ΠΑΣΟΚ. Ανοίγουμε το δρόμο για να φύγει ομαλά από την κυβέρνηση. Δεν συμφωνούμε με την πολιτική του. Ανοίγουμε το δρόμο για να μπορέσουμε ομαλά να την αλλάξουμε.

- Τη στιγμή αυτή έπρεπε να στείλουμε μήνυμα εμπιστοσύνης προς τα έξω και μήνυμα σταθερότητας προς τα μέσα. Το ΠΑΣΟΚ με την πολιτική του έστειλε μήνυμα αναξιοπιστίας προς τα έξω και αποσταθεροποίησης εσωτερικά.

Αλιεύθηκε από την iefimerida

Στην πραγματικότητα, το "ουσιαστικό", που παίζει με την διαβόητη σύμβαση της 26-27/10, είναι η μετατροπή του δικαίου που διέπει τα ελληνικά ομόλογα -γενικότερα την δανειακή σύμβαση- από το ελληνικό στο αγγλικό δίκαιο. Ήγουν, η ελληνική κυβέρνηση, η όποια ελληνική κυβέρνηση, και κυρίως τα ελληνικά δικαστήρια, δεν θα έχουν εφεξής τη δυνατότητα να κηρύξουν πτώχευση του ελληνικού κράτους κι αποπληρωμή των ελληνικών ομολόγων σε ελληνικό νόμισμα (δραχμές). Το χρέος παραμένει σε κάθε περίπτωση σε ευρώ κι ισχύουν εμπράγματες εγγυήσεις, σύμφωνα με το αγγλικό δίκαιο, δηλαδή το ελληνικό κράτος χάνει οριστικά την ασυλία του έναντι των πιστωτών του και μάλιστα υπό καθεστώς ετεροδικίας!
Με αφορμή το "πρώτο Μνημόνιο", ο καθ. Επαμεινώνδας Μαριάς είχε αναφερθεί, ήδη από 28/6/2010, στην "λεόντειο" δανειακή σύμβαση Ελλάδας-Ευρωζώνης-ΔΝΤ.

Η λεόντειος δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης
Αλιεύθηκε από το περ. ΕΠΙΚΑΙΡΑ via soc.uoc.gr

Όπως είχαμε την ευκαιρία να επισημάνουμε η δανειακή σύμβαση Ελλάδας – κρατών Ευρωζώνης ύψους 80 δις ευρώ που φέρεται για κύρωση στη Βουλή συνιστά λεόντειο σύμβαση με σημαντικές πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Υπογράφτηκε από τη χώρα μας και τις χώρες-μέλη της Ευρωζώνης πλην της Γερμανίας. Αντί για τη Γερμανία, τη σύμβαση υπέγραψε η τράπεζα KfW.

Εφαρμοστέο το αγγλικό δίκαιο

Η δανειακή σύμβαση επιβάλλει ως εφαρμοστέο δίκαιο το αγγλικό δίκαιο για δύο λόγους:

1. Διότι το αγγλικό δίκαιο είναι ιδιαίτερα σκληρό έναντι του οφειλέτη και υπερασπίζεται κυρίως τα δικαιώματα του δανειστή. Αντίθετα, στο ελληνικό αστικό δίκαιο ισχύει και «η αρχή της εύνοιας προς τον οφειλέτη», γεγονός που καθιστά τη θέση του οφειλέτη ευνοϊκότερη.

2. Διότι το αγγλικό δίκαιο προσφέρει λιγότερη προστασία σε σχέση με το ελληνικό δίκαιο αναφορικά με το ζήτημα της κρατικής ασυλίας δικαιοδοσίας και της κρατικής ασυλίας εκτέλεσης που θα αναλύσουμε παρακάτω.

Εκχώρηση χρέους

Οι δανειστές μπορούν να εκχωρήσουν ή να μεταβιβάσουν με κάθε άλλο τρόπο οποιαδήποτε από τα δικαιώματά τους υπό την προϋπόθεση προηγούμενης γραπτής συναίνεσης όλων των δανειστών. Ο δανειολήπτης (δηλαδή η Ελλάδα) δεν μπορεί να αντιτάξει αντιρρήσεις στο ζήτημα αυτό. Επίσης, κατ’ εξαίρεση ένας δανειστής έχει δικαίωμα μονομερώς να εκχωρήσει ή και να μεταβιβάσει είτε μέρος των δικαιωμάτων του στο πλαίσιο ανακατανομής των συμμετοχών των δανειστών είτε οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του στο κράτος-μέλος που είναι ο εγγυητής του.

Από τα παραπάνω προκύπτει ότι υπό όρους είναι δυνατό να εκχωρηθεί ή να «πουληθεί» το ελληνικό χρέος στην Τουρκία ή σε άλλες ενδιαφερόμενες χώρες.

Τιτλοποίηση δανείου

Δεδομένου ότι στους δανειστές συμπεριλαμβάνεται και η γερμανική τράπεζα KfW που θα δανειοδοτήσει την Ελλάδα με 22,3 δις ευρώ, το ελληνικό χρέος είναι δυνατό να τιτλοποιηθεί σύμφωνα με τις ισχύουσες διατάξεις του δικαίου της ΕΕ και να αποτελέσει αντικείμενο διεθνών συναλλαγών καταλήγοντας στα χέρια κερδοσκόπων ή τρίτων χωρών.

Καταγγελία συμβάσεως

Σύμφωνα με το άρθρο 8, οι δανειστές μας μπορούν για συγκεκριμένους λόγους να καταγγείλουν τη δανειακή σύμβαση και να απαιτήσουν το ανεξόφλητο κεφάλαιο των δανείων ως άμεσα απαιτητό και πληρωτέο μαζί με τους δεδουλευμένους τόκους.

Λόγοι καταγγελίας είναι:

1. Αδυναμία εκ μέρους της Ελλάδας καταβολής οποιουδήποτε ποσού σε κάποιον από τους ως άνω δανειστές.

2. Αδυναμία τήρησης εκ μέρους της χώρας μας των υποχρεώσεων που απορρέουν από το Μνημόνιο Συνεννόησης. Δηλαδή σε περίπτωση μη εφαρμογής των διαφόρων αντιασφαλιστικών και αντιεργασιακών νόμων.

3. Οποιεσδήποτε παράνομες ή παραπλανητικές ενέργειες των ελληνικών Αρχών.

4. Μη εμπρόθεσμη εξόφληση εκ μέρους της Ελλάδας των οφειλών της προς το ΔΝΤ!!!

Δικαίωμα καταγγελίας ακόμη και αν η σύμβαση κριθεί παράνομη και άκυρη από το Δικαστήριο της ΕΕ!!!

Οι δανειστές μας, φοβούμενοι πιθανή ακύρωση της σύμβασης δικαστικά από το Δικαστήριο της ΕΕ λόγω προφανούς αντιθέσεώς της προς το δίκαιο της ΕΕ, θεωρούν την περίπτωση αυτή ως λόγο καταγγελίας της σύμβασης εκ μέρους τους. Έτσι το άρθρο 8 (1) (ε) της σύμβασης επιτρέπει την καταγγελία της σύμβασης σε περίπτωση που «οι υποχρεώσεις του Δανειολήπτη στο πλαίσιο της παρούσας Σύμβασης κρίνονται από οποιοδήποτε καθ’ ύλην αρμόδιο δικαστήριο ως μη δεσμευτικές ή εκτελεστές έναντι του Δανειολήπτη ή κρίνονται παράνομες από καθ’ ύλην δικαστήριο»!!!

Η αναστολή πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας αποτελεί λόγο καταγγελίας

Η κήρυξη αναστολής πληρωμών από την Ελλάδα θεωρείται επίσης λόγος καταγγελίας. Σύμφωνα με το άρθρο 8 παρ. 1 (ε) της σύμβασης οι δανειστές δικαιούνται να καταγγείλουν τη σύμβαση σε περίπτωση που «Σχετικό Χρέος του Δανειολήπτη του οποίου το συνολικό ποσό κεφαλαίου υπερβαίνει τα 250 εκατ. ευρώ είναι υποκείμενο σε δήλωση αθέτησης υποχρεώσεων όπως ορίζεται σε κάθε όργανο διοίκησης ή τεκμηρίωσης του συγκεκριμένου χρέους και ως αποτέλεσμα μιας τέτοιας δήλωσης προκύπτει επίσπευση του εν λόγω χρέους ή μια εν τοις πράγμασι αναστολή πληρωμών».

Έτσι και με τη βούλα των ελληνικών Αρχών διαμηνύεται ότι υπάρχει περίπτωση κήρυξης στάσης πληρωμών εκ μέρους της Ελλάδας!!!

Από όλα τα παραπάνω προκύπτει επίσης ότι υφίσταται λόγος καταγγελίας της σύμβασης όχι μόνο για λόγους αναγόμενους στην ίδια τη σύμβαση, αλλά και αν δεν εξοφλεί η Ελλάδα τρίτους δανειστές και κυρίως το ΔΝΤ ή τους κατέχοντες ελληνικά ομόλογα Έλληνες ή ξένους!!!

Παραίτηση από δικαίωμα ασυλίας λόγω εθνικής κυριαρχίας

Σύμφωνα με το άρθρο 14.5 «ο Δανειολήπτης αμετάκλητα και άνευ όρων παραιτείται από κάθε ασυλία που έχει ή πρόκειται να αποκτήσει, όσον αφορά τον ίδιο ή τα περιουσιακά του στοιχεία από νομικές διαδικασίες σε σχέση με την παρούσα Σύμβαση, περιλαμβανομένων, χωρίς περιορισμούς, της ασυλίας όσον αφορά την άσκηση αγωγής, δικαστική απόφαση ή άλλη διαταγή, κατάσχεση, αναστολή εκτέλεσης δικαστικής απόφασης ή προσωρινή διαταγή και όσον αφορά την εκτέλεση και επιβολή κατά των περιουσιακών στοιχείων του στο βαθμό που δεν το απαγορεύει αναγκαστικός νόμος».

Μάλιστα, σύμφωνα με το σημείο 10 του υποδείγματος της νομικής γνωμοδότησης «ούτε ο δανειολήπτης ούτε τα περιουσιακά του στοιχεία έχουν ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας ή διαφορετικά λόγω της δικαιοδοσίας, κατάσχεσης –συντηρητικής ή αναγκαστικής– ή αναγκαστικής εκτέλεσης σε σχέση με οποιαδήποτε ενέργεια ή διαδικασία σχετικά με τη Σύμβαση».

Θα πρέπει στο σημείο αυτό να επισημανθεί ότι η ασυλία λόγω εθνικής κυριαρχίας, ή για να χρησιμοποιήσουμε το σχετικό κείμενο της σύμβασης στην επίσημη αγγλική γλώσσα το οποίο αναφέρεται σε «immunity on grounds of sovereignty/immunity from jurisdiction», έχει δύο διαστάσεις.

Εκλαμβάνεται ως ασυλία δικαιοδοσίας και ως ασυλία εκτελέσεως.

Όπως επισήμανε ο καθηγητής Κώστας Μπέης, σε παλαιότερες εποχές ίσχυε η απόλυτη ασυλία των κρατών η οποία όμως στην πορεία περιορίστηκε στην ευθύνη του κράτους από τις λεγόμενες κυριαρχικές πράξεις του.

Δικαιοδοτική ασυλία

Ασυλία δικαιοδοσίας (δικαιοδοτική ασυλία) σημαίνει ότι ενόψει του διεθνούς εθίμου που έχει δημιουργηθεί και για την προστασία της αρχής της κυριαρχικής ισότητας των κρατών κανένα κράτος δεν μπορεί να εναχθεί παρά μόνο ενώπιον των δικών του δικαστηρίων, εξαιρουμένων ορισμένων περιπτώσεων.

Σύμφωνα με το άρθρο 14 της σύμβασης, οποιαδήποτε διαφορά σε σχέση με τη νομιμότητα, την ισχύ, την ερμηνεία ή την εκτέλεση της σύμβασης υποβάλλεται στην αποκλειστική δικαιοδοσία του Δικαστηρίου της ΕΕ, οι αποφάσεις του οποίου είναι πλήρως δεσμευτικές και εκτελεστές από τα συμβαλλόμενα μέρη.

Δεδομένου όμως ότι σύμφωνα με το άρθρο 273 Συνθήκης για τη Λειτουργία της ΕΕ, το Δικαστήριο της ΕΕ κρίνει στην προκειμένη περίπτωση μόνο διαφορές μεταξύ κρατών-μελών της ΕΕ, η ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία έγινε προκειμένου να μπορεί να εναχθεί η Ελλάδα ενώπιον δικαστηρίων άλλου κράτους-μέλους από τη δανείστρια γερμανική τράπεζα KfW. Ταυτόχρονα όμως σε περίπτωση εκχώρησης του χρέους σε τρίτους ή σε περίπτωση τιτλοποίησής του και μεταβίβασής του σε τρίτους, τότε η άρση της δικαιοδοτικής ασυλίας της Ελλάδας σημαίνει ότι η χώρα μπορεί να ενάγεται πλέον νομίμως ενώπιον κάθε αλλοδαπού δικαστηρίου!!!

Ασυλία εκτελέσεως

Ασυλία εκτελέσεως σημαίνει απαγόρευση αναγκαστικής εκτέλεσης (κατάσχεση, πλειστηριασμό κ.λπ.) κατά της δημόσιας περιουσίας ενός κράτους, δηλαδή εκείνων των περιουσιακών στοιχείων τα οποία εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς. Ήδη με βάση το δημόσιο διεθνές δίκαιο αλλά και το ελληνικό δίκαιο επιτρέπεται η αναγκαστική εκτέλεση για χρηματικές απαιτήσεις κατά της ιδιωτικής περιουσίας του Ελληνικού Δημοσίου. Πρέπει όμως να επισημανθεί ότι στην περίπτωση αυτή επιτρέπεται η αναγκαστική κατάσχεση μόνο όσων περιουσιακών στοιχείων του κράτους επιτρέπεται αντίστοιχα και η μεταβίβαση κατά τους κανόνες του ουσιαστικού δικαίου.

Έτσι δεν επιτρέπεται, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο, η κατάσχεση πραγμάτων εκτός συναλλαγής στα οποία περιλαμβάνονται κοινά σε όλους πράγματα (π.χ. θάλασσα), κοινόχρηστα πράγματα (π.χ. νερά με αέναη ροή, πλατείες, λιμάνια, μεγάλες λίμνες) και πράγματα που εξυπηρετούν δημόσιους σκοπούς, όπως νοσοκομεία κ.λπ.

Σύμφωνα με το εθιμικό δημόσιο διεθνές δίκαιο, στις περιπτώσεις που υπάρχει δικαιοδοτική ασυλία η οποία εμποδίζει τα εθνικά δικαστήρια να δικάσουν αγωγή εναντίον αλλοδαπού δημοσίου, υπάρχει αντιστοίχως και ασυλία αναγκαστικής εκτελέσεως. Ταυτόχρονα όμως «η παραίτηση του ξένου κράτους από τη δικαιοδοτική ασυλία του δεν αρκεί για να μην ισχύει αντιστοίχως η ασυλία (του) αναγκαστικής εκτέλεσης, για την άρση της οποίας απαιτείται αυτοτελής παραίτησή του».

Για το λόγο αυτό οι δανειστές μας επέβαλλαν να παραιτηθούμε τόσο από τη δικαιοδοτική ασυλία όσο και από την ασυλία εκτελέσεως.

Το γεγονός όμως ότι στη δανειακή σύμβαση εφαρμόζεται το αγγλικό δίκαιο σε συνδυασμό με την ελληνική παραίτηση από τη δικαιοδοτική ασυλία και την ασυλία εκτελέσεως μπορεί να οδηγήσει, όπως επισήμανε ο συνάδελφος Κώστας Χρυσόγος7, ακόμη και το κτίριο της ελληνικής Βουλής ή και υπό παραγγελία πολεμικά αεροπλάνα να μπορούν να κατασχεθούν από τρίτους δανειστές μας που θα αντλούν δικαιώματα από την παραπάνω δανειακή σύμβαση ή μπορεί να εμφανιστούν ως υπερθεματιστές στους σχετικούς πλειστηριασμούς.

Σ' όλη αυτή τη μετακαπιταλιστική μανέστρα, προσθέστε ολίγον από τον τρόμο με τον οποίον αντιμετωπίζουν τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια το ενδεχόμενο μιας ιταλικής..."ελλαδοποίησης", συν μια πίκα από το διαφαινόμενο ντόμινο στις αντιδράσεις Πορτογαλίας κι Ισπανίας.
Και στο βάθος, ν' ακούγονται οι πένθιμες καμπάνες της γαλλικής υποβάθμισης, οι Αμερικανοί που χάνουν δισεκατομμύρια με τα σκαμπανεβάσματα του ευρώ -κι αλίμονό τους, αν τυχόν καταρρεύσει η ευρωζώνη- κι ο Κινέζος που...πήρε τα λεφτά του και τρέχει!
Δεν ξέρω αν οι ΓΑΠ και Σαμαράς το πράττουν συνειδητά -το πιθανότερο είναι πως το πράττουν εντελώς ασυνείδητα- πάντως κάθε ημέρα που περνάει, χωρίς η Ελλάδα να επικυρώνει την "λεόντειο σύμβαση", που θα την καταστήσει τελεσίδικα προτεκτοράτο, οδηγούν την Ευρώπη σε μια, αρχαιοελληνικού τύπου, "κορύφωση" του δράματος. Ενδεχομένως και σε μια κάθαρση.
Όπως και νά 'χει, είναι κάτι περισσότερο από βέβαιο ότι την Ελλάδα, κι εμάς φυσικά, δεν την συμφέρει σε καμιά περίπτωση η επικύρωση της απεχθούς σύμβασης της 26-27/10. Άλλωστε, αν ήταν τόσο "συμφέρουσα" για εμάς η σύμβαση αυτή -που στην πραγματικότητα "κουρεύει" μόλις ένα 15% του δημόσιου χρέους της Ελλάδας και μάλιστα κυρίως εις βάρος των ελληνικών τραπεζών και των ελληνικών ασφαλιστικών ταμείων- δεν θα λύσσαγε, κυριολεκτικά, ο γαλλογερμανικός "άξονας", και τα ιερατεία των Βρυξελλών, των ΗΠΑ και του ΔΝΤ, για να επικυρωθεί άμεσα και μάλιστα με τις υπογραφές όλων των ελληνικών κοινοβουλευτικών κομμάτων! Δεν πιστεύω να το φάγατε, πως έχουν καμιά καούρα τα λυκόρνια για να μας...σώσουν.
Η διαβόητη συμφωνία της 26-27/10 θα μπορούσε κάλλιστα να μεταφραστεί ως εξής:
Η Ελλάδα "μετρήθηκε, ζυγίστηκε και κοστολογήθηκε" έναντι 8 δις ευρώ και μάλιστα...δανεικών!
Ή έτσι θέλουν κάποιοι να νομίζουν.
Κατακλείδα:

Αυτό που πρέπει άμεσα να πράξει η Ελλάδα, μέσω του πολιτικού της οργανισμού, είναι να πάει στην κάλπη. Πριν επικυρωθεί οποιαδήποτε "λεόντειος" συμφωνία, πριν καταστεί, οριστικά και αμετάκλητα, η Ελλάδα προτεκτοράτο. Αντί να δώσουμε "χρόνο" στην Γερμανία και στη Γαλλία, το καλύτερο που έχουμε να κάνουμε είναι να δώσουμε χρόνο στους εαυτούς μας.
Σημειώστε ότι, κατά τη γνώμη πολλών αναλυτών, η Ιταλία δεν θ' αντέξει στην πίεση των "αγορών". Κι αν, κατά Σόιμπλε, μιλώντας με οικονομικούς όρους "η Ιταλία δεν είναι ίδια περίπτωση μ' εκείνη της Ελλάδας", μιλώντας με πολιτικούς όρους η Ιταλία είναι απείρως πιο δύσκολο "κέρατο" απ' το ελληνικό. Αν πέσει και η Ιταλία στο "καθοδικό σπιράλ του θανάτου" των "αγορών" και της τρόικας, είναι σίγουρο πως δεν θα κάνουν οι Ιταλοί τα χατηράκια των Σαρκοζί και Μέρκελ. Κι αν κάνει το "μπαμ" η Ιταλία, πάει καλιά της η ευρωζώνη, πράγμα που για μας θα είναι πραγματικό ευτύχημα. Όσο για το "τρομακτικό ενδεχόμενο" να επιστρέψει η Ελλάδα σε εθνικό νόμισμα (δραχμή), μην τρώτε μερικοί αμάσητη την προπαγάνδα όσων έχουν να χάσουν σεντούκια με λιρίτσες από μια τέτοια εξέλιξη (και φυσικά των αργυρώνητων γραφίδων και παπαγάλων τους). Ακόμα κι ο ίδιος ο ΓΑΠ σκέφτηκε σοβαρά ένα τέτοιο ενδεχόμενο. Βεβαίως, η επιστροφή σε εθνικό νόμισμα απαιτεί σοβαρή προετοιμασία και στρατηγικό σχεδιασμό, ένας σχεδιασμός που πράγματι θα απαιτούσε ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση, ωστόσο θα έλυνε οριστικά τον γόρδιο δεσμό του ελληνικού (και όχι μόνον) "προβλήματος" και θα οδηγούσε ταχύτατα την Ελλάδα σε τροχιά ανάκαμψης κι ανάπτυξης. Σε περίπτωση, μάλιστα, που αυτό συνέβαινε "αναγκαστικά", λόγω διάλυσης της ευρωζώνης, θα σήμαινε αυτόματη μετατροπή του ελληνικού δημόσιου χρέους σε δραχμές! Ίσως, μάλιστα, αυτή είναι ακριβώς η...πρεμούρα του γαλλογερμανικού "άξονα", να θέσουν αρχικά την Ελλάδα, και στη συνέχεια όλες τις υπερχρεωμένες χώρες του ευρωπαϊκού Νότου, υπό τον ζυγό "λεόντειων" συμβάσεων, οι οποίες θα "σιγουρέψουν" τα χρέη των χωρών αυτών.
"Ποιος ωφελείται;"
Αυτό είναι, εν τέλει, το ερώτημα το οποίο πρέπει νά 'χουμε κάθε φορά κατά νου, όταν ξένοι και ντόπιοι "σωτήρες" γυρεύουν να μας..."σώσουν", επινοώντας νέες φάμπρικες απάτης.

Εξόριστε ποιητή...

2011-11-06T15:29:00.000+02:00

"Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ."
Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

Καταλλαγή;

2011-11-03T23:27:00.001+02:00

"ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΥΣ"
Μπ. Μπρεχτ

Όταν αυτοί που αγωνίζονται ενάντια στο Άδικο
Δείχνουν τα πληγωμένα τους πρόσωπα
Είναι η ανυπομονησία εκείνων που ήταν ασφαλείς,
Μεγάλη.

Γιατί παραπονιέστε, ρωτάνε
Παλέψατε το Άδικο! Τώρα
Αυτό σας νίκησε: σωπάστε λοιπόν!

Όποιος αγωνίζεται, λένε, πρέπει να ξέρει να χάνει
Όποιος ψάχνει τον καυγά, μπαίνει σε κίνδυνο
Όποιος συμπεριφέρεται βίαια
Δεν μπορεί να κατηγορεί τη βία.

Αχ, φίλοι, που είστε ασφαλείς
Γιατί τόσο εχθρικοί; Εμείς είμαστε,
Οι εχθροί σας, που είμαστε οι εχθροί του Άδικου;
Αν οι αγωνιστές ενάντια στο Άδικο νικηθούν
Το Άδικο πράγματι δεν έχει δίκαιο!!

Οι ήττες μας δεν αποδεικνύουν
Τίποτα παραπάνω από το ότι
Είμαστε λίγοι
Αυτοί που παλεύουν ενάντια στο Κακό
Και από τους θεατές περιμένουμε
Τουλάχιστον να ντρέπονται.

Μια εικόνα, χίλιες λέξεις...

2011-11-02T23:37:00.000+02:00

Οκτώ λύκοι κι ένα πρόβατο, συζητούν τι θα φάνε για βραδινό...

(Η φωτό από το ΒΗΜΑ)

WANNA PLAY?

2011-11-02T12:50:00.004+02:00

Ο πλανήτης όλος προσπαθεί να αποκωδικοποιήσει το "all in" του ΓΑΠ. Εκ πρώτης όψεως, φαίνεται σαν μια εντελώς αψυχολόγητη, αν όχι παρανοϊκή, αντίδραση ενός πανικόβλητου ανθρώπου. Μεμιάς, ακυρώνει την πιο βασική, στρατηγική επιλογή της πολιτικής του. Επίσης, φαίνεται να διαρρηγνύει το "ευρωπαϊκό" προφίλ του και να επιστρέφει σε ρόλους εθνικής παριχαράκωσης. Την ίδια στιγμή, έρχεται αντιμέτωπος με το σύνολο σχεδόν του πολιτικού κόσμου (σε άλλη δημοσίευση θα αναφερθούμε στα πρωτοφανή καραγκιοζιλίκα της ΝΔ σε σχέση με το δημοψήφισμα) κι ιδιαίτερα με την ΚΟ του ΠΑΣΟΚ. Σε μια "κερδισμένη παρτίδα", όπως ήθελε να μας την παρουσιάζει μετά την Σύνοδο, ο ΓΑΠ κάνει μια απίστευτη ρελάνς, ποντάροντας όλα τα λεφτά σε μια ολοφάνερη ανατροπή όλου του μέχρι τώρα πολιτικού του σχεδιασμού.
Γιατί;
Απ' τον Καναδά μέχρι την Κίνα, κι απ την Γερμανία μέχρι την Ν. Αφρική(!), ο κόσμος όλος αναρωτιέται το γιατί.
Αν και θα ήταν εύκολο να καταφύγει κάποιος στην προφανή απάντηση ("γιατί είναι ένας...νταλάρας και μισός"), θα πρέπει να υποθέσουμε ότι ο ΓΑΠ δεν ενήργησε ούτε κι αυτή τη φορά αυτοβούλως. Όπως και με την περίπτωση της υπαγωγής της χώρας στο ΔΝΤ, πριν από ενάμιση χρόνο, προφανώς ο ΓΑΠ εκτελεί κάποιο σχέδιο. Είναι δύσκολο κάποιος να φέρει αντίρρηση στο πολιτικά εύλογο του δημοψηφίσματος. Προφανώς, ο ελληνικός λαός θα έπρεπε να είχε ερωτηθεί πέρσι τον Μάιο, αλλά το γεγονός ότι δεν ερωτήθηκε τότε δεν μπορεί να αποτελεί αιτιολογία για να μην ερωτηθεί και τώρα, που, πέρα απ' την οικονομία, διακυβεύεται αυτή καθαυτή η αυτοτέλεια κι η εθνική ανεξαρτησία της Ελλάδας. Το δημοψήφισμα που προανήγγειλε ο ΓΑΠ είναι, από πολιτικής άποψης, απολύτως θεμιτό. Άλλωστε, ούτε οι Γάλλοι, ούτε οι Γερμανοί, πόσω μάλλον οι Αμερικανοί δεν αμφισβητούν την πολιτική ορθότητα του σχετικού δημοψηφίσματος. Βεβαίως, Γάλλοι, Γερμανοί, Βρυξέλλες, και σχεδόν ο κόσμος όλος, φαίνεται να έχουν ανέβει στα κεραμίδια για το "χάος" που προκαλεί στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα η προκήρυξη ενός δημοψηφίσματος στην Ελλάδα! Ακούγεται γελοίο, ότι είναι δυνατόν μια χώρα σαν και τη δική μας να "απειλεί" με διάλυση την παγκόσμια οικονομία, κι όμως φαίνεται να συμβαίνει. Παραπέρα, για πρώτη φορά εδώ και μια δεκαετία σχεδόν, η πολιτική ξαναμπαίνει στο τραπέζι. Το "all in" του ΓΑΠ, μοιάζει να λέει: "αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων", και φαίνεται να προκαλεί ανάλογο πανικό. Για πρώτη φορά, εδώ και δυο χρόνια, οι μεγάλοι "παίχτες" δείχνουν να είναι πανικόβλητοι μπροστά σ' ένα ενδεχόμενο που, μέχρι πριν από λίγες μέρες, έδειχνε "να μην τους απασχολεί και τόσο", αφού, υποτίθεται, είχαν λάβει όλα εκείνα τα αναγκαία μέτρα για να μην υπάρξουν παράπλευρες απώλειες σ' ένα ελληνικό κανόνι, ένα κανόνι που όλοι γνωρίζουν πως θα σκάσει κι όλοι σπεκουλάρουν στο πότε και πώς.
Τι έκανε ο ΓΑΠ; Σε μια απρόσμενη μεταστροφή πολιτικής κατά 180 μοίρες, έθεσε την καύτρα και το φιτίλι στα χέρια του ελληνικού λαού.
Πανικός στο "Αρκάδι"!

Οι, μέχρι χτες άτεγκτοι και μοχθηροί "εταίροι" μας, καθώς κι ο κόσμος όλος, κρατάει την ανάσα του. "Στον ελληνικό λαό αρέσουν οι ανατροπές", ψελλίζουν τώρα στα ευρωπαϊκά (και όχι μόνο) ανακτοβούλια, και σπεύδουν να καλέσουν τον Παπανδρέου στις Κάννες προφανώς για να τον νουθετήσουν. Τώρα, θέλουν να "κουβεντιάσουν" με τον Παπανδρέου, να "καταλάβουν", άσχετα αν στην πρόσφατη Σύνοδο περιόρισαν τον ρόλο του ΓΑΠ, και της Ελλάδας, σ' εκείνον του απλού θεατή και μάλιστα απ' τον εξώστη.
Τώρα...
Γιατί όμως; Τι ήταν αυτό που οδήγησε το μέχρι χτες πειθήνιο ενεργούμενο να κάνει μια τέτοια δραματική κι ανατρεπτική ρελάνς; Κι επιπρόσθετα, πού βασίζεται;
Οι απαντήσεις, για όποιον μπορεί να σκεφτεί στοιχειωδώς λογικά, είναι προφανείς. Πίσω απ' το "all in" του ΓΑΠ κρύβεται, προφανώς, κάποιος άλλος μεγάλος παίχτης. Κι αυτός ο παίχτης δεν είναι καθόλου, μα καθόλου ευχαριστημένος απ' την μετατροπή της ΕΕ σε 4ο Deutsches Reich.
Βέβαια, η ρελάνς αυτή κόστισε άμεσα στον "μεγάλο παίχτη" πίσω απ' την "ελληνική ρελάνς". Αρκεί να σκεφτεί κάποιος, πόσα κέρδισαν σε μια νύχτα μέσα οι Κινέζοι απ' την υποτίμηση του ευρώ και την ταυτόχρονη ανατίμηση του δολαρίου. Δε μιλάμε για πενταροδεκάρες, μιλάμε για δις δολάρια.
Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι τα φράγκα δεν μετράνε καθόλου σ' αυτήν την διαβολική παρτίδα. Εκείνο που μετράει είναι ο έλεγχος. Είναι γεωστρατηγικά απαράδεκτο να ελέγχει η Γερμανία απολύτως την Ευρώπη. Απλά απαράδεκτο. Κι αν η Ελλάδα είχε μεταβληθεί την τελευταία διετία στον "δούρειο ίππο" του γερμανικού νεο-ιμπεριαλισμού, κι αν οι Γάλλοι επέλεξαν, ακόμα μια φορά στην ιστορία τους, να αποδειχθούν πουρκουάδες, κι αν οι Βρετανοί δεν διαθέτουν πλέον ούτε την οικονομικοπολιτική ισχύ, αλλά ούτε και τις απαραίτητες συμμαχίες εντός ΕΕ, για να ισορροπήσουν το παιχνίδι, κάποιος άλλος "μεγάλος παίχτης" αποφάσισε να μετατρέψει τον γερμανικό "δούρειο ίππο" σε θρυαλλίδα που απειλεί να τινάξει στον αέρα το ίδιο το στρατόπεδο των "Αχαιών".
Ταυτόχρονα, έχω την εντύπωση, ότι η ρελάνς είναι προσωπικά για τον ΓΑΠ ένα παιχνίδι του στυλ:"μονά κερδίζω, ζυγά χάνεις"! Ό,τι κι αν γίνει, ο ίδιος βγαίνει "λάδι".
Μετά από μια καταστροφική διετία πολιτικής διακυβέρνησης-κωμωδίας, έφερε τελικά μια επονείδιστη συμφωνία "διάσωσης", που δεν διέσωζε τίποτε άλλο παρά μόνον το (γερμανικό) ευρώ και τους πολιτικούς σχεδιασμούς της Γερμανίας, μια συμφωνία που μετέτρεπε την Ελλάδα σε προτεκτοράτο. Πριν, ωστόσο, προλάβει να τελειώσει με τα λογύδρια περί "σωτηρίας" (τίνος;), άρχισαν να τού 'ρχονται οι σφαλιάρες απ' την Γερμανία: "είναι τόσο επαχθής η δανειακή σύμβαση", είπε ο αθεόφοβος ο Σόιμπλε, "που δεν θα την αποδεχόταν καμιά άλλη ευρωπαϊκή χώρα"! Και σαν να μην έφτανε αυτό, ο Κοέλιο ανακοίνωσε ότι δεν θα δεχτεί να οδηγηθεί η χώρα του στην καταστροφή και ζητά επαναδιαπραγμάτευση του Μνημονίου. Κανείς απ' τα ευρωπαϊκά ανακτοβούλια και τα κονκλάβια των Βρυξελλών δεν "καταχέριασε" τον Κοέλιο, ο Κοέλιο είναι "σοβαρός". Κι ο ΓΑΠ, αυτός που είχε πουλήσει την ψυχή του στ' όνομα της παγκόσμιας διακυβέρνησης, αυτός που είχε γίνει ένα με τα πατώματα για να υλοποιήσει τους σχεδιασμούς και τις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κι αμερικανικών ιερατείων, αυτός, ο "άνθρωπός τους", που κάποια στιγμή του είχαν τάξει ακόμα και την προεδρία του ΟΗΕ, είχε καταντήσει διεθνές ρεντίκουλο, δεν τον φώναζαν καν στις συνομιλίες, τον άφηναν να περιμένει στον προθάλαμο σαν το παλιοζάγαρο! Την ίδια ώρα, σ' όλη την Ελλάδα οι πολίτες επαναστατούσαν, καθιστώντας ουσιαστικά απόβλητη την πολιτική τάξη της Ελλάδας. Μετά τα επεισόδια στην παρέλαση της Θεσσαλονίκης, στο μυαλό του ΓΑΠ πρέπει να πέρασαν εικόνες απ' το τέλος του Καντάφι. Κανείς δεν ήταν ευχαριστημένος μαζί του: ο ελληνικός λαός τον μισούσε, οι Ευρωπαίοι τον απαξιώνουν και τον περιφρονούν σε κάθε ευκαιρία, τα ευρωπαϊκά κονκλάβια τον αγνοούν σαν να είναι ενοχλητικός ιθαγενής, οι φατρίες μέσα στο κόμμα του ετοιμάζουν την ανατροπή του. Δεν του απέμεινε παρά μόνον ένας σύμμαχος, τώρα πια παιζόταν το ίδιο του το τομάρι. Αν ο ελληνικός λαός πει "ναι" στην δανειακή σύμβαση (πράγμα σχεδόν απίθανο), κανείς δεν θα μπορεί να τον σύρει αργότερα σε ειδικά δικαστήρια: δεν αποφάσισε εκείνος, αλλά ο ελληνικός λαός. Αν πάλι ο ελληνικός λαός πει "όχι" -για την ακρίβεια δεν χρειάζεται να πει τίποτα και μόνο το ενδεχόμενο μετράει- τότε τινάζεται όλη η μπάνκα στον αέρα κι όχι μόνο ο ελληνικός καραγκιοζμπερντές. Ο ΓΑΠ θα μπορεί να ισχυριστεί ότι στο τέλος, όταν είχαν αποτύχει όλες οι προσπάθειές του για εξεύρεση αλληλέγγυας πολιτικής λύσης στην ευρωπαϊκή κρίση, "αντιστάθηκε" και μαζί με τον ελληνικό λαό έφεραν τα πάνω κάτω στους σχεδιασμούς της Γερμανίας και των "αγορών".
Σε γενικές γραμμές, πρόκειται για μια πολύ ενδιαφέρουσα ρελάνς.
Μένει να δούμε ποιος θα μπει μέσα και ποιος θα πάει πάσο.

CATASTROIKA!

2011-10-30T23:55:00.000+02:00

CATASTROIKA greek teaser trailer from ThePressProject on Vimeo.

Από το ThePressProject

Κάνε κουράγιο, Ελλάδα μου.

2011-10-24T21:55:00.000+03:00

"Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου"
Στίχοι: Μίμης Τραϊφόρος
Μουσική: Μιχάλης Σουγιούλ
Πρώτη εκτέλεση: Σοφία Βέμπο

Ποιος το περίμενε στ' αλήθεια,
να βγουν ψευτιές και παραμύθια
και να ξεχάσουν τώρα πια τα λόγια εκείνα τους,
που μας τα 'λέγαν κάθε βράδι απ' τα Λονδίνα τους.

Μα δεν πειράζει, δεν πειράζει,
δεν θα το βάλουμε μαράζι
και δεν θα κλάψουμε που πάλι μας ξεχάσατε,
γιατί δεν είν' πρώτη φορά που μας τη σκάσατε
και στην υγειά σας μια οκαδούλα εμείς θα πιούμε
και στη μικρή την Ελλαδούλα μας θα πούμε:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Σε κάθε χιονισμένη ράχη,
σαν πολεμούσαμε μονάχοι,
όλοι λαγούς με πετραχήλια μας ετάζατε
και μεσ' στα μάτια με λατρεία μας κοιτάζατε.

Μα ξεχαστήκαν όλα εκείνα,
η Πίνδος και η Τρεμπεσίνα,
ίσως μια μέρα εμάς που τόσο αίμα εχάσαμε,
να μας καθήσουν στο σκαμνί, γιατί νικήσαμε.

Μα φυσικό θα μας φανεί κι αυτό ακόμα
και στην Ελλάδα μας θα πούμε μ' ένα στόμα:

Κάνε κουράγιο Ελλάδα μου
κι όσο μπορείς κρατήσου
και στα παλιά παπούτσια σου,
γράψε όσα λέν' οι εχθροί σου.

Κι αν μας τη σκάσανε με μπαμπεσιά,
οι σύμμαχοι στη μοιρασιά,
κάνε κουράγιο Ελλάδα μου, να μη μας αρρωστήσεις,
γιατί το θέλει ο Θεός να ζήσεις και θα ζήσεις.

Εκατόν πενήντα τρια δουλικά ναι, ένα ματωμένο ΟΧΙ και...

2011-10-20T22:24:00.000+03:00

...ένα "κράτος" άθυρμα παρακρατικών συμμοριών.

Σήμερα γράφτηκε άλλη μια μελανή, ίσως απ' τις πιο μελανές, σελίδες της ιστορίας μας. Όχι τόσο για γιατί 153 απρόσωποι μετρήθηκαν, ζυγίστηκαν και βρέθηκαν λιποβαρείς, αλλά γιατί βρέθηκε ένας Έλληνας πατριώτης, ο 53χρονος Δημήτρης Κοτζαρίδης, γραμματέας παραρτήματος συνδικάτου Οικοδόμων Βύρωνα, που πλήρωσε τον πρώτο φόρο αίματος στην υπόθεση της αντίστασης του λαού μας απέναντι στη νέα κατοχή, το πρώτο θύμα του νέου ελληνικού ΟΧΙ.
Κι αν έχετε την παραμικρή αμφιβολί για το "ποιος κυβερνά αυτό το κράτος", ποιοι είναι τέλος πάντων αυτοί οι αλήτες με τις κουκούλες, που "δουλειά" τους είναι να προβοκάρουν κάθε λαϊκή εκδήλωση αγανάκτισης κι αντίστασης και να προσφέρουν "άλλοθι" στην βαρβαρότητα και τον αυταρχισμό της κρατικής καταστολής, δείτε το παρακάτω βίντεο.

"Ντοκουμέντο: Ο «κουκουλοφόρος» που δίνει εντολές στα ΜΑΤ – Αμαλίας και Σουρή ώρα 18.21"

Προσέξτε το νεαρό με το μπλε κασκέτο και το μπλε μπουφάν. Κρατάει ένα κοντάρι στα χέρια του και είναι μαζί με τους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» οι οποίοι πετούν πέτρες στη διμοιρία των ΜΑΤ που βρίσκεται επί της οδού Σουρή.

Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, μόλις περνάει μία γυναίκα μπροστά από τον «κουκουλοφόρο», αυτός κάθεται στο κράσπεδο της λεωφόρου Αμαλίας. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα σηκώνεται και κάνει νόημα στη διμοιρία των ΜΑΤ να υποχωρήσει κάτι που γίνεται άμεσα πράξη. Προχωράει προς το μέρος τους κάνοντας νόημα στους υπόλοιπους «κουκουλοφόρους» να σταματήσουν να πετούν πέτρες ενώ παράλληλα ζητά από τους άνδρες των ΜΑΤ να υποχωρήσουν...
και να κατευθυνθούν προς την οδό Φιλελλήνων. Προφανώς οι κ.κ. Χρήστος Παπουτσής, Μανόλης Όθωνας και Λευτέρης Οικονόμου (υπουργός, υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη και νέος Γ.Γ. Δημόσιας Τάξης και τ. αρχηγός της ΕΛ.ΑΣ.) αλλά και η φυσική ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. υπό το νέο αρχηγό της Νικόλαο Παπαγιαννόπουλο είναι έκθετοι για μιαν ακόμη φορά. Η δράση του παρακράτους με αποδείξεις!

Λεπτομέρεια: Στα πρώτα δευτερόλεπτα του βίντεο, προσέξτε το λευκό καλώδιο της ενδοσυνεννόησης στο πρόσωπο του «κουκουλοφόρου».

Από το kentrinews via greki

Εμείς απ' την πλευρά μας, απλώς να θυμίσουμε:
"Όταν η αδικία γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον."

Πάει...τό 'χασε!

2011-10-20T00:25:00.002+03:00

Ρε σεις...αυτός περνιέται για...Τρικούπης, Ελ. Βενιζέλος και...Καποδίστριας!!!

Κι οι άλλοι...τον χειροκροτούν από κάτω!

Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο που υπέγραψε την "οριστική, αμετακλήτως και άνευ όρων" απεμπόληση κάθε έννοιας πολιτικής κυριαρχίας κι εθνικής ανεξαρτησίας του λαού μας στον τόπο μας κι έτσι, σήμερα, η τρόικα απαιτεί εκτελεστικές εξουσίες (!) στην πατρίδα μας ή ό,τι απέμεινε, τέλος πάντων, απ' αυτήν.
Μιλάμε για τον ίδιον άνθρωπο, που σχεδίαζε ήδη απ' το καλοκαίρι του 2009 να φέρει τα όρνια του ΔΝΤ στον τόπο μας, "Λεφτά υπάρχουν", μιλάμε για την ίδια κυβέρνηση, που το 2010 "φούσκωσε" τεχνηέντως τα ελλείμματα έτσι που τα μάτια όλων των μοχθηρών κοράκων της "αγοράς" να στραφούν επάνω μας.
Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο, και την παρέα του, που υφάρπαξαν με ψέμματα και πολιτικές απάτες την ψήφο του ελληνικού λαού, που κατέστησαν την χώρα υπόδουλη, μιλά, σήμερα, ο άνθρωπος αυτός περί δημαγωγών, καιροσκόπων και πατριδοκάπηλων, αυτός ο ίδιος άνθρωπος, που ζητά απ' τους φτωχούς να εξαθλιωθούν εντελώς, προς χάριν του...νεοπατριωτισμού και του ευρώ!
Αυτός ο ίδιος άνθρωπος, του οποίου η κυβέρνηση στερείται πλέον οποιασδήποτε κοινωνικής και δημοκρατικής νομιμοποίησης, που έχει καταστήσει σχεδόν το σύνολο του ελληνικού λαού "εχθρό" του, που έχει βάλει όλη την κοινωνία απέναντι σε μια κυβέρνηση της οποίας το μόνο...θεσμικό όργανο πολιτικής νομιμοποίησης είναι το γκλομπ κι η φυσούνα του ΜΑΤατζή, μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που, την ίδια ώρα που βράζει το ποτάμι της λαϊκής αγανάκτησης κι οι πολίτες αυτής της χώρας βρίσκονται στα χαρακώματα γυρεύοντας την ζωή και την αξιοπρέπειά τους πίσω, αντιμέτωποι με τους "γνωστούς άγνωστους" παρακρατικούς και την πιο ωμή, βάρβαρη κι ανελέητη καταστολή, αυτός ο ίδιος άνθρωπος μιλά περί δημοκρατίας και θεσμών, μιλά για δημοκρατική κουλτούρα, μιλά...βρε δεν έχει απομείνει πια ούτε ίχνος τσίπας σ' αυτόν τον τόπο...περί σοσιαλισμού (!!!), τολμά να συγκρίνει εαυτόν με τον Ελ. Βενιζέλο και τον Καποδίστρια!
Κι οι άλλοι, οι άβουλοι, οι μοιραίοι, οι απρόσωποι, από κάτω να χειροκροτούν!
Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι...

Κόρακας κοράκου μάτι, βγάζει;

2011-10-18T23:54:00.000+03:00

Εμ, δε βγάζει!

Σύμφωνα με τους επιτελείς του Μεγάρου Μαξίμου, ο πρωθυπουργός ρώτησε τον πρόεδρο της ΝΔ αν στηρίζει αυτά που λέγονται και γράφονται για Γουδί, κρεμάλες και ειδικά δικαστήρια και τον κάλεσε να τα αποκηρύξει, εφ' όσον δεν συμφωνεί.
"Δεν τα λέω εγώ αυτά", φέρεται να απάντησε ο κ. Σαμαράς στο κάλεσμα του κ. Παπανδρέου να πάρει θέση για όσα ακούγονται και δημιουργούν βαριά ατμόσφαιρα.

Αλιεύθηκε από το ΠΡΩΤΟ ΘΕΜΑ

Ασφαλώς δεν τα λες εσύ αυτά, Αντώνη. Αλίμονο αν τά 'λεγες...

Αλλά, να σας υπενθυμίσω και στους δυο, ότι "Γουδιά" δεν στήνονται μέσα στη φάμπρικα της Βουλής, όπως την καταντήσατε.
"Γουδιά" στήνονται απ' τον λαό, είναι επαναστατικές διαδικασίες.
Και πολύ λίγη σημασία έχει τι κρώζετε αναμεταξύ σας. Σημασία έχει ότι τα τρέμετε.

Πού πέφτει το Γουδί, ρε παιδιά;

2011-10-18T14:42:00.001+03:00

Ο καθηγητής Θεσμών Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης, Νότης Μαριάς, αποκαλύπτει, σε όλο της το μεγαλείο, το χρονικό της προαναγγελθείσης απάτης (aka Μνημόνιο και τα ρέστα).

Αλιεύθηκε από το gregordergrieche

Αν και, φαντάζομαι, αρχικά θα αισθανθείτε μια απέραντη απογοήτευση, για το δόλιο, βάσει σχεδίου, ξεπούλημα της χώρας μας, δείτε το βίντεο ως το τέλος και, είμαι σίγουρος, θα διαπιστώσετε πως υπάρχει ακόμα ελπίδα και προοπτική στην περίπτωση που εμείς, ο ελληνικός λαός, αποφασίσουμε να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας και να σώσουμε τους εαυτούς μας και την πατρίδα μας.

Το «ριγμένο» Kick-Boxing...

2011-10-18T09:54:00.000+03:00

Υπάρχουν κάποια αθλήματα πασίγνωστα στο ευρύ κοινό που όμως σχεδόν κανείς δεν γνωρίζει την αθλητική τους παρουσία στην Ελληνική πραγματικότητα. Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί το Kick-Boxing. Όλοι έχουμε δει αγώνες και εκδηλώσεις στην τηλεόραση, ποιός δεν γνωρίζει τον «Iron Mike» Μιχάλη Ζαμπίδη;

Από την άλλη όμως ποιός γνωρίζει οτιδήποτε για τη σχετική ομοσπονδία, την Πανελλήνια Ομοσπονδία Kick-Boxing (Π.Ο.Κ.); Τι αγώνες διοργανώνει, τι παρουσία έχει η σχετική Εθνική ομάδα κλπ; Η Π.Ο.Κ. ιδρύθηκε το 1999 και αναγνωρίστηκε από τη Γ.Γ.Α. το 2004 ως η ομοσπονδία που εκπροσωπεί επίσημα το Kick-Boxing. Από τότε έχει επιδείξει πολύ αξιόλογο έργο το οποίο μπορείτε να διαπιστώσετε στην επίσημη ιστοσελίδα της.

Η ιστοσελίδα της Π.Ο.Κ. πληροί σχεδόν όλα τα κριτήρια που είχαμε θέσει σε σχετικό άρθρο δηλ. διαθέτει επικαιροποιημένο αγωνιστικό πρόγραμμα, δημοσιευμένες αποφάσεις Διοικητικού Συμβουλίου και Γενικής Συνέλευσης, πλήρες Μητρώο Σωματείων και μπόλικη αγωνιστική δραστηριότητα! Μάλιστα η ίδια η ιστοσελίδα είναι καλά σχεδιασμένη και σίγουρα ξεφεύγει από τις παρωχημένες υλοποιήσεις άλλων αθλημάτων.

Πόσα λαμβάνει το Kick-Boxing ως ετήσια επιχορήγηση; Για τα έτη 2007 έως 2011 τα επίσημα ποσά είναι: 65.000 €, 65.000 €, – €, 17.500 €, 16.830 €, αντίστοιχα. Ομολογουμένως πολύ περίεργη κατανομή επιχορήγησης! Είναι προφανές ότι κάτι συνέβη το 2009 και η Γ.Γ.Α. αποφάσισε να μην δώσει απολύτως τίποτα σε μια ενεργή όπως δείχνουν τα πράγματα ομοσπονδία.

Από τη σύντομη έρευνα που πραγματοποίησα ο λόγος φαίνεται να περιέχεται σε αυτή τη γραπτή ανακοίνωση του Προέδρου της Π.Ο.Κ. στην οποία αναλύονται κάποια διοικητικά και οικονομικά θέματα της τελευταίας πενταετίας. Συνοπτικά η Π.Ο.Κ. κατηγορήθηκε για κακοδιαχείριση των επιχορηγήσεων κατά τα έτη 2007-08 (65 χιλιάδες το καθένα) και επίσης της ζητήθηκε να προχωρήσει σε εκκαθάριση των ανενεργών σωματείων. Λογικά πρέπει να υπήρξε μια καθυστέρηση στο ξεκαθάρισμα αυτών των υποθέσεων ώστε να δικαιολογείται η μηδενική επιχορήγηση του 2009. Μετά όμως από τη δραστική εκκαθάριση του μητρώου των σωματείων που έγινε εκείνη τη χρονιά, αλλά κυρίως μετά από τον οικονομικό έλεγχο που διενέργησε το Σ.Δ.Ο.Ε. η Π.Ο.Κ. εμφανίζεται και πάλι καθαρή ώστε να επιχορηγηθεί έστω και με πολύ μικρό ποσό.

Εντύπωση προκαλεί ότι η επιχορήγηση των 2 τελευταίων ετών κινείται σε τόσο χαμηλά επίπεδα αφού η αγωνιστική δραστηριότητα που παρουσιάζει το Kick-Boxing είναι πολύ μεγάλη. Μάλιστα όπως αναφέρεται σε Δελτίο Τύπου σχετικό με τη συνάντηση του προέδρου της Π.Ο.Κ. με τον κ. Μπιτσαξή, τα ενεργά σωματεία που καλλιεργούν το άθλημα ανέρχονται σε 133 με αυξητικές τάσεις! Με αφορμή αυτό το γεγονός η Π.Ο.Κ. δικαιούται να απασχολεί πια διοικητικό υπάλληλο τον οποίο υποσχέθηκε ο Γενικός Γραμματέας Αθλητισμού.

Στη συνάντηση συζητήθηκε και ένα πολύ σημαντικό θέμα για τις πολεμικές τέχνες, που δεν είναι άλλο από την ύπαρξη εκατοντάδων ψευτο-ομοσπονδιών και ψευτο-συλλόγων που διοργανώνουν πρωταθλήματα σε όλη την Ελλάδα με τη βοήθεια Δήμων και Νομαρχιών, χωρίς να διαθέτουν την απαραίτητη αθλητική αναγνώριση. Η Γ.Γ.Α. γνωρίζει το θέμα και αντί να κάνει κάτι ουσιαστικό για αυτό, η λύση που αποφάσισε να δώσει είναι να υποχρεώσει όλα τα αθλητικά σωματεία που είναι εγγεγραμμένα στα μητρώα των αναγνωρισμένων ομοσπονδιών να καταθέσουν για ακόμα μια φορά όλα τα νομιμοποιητικά έγγραφά τους στην Γ.Γ.Α. Πρόκειται για μια απόφαση που χαρακτηρίζει τη χοντροκεφαλιά του Ελληνικού Δημοσίου και τη λατρεία του προς την ατέλειωτη γραφειοκρατία. Πώς ακριβώς υπολογίζει η Γ.Γ.Α. να λύσει το πρόβλημα των κατ’ επίφασην συλλόγων και ομοσπονδιών ζητώντας από τους ήδη αναγνωρισμένους να καταθέσουν πάλι έγγραφα που ήδη έχουν καταθέσει με την ίδρυση του σωματείου τους, κανείς δεν μπορεί να καταλάβει.

Υπάρχει ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά στις Πολεμικές Τέχνες και στις δεκάδες αναγνωρισμένες ομοσπονδίες που τα καλλιεργούν. Όπως είπαμε το Kick-Boxing διαθέτει την κατάλληλη αγωνιστική δραστηριότητα για να αξίζει μια θέση στις επιχορηγούμενες ομοσπονδίες. Μια ματιά όμως στη λίστα με τα εγγεγραμμένα σωματεία θα σας πείσει ότι κάτι δεν πάει καλά! Οι επωνυμίες των σωματείων φανερώνουν ότι πρόκειται για σωματεία που καλλιεργούν κι άλλα μαχητικά αθλήματα, αν όχι όλα. Τι σημαίνει αυτό; Ότι όλες αυτές οι 10άδες ομοσπονδίες μαχητικών αθλημάτων που έχουν εγγράψει 100άδες σωματείων, στην ουσία αποτελούν μία ομοσπονδία που καλλιεργεί διάφορα αθλήματα! Κλασσικό παράδειγμα αποτελεί ο ΣΕΓΑΣ η ομοσπονδία του στίβου που περιλαμβάνει πάρα πολλά αγωνίσματα και μάλιστα εντελώς διαφορετικά μεταξύ τους.

Δεν θα έπρεπε η Γ.Γ.Α. να επιβάλει επιτέλους τη συνένωση όλων αυτών των ομοσπονδιών σε μία μεγάλη και ισχυρή Μαχητικών Αθλημάτων; Αλλά είπαμε ότι προτεραιότητα της Γ.Γ.Α. είναι να μαζέψει χαρτί για ανακύκλωση ή ακόμα χειρότερα για να σαπίσει στο αρχείο. Μέχρι να ελέγξει όλα τα εν Ελλάδι σωματεία έχουμε ακόμα καιρό…

Αναδημοσίευση από το sportsecrets μετά από επιστολή αναγνώστη μας.

Άιντε, και στα δικά μας!

2011-10-18T00:52:00.000+03:00

Ὁ λόγος τῆς ἀπελευθερώσεως, Ἀθῆναι, 18 Ὀκτωβρίου 1944.
Γεώργιος Παπανδρέου
Ἀπό Ιωάννη Γ. Καταπόδη, Τέσσερις αἰῶνες διπλωματικῆς δραστηριότητος στὸν εὐρωπαϊκὸ χῶρο 1648 – 1959, ἐκδ. Ἑπτάλοφος ΑΒΕΕ, Ἀθήνα 1996.

«Ἀσπαζόμεθα τὴν ἱερὰν γῆν τῆς Ἐλευθέρας Πατρίδος...
Οἱ Βάρβαροι, ἀφοῦ ἔβεβήλωσαν, ἐπυρπόλησαν καὶ ἐδήωσαν, ἐπὶ τρία καὶ ἥμισυ ἔτη, πιεζόμενοι πλέον ἀπὸ τὴν συμμαχικὴν νίκην καὶ τὴν ἐθνικήν μας ἀντίστασιν τρέπονται εἰς φυγήν. Καὶ ἡ Κυανόλευκος κυματίζει μόνη εἰς τὴν Ἀκρόπολιν...

Ἀπὸ τὰ βάθη τῆς Ἱστορίας οἱ ἑλληνικοὶ αἰῶνες πανηγυρίζουν τὴν ἐπάνοδον τῆς Ἐλευθερίας εἰς τὴν ἀρχαίαν Πατρίδα της. Καὶ στεφανώνουν τὴν Γενεάν μας. Διότι ὁλόκληρος ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀγωνιστὴς τῆς Ἐλευθερίας. Δὲν εὑρίσκεται ἀσφαλῶς εἰς τὴν κατεχομένην Εὐρώπην ἄλλο παράδειγμα τόσης καθολικῆς ἀντιστάσεως καὶ τόσης ἀκλονήτου αἰσιοδοξίας διὰ τὴν τελικὴν Νίκην.

Ἀλλὰ πρὸς Σὲ περισσότερον, Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν, Λαὲ τῆς περιφερείας τῆς Πρωτευούσης, ἀνήκει ὁ ἐθνικὸς ἔπαινος. Ἐδῶ ἐπάλλετο ἡ ἀδάμαστος καρδία τῆς Ἑλλάδος. Ἐδῶ ἦσαν εὐτυχεῖς ὅσοι ἐπροκινδύνευαν καὶ κατεθλίβοντο, ὅσοι δὲν εἶχαν τὴν εὐκαιρίαν νὰ κινδυνεύσουν...

Καὶ πρός Σᾶς, Νέοι καὶ Νέαι, ἐκφράζομεν τὸν θαυμασμόν μας. Εἴχατε μεταβάλει εἰς καθημερινὴν συνήθειαν τὴν πρόκλησιν τοῦ ἐχθροῦ καὶ τὴν περιφρόνησιν τοῦ θανάτου. Ἐμπρὸς εἰς τὰ στόμια τῶν πολυβόλων του ἐζητωκραυγάζατε τὴν Ἑλλάδα!

Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς ἔχει καταστῆ ἄξιος τῆς Πατρίδος. Μὲ τὸ πέρασμα τῶν καιρῶν, εἰς τὸ περίλαμπρον ἔπος τῆς Ἀλβανίας θὰ προστεθῆ καὶ ὁ μῦθος τῆς καθολικῆς ἀντιστάσεως...

(...)

II. Ἡ λογοδοσία τοῦ παρελθόντος

Ἡ Κυβέρνησις, ἐπανερχόμενη εἰς τὴν Ἐλευθέραν Πατρίδα, ὀφείλει νὰ λογοδοτήσῃ διὰ τὸ παρελθὸν καὶ νὰ χάραξῃ τὰς κατευθύνσεις τοῦ μέλλοντος.

Ἀχάριστος εἶναι σήμερον ἡ ἀναδρομὴ εἰς τὸ παρελθόν. Ἀρκούμεθα εἰς τὴν διαπίστωσιν ὅτι ἐκληρονομήσαμεν ἐρείπια εἰς τὴν Μέσην Ἀνατολὴν καὶ ἔνοπλον διαίρεσιν εἰς τὴν δούλην Πατρίδα... Σύμφωνα μὲ τὸν πικρὸν λόγον τοῦ ἡγέτου τῆς Μεγάλης Βρεταννίας «ἡ αἴγλη τῆς Ἑλλάδος εἶχεν ἀμαυρωθῆ».

Καὶ σήμερον ἡ Κυβέρνησις, εὑρισκομένη ἐνώπιον τοῦ Ἑλληνικοῦ Λαοῦ, ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ διακηρύξῃ ὅτι καὶ ἡ συμμαχικὴ θέσις τῆς Ἑλλάδος ἔχει ἐπανεύρει τὴν παλαιάν της αἴγλην. Καὶ αἱ ἔνοπλοι δυνάμεις μας, παλλόμεναι ἀπὸ πίστιν πρὸς τὴν Πατρίδα, καθ' ἡμέραν δοξάζονται. Καὶ ἡ σημερινὴ πάνδημος συγκέντρωσις ἀποδεικνύει ὅτι ἔχομεν ὑπερνικήσει τὸν ἐμφύλιον πόλεμον καὶ ὅτι ἔχει ἐπιβληθῆ ἡ ἰδέα τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως.

Περισσότερον ὅμως ἐνδιαφέρει τὸ μέλλον...
(...)
IV. Οἰκονομικὴ Ἀποκατάστασις

Παραλλήλως πρὸς τὴν ἐθνικήν μας ἀποκατάστασιν ἡ Κυβέρνησις τάσσει εἰς τοὺς πρώτους σκοπούς της τὴν μέριμναν διὰ τὴν οἰκονομικὴν ἀποκατάστασιν τῆς Χώρας.

Κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς Δουλείας καθολικὴ ὑπῆρξεν ἡ κατάρρευσις τῆς ἐθνικῆς μας οἰκονομίας καὶ ἀπάνθρωποι αἱ στερήσεις τοῦ Λαοῦ μας. Ἡ Κυβέρνησις, καθ' ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς παραμονῆς μας εἰς τὸ ἐξωτερικόν, κατέβαλλεν ἀδιαλείπτους προσπαθείας διὰ τὴν ἐξασφάλισιν ἐπαρκοῦς βοηθείας πρὸς τὴν Ἑλλάδα.

Ὑπεστηρίξαμεν πάντοτε, καὶ ὀφείλομεν νὰ ὁμολογήσωμεν εὐγνωμόνως ὅτι εὕρομεν πρόθυμον συναντίληψιν ἐκ μέρους τῶν Μεγάλων Συμμάχων, ὅτι ἡ Ἑλλὰς δὲν ἀποτελεῖ μίαν ἀπὸ τὰς πολλὰς περιπτώσεις τῶν κατεχομένων ὡρῶν τῆς Εὐρώπης. Ἀποτελεῖ μοναδικὴν περίπτωσιν καὶ ὡς τοιαύτη πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθῇ.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει τὴν προτεραιότητα τῶν ὑπηρεσιῶν πρὸς τὴν κοινὴν Συμμαχικὴν ὑπόθεσιν. Πρώτη ἀντεστάθη εἰς τὸν Ἄξονα, ἐνῶ τὸ μέλλον ἐφαίνετο σκοτεινόν, καὶ ἐνίκησε τὸν Φασισμὸν καὶ καθυστέρησε τὴν ἐπίθεσιν τοῦ Ναζισμοῦ ἐναντίον τῆς Μέσης Ἀνατολῆς καὶ τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας. Καὶ τοιουτοτρόπως ἢ ἔσωσε τὸν πόλεμον ἢ ἐσυντόμευσε τὴν νίκην.

Ἡ Ἑλλὰς ἔχει ἐπίσης τὴν θλιβερὰν προτεραιότητα τῶν θυσιῶν. Κατάκειται εἰς ἐρείπια. Μόνον ἡ ψυχὴ τοῦ Λαοῦ μας εἶναι ὀρθία, ἀντέχει καὶ μάχεται.

(...)

Δὲν πρόκειται βεβαίως νὰ ἀποτελέσῃ τὸ ἰδεῶδες μας ἡ ἐπάνοδος εἰς τὴν προπολεμικήν μας Οἰκονομίαν. Ἡ Ἑλλὰς ἦτο καὶ τότε ἡ πτωχοτέρα χώρα τῆς Εὐρώπης, μὲ τὸ μικρότερον ἐθνικὸν εἰσόδημα. Ὀφείλομεν νὰ ἀποβλέψωμεν διὰ τὸ μέλλον εἰς τὴν σοβαρὰν αὔξησιν τοῦ ἐθνικοῦ μας εἰσοδήματος καὶ ταυτοχρόνως εἰς τὴν δικαίαν διανομήν του. Τὸ ἰδεῶδες μας εἶναι νὰ πραγματoπoιήσωμεν συγχρόνως καὶ τὴν οἰκονομικὴν εὐημερίαν καὶ τὴν κοινωνικὴν δικαιοσύνην.
Πιστεύομεν εἰς τὴν Λαοκρατίαν.
Καὶ Λαοκρατία δὲν σημαίνει μόνον δικαίωμα ψήφου. Σημαίνει ἐπίσης δικαίωμα, ζωῆς, δικαίωμα εὐημερίας, δικαίωμα πολιτισμοῦ. Καὶ ὁ Λαός μας, μὲ τοὺς ἀπαραμίλλους ἀγῶνας καὶ τὰς σκληροτάτας θυσίας του, κατέκτησε τὸ δικαίωμα νὰ τοῦ ἀνήκῃ τὸ Μέλλον.

Νέος κόσμος θὰ ὑψωθῇ ἀπὸ τὰ ἐρείπια...

V. ΘΑ ΥΠΑΡΞΗ ΚΡΑΤΟΣ

Ἀλλὰ διὰ τὴν ἐπιδίωξιν καὶ τῆς ἐθνικῆς καὶ τῆς οἰκονομικῆς ἀποκαταστάσεως θὰ χρειασθῇ τὸ ἀπαραίτητον ὄργανον: τὸ Κράτος. Ἀνήκει διὰ τοῦτο εἰς τοὺς ἀμέσους, καὶ θεμελιώδεις σκοπούς μας ἡ ἀποκατάστασις τῆς λειτουργίας τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἐπὶ μίαν ὀκταετίαν τὸ Ἐλεύθερον Ἑλληνικὸν Κράτος ἔχει καταλυθῆ ἀπὸ τὴν Δικτατορίαν καὶ τὴν Κατοχήν. Ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ ὑπάρξῃ!

Εἰς τὰ καθεστῶτα τοῦ Φασισμοῦ τὸ Κράτος ὑποτάσσεται εἰς τὸ Κόμμα. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Λαοκρατικὰ Πολιτεύματα τὸ Κόμμα, ἡ Ὀργάνωσις ὑποτάσσονται εἰς τὸ Κράτος. Εἰς τὰ Ἐλεύθερα Πολιτεύματα ἡ πλειοψηφία κυβερνᾶ, ἡ μειοψηφία ἐλέγχει, ἀλλὰ τὸ Κράτος, αἱ δημόσιαι λειτουργίαι δὲν ἀνήκουν οὔτε εἰς τὴν πλειοψηφίαν οὔτε εἰς τὴν μειοψηφίαν. Ἀνήκουν εἰς τὴν Ἰδέαν τῆς Πατρίδος καὶ ὑπηρετοῦν τὸ σύνολον τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸ Κράτος δικαίου κύριος εἶναι ὁ Νόμος.

Τὸ Ἑλληνικὸν Κράτος εἰς τὸ παρελθὸν δὲν ὑπενομεύθη μόνον ἀπὸ τὸν Φασισμόν. Ὑπενομεύθη καὶ ἀπὸ τὴν Συναλλαγήν. Ὑπῆρξαν εἰς τὸ παρελθὸν περίοδοι ἀκμῆς καὶ περίοδοι πτώσεως τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους. Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ ἐπαναφέρῃ τὰς λαμπροτέρας ἡμέρας του. Ἡ τάξις, ἡ προσωπικὴ ἀσφάλεια καὶ ἡ πολιτικὴ ἐλευθερία τοῦ Λαοῦ θὰ κατοχυρωθοῦν. Τὸ σύνθημα θὰ εἶναι: Ἐλευθερία καὶ Νόμος. Διότι τὰ αἰώνια, ἀμετακίνητα συστατικὰ τῆς ἀληθοῦς Πολιτείας εἶναι ἡ Ἐλευθερία καὶ ἡ Δικαιοσύνη.

Ἐν τῇ μερίμνῃ πρὸς ἀποκατάστασίν τοῦ Ἐλευθέρου Ἑλληνικοῦ Κράτους ἡ Κυβέρνησις θὰ ἐπιδιώξῃ τὴν ἀνασύνταξιν τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τοῦ Ἔθνους μὲ κριτήρια ἀποκλειστικῶς Ἐθνικά καὶ Στρατιωτικά, ὅπως προσδιορίζει τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου.

Θὰ ἀποδοθοῦν αἱ δίκαιαι τιμαὶ εἰς τοὺς γενναίους ἀγωνιστὰς τῶν ἀνταρτικῶν μας δυνάμεων, καὶ τὰ στελέχη των θὰ εὕρουν τὴν πρέπουσαν θέσιν εἰς τὸν ἀνασυντασσόμενον τακτικόν μας Στρατόν.

Βάσις τοῦ ἐθνικοῦ μας Στρατοῦ διὰ τὸ μέλλον, ὅπως συνέβαινεν ἀνέκαθεν εἰς τὴν Ἑλλάδα καὶ ὅπως συμβαίνει εἰς ὅλους τους Ἐλευθέρους Λαούς, θὰ εἶναι ἡ τακτικὴ στρατολογία. Ὁλόκληρος ὁ Ἑλληνικός Λαὸς διεκδικεῖ τὴν τιμὴν νὰ εἶναι ὑπερασπιστὴς τῆς Πατρίδος.

Τὸ γνώριμον κινηματικὸν πνεῦμα τῶν ἐνόπλων μας δυνάμεων θὰ καταλυθῇ. Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν βουλεύεται. Βουλεύεται μόνον ὁ Κυρίαρχος Λαός, τοῦ ὁποίου τὴν θέλησιν ἐκφράζει ἡ Κυβέρνησις. Καὶ τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως ἐκτελεῖ ὁ Στρατός.

Θὰ γίνῃ συνείδησις καὶ πρᾶξις ὅτι ὁ Στρατὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀνήκη οὔτε εἰς πρόσωπα, οὔτε εἰς κόμματα.

Ἀνήκει μόνον εἰς τὴν Πατρίδα καὶ ὑπακούει μόνον εἰς τὰς διαταγὰς τῆς Κυβερνήσεως.

Θὰ ἐπιδιωχθῇ ἐπίσης ἡ ἀνασύνταξις τῶν Σωμάτων τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας.

Καὶ κατὰ τὰς δύο περιόδους τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους, τῆς ἐσωτερικῆς καὶ τῆς ἐξωτερικῆς, εἰς τὰ Σώματα τῆς Δημοσίας Ἀσφαλείας, καὶ ἰδίως εἰς τὴν Χωροφυλακήν, παρουσιάσθησαν συμπτώματα ἠθικῆς κρίσεως.

Δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ τὰ καταδίκασωμεν μὲν ἐν τῷ συνόλῳ των, διότι ὑπῆρξαν πολλοί, καὶ ἀξιωματικοὶ καὶ ἄνδρες, οἱ ὁποῖοι, ἐν μέσῳ δυσχερεστάτων καταστάσεων, ἐπετέλεσαν μ' ὅλα ταῦτα τὸ ἐθνικόν των καθῆκον. Θὰ εἶναι ὅμως αὐστηροτάτη ἡ ἐκκαθάρισις καὶ ἡ ἀνασύνταξις, ὥστε νὰ ἐμπνεύσουν διὰ τὸ μέλλον πλήρη ἐμπιστοσύνην ὅτι δὲν θὰ εἶναι ὄργανα Τυράννων πρὸς δίωξιν τῶν Ἑλλήνων, ἀλλὰ φρουροὶ τῆς τάξεως καὶ τῆς ἀσφαλείας τῶν πολιτῶν.

Θὰ γίνῃ ἐπίσης γενικὴ ἀνασύνταξις τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν μας: Καὶ τῆς Δικαιοσύνης, καὶ τῆς Διοικήσεως, καὶ τῶν Πνευματικῶν ἱδρυμάτων μας, καθὼς καὶ τῶν ἄλλων Ὀργανισμῶν Δημοσίου Δικαίου. Κατὰ τὴν σκοτεινὴν περίοδον τῆς δουλείας τοῦ Ἔθνους ὁ Λαός μας ὑπῆρξεν ἀξιοθαύμαστος. Ἔδωκεν ἀπαράμιλλα δείγματα Ἰδεαλισμοῦ καὶ Αὐτοθυσίας. Ἀλλὰ ὑπῆρξε κρίσις τῆς Ἡγεσίας.

Ἡ Ἡγέτις Τάξις, κατὰ μέγα μέρος, δὲν ἀπεδείχθη ἀξία τοῦ Λαοῦ.

Εἰς τὸν καιρὸν τῆς Δικτατορίας, καὶ τὸ Πανεπιστήμιον, καὶ ὁ Ἄρειος Πάγος, καὶ τὸ Συμβούλιον Ἐπικρατείας, καθὼς καὶ τὰ ἄλλα Ἀνώτατα Ἱδρύματά μας, ἐκτὸς ὀλίγων λαμπρῶν ἐξαιρέσεων, περίπου ἐχρεωκόπησαν. Ἐπροτίμησαν νὰ γίνουν Ἐπαγγελματικὰ Σωματεῖα μεριμνῶντα διὰ τὰ βιωτικὰ συμφέροντα τῶν μελῶν των. Καὶ ἐλησμόνησαν ὅτι ἡ πρώτη ἀποστολὴ τῶν Ἀνωτάτων Ἱδρυμάτων, τὰ ὁποῖα εἰς τὰς Δημοκρατίας ἀποτελοῦν τὴν Ἡγέτιδα Τάξιν, εἶναι νὰ γίνονται θεματοφύλακες τῶν ὅρων τῆς ὑπάρξεως, τῶν ἠθικῶν ἀξιῶν τοῦ Ἔθνους. Καὶ ἀνήκει εἰς τοὺς ὅρους τῆς ὑπάρξεως, εἰς τὰς πρώτας ἠθικὰς ἀξίας καὶ ἡ Ἐθνικὴ καὶ ἡ Πολιτική μας Ἐλευθερία. Διὰ τοῦτο θὰ προνοηθῇ ὥστε ἡ Ἡγέτις Τάξις νὰ μὴ ἔχη μόνον ἐπαγγελματικὴν ἐπάρκειαν. Νὰ ἔχη κατ' ἐξοχὴν Χαρακτῆρα. Νὰ ἔχῃ ὑψηλὸν Φρόνημα. Ν' ἀποτελῆται ἀπὸ Ἐθνικὰς καὶ Ἠθικὰς προσωπικότητας, αἱ ὁποῖαι θὰ γνωρίζουν νὰ προμαχοῦν εἰς τὰς ἐπάλξεις τῶν Ἰδεῶν καὶ νὰ πίπτουν, ὅταν χρειασθῆ, καὶ νὰ γίνονται τὸ παράδειγμα...

VI. ΟΙ ΕΝΟΧΟΙ ΘΑ ΤΙΜΩΡΗΘΟΥΝ

Ἀλλὰ τὸ Κράτος τοῦ Δικαίου δὲν ἠμπορεῖ νὰ θεμελιωθῇ διὰ τὸ μέλλον ἐὰν δὲν ἔχῃ συντελεσθῆ ἡ ἠθικὴ κάθαρσις τοῦ παρελθόντος. Καὶ διὰ τοῦτο, ἐκτὸς τῶν ἐκκαθαρίσεων τῶν Δημοσίων Ὑπηρεσιῶν, ἐκτὸς τῶν πειθαρχικῶν ποινῶν, θὰ χρειασθῇ ἐπίσης καὶ ἡ ἱκανοποίησις τοῦ ἐθνικοῦ αἰτήματος πρὸς ἐπιβολὴν τῶν δικαίων Ποινικῶν κυρώσεων. Τὸ Ἐθνικὸν Συμβόλαιον τοῦ Λιβάνου ἐπαγγέλλεται τὴν ἐπιβολὴν σκληρῶν κυρώσεων κατὰ τῶν προδοτῶν τῆς Πατρίδος καὶ τῶν ἐκμεταλλευτῶν τῆς δυστυχίας τοῦ Λαοῦ μας. Μὲ τὸ Διάγγελμα τῆς 4ης Σεπτεμβρίου ἡ Κυβέρνησις ἐπανέλαβε τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι ἡ «Ἐθνικὴ Νέμεσις θὰ εἶναι ἀδυσώπητος». Καὶ τώρα θὰ τηρήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν της.

Ὁ νόμος τῆς ἐπιβολῆς τῶν δικαίων κυρώσεων ἔχει δημοσιευθῆ καὶ θὰ τεθῇ ἀμέσως εἰς ἐφαρμογήν. Ἔχουν προνοηθῆ ὅλαι αἱ ἐγγυήσεις, ὥστε νὰ μὴ μεταβληθῇ εἰς ὄργανον ἐκδικήσεων καὶ ἱκανοποιήσεως παθῶν.

Ἐμπνευστὴς τῶν ποινῶν θὰ εἶναι ἡ συνείδησις τοῦ Ἔθνους.

Δὲν πρόκειται βεβαίως εἰς τὴν Ἑλλάδα, ὅπως συνέβη εἰς ἄλλας χώρας, περὶ μεγάλου ἀριθμοῦ ἐνόχων, περὶ μερίδων Λαοῦ αἱ ὁποῖαι ἠπίστησαν πρὸς τὸ Ἔθνος καὶ προσεχώρησαν εἰς τὸν Κατακτητήν. Εἰς τὴν Ἑλλάδα ὑπῆρξε καθολικὴ ἡ πίστις πρὸς τὴν συμμαχικὴν ὑπόθεσιν καὶ ἐλάχιστα τὰ περιστατικὰ τῆς προδοτικῆς συνεργασίας μὲ τὸν ἐχθρόν. Ἀλλ' ἀκριβῶς δι' αὐτό, διότι εὑρίσκοντο εἰς πλήρη ἀντίθεσιν πρὸς τὸ καθολικὸν αἴσθημα τοῦ Λαοῦ, θὰ πρέπει νὰ ὑποστοῦν αὐστηρὰν καταδίκην. Ἡ ἐκκαθάρισις τῶν εὐθυνῶν τοῦ παρελθόντος θὰ ἱκανοποιήση τὸ καθολικὸν Ἐθνικὸν καὶ Ἠθικὸν αἴτημα, θὰ ἐξυγιάνῃ τὴν ἀτμόσφαιραν, θὰ ἐξατμίσῃ τὴν δικαίαν ἀγανάκτησιν τοῦ Λαοῦ καὶ θὰ θεμελιώσῃ ἀσφαλέστερον τὸ μέλλον τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.

VII. Ο ΛΑΟΣ ΑΝΑΚΤΑ ΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΤΟΥ

Ἡ ἀποκατάστασις τῆς Λαϊκῆς Κυριαρχίας ἀνήκει κατ' ἐξοχὴν εἰς τοὺς πρώτους θεμελιώδεις σκοπούς μας. Ὁ Λαὸς ἀνακτᾶ τὰς ἐλευθερίας του καὶ γίνεται ὁ κυρίαρχος τῆς Χώρας του.

Ἡ Κυβέρνησις τῆς Ἐθνικῆς Ἑνώσεως ἔχει ἀπόφασιν νὰ χωρήσῃ εἰς τὴν ταχυτέραν δυνατὴν ἐνέργειαν καὶ Δημοψηφίσματος καὶ ἐκλογῶν Συντακτικῆς Συνελεύσεως καθὼς καὶ Δημοτικῶν καὶ Κοινοτικῶν ἐκλογῶν. Καὶ ἀποτελεῖ ζήτημα τιμῆς διὰ τὴν Κυβέρνησιν ὅπως ἡ Λαϊκὴ Ἐτυμηγορία ἐκδηλωθῇ κατὰ τρόπον ἀπολύτως γνήσιον. Εἶναι πλέον καιρός, ἔπειτα ἀπὸ τὴν μακρὰν περίοδον τῆς δουλείας, ὅπως ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἀπηλλαγμένος πάσης καὶ ὑλικῆς καὶ ψυχολογικῆς βίας, ἀποφασίσῃ κυριάρχως καὶ διὰ τὸ Πολίτευμα καὶ διὰ τὸ Κοινωνικὸν Καθεστὼς καὶ διὰ τὴν Κυβέρνησιν τῆς ἀρεσκείας του, καθὼς ἐπίσης καὶ διὰ τοὺς Δημοτικοὺς καὶ Κοινοτικοὺς ἄρχοντάς του.

Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προχωροῦμεν μὲ τὰ τεκμήρια τοῦ παλαιοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα εὐλόγως τίθενται ὑπὸ ἀμφισβήτησιν. Ὑπάρχει ἐπείγουσα ἀνάγκη νομιμότητος.

Τὸ Ἔθνος χρειάζεται ὁριστικὸν Πολίτευμα καὶ Λαοπρόβλητον Κυβέρνησιν, ὥστε ν' ἀναληφθῇ μετὰ σταθερότητος ἡ προσπάθεια τῆς μεγάλης δημιουργίας τοῦ Μέλλοντος. Ἕως τότε, μόνον ἡ Ἐθνικὴ Ἕνωσις σώζει! Ἀπέδωκεν ἤδη ὑπὲρ τοῦ Τόπου μέγα ἀγαθόν. Ηὐξήθη τὸ Διεθνὲς κῦρος τῆς Ἑλλάδος καὶ συνετελέσθη ἡ ὁμαλὴ μετάβασις ἀπὸ τῆς δουλείας εἰς τὴν ἀπελευθέρωσιν, ἡ ὁποία ἀπὸ ὅλους σχεδὸν ἐθεωρεῖτο ἀπίστευτος, ὥστε σήμερον νὰ προσλαμβάνῃ, περίπου, τὰς διαστάσεις «θαύματος».

Πρὸς ὅλους τοὺς συντελεστάς του ἀπευθύνομεν δημόσιον ἔπαινον καὶ τοὺς ἐκφράζομεν τὰς θερμὰς εὐχαριστίας τῆς Κυβερνήσεως, διότι ἐπειθάρχησαν εἰς τὰς ἐντολάς της καὶ ἐδικαίωσαν τὴν ἐμπιστοσύνην της.

Παρόμοια «θαύματα» ἡ Ἐθνική μας Ἕνωσις θὰ δυνηθῆ νὰ ἐπιτελέσῃ, ἐὰν συνεχισθῇ μὲ τὴν ἰδίαν εἰλικρίνειαν καὶ τὴν ἰδίαν πίστιν, καὶ εἰς τὸ μέλλον.

Ὅλοι οἱ μεγάλοι σκοποί, τοὺς ὁποίους ἀνεπτύξαμεν, χωρὶς τὴν Ἐθνικὴν Ἕνωσιν δὲν ἠμποροῦν νὰ πραγματοποιηθοῦν, ἐνῷ μὲ τὴν Ἕνωσιν θὰ εὐοδωθοῦν ἀσφαλῶς, εἰς τρόπον ὥστε ἀπὸ τὸ σημερινὸν χάος νὰ προέλθη ἕνας Νέος Ρυθμός, ἀπὸ τὰ ἐρείπια τῆς δουλείας ἕνας Νέος Κόσμος, ἄξιος φορεὺς τῆς Ἐθνικῆς μας Ἀναγεννήσεως.

Ἡ ἐποχή μας ἀνήκει βεβαίως εἰς ἄλλον αἰῶνα, ἔχει ὅμως πολλὰς ὁμοιότητας μὲ τὴν ἐποχήν του 21. Καὶ σήμερον, ὅπως καὶ τότε, ἐξερχόμεθα ἀπὸ τὸν ἀγῶνα πλήρεις ἀπὸ δόξαν, ἐρείπια καὶ διχόνοιαν. Γνωρίζομεν ποῦ ὡδήγησε τότε ἡ διαίρεσις, καὶ ὠφείλαμεν νὰ ἐμπνευσθῶμεν ἀπὸ τὸ παράδειγμα, διὰ νὰ τὸ ἀποφύγωμεν...

(...)

Λαὲ τῶν Ἀθηνῶν: Ἑορτάζομεν σήμερον τὴν Ἀνάστασιν.

Μὲ βαθυτάτην συγκίνησιν Σοῦ ἀπευθύνω τὸν ἐγκάρδιον χαιρετισμὸν
τῆς Πατρίδος.

"Ο Γκρεμιστής"

2011-10-16T13:29:00.000+03:00

Ἀκοῦστε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ γκρεμιστής, γιατί εἶμ᾿ ἐγὼ κι ὁ κτίστης,
ὁ διαλεχτὸς τῆς ἄρνησης κι ὁ ἀκριβογιὸς τῆς πίστης.
Καὶ θέλει καὶ τὸ γκρέμισμα νοῦ καὶ καρδιὰ καὶ χέρι.
Στοῦ μίσους τὰ μεσάνυχτα τρέμει ἑνὸς πόθου ἀστέρι.
Κι ἂν εἶμαι τῆς νυχτιᾶς βλαστός, τοῦ χαλασμοῦ πατέρας,
πάντα κοιτάζω πρὸς τὸ φῶς τὸ ἀπόμακρο τῆς μέρας.
ἐγὼ ὁ σεισμὸς ὁ ἀλύπητος, ἐγὼ κι ὁ ἀνοιχτομάτης·
τοῦ μακρεμένου ἀγναντευτής, κι ὁ κλέφτης κι ὁ ἀπελάτης
καὶ μὲ τὸ καριοφίλι μου καὶ μὲ τ᾿ ἀπελατίκι
τὴν πολιτεία τὴν κάνω ἐρμιά, γῆ χέρσα τὸ χωράφι.
Κάλλιο φυτρῶστε, ἀγκριαγκαθιές, καὶ κάλλιο οὐρλιάστε, λύκοι,
κάλλιο φουσκῶστε, πόταμοι καὶ κάλλιο ἀνοῖχτε τάφοι,
καί, δυναμίτη, βρόντηξε καὶ σιγοστάλαξε αἷμα,
παρὰ σὲ πύργους ἄρχοντας καὶ σὲ ναοὺς τὸ Ψέμα.

Τῶν πρωτογέννητων καιρῶν ἡ πλάση μὲ τ᾿ ἀγρίμια
ξανάρχεται. Καλῶς νὰ ῾ρθῆ. Γκρεμίζω τὴν ἀσκήμια.
Εἶμ᾿ ἕνα ἀνήμπορο παιδὶ ποὺ σκλαβωμένο τό ῾χει
τὸ δείλιασμα κι ὅλο ρωτᾷ καὶ μήτε ναὶ μήτε ὄχι
δὲν τοῦ ἀποκρίνεται κανείς, καὶ πάει κι ὅλο προσμένει
τὸ λόγο ποὺ δὲν ἔρχεται, καὶ μία ντροπὴ τὸ δένει
Μὰ τὸ τσεκοῦρι μοναχὰ στὸ χέρι σὰν κρατήσω,
καὶ τὸ τσεκοῦρι μου ψυχὴ μ᾿ ἕνα θυμὸ περίσσο.
Τάχα ποιὸς μάγος, ποιὸ στοιχειὸ τοῦ δούλεψε τ᾿ ἀτσάλι
καὶ νιώθω φλόγα τὴν καρδιὰ καὶ βράχο τὸ κεφάλι,
καὶ θέλω νὰ τραβήξω ἐμπρὸς καὶ πλατωσιὲς ν᾿ ἀνοίξω,
καὶ μ᾿ ἕνα Ναὶ νὰ τιναχτῶ, μ᾿ ἕνα Ὄχι νὰ βροντήξω;
Καβάλα στὸ νοητάκι μου, δὲν τρέμω σας ὅποιοι εἶστε
γκρικάω, βγαίνει ἀπὸ μέσα του μιὰ προσταγή: Γκρεμίστε!

Κωστής Παλαμάς, "Ο Γκρεμιστής"

Ελλάς, Ελλήνων, χαρατσωμένων!

2011-10-15T21:20:00.000+03:00

Για το ευρώ, ρε γαμώτο!

Πηδάει το κουτσό βατράχι;

2011-10-10T23:05:00.003+03:00

(...)

Το ερώτημα είναι μόνο, το κατά πόσο αυτή η θέση - αν όντως υπάρξει μέχρι τότε γαλλογερμανική συμφωνία - θα είναι πραγματικά «ευρωπαϊκή». Οι φωνές εκείνων, που σχολιάζουν αρνητικά τον γαλλογερμανικό «ετσιθελισμό», πληθαίνουν. «Αν το Παρίσι και το Βερολίνο αποφασίζουν μόνοι τους για τα ευρωπαϊκά θέματα, τότε πάει χαμένη η φιλοσοφία της ενωμένης Ευρώπης» δήλωσε σήμερα χαρακτηριστικά ο υπουργός εξωτερικών του Λουξεμβούργου Ζαν Άσελμπορν.

Ο «ετσιθελισμός» αυτός έχει γκροτέσκα μορφή στην περίπτωση της Ελλάδας. «Θα κρατάτε ενήμερη την Αθήνα για το σχέδιο μόνιμης λύσης του ελληνικού χρέους, όπως ανακοινώθηκε χθες, και θα ζητήσετε από έλληνες εμπειρογνώμονες να συμμετάσχουν στην επεξεργασία του, αφού η Ελλάδα είναι άμεσα θιγμένη από αυτό;» ρωτήθηκε σήμερα ο εκπρόσωπος της καγκελαρίου Στέφαν Σάιμπερτ στο κυβερνητικό μπρίφινγκ.

Η αντίδρασή του ήταν αρνητική. «Το γαλλογερμανικό σχέδιο διάσωσης της Ευρώπης αφορά το ενιαίο νόμισμα και το σύνολο των κρατών της ευρωζώνης, όχι μια συγκεκριμένη χώρα» είπε. Κατά τα άλλα, πρόσθεσε, η καγκελάριος διατηρεί τακτική επαφή με το Γιώργο Παπανδρέου.

Και σε πρόσθετη ερώτηση του δημοσιογράφου, η απάντησή του ήταν ακόμα πιο αποκαλυπτική: «Στη χθεσινή συνέντευξη τύπου έγινε λόγος για στενή επαφή μας με την τρόικα, όχι με την ελληνική κυβέρνηση» είπε. «Την επαφή με την Αθήνα, την έχει η τρόικα».

(Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ)

Μέχρι πότες, μωρέ; Μέχρι πότε ο λαός μας θα εξευτελίζεται, έτσι;
"Δεν υπάρχουν λεφτά", μας λένε, "και γι' αυτό θα πρέπει να δεχτούμε όλες τις ταπεινώσεις, να ξεπουληθούμε σαν φτηνοπραμάτεια στο αγοραίο παζάρι, ν' αποδεχθούμε την κατοχή και την απώλεια, όχι μόνο κάθε έννοιας πολιτικής αυτοτέλειας και εθνικής ανεξαρτησίας, αλλά κάθε ίχνους αξιοπρέπειας· αυτή είναι η τύχη των χρεωκοπημένων, να περνούν υποταγμένοι κάτω απ' τα καυδιανά δίκρανα της...Ενωμένης Ευρώπης".
Αλήθεια;

Εγώ λέω ότι το ιστορικό χρέος των λαών, αν θέλουν να λογίζονται τέτοιοι, είναι ν' αντιστέκονται. Ν' αντιστέκονται σε κάθε μορφή τυραννίας, κατεξευτελισμού, υποδούλωσης, κατοχής.
Εγώ λέω ότι όλη αυτή η ιστορία είναι μια φάμπρικα απάτης. Ποιος είν' εκείνος ο λαός της Ευρώπης που δεν βάσισε την όποια οικονομική και κοινωνική του ευμάρεια στη φούσκα του "εύκολου χρήματος" και του δημόσιου δανεισμού; Ποιος είν' εκείνος ο αναμάρτητος, να μας λιθοβολήσει πρώτος;

Εγώ λέω ότι είμαστε τα θύματα ενός πρωτοφανούς πειράματος, ενός νέου "ψυχρού πολέμου" της παγκοσμιοποιημένης οικονομίας και της "παγκόσμιας κυβέρνησης", ένας αδύναμος κρίκος σε μια αδυσώπητη οικονομική και γεωπολιτική διελκυστίνδα.
Μας θεωρούν το βατράχι καταμεσής στο βάλτο όπου τσακώνονται τα βουβάλια.
Κι εμείς συμπεριφερόμαστε και λειτουργούμε ακριβώς έτσι, σαν το "ατυχές" βατράχι.
Μας κόψαν τό 'να πόδι: "πήδα βάτραχε", μας πρόσταξαν, "αλλιώς δεν έχει φαΐ το μεσημέρι!". Πασχίσαμε, χοροπηδήξαμε στο τέλος, σαν γελοίες καρικατούρες, χαμογελάσαμε κιόλας μπας και μας λυπηθούν. "Πιο ψηλά", προστάξαν εκνευρισμένοι, "πιο ψηλά να πηδάς, όχι έτσι λιγόψυχα". Πιο ψηλά εμείς, αγκομαχάμε.
Μας κόψαν και τ' άλλο ποδάρι. "Τρέχα τώρα, βατράχι, να σε δω πώς τρέχεις με δυο ποδάρια μόνο", μας έφτυσαν μέσα απ' τα "πολιτισμένα" φιρμάνια τους. Σουρθήκαμε εμείς, γρήγορα· μεγάλη υπόθεση να μπορείς να σουρθείς γρήγορα. Χαμογελούσαμε ακόμα, δεν μπορεί, είναι φίλοι μας, είναι εταίροι μας, είναι πολιτισμένοι άνθρωποι, σοβαροί, δεν μπορεί, κάποια στιγμή θα μας λυπηθούν.
"Κοροϊδεύεις βάτραχε; Σού 'παμε να τρέξεις, πρώτος πρέπει νά 'ρθεις, πρέπει να ξεπεράσεις ακόμα και τους λαγούς μέσα στο δάσος! Μπρος, Raus!", είχαν γίνει έξω φρενών τώρα. Ακούς εκεί να τους κοροϊδεύουμε, κι αντί να τρέχουμε σαν βατράχια-ολυμπιονίκες, να σουρνόμαστε ξέπνοοι πάνω στα δυο ποδάρια που είχαν την ευγενή καλοσύνη να μας αφήσουν. Αυτοί φταίγανε που δεν μας πάτησαν το κεφάλι, να ξεμπερδεύουν μια και καλή μ' εμάς.
Σηκωθήκαμε, αιμόφυρτοι, σακάτηδες, δυστυχείς, μοιραίοι, να τρέξουμε πάνω στα δυο ποδάρια που μας απέμειναν. "Είναι καθήκον νεοπατριωτικό", έσκουζε κάπου στο βάθος ο υποβολέας, "έχουμε καθήκον, εμείς τα βατράχια, να μην απογοητεύσουμε τους φίλους μας, που θυσιάστηκαν να μας κόβουν τα ποδάρια. Εμπρός, να τρέξουμε τώρα βατραχοπατριώτες!". Κάπου θες να φωνάξεις: "Σκασμός, ρε σιχαμένε υποβολέα!", αλλά μιλάνε τα βατράχια;
Τρέξαμε, να κυνηγάμε τους λαγούς στο δάσος με τ' αερικά, εμείς, τα χωλά βατράχια. Δεν τους προφτάσαμε. Θλίψη, ενοχές...μα για τίποτα δεν είμαστε άξιοι πια, τι σόι βατράχια "σποράς ένδοξης" είμαστε εμείς;
Ζυγώσαμε. Τρέχει το αίμα ποτάμι, βογκήξαμε, σφίξαμε τα δόντια, να, ίσως και να τους προφτάσουμε τελικά τους λαγούς.
Χρατς! Πάει και τ' άλλο ποδάρι...
Κοιτάζουμε τώρα εκείνους με τα μαχαίρια, που "ήρθαν ντυμένοι φίλοι" και γύρεψαν μια λίμπρα σάρκας έναντι του χρέους, με ειλικρινή απορία κι απόγνωση.
Τισταδιάλα, κάτι δεν πάει καλά εδώ...
"Μια τούμπα, κάνε τώρα μια τούμπα, ανάποδη και τετραπλή, και να προσγειωθείς πάνω στο νύχι του ακροδάχτυλού σου διακόσια μέτρα μετά το δάσος! Τώρα!", λυσσάνε πια οι καλοκάγαθοι φίλοι μας.
"Πώς να τα κάνω όλα αυτά, έτσι που με καταντήσατε; Διαμαρτύρομαι!", τολμάει να αρθρώσει το ημιθανές βατράχι.
Ο υποβολέας είναι έξαλλος, φωνάζει δυο-τρεις ταξιθέτριες του βάλτου κι αρχίζουν το έρμο το βατράχι στο ξύλο: "Αμφισβητείς την δημοκρατική νομιμότητα; Σαμποτάρεις την εθνική προσπάθεια; Ακυρώνεις το πατριωτικό έργο του υποβολέα;", σκούζουν μανιασμένα οι ταξιθέτριες και βαρούν.
Αλύπητα...
Κουράγιο, το ελληνικό βατράχι είναι καμωμένο από πάστα ηρώων. Δίνει ένα σάλτο, φέρνει μια τούμπα, μια περιστροφή, δυο περιστροφές...σκάει με τα μούτρα κάτω, μέσα σ' ένα βούρκο απ' το ίδιο του το αίμα.
Πόνος.
"Άχρηστο, ο μαι γκοντ, τι άχρηστο πού 'ναι τελικά τούτο το βατράχι...", μονολογούν απηυδισμένοι οι άξιοι φίλοι μας με τα μαχαίρια.
Ο υποβολέας κι οι ταξιθέτριες είναι απαρηγόρητοι. Το βατράχι φάνηκε "κατώτερο των εθνικών περιστάσεων". Κανονικά, με μια τέτοια λαμπρή ομάδα από υποβολείς και ταξιθέτριες να το καθοδηγούν και να το εμπνέουν, θά 'πρεπε να έχει ήδη μεταμορφωθεί σε μονοπόδαρο...Κεντέρη! Κι αυτό το παλιοβατράχι, το μόνο που ξέρει να κάνει είναι να σκούζει και να βογκάει, πως του κόψανε οι φίλοι μας τα πόδια και "πώς τρέχει και χοροπηδά ένα βατράχι χωρίς ποδάρια;", όλο κάτι τέτοιες γρίνιες και μεμψιμοιρίες είναι το αχάριστο παλιοαμφίβιο. Έτσι τού 'ρχεται, του υποβολέα, να το παρατήσει στην τύχη του και να πάει να κάνει καριέρα στο βοϊδοθέατρο της αλλοδαπής. "Έτσι κι αλλιώς, δεν έπρεπε να μπλέξω εξαρχής με τα βατράχια", μονολογεί συνοφρυωμένος, "εγώ είμαι φτιαγμένος για τ' άλλα, τα σπουδαία, τα μεγάλα".
Στο μεταξύ, το βατράχι ξεψυχάει: "Βοήθεια", φωνάζει, "βοηθάτε φίλοι, θ' αποθάνω!".
"Σουτ!", απαντάνε συνοφρυωμένοι εκείνοι πού ΄ρθαν ντυμένοι φίλοι, "η σύσκεψις για την περίπτωσή σου αναβλήθηκε μέχρι νεωτέρας. Να κάμεις υπομονή και να μην τεμπελιάζεις λεπτό. Μπρος, όρθιος πάνω στο ποδάρι που σ' απόμεινε, τυχεράκια. Προπονήσου σκληρά, χωρίς κλάψες, και, πού ξέρεις, μπορεί κάποια στιγμή να τα καταφέρεις και να γίνεις κι εσύ ένας καθωσπρέπει λαγός του δάσους. Αλλιώς..."
"Αλλιώς τι;", τολμάει να ψελλίσει το βατράχι λίγο πριν ψοφήσει, "θα μου κόψετε τα πόδια για να μάθω;"

Fuckland...

2011-10-06T22:41:00.000+03:00

Η χώρα του: "βρε δεν τον γαμάς τον πούστη!"

Επισήμως, καταλήξαμε η χώρα του: "βρε δεν τον γαμάς τον πούστη!".
Όποιο θέμα συζήτησης ν' ανοίξεις, αν και μάλλον ένα είν' αυτό που μονοπωλεί το ενδιαφέρον, σε όποιο πολιτικό, λογοτεχνικό, ακαδημαϊκό, καλλιτεχνικό, πρόσωπο κι αν αναφερθείς, όποιον θεσμό, μηχανισμό, συλλογικότητα κι αν αναφέρεις, η απάντηση είναι η ίδια: "βρε δεν τους γαμάς τους πούστηδες!".
Φτάσαμε στο σημείο που τους γαμούμε όλους! Καμιά αξία, κανένα πρότυπο, κανένα ιδανικό, κανένα όραμα, καμιά σταθερά δεν απέμεινε που να μην έχει απαξιωθεί πλήρως. Στην κατακλείδα, η απαξίωση του ίδιου μας του εαυτού: "εμάς...γαμησέ μας!"
Ζούμε πλέον μέσα σε μια συλλογική άρνηση, μια κατάθλιψη, μια μαυρίλα. Μέσα σε μια γενικευμένη αυτοπαραίτηση, έχουμε αρνηθεί τα πάντα: τις αξίες μας, τις σταθερές μας, τα όνειρά μας, τον αυτοσεβασμό μας, τις ζωές μας.

Κάποιος μας φταίει, όλα μας φταίνε, αλλά δεν μπορούμε να προσδιορίσουμε επακριβώς τι και ποιος. Σκιές, αλλοτινών ανθρώπων, περιφέρουμε την αγωνία, την κατάθλιψη, τ' αδιέξοδα, τις αγωνίες και τους φόβους μας. Καταλήξαμε, σαν λαός, να είμαστε το άθροισμα των αρνήσεων και των φόβων μας οδηγούμενοι, σαν τα δαρμένα σκυλιά, ολοταχώς στο καθοδικό σπιράλ του θανάτου μας.
Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν πραγματικά, όταν απονεκρώνεται η ψυχή τους.

Ο πραματευτηηής!

2011-10-02T00:40:00.001+03:00

Είδες, βρε Μπένι, που μερικές φορές είναι καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς;

Όταν τα δημοσίως λεγόμενα -έστω από του βήματος της Βουλής, έστω κατά λόγο αντιπολιτευτικό- είναι απολύτως αντίθετα απ' τα δημοσίως (αργότερα) πραττόμενα, πώς λέγεται αυτό, κύριε Αντιπρόεδρε;
Πολιτική απάτη, πολιτικαντισμός, φαρισαϊσμός;

Όταν υφαρπάζεις, κύριε καθηγητά του Συνταγματικού Δικαίου, με τέτοιες ομιλίες και προεκλογικές εξαγγελίες, την ψήφο των πολιτών, κι αργότερα, ως κυβερνητική εξουσία, πράττεις ακριβώς εκείνα που προηγουμένως καυτηρίαζες, κι έδινες υποσχέσεις ότι δεν θα πράξεις, και μάλιστα τα πράττεις με τον πιο στυγνό, βάρβαρο κι αδίστακτο τρόπο, μπορεί κάποιος να θεωρήσει ότι η κυβέρνηση αυτή είναι πολιτικά απολύτως απονομιμοποιημένη;

Καθρέφτη, καθρεφτάκι μου...

2011-10-01T22:42:00.003+03:00

Ο "υπάρχων κόσμος", μας λέει ο Μαρξ, "παράγει τη θρησκεία δηλαδή μια λαθεμένη συνείδηση του κόσμου, διότι αποτελεί αυτός ο ίδιος έναν ψεύτικο κόσμο [...] Η θρησκεία "είναι η φανταστική πραγματοποίηση της ουσίας του ανθρώπου διότι η ουσία του ανθρώπου δεν έχει πραγματική ύπαρξη. Ο αγώνας ενάντια στη θρησκεία είναι συνεπώς ο αγώνας ενάντια σ' αυτόν τον κόσμο του οποίου η θρησκεία είναι το πνευματικό άρωμα"

Γ. ΡΟΥΣΗΣ, Ο ΜΑΡΞ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΝΩΡΙΣ, εκδ. ΓΚΟΒΟΣΤΗ, Αθήνα 2008,σ.236

Πολλές θρησκείες, "πραγματώσεις της ουσίας μας", περάσαμε εμείς οι Έλληνες. Απ' τον μεγαλοϊδεατισμό και τον φολκλορικό εθνικοχριστιανισμό μέχρι την τζάμπα μπουρζουαζία και τον επαρχιώτικο μετανεωτερισμό.
Σήμερα, η ελληνική θρησκεία είναι η ενοχική αυτοπαραίτηση.
Κάτι μας φταίει, όλα μας φταίνε, αλλά είμαστε απολύτως αποφασισμένοι να μην κάνουμε απολύτως τίποτε γι' αυτό, πέρα απ' το να βογκάμε και να τσινάμε σαν τ' αγριομούλαρα. Διαχωρίζοντας την "ουσία της ύπαρξής μας" απ' το πράττειν, αποτελούμε το πιο τρανό παράδειγμα συλλογικής αλλοτρίωσης. Καθρεφτίζοντας στους "άλλους" όλες τις πομπές και τα χούγια μας, χάνουμε την ουσία· την δικιά μας ουσία. Δούλοι, κι όχι υπόδουλοι, αποδεχόμαστε "την κατάσταση μας" με μια μεταφυσική εγκαρτέρηση, μια μοιρολατρία: τα πάθη μας είναι ριζικό του Γένους μας. "Κάποιος θα μας σώσει", κάποιος Έλληνας θεός θα ενσκήψει και θα αποκαθάρει την ελληνική Ύβρι, θα επιφέρει, ξάφνου, των παθημάτων μας την κάθαρση. Ευτυχώς ή δυστυχώς, οι Έλληνες θεοί έχουν από καιρό πεθάνει ή, εν πάση περιπτώσει, μας έχουν γραμμένους στις θεϊκές τους παπάρες. Η κάθαρση της ελληνικής τραγωδίας θα έλθει, καθώς λέει κι ο ποιητής, μέσα από τη δράση, τη δική μας δράση κι όχι μέσα απ' τις απαγγελίες.

Γιατί δεν μας ρωτάτε;

2011-09-22T23:07:00.003+03:00

Είπε ο, "ευχαριστούμε τους πιστωτές μας για την δημοσιονομική κατοχή", Αντιπρόεδρος της ελληνικής κυβέρνησης, κ. Ευ. Βενιζέλος, κατά την σημερινή του επίσκεψη στον Πρόεδρο της ελληνικής δημοκρατίας:

"Παλεύουμε να μη γίνουμε Αργεντινή"

Είσαι σίγουρος, ρε μεγάλε, ότι εμείς οι Έλληνες -για τους πιστωτές μας όρκο δεν παίρνω- θέλουμε να "παλέψετε" για κάτι τέτοιο;
Για να δούμε.

Αργεντινή: Ναι σε αυξήσεις μισθών, συντάξεων - όχι στη λιτότητα
Ακολουθεί τον ακριβώς αντίθετο δρόμο από Ευρώπη και ΗΠΑ
Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ

Αυξήσεις στον κατώτατο μισθό, σε συντάξεις και επιδόματα αποφάσισε η πρόεδρος της Αργεντινής, Κριστίνα Φερνάντες, ακολουθώντας τόσο η Αργεντινή όσο και άλλες χώρες της νότιας Αμερικής τον ακριβώς αντίθετο δρόμο από τις πολιτικές λιτότητας στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ.

Η κυβέρνηση της Αργεντινής αύξησε κατά 25% τον κατώτατο μισθό, ο οποίος ήταν ήδη ο υψηλότερος σε σχέση με άλλες χώρες της Νότια Αμερική. Έχει φτάσει πλέον περίπου στα 410 ευρώ, σχεδόν το δεκαπλάσιο σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, αναφέρει το Associated Press. Την ίδια ώρα οι υψηλόμισθοι είδαν τις αποδοχές τους να αυξάνονται με μικρότερο ρυθμό, κατά περίπου πέντε φορές.

Παράλληλα με πρόσφατη απόφαση αυξήθηκαν κατά 23% τα προνοιακά επιδόματα αλλά και τις συντάξεις. Ωφελημένα είναι και τα συνδικάτα από νέα ευνοϊκά μέτρα αλλά και ο τομέας των μεταφορών και της ενέργειας.

Σε δηλώσεις η πρόεδρος της χώρας, η οποία θα διεκδικήσει την επανεκλογή της στις 23 Οκτωβρίου, επισήμανε ότι η Αργεντινή ήδη έχει ένα πολύ καλό σύστημα πρόνοιας για τα παιδιά και όλο τον πληθυσμό.

Η εξομάλυνση των κοινωνικών ανισοτήτων είναι από τους βασικούς άξονες της πολιτικής της Φερνάντες και του εκλιπόντος συζύγου της, Νέστορ Κίρχνερ, που ανέλαβε την προεδρία λίγο μετά το χειρότερο σημείο της οικονομικής κρίσης στη χώρα και αν μη τι άλλο κατάφερε να αποκαταστήσει τη δημοσιονομική τάξη.

Σύμφωνα με το ΔΝΤ, η ανάπτυξη στην Αργεντινή το 2011 θα φτάσει το 8%, ένα από τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο, συγκρίσιμο με αυτό της Κίνας, και οπωσδήποτε πολύ υψηλότερο από τα αναιμικά ποσοστά της Ευρώπης και των ΗΠΑ.

Παραταύτα, ο υψηλός πληθωρισμός, που είναι κοντά στο 10%, περιορίζει την αγοραστική δύναμη των πολιτών με το ΔΝΤ και, σε κάποιες περιπτώσεις ακυρώνει τις αυξήσεις σε επιδόματα και παροχές.

Το Ταμείο επικρίνει μάλιστα τη χώρα για ελλιπή στοιχεία, αφήνοντας να εννοηθεί ότι στην πραγματικότητα ο πληθωρισμός είναι σε υψηλότερα επίπεδα σε σχέση με τα επισήμως γνωστά.

Στην Ελλάδα, ο κύριος Αντιπρόεδρος μας...υπόσχεται τουλάχιστον δέκα χρόνια σκληρής και βάρβαρης λιτότητας, που ουσιαστικά θα "λατινοαμερικανοποιήσει" την πατρίδα μας - αν δεν την καταντήσει κυριολεκτικά τον νοτιοευρωπαϊκό "κουλή"· θα "παλέψουμε", δηλαδή, για να παραμείνουμε στον σκληρό πυρήνα του ευρώ, έστω κι αν αυτό σημαίνει ότι η μεγάλη, αν όχι η συντριπτική, πλειονότητα των κατοίκων αυτής της χώρας θα βυθιστούν στην φτώχεια, στην ανεργία και σε τριτοκοσμικές εργασιακές και κοινωνικές συνθήκες. Αλλά θα έχουμε ευρώ κι "η χώρα [κατά τον κύριο Αντιπρόεδρο] δεν θα πεθάνει".
Αλήθεια, πότε "πεθαίνει" μια χώρα; Μήπως μια χώρα πεθαίνει, όταν οι πολίτες της καταδικάζονται στην πιο βάρβαρη, αδυσώπητη κι ανελέητη κατοχή, μήπως μια χώρα πεθαίνει όταν απεμπολεί, "οριστικώς και άνευ όρων", κάθε έννοια πολιτικής αυτοτέλειας κι εθνικής ανεξαρτησίας, καταδικάζοντας τους πολίτες της σ' έναν αργό, βασανιστικό κι αναπόδραστο οικονομικό στραγγαλισμό και κοινωνικό αφανισμό;
Μήπως, κύριε Αντιπρόεδρε, η χώρα δεν είναι τα λογιστικά σας βιβλία, ούτε οι οθόνες στις οποίες "τηλεδιασκέπτεσθε" με τους διεθνείς σαράφηδες, αλλά οι Έλληνες;
Μήπως αντί να αρνηθείτε το χρέος της χώρας, αρνείστε τελικά τον ίδιον τον λαό της;
Είστε σίγουρος, κύριε Αντιπρόεδρε, ότι δεν θέλουμε "να γίνουμε Αργεντινή";
Γιατί δεν μας ρωτάτε;

"Ποτέ δεν φανταζόμουν...

2011-09-21T22:44:00.001+03:00

...ότι τόσες πολλές μέρες, κάνουν μια τόση λίγη ζωή".*

"Αξίζει να προσέξουμε ότι η σχέση της νεότερης και σύγχρονης Ελλάδας μ' αυτή τη διαδικασία του Παγκόσμιου και τις διαδοχικές της φάσεις σημαδεύεται από ιστορικές καταστροφές: η εξάντληση και το βίαιο τέλος της πρώτης φάσης της παγκοσμιοποίησης κατέληξαν στην Μικρασιατική Καταστροφή, ενώ η εξάντληση της δεύτερης φάσης της παγκοσμιοποίησης, στον μεταπόλεμο, συνοδεύτηκε από την καταστροφική δικτατορία των συνταγματαρχών και την κυπριακή τραγωδία.
Όλα τα σημάδια πολλαπλασιάζονται και δείχνουν ότι και η τρίτη, χρηματιστηριακή, φάση της παγκοσμιοποίησης έχει φτάσει σε αδιέξοδα και οι εκρήξεις των αντιφάσεών της ήδη άνοιξαν έναν βίαιο κύκλο πολέμων, κοινωνικών αναστατώσεων και λαϊκών εξεγέρσεων. Τι επιφυλάσσει το τέλος της τρίτης φάσης παγκοσμιοποίησης σ' αυτόν τον τόπο, στο κρίσιμο αυτό σταυροδρόμι των διεθνών αντιφάσεων, στη μεταιχμιακή μας ύπαρξη;
Δεν ακούτε;

...Η μυστική βοή
[...] έρχεται των πλησιαζόντων γεγονότων.

Έχουμε εμπλακεί στο Παγκόσμιο. Σ' ένα Παγκόσμιο που πάσχει.
Ζούμε στα μεταίχμιά του, στα ρήγματα των τεκτονικών του πλακών, στα εσωτερικά όρια, άρα εκεί όπου συνεχώς απειλείται η παραβίασή τους και καραδοκεί η Ύβρις.
Αλλά ποια Ύβρις; Η παραβίαση των ορίων ή η ασφυκτική στενότητά τους; Ποιος ορίζει τα όρια κι αποφασίζει τι είναι Ύβρις; Ο κυρίαρχος ή το εξεγερμένο θύμα του;
Να ζεις στα μεταίχμια σημαίνει να ζεις σε ζώνη υψηλού ιστορικού κινδύνου. Θυμήσου, όμως, την Πάτμο του Χαιλντερλιν, τον Τόπο των εσχάτων, τη Χώρα του Απροσδόκητου:

Όμως εκεί που είναι ο κίνδυνος
Εκεί και το σωτήριον φύεται

Το σωτήριον εμφανίζεται αιφνίδια, πηδάει μπροστά σου σαν αγριόγατος και πάντα στην αιχμή της αντίφασης, όταν έχει φτάσει στο απροχώρητο."**

* Τ. Λειβαδίτης, "Τα ψεύδη του Ημερολογίου".
** Σ. Μιχαήλ, "Ζώντας στα Μεταίχμια - Η παγκόσμια ιστορία της ψυχής μας", στο: Δ. Λεβεντάκος (συντ), ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ, Όψεις του Σύγχρονου Πολιτισμού, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2006,σ.27-28

Στη δική μας πλάτη...

2011-09-17T22:04:00.000+03:00

"Στη δική μας πλάτη"
Στίχοι: Μιχάλης Φακίνος
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Λάκης Χαλκιάς

Ο κυρ-Βοριάς, ο κυρ-Νοτιάς κι ο κυρ-Παλουκοκάφτης
τη μέρα τα κουτσόπιναν, το βράδυ τρεχαλάγαν

Και φώναζαν και σφύριζαν
και πάνω κάτω γύριζαν
κι όλο μιλούσαν για ραχάτι
πάνω στη δική μας πλάτη

Ο κυρ-Βοριάς, ο κυρ-Νοτιάς κι ο κυρ-Παλουκοκάφτης
τη μέρα μας καλόπιαναν, το βράδυ μας χτυπούσαν

Και φώναζαν και σφύριζαν
και πάνω κάτω γύριζαν
κι όλο μιλούσαν για ραχάτι
πάνω στη δική μας πλάτη

Τον κυρ- Βοριά, τον κυρ-Νοτιά, τον κυρ-Παλουκοκάφτη
μια μέρα τους επιάσανε, στο στάβλο τους εκλείσαν

Και φώναζαν και σφύριζαν
και πάνω κάτω γύριζαν
μα δεν έχει πια ραχάτι
πάνω στη δική μας πλάτη

Γόρδιοι δεσμοί...

2011-09-05T23:32:00.002+03:00

Κρίσιμες επαφές για τις εγγυήσεις και την τύχη του δανείου
Μέρκελ με Βαν Ρομπέι για τη διάσωση της Ελλάδας
Αλιεύθηκε από το protothema.gr

(...)
Σε κάθε περίπτωση οι διαπραγματεύσεις αναμένονται σκληρές και το ερώτημα είναι κατά πόσον οι αγορές θα δώσουν – ξανά – χρόνο στους πολιτικούς να «εφεύρουν» μια λύση σε ένα πρόβλημα για το οποίο όλοι κατανοούν πως μπορεί να απαντηθεί επαρκώς ΜΟΝΟ με την αλλαγή πορείας σε πολιτικό επίπεδο και την υιοθέτηση ενός κοινού εργαλείου αντιμετώπισης της κρίσης: του ευρωομολόγου.

Που με τη σειρά του προκαλεί … «ίλιγγο» στις κυβερνήσεις των χωρών του «σκληρού» πυρήνα του ευρώ , με πρώτη τη Γερμανία. Που ας μην ξεχνάμε όλο αυτό το διάστημα της κρίσης εξακολουθεί να δανείζεται με εντυπωσιακά χαμηλά επιτόκια. Και προφανώς δεν έχει καμία διάθεση να μπει στον ίδιο παρανομαστή με τις διόλου αξιόχρεες χώρες του Νότου, πολύ περισσότερο να δει το κόστος δανεισμού της να αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο μέσω ενός κοινού επιτοκίου που θα επιφέρει το ευρωομόλογο.

Για όσους ενδεχομένως είχαν αμφιβολίες, αυτές τις έλυσε ο επικεφαλής κρατικών αξιολογήσεων της Standard & Poor’s, κύριος Moritz Kraemer. Ο όποιος ορθά – κοφτά ξεκαθάρισε πως στην περίπτωση που εκδοθεί ένα ευρωομόλογο, αυτομάτως θα λάβει την αξιολόγηση του ασθενέστερου μέλους της ευρωζώνης, εν προκειμένω το CC της Ελλάδας!

Με δυο λόγια η Γερμανία αυτομάτως θα έμπαινε – τυπικά έστω – σε καθεστώς «επιλεκτικής χρεοκοπίας», όντας την ίδια στιγμή η πιο ανεπτυγμένη οικονομία της ηπείρου μας! Γεγονός που πέρα από το ανάλογο κόστος δανεισμού , θα έχει ένα ακόμα πιο υψηλό πολιτικό κόστος για την κυβέρνηση Μερκελ και για τις κυβερνήσεις των υπολοίπων χωρών της «ομάδας» της Γερμανίας. Που θα κληθούν να αιτιολογήσουν στους πολίτες τους για ποιον λόγο θα πληρώνουν ακριβότερα τα δάνεια που θα λαμβάνουν!

Δύσκολο αν όχι απίθανο ένα τέτοιο πολιτικό εγχείρημα...

Αναλογιστείτε, αν, όπως σας υπογράμμισα πιο πάνω, η Γερμανία "όλο αυτό το διάστημα της κρίσης εξακολουθεί να δανείζεται με εντυπωσιακά χαμηλά επιτόκια" (κι όχι μόνον η Γερμανία), επομένως αποκομίζει τοκογλυφικό κέρδος μέσω του διαβόητου μηχανισμού στήριξης, κι αν έχει (;) κάθε συμφέρον να διατηρεί "σκληρό" το (γερμανικό) ευρώ, ποια τύχη μπορεί να έχει η Ελλάδα, κι όλος ο "ισχνός" ευρωπαϊκός νότος, μέσα στον γόρδιο δεσμό μιας ΕΕ και μιας ΟΝΕ των οποίων τις πολιτικές επιβάλλει η Γερμανία;
Κάποια στιγμή, πρέπει να το πάρουμε χαμπάρι: στο νέο σκηνικό που διαμορφώθηκε εντός της ΕΕ και της ΟΝΕ, τα συμφέροντα του "ισχνού" ευρωπαϊκού νότου είναι διαμετρικά αντίθετα απ' εκείνα του "ισχυρού" ευρωπαϊκού βορά. "Η συσσώρευση του πλούτου στον έναν πόλο είναι, κατά συνέπεια, την ίδια στιγμή συσσώρευση δυστυχίας [στον άλλον]".

Ειμαρμένη...

2011-09-04T22:56:00.000+03:00

"Ιερή, πικρότατη μοίρα. Το τέλος της περιοδείας μου στην Ελλάδα γέμισε τραγικά αναπάντητα ρωτήματα. Από την ομορφιά φτάσαμε στις σύγχρονες αγωνίες και στο σημερινό χρέος της Ελλάδας. Ένας ζωντανός άνθρωπος σήμερα που νοεί κι αγαπάει κι αγωνίζεται δεν μπορεί να σεριανίζει πια και να χαίρεται αμέριμνα την ωραιότητα. Σήμερα η αγωνία μεταδίδεται σαν πυρκαγιά, και καμιά πυρασφαλιστική εταιρεία δεν μπορεί να σε ασφαλίσει. Αγωνίζεσαι και καίγεσαι μαζί με όλη την ανθρωπότητα. Κι απάνω απ’ όλους αγωνίζεται και καίγεται η Ελλάδα, αυτή είναι η μοίρα της."
Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο.

Στον βάλτο όπου τσακώνονται τα βουβάλια...

2011-09-03T14:08:00.001+03:00

ΑΣΥΜΜΕΤΡΗ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ: Η μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, η αδυναμία εξόδου από την εύκολη πολιτική χρήματος, η «πλαστογράφηση» των νομισματικών ισοτιμιών, καθώς επίσης η υπερσυσσώρευση συναλλάγματος
Βασίλης Βιλιάρδος (copyright)
viliardos@kbanalysis.com
Αθήνα, 02. Ιουλίου 2010
Από το casss.gr

Όπως έχουμε αναφέρει στο παρελθόν, η σημαντικότερη μακροοικονομική αιτία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (υπάρχουν επίσης πολιτικές αιτίες, μικροοικονομικές και άλλες), ήταν (ενώ συνεχίζει να είναι) τόσο η παγκόσμια, όσο και η ευρωπαϊκή «ανισορροπία» – ιδιαίτερα, η «ασύμμετρη» κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων.

Εάν, για παράδειγμα, δεν υπήρχαν τα τεράστια ελλείμματα (ζημίες) τόσο του προϋπολογισμού, όσο και του εμπορικού ισοζυγίου των Η.Π.Α., καθώς επίσης εάν δεν είχαν χρηματοδοτηθεί από τα κινεζικά, από τα ιαπωνικά ή από τα αραβικά πλεονάσματα, δεν θα είχε δημιουργηθεί η αμερικανική «υπερβολή» (φούσκα), η οποία «συνδέθηκε» με την υπερχρέωση ενός μεγάλου αριθμού αμερικανικών νοικοκυρών. Οι Πίνακες Ι και ΙΙ είναι αρκετά αποκαλυπτικοί, σε σχέση με την μη ισορροπημένη κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, σε ορισμένες «κρίσιμες» χώρες του πλανήτη:

Γνωρίζοντας ότι η Ρωσία, η Βραζιλία και η Κίνα είναι οι τρείς από τις χώρες της ομάδας των BRIC (η τέταρτη είναι η Ινδία), διαθέτοντας από τα μεγαλύτερα πλεονάσματα παγκοσμίως, ίσως οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, στις 16 Ιουνίου του 2009, οι ηγέτες τους συναντήθηκαν για πρώτη φορά μεταξύ τους - σε μία ρωσική μεγαλούπολη, χωρίς τη συμμετοχή της δύσης. Η νέα αυτή ομάδα (G4), η οποία περιγράφηκε σαν ένα είδος «αντι-G7», συζήτησε τα προβλήματα της παγκόσμιας Οικονομίας μόνη της – μία μη αναμενόμενη «γεωπολιτική» εξέλιξη για τη δύση. Το σημαντικότερο θέμα της συζήτησης ήταν η «καθαίρεση» του δολαρίου, από το «βάθρο» του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος

Όπως εύκολα διαπιστώνουμε από τη σύγκριση των δύο παραπάνω Πινάκων, τα εμπορικά πλεονάσματα της Κίνας, της Γερμανίας, της Ρωσίας, της Ιαπωνίας και της Βραζιλίας δεν αρκούσαν, όλα μαζί, για να καλύψουν το τεράστιο εμπορικό έλλειμμα των Η.Π.Α. το 2007 – το οποίο αυξήθηκε ακόμη περισσότερο τα επόμενα έτη, με όλα όσα κάτι τέτοιο συνεπάγεται, για την «αντικειμενική» αξία του δολαρίου.

Περαιτέρω, εάν δεν υπήρχαν τα μεγάλα πλεονάσματα του εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας, τα οποία ουσιαστικά δημιουργήθηκαν εις βάρος αρκετών ευρωπαϊκών χωρών, ίσως δεν θα ακολουθούσε η απειλή χρεοκοπίας της Ελλάδας, της Πορτογαλίας ή της Ισπανίας - η οποία μπορεί να καταλήξει στην ολοκληρωτική «αποσύνθεση» της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πολύ περισσότερο, εάν είχαν καταπολεμηθεί «συναινετικά» όλες οι ανισορροπίες, οι οποίες ουσιαστικά προήλθαν από την «άμετρη» παγκοσμιοποίηση, δεν θα είχε «ξεσπάσει» ο πρώτος παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος, δεν θα υπονομευόταν το ευρωπαϊκό όνειρο από τη Γερμανία και δεν θα είχε «προωθηθεί» το ΔΝΤ στην Ευρώπη – πρώτα στην ανατολική και στη συνέχεια στην Ευρωζώνη, δια μέσου του ελληνικού «δούρειου ίππου».

Φυσικά, παρά το ότι η επίσημη «οικονομική» εκδοχή του ΔΝΤ είναι η εξυγίανση, η δήθεν «διάσωση» δηλαδή κάποιων υπερχρεωμένων χωρών της Ευρώπης, λόγω των μεγάλων ελλειμμάτων στους προϋπολογισμούς τους (Πίνακας ΙΙΙ), η ουσιαστική αιτία είναι η εξασφάλιση της «βιωσιμότητας» των Η.Π.Α. - οι οποίες κινδυνεύουν τα μέγιστα, ειδικά εάν χάσουν τα τεράστια πλεονεκτήματα του δολαρίου. Η θέση του δολαρίου σαν παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα, είναι αυτή που ουσιαστικά «επιτρέπει» στις Η.Π.Α. να δανείζονται τα τελευταία χρόνια περί το ένα τρις $ ετήσια από το εξωτερικό – απορροφώντας περίπου το 65% της παγκόσμιας προσφοράς δανειακών κεφαλαίων.

Ίσως είναι σκόπιμο να αναφερθεί εδώ ότι, το συνολικό ΑΕΠ της Ευρωζώνης, των Η.Π.Α. και της Ιαπωνίας, ύψους περίπου 31 τρις $, αποτελεί το 57% του παγκόσμιου ΑΕΠ (54 τρις $) - παρά το ότι αφορά πληθυσμό που δεν υπερβαίνει το 12% των συνολικών κατοίκων του πλανήτη. Πρόκειται επομένως για μία τεράστια ανισορροπία η οποία, αργά αλλά σταθερά, θα τείνει να απαλειφθεί.

Συνεχίζοντας, η «ανισόρροπη» κατανομή ελλειμμάτων και πλεονασμάτων, δεν είναι η μοναδική μακροοικονομική αιτία της παγκόσμιας «κρίσης». Η ελλιπής «ρύθμιση» του χρηματοπιστωτικού τομέα διεθνώς (στην οποία έχουμε ήδη αναφερθεί με το άρθρο μας: ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ: Η υπερβολική απληστία, οι τράπεζες, τα συνταξιοδοτικά ταμεία, τα κεφάλαια αντιστάθμισης κινδύνων, η σκόπιμη δημιουργία κρίσεων, η απορρύθμιση της οικονομίας, οι κίνδυνοι ύφεσης και η αναγκαιότητα της πολιτικής ένωσης 20/5/2010), είναι αναμφίβολα μία επίσης πολύ σοβαρή αιτία – πόσο μάλλον αφού δεν επιλύθηκε διεθνώς, ως όφειλε, από την πρόσφατη συγκέντρωση των G8 στον Καναδά (με 8η τη Ρωσία).

Επόμενες αιτίες είναι η αδυναμία «εξόδου» από την πολιτική του εύκολου χρήματος (υπερχρέωση κρατών, μέσω της διαρκούς πιστωτικής επέκτασης των τελευταίων 30 ετών), η οποία οδήγησε σε τεράστιες υπερβολές (φούσκες), καθώς επίσης η συνεχής «πλαστογράφηση» των συναλλαγματικών ισοτιμιών (manipulation), η οποία δημιούργησε «πολλαπλές» νομισματικές ανισορροπίες παγκοσμίως. Τέλος, η εκτός κάθε οικονομικής λογικής «συσσώρευση» συναλλαγματικών αποθεμάτων, εκ μέρους κάποιων «αναπτυσσομένων» κρατών - Ρωσία, Βραζιλία, Κίνα, ευρύτερη Ασία. Τα «σφάλματα» αυτά, στα οποία αναφερόμαστε λεπτομερώς παρακάτω, επιβάρυναν σε μεγάλο βαθμό το παγκόσμιο σύστημα - χωρίς να υπάρχει έστω η προοπτική επίλυσης τους.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΥΚΟΛΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ

Ενδεχομένως είναι σκόπιμο να αναφερθούμε κατ’ αρχήν στον τρόπο, με τον οποίο δημιουργούνται τα χρήματα στο «μονεταριστικό» μας σύστημα – έτσι ώστε να αναδείξουμε μία βασική «πτυχή» του προβλήματος, τόσο της υπερχρέωσης, όσο και του πληθωρισμού. Ουσιαστικά λοιπόν, τα χρήματα δημιουργούνται από τις τράπεζες, μέσω του δανεισμού των πελατών τους.

Για παράδειγμα, όταν εγκρίνεται σε έναν πελάτη δάνειο ύψους 30.000 € για την αγορά αυτοκινήτου, δημιουργείται μία νέα ποσότητα χρήματος, ύψους 30.000 €. Τα χρήματα τώρα αυτά δεν έχουν πλέον αντίκρισμα σε χρυσό, όπως στο απώτερο παρελθόν, ούτε στηρίζονται στο σύστημα του Bretton Woods (αντίκρισμα σε δολάρια και τα δολάρια σε χρυσό), το οποίο ουσιαστικά καταργήθηκε, μονομερώς από τις Η.Π.Α., τη δεκαετία του 70.

Η δημιουργία χρημάτων είναι επομένως ταυτόσημη με την παροχή πιστώσεων - ενώ η «κάλυψη» της νέας ποσότητας χρημάτων κάθε φορά (η οποία ευρύτερα έχει αντίκρισμα το ΑΕΠ), επαφίεται στις τράπεζες που δανειοδοτούν τους πελάτες τους. Στην ιδανική περίπτωση τώρα, σε αυτήν δηλαδή που όφειλε να στηρίζεται η δημιουργία νέων ποσοτήτων χρημάτων, η χορήγηση πιστώσεων αφορά τις επενδύσεις - έτσι ώστε το επιτόκιο δανεισμού να εξοφλείται από τα έσοδα της επένδυσης. Όπως φαίνεται καθαρά εδώ, τα δάνεια με σκοπό την κατανάλωση δημιουργούν χρήματα, τα οποία διαστρεβλώνουν αισθητά την ορθολογική λειτουργία του συστήματος μας.

Επίσης, από εδώ φαίνεται η αιτία της χρηματοπιστωτικής κρίσης (subprimes), αφού δόθηκαν δάνεια (δημιουργήθηκαν δηλαδή νέα χρήματα), για την αγορά υπερτιμημένων κατοικιών - σε ανθρώπους που αδυνατούσαν να τα επιστρέψουν (πόσο μάλλον να πληρώσουν τα επιτόκια). Στην περίπτωση αυτή, εξέλειπαν από τις τράπεζες οι απαιτούμενες «καλύψεις», οι οποίες θα έδιναν αξία στις απαιτήσεις τους - ενώ θα εξυπηρετούσαν τις δικές τους πιστωτικές ανάγκες (πληρωμή τόκων και χρεολυσίων). Επίσης, τα νέα αυτά χρήματα είχαν σαν αντίκρισμα ένα «πλασματικό» ΑΕΠ – ένα υπερτιμημένο δηλαδή ακαθάριστο εθνικό προϊόν.

Εάν λοιπόν οι τράπεζες δεν στηρίζονταν από τα κράτη, θα ήταν υποχρεωμένες να «αποσβέσουν» τις απαιτήσεις τους - επομένως, να μειώσουν την ποσότητα χρημάτων, την οποία είχαν δημιουργήσει, μέσω των «ακάλυπτων» δανείων προς τους αφερέγγυους πελάτες τους (με καταστροφικά τότε αποτελέσματα για τους ισολογισμούς τους, όπως και για την δυνατότητα αποπληρωμής των δικών τους δανείων – αδυναμία εξόφλησης, χρεοκοπία κλπ). Η «συρρίκνωση» τώρα αυτή, θα προκαλούσε επί πλέον προβλήματα, αρκετά δύσκολα στην επίλυση τους (άρθρο μας: Ετεροβαρές ρίσκο: Τα τρία βασικά στάδια του σπειροειδούς κύκλου των χρηματοπιστωτικών κρίσεων και η γενεσιουργός αιτία τους - Έφτασε αλήθεια το τέλος της κρίσης; 26/4/2009).

Συνεχίζοντας, οι κεντρικές τράπεζες διαδραματίζουν έναν βασικό ρόλο στη διαδικασία δημιουργίας χρημάτων. Στο παράδειγμα του δανείου των 30.000 € για την αγορά αυτοκινήτου, όταν κατατίθενται στο λογαριασμό του πελάτη τα 30.000 €, τότε αυτός πληρώνει το αυτοκίνητο του. Η εξόφληση αυτή μπορεί να γίνει είτε μετρητοίς, είτε μέσω εμβάσματος προς την εταιρεία, από την οποία το αγόρασε.

Στην πρώτη περίπτωση, η πίστωση αυξάνει την κυκλοφορία των μετρητών χρημάτων στην Οικονομία. Στη δεύτερη, αυξάνεται το υπόλοιπο του λογαριασμού της εταιρείας αυτοκινήτων – γεγονός που υποχρεώνει την τράπεζα, στην οποία διατηρείται ο λογαριασμός της εταιρείας, να διατηρήσει υψηλότερες ελάχιστες ρεζέρβες στην κεντρική τράπεζα. Για όλες τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις τους τώρα οι τράπεζες, οφείλουν να διατηρούν ρεζέρβες ίσες με το 2% στις κεντρικές τράπεζες. Επομένως, η παροχή πίστωσης οδηγεί τις τράπεζες, είτε να χρησιμοποιούν περισσότερα μετρητά χρήματα, είτε να διατηρούν υψηλότερο υπόλοιπο στις κεντρικές.

Το σύνολο τώρα των μετρητών χρημάτων, καθώς επίσης των καθαρών υπολοίπων των τραπεζών στις κεντρικές τράπεζες, ονομάζεται «νομισματική βάση» (monetary base) - επειδή έχει σχέση με τις βασικές αρχές της παροχής πιστώσεων (δημιουργίας χρημάτων) εκ μέρους των τραπεζών. Η κεντρική τράπεζα είναι ο μοναδικός «πάροχος» νομισματικής βάσης - οπότε εδώ ακριβώς ευρίσκεται η δυνατότητα ελέγχου της συνολικής οικονομικής διαδικασίας εκ μέρους της.

Κατά κανόνα, η «νομισματική βάση» δημιουργείται από την βραχυπρόθεσμη προσφορά πιστώσεων, για την αναχρηματοδότηση των τραπεζών, εκ μέρους της κεντρικής τράπεζας. Η ζήτηση δανείων εκ μέρους των εμπορικών τραπεζών, ρυθμίζεται μέσω των βασικών επιτοκίων για τις συγκεκριμένες πιστώσεις. Έναντι αυτών των πιστώσεων, οι εμπορικές τράπεζες οφείλουν να καταθέτουν αξιόγραφα (εγγυήσεις) στην κεντρική.

Η «νομισματική βάση» τώρα μπορεί να «επεκτείνεται» επίσης, εάν μία κεντρική τράπεζα αγοράζει ομόλογα από τις εμπορικές τράπεζες – κάτι που έγινε στο παρελθόν, σε μεγάλη έκταση, από τη Fed. Όταν η ΕΚΤ όμως αγοράζει ομόλογα του δημοσίου από τις τράπεζες, έχει τη δυνατότητα να περιορίσει τη «νομισματική βάση» σε κάποιες άλλες «περιοχές» - για παράδειγμα, προσφέροντας λιγότερα δάνεια αναχρηματοδότησης των πιστώσεων των τραπεζών, προς τους πελάτες τους.

Επομένως, όταν η κεντρική τράπεζα (ΕΚΤ) αγοράζει ομόλογα δημοσίου, οφείλει ουσιαστικά να μειώνει τα δάνεια προς τη πραγματική Οικονομία, εάν θέλει να διατηρεί την ίδια ποσότητα χρημάτων στην αγορά. Κατά συνέπεια, η αγορά κρατικών ομολόγων είναι δυνατόν να μην επηρεάσει τον ουσιώδη έλεγχο της διαδικασίας δημιουργίας πιστώσεων (χρημάτων). Εν τούτοις, είναι δυνατόν να προκαλέσει λειτουργικές ζημίες στην κεντρική τράπεζα, εάν τα ομόλογα αυτά δεν εξοφληθούν από τα κράτη.

Ολοκληρώνοντας, με την έκφραση «προσφορά χρήματος» (money supply), εννοούμε το συνολικό απόθεμα σε χρήματα, το οποίο έχει στη διάθεση της μία Οικονομία. Το σύνολο των μετρητών χρημάτων, καθώς επίσης των καταθέσεων όψεως, ονομάζεται πραγματική προσφορά (ποσότητα) χρήματος (Μ1). Η προσφορά χρήματος μπορεί να αυξηθεί μέσω της δημιουργίας πιστώσεων, καθώς επίσης να μειωθεί, μέσω της «καταστροφής» χρημάτων (απόσβεσης επισφαλών πιστώσεων).

Τέλος, ο ορισμός της προσφοράς χρήματος δεν είναι ο ίδιος για όλες τις κεντρικές τράπεζες. Για παράδειγμα, η ΕΚΤ διακρίνει τα παρακάτω:

(α) Μ1 (συνολικά 4.242,7 δις € τον Ιούνιο του 2009): Καταθέσεις όψεως των μη τραπεζών (ιδιώτες, επιχειρήσεις κλπ), καθώς επίσης μετρητά χρήματα, τα οποία ευρίσκονται στην κυκλοφορία.

(β) Μ2 (συνολικά 8.148,0 δις € τον Ιούνιο του 2009): Το Μ1, συν τις καταθέσεις με συμφωνημένο χρόνο λήξης έως δύο έτη, καθώς επίσης καταθέσεις με νόμιμη προθεσμία καταγγελίας έως τρείς μήνες.

(γ) Μ3 (συνολικά 9.424,9 δις € τον Ιούνιο του 2009): Το Μ2, συν μερίδια σε money market funds, υποχρεώσεις σε repos, καθώς επίσης money market αξιόγραφα και ομόλογα τραπεζών, με χρόνο λήξης έως δύο χρόνια.

Το Μ1 θεωρείται αντιπροσωπευτικός δείκτης για την ανάπτυξη, ενώ το Μ3 για τον πληθωρισμό. Ουσιαστικά, το Μ3 τον Ιούνιο του 2009 ήταν ελαφρά υψηλότερο του ΑΕΠ της Ευρωζώνης.

Συνεχίζοντας στο θέμα μας, διαπιστώνεται ότι η πολιτική του εύκολου χρήματος, της πιστωτικής επέκτασης δηλαδή, συνεχίζεται (χαμηλά βασικά επιτόκια, «ενέσεις» ρευστότητας κλπ), με την «αμέριστη» βοήθεια των κεντρικών τραπεζών της «δύσης». Η προσφορά χρήματος (Μ3) αυξάνεται για πάρα πολλά χρόνια τώρα με υπερδιπλάσιο ρυθμό, σε σχέση με την οικονομική ανάπτυξη, ενώ κατά τη διάρκεια της κρίσης, οι κεντρικές τράπεζες αύξησαν επικίνδυνα την «ποσότητα» χρήματος. Στην αρχή, ο στόχος ήταν η διάσωση των τραπεζών, ενώ στη συνέχεια η αποφυγή της χρεοκοπίας κρατών - τα οποία θα συμπαρέσυραν όχι μόνο τις τράπεζες, αλλά και πολλούς άλλους «συμμετέχοντες» στην πραγματική οικονομία.

Οι κεντρικές τράπεζες, παρά το ότι είχαν «υποσχεθεί», ήδη από το 2008, ότι θα απορροφήσουν την υπερβάλλουσα προσφορά (ποσότητα) χρήματος από τις αγορές, επιστρέφοντας σε μία αυστηρή αντιπληθωριστική πολιτική, συνεχίζουν να προσθέτουν ρευστότητα – τόσο η Fed, όσο και η ΕΚΤ ή η BoE. Κατ’ επακόλουθο, οι τιμές των ακινήτων, οι οποίες συνήθως χαρακτηρίζουν τις «υπερβολές» (φούσκες), έχουν επανέλθει σχεδόν στα «υπερτιμημένα» επίπεδα του παρελθόντος (στο 75% των χωρών του ΟΟΣΑ οι τιμές της ακίνητης περιουσίας αυξάνονται), ενώ στην Κίνα η αγορά έχει υπερθερμανθεί σε μεγάλο βαθμό - αναγκάζοντας το κράτος να επέμβει με στόχο τη ρύθμιση της. Παράλληλα, αυξάνουν μαζικά οι πιστώσεις στην Κίνα – ένα κλασσικό «μίγμα» μίας επικίνδυνης υπερβολής (φούσκας).

Επί πλέον, η «παγκόσμια πλεονασματική ρευστότητα» - δηλαδή, το μέρος εκείνο των χρημάτων που ευρίσκεται στις αγορές, χωρίς να χρειάζεται για τις συναλλαγές στην πραγματική οικονομία - έχει αυξηθεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Η αιτία είναι φυσικά η ως άνω επεκτατική πολιτική παροχής χρημάτων των κεντρικών τραπεζών, η οποία έχει διαρκέσει ένα υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα, καθώς επίσης η αδυναμία ρύθμισης του χρηματοπιστωτικού συστήματος - συμπεριλαμβανομένων τόσο των κανονικών, όσο και των «σκιωδών» τραπεζικών ιδρυμάτων (hedge funds κλπ).

Η απελευθέρωση του χρηματοπιστωτικού συστήματος έχει οδηγήσει σε ευρηματικές μεθόδους «υπερπαραγωγής πιστώσεων» (άρα χρημάτων), οι οποίες έχουν συμβάλλει ακόμη περισσότερο στην ύπαρξη υπερβολικής ρευστότητας στις αγορές – γεγονός που σχεδόν πάντοτε προδιαγράφει το ξέσπασμα καταστροφικών κρίσεων, μετά από περιόδους συνεχούς αστάθειας (volatility).

Η ΠΛΑΣΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΤΩΝ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΙΣΟΤΙΜΙΩΝ

Στην πραγματικότητα, το σημερινό διεθνές συναλλαγματικό σύστημα κατάφερε να επιβιώσει, επειδή η αστάθεια της δύσης (η οποία έγινε σαφής μέσα από τη χρηματοπιστωτική κρίση, ενώ απειλεί να εξελιχθεί σε μία σειρά πληθωριστικών κρίσεων, καθώς επίσης κρίσεων δημοσίων χρεών), κατάφερε να εξαχθεί στον υπόλοιπο κόσμο (από τις Η.Π.Α. στην Ευρώπη κλπ).

Ειδικότερα, το αργότερο στις αρχές του έτους 2006, ήταν φανερό ότι, οι τιμές καταναλωτή σε πολλές αναπτυσσόμενες Οικονομίες αυξάνονταν μαζικά – πόσο μάλλον οι τιμές των ακινήτων, καθώς επίσης των λοιπών αξιών (assets). Εν τούτοις, οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν ήταν πρόθυμες να «διορθώσουν» τις ισοτιμίες των νομισμάτων τους, ακολουθώντας μία πιο αυστηρή νομισματική πολιτική. Η δυνατότητα αυτή υπήρχε για τις περισσότερες κυβερνήσεις, χωρίς να χρειασθεί η «αποσύνδεση» των νομισμάτων τους από το δολάριο - την οποία είχαν αποφασίσει, επειδή δεν είχαν τη δυνατότητα αυτόνομης διαχείρισης των δικών τους νομισμάτων. Απλούστατα, θα έπρεπε να καθορίσουν μία καινούργια «ισοτιμία ανταλλαγής» με το δολάριο, ανάλογη με τις νέες συνθήκες που είχαν δημιουργηθεί στις Οικονομίες τους.

Αντίθετα όμως, οι χώρες αυτές προτίμησαν να συνεχίσουν την «κερδοσκοπική» πολιτική τους, η οποία στηριζόταν στην ανάπτυξη μέσω των εξαγωγών - παρά το ότι συνέβαλλε στην επικίνδυνη υπερθέρμανση της παγκόσμιας Οικονομίας (κάτι ανάλογο συνέβη και στη Γερμανία, όπου η χρήση του κοινού νομίσματος διατηρούσε ουσιαστικά «κερδοσκοπικά» υποτιμημένο το γερμανικό ευρώ το οποίο, στηριζόμενο επί πλέον στον συνεχή περιορισμό του εργατικού κόστους, διευκόλυνε τα μέγιστα τις γερμανικές εξαγωγές στην Ευρώπη – εις βάρος φυσικά των ευρωπαίων εταίρων της).

Περαιτέρω, το δολάριο είναι πλέον ένα παγκόσμιο νόμισμα, το οποίο εξαρτάται απόλυτα από τις διαθέσεις της Κίνας, της Ρωσίας και των Αραβικών χωρών. Τα δημόσια χρηματικά αποθέματα αυτών των χωρών, αποτελούν τις σημαντικότερες πηγές χρηματοδότησης των αμερικανικών ελλειμμάτων. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 40% των κεφαλαιακών εισροών στις Η.Π.Α. προέρχεται από τις παραπάνω χώρες – ένα «σήμα» για τους ιδιώτες επενδυτές να επενδύουν επίσης στις Η.Π.Α. Η εξ αυτών διαπίστωση τώρα είναι απόλυτα σαφής: σε μία αληθινά παγκοσμιοποιημένη Οικονομία της ελεύθερης αγοράς, χωρίς «πλαστογραφημένες» συναλλαγματικές ισοτιμίες, το δολάριο θα ήταν από αρκετά χρόνια πριν, πολύ πιο αδύναμο.

Σήμερα, οι ειδικοί στην αγορά συναλλάγματος, οι οποίοι καθορίζουν την πολιτική των αναπτυσσόμενων Οικονομιών, είναι σε κάποιο βαθμό πανικοβλημένοι – με αποτέλεσμα να επιθυμούν την αποσύνδεση των νομισμάτων τους από το δολάριο. Εν τούτοις, κάτι τέτοιο δεν είναι καθόλου εύκολο, επειδή οι κυβερνήσεις αυτών των χωρών δεν έχουν τη δυνατότητα (γνώσεις κλπ) να αναλάβουν μόνες τους τη διαχείριση των νομισμάτων τους.

Εάν κάτι τέτοιο πράγματι συνέβαινε, εάν δηλαδή αποσύνδεαν τα νομίσματα τους από το δολάριο και σταματούσε η πλαστογράφηση των συναλλαγματικών ισοτιμιών, τότε θα επέστρεφε η ισορροπία στο σύστημα. Για παράδειγμα, στις Οικονομίες με εμπορικά πλεονάσματα, θα αυξανόταν η ζήτηση των νομισμάτων τους - γεγονός που θα τα οδηγούσε σε ανατίμηση. Η ανατίμηση αυτή θα εμπόδιζε την υπερθέρμανση της εκάστοτε πλεονασματικής Οικονομίας, επειδή οι εξαγωγές της θα ακρίβαιναν στις διεθνείς αγορές, με αποτέλεσμα τη μείωση της ζήτησης των προϊόντων της. Από την άλλη πλευρά, οι ελλειμματικές χώρες (Η.Π.Α., Βρετανία κλπ) θα υποτιμούσαν το νόμισμα τους - οπότε η ανταγωνιστικότητα τους θα καλυτέρευε, οδηγώντας τες σε αυξημένες εξαγωγές.

Σε τελική ανάλυση, ο μηχανισμός της ελεύθερης αγοράς δεν θα επέτρεπε την μη ισορροπημένη συνύπαρξη πλεονασματικών και ελλειμματικών χωρών, επειδή οι ελεύθερες συναλλαγματικές ισοτιμίες είναι ένα εξαιρετικά αποτελεσματικό μέσον για την καταπολέμηση των παγκοσμίων ανισοτήτων. Επίσης, προστατεύουν σε κάποιο βαθμό από τον εισαγόμενο πληθωρισμό, επειδή οι χώρες με χαμηλότερους πληθωριστικούς δείκτες «ανατιμώνται», απέναντι σε αυτές με υψηλότερους – οπότε εμποδίζονται οι εισαγόμενες πληθωριστικές πιέσεις. Για παράδειγμα, η αύξηση της αγοραστικής αξίας του εγχώριου νομίσματος επιτρέπει την αγορά ιδίων ποσοτήτων εισαγομένων προϊόντων, παρά την αύξηση της τιμής εξαγωγής τους – οπότε «εμποδίζεται» ο πληθωρισμός.

Παρά τα πλεονεκτήματα όμως της ελεύθερης διακύμανσης των συναλλαγματικών ισοτιμιών, ελάχιστες χώρες το επιτρέπουν. Οι περισσότερες,

(α) είτε επεμβαίνουν μέσω των κεντρικών τραπεζών τους (Ελβετία, Ιαπωνία κλπ),

(β) είτε καθορίζουν «κεντρικά» τις ισοτιμίες (Κίνα, Αραβικές χώρες, Περσία και άλλες),

(γ) είτε τις «επηρεάζουν» σε μεγάλο βαθμό, επεμβαίνοντας διαρκώς στον καθορισμό τους (Ινδία, Ρωσία κλπ).

Επομένως, οι συναλλαγματικές ισοτιμίες ουσιαστικά «πλαστογραφούνται» από την πλειοψηφία των κρατών (άνω του 50% του διεθνούς εμπορίου), με καταστροφικά αποτελέσματα για την παγκόσμια οικονομία («φούσκες», κρίσεις, πληθωρισμός σε χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα, μεγάλες αυξήσεις των πρώτων υλών κλπ).

Η ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΗ ΣΥΣΣΩΡΕΥΣΗ ΣΥΝΑΛΛΑΓΜΑΤΙΚΩΝ ΑΠΟΘΕΜΑΤΩΝ

Ποτέ μέχρι σήμερα δεν συσσωρεύτηκαν στην παγκόσμια οικονομία τόσο μεγάλες ποσότητες συναλλαγματικών αποθεμάτων. Στα πρώτα χρόνια της τρίτης χιλιετίας τοποθετούνται στα 5 τρις $ - όταν τη δεκαετία του 1990 δεν υπερέβαιναν το 1 τρις $. Δηλαδή, μέσα σε ένα χρονικό διάστημα περίπου 15 ετών, τα αποθέματα των κρατών σε ξένο συνάλλαγμα πενταπλασιάστηκαν – ενώ στην Κίνα συνέχισαν την ανοδική τους πορεία, ακόμη και κατά τη διάρκεια της κρίσης, ξεπερνώντας πλέον τα 2 τρις $ (το 40% των παγκόσμιων συνολικών αποθεμάτων). Το ίδιο συνέβη και στην υπόλοιπη Ασία, όπως στο Χονγκ Κονγκ, στη Μαλαισία, στη Σιγκαπούρη και στις Φιλιππίνες.

Στο παρελθόν, θεωρούταν ότι υφίστανται τρείς διαφορετικές αιτίες, με βάση τις οποίες όφειλε ένα κράτος να διατηρεί αποθέματα (ρεζέρβες) σε ξένο νόμισμα:

(α) Για να έχει τη δυνατότητα να πληρώνει τις εισαγωγές του, όπου ο «κανόνας» ήταν η διατήρηση τόσων συναλλαγματικών αποθεμάτων, όσων για την εξόφληση του 25% - 50% των ετησίων εισαγωγών του (έτσι ώστε να είναι ασφαλές, εφόσον ξαφνικά μειώνονταν οι εξαγωγές του).

(β) Για να μπορεί να εξοφλεί τα βραχυπρόθεσμα (έως ένα έτος) εξωτερικά χρέη του, όπου το «μέτρο» ήταν η 100% αποπληρωμή τους (έτσι ώστε να μην επηρεάζεται από μία ενδεχόμενη φυγή κεφαλαίων προς το εξωτερικό).

(γ) Για να διατηρεί την συναλλαγματική ισοτιμία του νομίσματος του, στα πλαίσια ενός συστήματος σταθερών ισοτιμιών, όπως αυτό του Bretton Woods ή το ενδο-ευρωπαϊκό. Το συγκεκριμένο «μέτρο» αφορά μόνο τις ελλειμματικές χώρες, οι οποίες επιθυμούν την προστασία των νομισμάτων τους από την υποτίμηση – οι πλεονασματικές αντίθετα, αγοράζουν συνάλλαγμα διαρκώς, με στόχο την αποφυγή της ανατίμησης των νομισμάτων τους.

Σήμερα όμως, πολλές χώρες έχουν «υπερβεί» σε μεγάλο βαθμό τους παραπάνω κανόνες, συσσωρεύοντας πολύ μεγαλύτερα αποθέματα συναλλάγματος. Για παράδειγμα, τα αποθέματα της Κίνας, ήδη στις αρχές του 2009, ξεπερνούσαν το 45% του ΑΕΠ της - ενώ πλησίαζαν το 100% των ετησίων εισαγωγών της (σύμφωνα με την τράπεζα διεθνών διακανονισμών). Δηλαδή, η Κίνα θα μπορούσε να εισάγει προϊόντα από το εξωτερικό και να τα πληρώνει για ένα ολόκληρο έτος, χωρίς να χρειασθεί να καταφύγει καθόλου στην αγορά ξένου συναλλάγματος.

Στην ίδια χώρα, τα αποθέματα (σήμερα άνω των 2,5 τρις $) φθάνουν για την εξόφληση του 1.873% των βραχυπρόθεσμων εξωτερικών χρεών της, ενώ η διατήρηση της ισοτιμίας του νομίσματος της απέναντι στο δολάριο (το γουάν θεωρείται τουλάχιστον κατά 40% υποτιμημένο), απαιτεί όλο και μεγαλύτερες αγορές συναλλάγματος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και σε άλλες μικρότερες ασιατικές χώρες, όπως και σε αυτές που εξάγουν πετρέλαιο. Για παράδειγμα η Ρωσία, η οποία διαθέτει συναλλαγματικά αποθέματα ύψους 368 δις $, καλύπτει το 446% των βραχυπρόθεσμων εξωτερικών χρεών της - καθώς επίσης τις εισαγωγές προϊόντων για ενάμιση περίπου έτος (2009).

Φυσικά, όπως όλα τα πράγματα στον κόσμο, υπάρχουν αιτίες, με βάση τις οποίες οι λιγότερο «ευκατάστατες» χώρες, διατηρούν τόσο μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα – σε πλήρη αντίθεση με την πλούσια «δύση». Η βασικότερη από όλες είναι οι οικονομικές κρίσεις (χρεοκοπίες) που αναγκάσθηκαν να αντιμετωπίσουν, κατά τη διάρκεια κυρίως της δεκαετίας του 1990 - όπου, αφενός μεν διέφυγαν τεράστιες ποσότητες χρημάτων στο εξωτερικό, αφετέρου λεηλατήθηκαν στην κυριολεξία από το ΔΝΤ.

Είναι προφανές ότι δεν έχουν πλέον καμία διάθεση να υποφέρουν ξανά, ενώ εκμεταλλεύθηκαν την (βασισμένη στα χρέη) ανάπτυξη της δύσης που ακολούθησε, αυξάνοντας τις εξαγωγές τους - αντί της μέχρι τότε επιδότησης των εισαγομένων επενδυτικών κεφαλαίων, μέσω των υψηλών επιτοκίων και των σταθερών νομισμάτων. Οι μεγαλύτερες απαιτήσεις τους λοιπόν στο εξωτερικό, είναι η καλύτερη προστασία τους απέναντι στις κρίσεις - καθώς επίσης, απέναντι στις «σωτήριες» επεμβάσεις του ΔΝΤ.

Η υπερβολική συσσώρευση συναλλαγματικών αποθεμάτων, αν και απολύτως κατανοητή, όσον αφορά τις αναπτυσσόμενες χώρες, εμπεριέχει δυστυχώς δύο σημαντικότατους κινδύνους για την παγκόσμια Οικονομία:

(α) Το ρίσκο του πληθωρισμού στα προϊόντα και/η στις εμπράγματες αξίες (assets). Η αυξημένη προσφορά χρήματος (Μ3) εκ μέρους των κεντρικών τραπεζών, η οποία ουσιαστικά ξεκίνησε μετά την κρίση του 2000 (dot.com crash), έθεσε τις βάσεις μίας «αρρωστημένης» ανάπτυξης. Οι συναλλαγματικές Υπηρεσίες των φτωχότερων κρατών «ανέλαβαν» ουσιαστικά την ευθύνη της αμερικανικής αντι-αποπληθωριστικής πολιτικής, «παράγοντας» ένα πληθωριστικό υπόβαθρο – ενώ συνεχίζουν να το κάνουν, αυξάνοντας σε μεγάλο βαθμό την προοπτική μίας επόμενης, πολύ πιο ισχυρής κρίσης.

(β) Το ρίσκο της απώλειας (απομείωσης) δημόσιας περιουσίας. Το μέγεθος των συναλλαγματικών αποθεμάτων, τα οποία σε πολλές ασιατικές χώρες υπερβαίνουν το 50% του ΑΕΠ τους, είναι επικίνδυνο για τις Οικονομίες τους. Σύμφωνα με τους Οικονομολόγους της ΕΚΤ (2001-2006), μία ανατίμηση ύψους 15% του τοπικού νομίσματος (κάτι απόλυτα «αποδεκτό», σε σύγκριση με τα τεράστια εμπορικά πλεονάσματα των ασιατικών χωρών), έχει σαν αποτέλεσμα μία σημαντική μείωση των περιουσιακών τους στοιχείων - ύψους 10,5% του ΑΕΠ για το Χονγκ Κονγκ, 8,2% για τη Μαλαισία, 6% για την Κίνα, 4,5% για τη Ρωσία, 4% για την Κορέα κλπ.

Ειδικά η συγκέντρωση των επενδύσεων των πλεονασματικών αυτών Οικονομιών σε «δολαριακά ομόλογα» χαμηλού επιτοκίου, είναι αναμφίβολα μία εξαιρετικά λανθασμένη επιλογή. Δηλαδή, τα μεγάλα συναλλαγματικά αποθέματα, τα οποία δημιουργήθηκαν με πολύ κόπο, τοποθετούμενα μονόπλευρα σε δολάρια, μειώνουν ουσιαστικά τη δημόσια περιουσία (αφού το δολάριο είναι εξαιρετικά υπερτιμημένο). Με στόχο λοιπόν τον περιορισμό αυτού του ρίσκου, οι πλεονασματικές χώρες ακολουθούν πλέον το παράδειγμα των πετρελαϊκών (Ρωσία, Αραβία, Νορβηγία), ιδρύοντας κρατικά κεφάλαια (sovereign wealth funds), τα οποία τοποθετούνται πια σε εμπράγματες δυτικές αξίες – ενώ εξαγοράζουν ακόμη και ολόκληρες επιχειρήσεις.

Φυσικά, το γεγονός αυτό είναι εξαιρετικά ανησυχητικό για τη δύση, αφού πρόκειται ουσιαστικά για μία επανακρατικοποίηση των επιχειρήσεων του ιδιωτικού τομέα, από ξένες όμως χώρες – κάτι εντελώς ασύμβατο με την επικρατούσα φιλελεύθερη πολιτική. Για παράδειγμα, η εξαγορά του λιμανιού του Πειραιά από την Costco, το έχει ουσιαστικά «κρατικοποιήσει» - ο ιδιοκτήτης όμως δεν είναι το Ελληνικό Δημόσιο, αλλά το Κινεζικό. Επίσης, η αγορά ενός μεγάλου πακέτου μετοχών της Mercedes από το Abu Dhabi, σημαίνει την, σε μεγάλο βαθμό ,κρατικοποίηση της – με ιδιοκτήτη όμως το αραβικό κράτος.

Επόμενη ανησυχία είναι το ότι, οι περισσότερες από τις αναπτυσσόμενες χώρες κυβερνώνται από μη δημοκρατικά καθεστώτα – απειλώντας, μεταξύ άλλων, με την εξαγωγή των πολιτευμάτων τους στη δύση. Ο κίνδυνος είναι κάτι παραπάνω από πιθανός, κυρίως επειδή τα ολοκληρωτικά καθεστώτα έχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες επίλυσης δύο κεντρικών σημερινών προβλημάτων της δύσης: της ανεργίας, καθώς επίσης της αναδιανομής εισοδημάτων (σχετικά άρθρα μας στο τέλος).

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η Ευρώπη ευρίσκεται αντιμέτωπη, αφενός μεν με τον μονοπωλιακό καπιταλισμό των Η.Π.Α., ο οποίος έχει στη διάθεση του πανίσχυρα «επιθετικά» μέσα (ΔΝΤ, Εταιρείες αξιολόγησης, ΜΜΕ, Wall Street κλπ), ενώ μάχεται για την επιβίωση του, αφετέρου δε με τον απολυταρχικό καπιταλισμό, ο οποίος επικρατεί σε πολλές από τις ισχυρές, «ασύμμετρα» αναπτυσσόμενες χώρες του πλανήτη, ενώ επιθυμεί να αναδειχθεί κυρίαρχος. «Ελλοχεύει» δε ένας επί πλέον κίνδυνος στο εσωτερικό της, προερχόμενος από τις επεκτατικές βλέψεις της Γερμανίας, η οποία κάποιες φορές συμπεριφέρεται απίστευτα «ολοκληρωτικά».

Το νεωτεριστικό ευρωπαϊκό οικοδόμημα λοιπόν, αποτελούμενο από πλούσιες, δημοκρατικές (κοινωνικός καπιταλισμός), πολιτισμένες και ανεξάρτητες μεταξύ τους χώρες, απειλείται από πάρα πολλές πλευρές - αποτελώντας μεταφορικά το «χρυσόμαλλο δέρας». Εάν λοιπόν δεν επικρατήσει η λογική εντός του, εάν δεν βαδίσει δηλαδή με γρήγορα βήματα προς την κατεύθυνση της «αλληλέγγυας» ολοκλήρωσης του, χωρίς να επιτρέπει τη συμμετοχή τρίτων στο εσωτερικό του (ΔΝΤ κλπ), είναι μάλλον απίθανο να επιβιώσει στη σημερινή του μορφή.

Τι μας λέγει παραπάνω ο ποιητής;

Πρώτον, ότι στο νεοφιλελεύθερο παγκοσμιοποιημένο οικονομικό σύστημα: το χρήμα ισούται με χρέος.
Δεύτερον, ότι το χρήμα το "παράγουν" πλέον με λογιστικό τρόπο οι τράπεζες.
Τρίτον, ότι όλο το παιχνίδι παίζεται στη βάση ενός νομισματικού πολέμου, με επίκεντρο το δολάριο, κι ενός οικονομικού πολέμου, με επίκεντρο την διαμάχη ανάμεσα στους αναδυόμενους και διαρκώς πιο ισχυρούς γεωστρατηγικούς και οικονομικούς πόλους του μετανεωτερικού κόσμου μας και των μονοπωλιακών ΗΠΑ.
Τέταρτον, ότι υπάρχει υπερσυσσώρευση κεφαλαίων προς κερδοσκοπική διάθεση.
Πέμπτον, ότι χώρες με υπερβολικά συναλλαγματικά αποθέματα "ξεφορτώνουν" (το εξαιρετικά υπερτιμημένο δολάριο) εξαγοράζοντας κρατικές περιουσίες άλλων χωρών.
Έκτον, ότι συμβαίνει αυτή την στιγμή ένα "μη προσδοκώμενο" αποτέλεσμα της παγκοσμιοποίησης, δηλαδή ο βίαιος "εκπολιτισμός" της Δύσης απ' την Ανατολή.
Έβδομον, ότι η ΕΕ δεν είναι απλώς ένας "αδύναμος κρίκος" στον πόλεμο αυτόν, αλλά μάλλον το πεδίο της μάχης κι ένα διεκδικούμενο λάφυρο.
Όσο για μας, δεν είμαστε απλώς βατράχια στον βάλτο όπου τσακώνονται τα βουβάλια, είμαστε βατράχια πάνω στον πάγκο ενός πειραματικού εργαστηρίου.
Το θέμα είναι αν κάποια στιγμή θα επιχειρήσουμε ν' αποδράσουμε απ' αυτήν την φρικαλέα κατάσταση ή αν θα κάτσουμε, ήσυχα ήσυχα, για να μας πετσοκόψουν μέχρι να ψοφήσουμε.

Καλοκαιράκι...

2011-07-29T16:42:00.000+03:00

Έφτασε η ώρα για διακοπούλες.
YESS!!!
Ραντεβού τον Σεπτέμβρη.

Μοναδική περίπτωση...

2011-07-29T00:54:00.002+03:00
RICHARD WOLFF: ΕΙΣΤΕ ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΠΟΥ ΔΕΧΘΗΚΑΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΧΡΕΟΣ!

Μοναχικοί συνοδοιπόροι...

2011-07-28T21:45:00.001+03:00

ΟΙ ΑΣΤΕΓΟΙ ΑΡΙΣΤΕΡΟΙ
(Αλιεύθηκε από το ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΑΣ - ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙΣΜΟ)

Υπάρχουν δυο κατηγορίες "πρώην" στις οποίες ανήκει ένα σεβαστό μέρος του πληθυσμού.
Οι πρώην καπνιστές και οι πρώην αριστεροί που εγκατέλειψαν τις παράγκες...

Το πρόβλημα είναι πως στη πρώτη κατηγορία οι ανήκοντες, αποχωρώντας όντως βρήκαν την υγειά τους και όχι μόνο, δεν ένοιωσαν καμιά ανάγκη να εξαρτηθούν από κάτι άλλο γιατί η αποχώρησή τους πρώτα από όλα ήταν μια επιλογή του να μην έχουν να κάνουν πλέον με κάτι που είχαν αποφασίσει πως είναι άχρηστο και επικίνδυνο και το καταδίκασαν ρητά.

Στη δεύτερη περίπτωση τα πράγματα είναι λιγάκι πιο πολύπλοκα... , ο ανένταχτος πλέον πρώην αριστερός δεν έχει αποφασίσει πως οι ιδέες που πίστευε είναι δηλητηριώδεις και καταδικασμένες, αλλά δεν αντέχει άλλο τους ανόητους που τις διαχειρίζονται. Στην ουσία δεν καταδικάζει το τσιγάρο του, απλά κάποια στιγμή συνειδητοποιεί πως του το πλασσάρουν σκάρτο και νοθευμένο. Η για να το πάμε ακόμα πιο πέρα ανακαλύπτει πως οι εποχές ίσως χρειάζονται κι ένα νέο είδος καπνού.

Κόβοντας λοιπόν τη βλαβερή συνήθεια να είναι ένα κουφό και πειθήνιο κομματόσκυλο, βρίσκεται αντιμέτωπος με δυο εχθρικά στρατόπεδα. Ένα είναι οι πρώην σύντροφοι, οι οποίοι με την αποχώρησή του τον βάζουν κατ΄ευθεία στη λίστα των αντιπάλων και δεν θέλουν σκοτίζονται και ιδιαίτερα να καταλάβουν γιατί ο μέχρι πρότινος σύντροφος έφυγε και παραμένουν προσκολλημένοι σε όλα εκείνα που τον απώθησαν και το άλλο φυσικά είναι οι αντίπαλοι πολιτικοί χώροι στους οποίους ποτέ δεν ανήκε και ούτε θέλει να ανήκει γιατί δεν μοιράζεται τις ιδέες τους. Εννοείται πως στη κατηγορία των πρώην που αναφέρω σε αυτό το κείμενο δεν συμπεριλαμβάνονται οι πρώην αριστεροί οι οποίοι απλά βολεύτηκαν κάπου και ονόμασαν τις ιδέες τους νεανικές ανοησίες.

Στην ουσία ο ανυπότακτος αριστερός, είναι ένα παιδί που έφυγε από το σπίτι του γιατί αυτό το σπίτι δεν ανταποκρινόταν πλέον στις προσδοκίες του και στα όσα είχε ονειρευτεί να φτιάξει με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Ενα σπίτι όπου έχει καταληφθεί από δικτατορίσκους με αραχνιασμένες ιδέες και οράματα και έχει πάρει περισσότερο τη μορφή ενορίας όπου οι περισσότεροι θεωρούν σαν υποχρέωση να πηγαίνουν στην εκκλησία. Κανείς δεν αμφισβητεί τα δόγματά της, μπαίνουν οι πιστοί ανάβουν ένα κερί και λένε απέξω κι ανακατωτά τα ευαγγέλια λαμβάνοντας το ικανοποιητικό χαμόγελο του ιεράρχη που αγκαλιάζει περήφανα το ποίμνιό του (και που φυσικά θεωρεί πως του ανήκει)

Οι άστεγοι αριστεροί είναι ένα μεγάλο κομμάτι των συνειδητοποιημένων πολιτών. Και μάλιστα ένα πολύ ιδιαίτερο κομμάτι γιατί συνήθως στους κόλπους τους υπάρχουν πάρα πολλοί άνθρωποι ιδιαίτερα χαρισματικοί, υψηλής μόρφωσης, με πάθος και όνειρα, οι οποίοι έχουν βγει καθαροί από βρώμικα πολιτικά παιχνίδια και έχουν ιδιαίτερη αίσθηση της ελευθερίας και της δημοκρατίας. Είναι δημοκράτες, προοδευτικοί που αντιτάσσονται στο φασισμό κάθε μορφής και δεν είναι βολεμένοι. Δηλαδή υπάρχει μέσα σε αυτούς τους άστεγους μια φλόγα που επιμένει να κρατιέται ζωντανή. Και μια πολιτική ωριμότητα που αναπτύσσεται μέσα από αυτό το συναίσθημα ελευθερίας της σκέψης.

Επί πλέουν τέτοιου είδους άνθρωποι δεν μπορούν ποτέ να καθίσουν ήσυχοι. Γιατί αν η ησυχία και το βόλεμα ήταν η επιδίωξή τους και η οποιαδήποτε κομματική ομπρέλλα θα είχαν χωθεί κάπου και θα λουφάζανε όπως οι υπόλοιποι. Όμως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Μέσα στην άστεγη αριστερά υπάρχει όλη η αφρόκρεμα μιας επαναστατικότητας χαμένης από τα γερασμένα και κολλημένα μαγαζάκια. Ίσως γι΄αυτό πολλοί από αυτούς κάνουν επιλογές που θεωρούνται αντιδραστικές και κατακρίνονται. Δοκιμάζουν χώρους που δεν θα έπρεπε να είναι, εγκρίνουν και απορρίπτουν κινήσεις, ιδέες και ανθρώπους ανεξάρτητα από κλισε ιδεολογικά και δημιουργούν αμφιβολίες για την ειλικρίνεια των κινήσεών τους. Στα ελεύθερα πνεύματα υπάρχει ακόμα η αντίληψη πως ο κόσμος κινείται και αλλάζει. Πως η ιστορία έχει μεταβολές που πρέπει κανείς να αντιλαμβάνεται και να ανασυντάσσεται για να τις κατανοήσει. Είναι άνθρωποι που δεν έχουν παραδώσει σε κανένα Πάπα το αλάθητο και έτοιμοι να μάθουν από τα λάθη και να προχωρήσουν στις επιταγές των καιρών.

Ένα μεγάλο ποσοστό από το κίνημα του "κανένα" είναι αυτά τα αδέσποτα αγρίμια. Μαζί με τους απολιτίκ που ψάχνουν τη ταυτότητά τους, τους ιδεολογικά αντιπάλους συμπολίτες που μοιράζονται όμως τις επιπτώσεις της επέλασης της μνημονιακής κυβέρνησης, τους παραδοσιακά δεξιούς ή κεντρώους ή τους εξωκοινοβουλευτικούς αριστερούς, με όλους έχουν το ελεύθερο να επικοινωνήσουν, να μιλήσουν να ψάξουν. Στην ουσία είναι οι τελευταίοι κρίκοι που μπορούν να συνδέσουν τα ασύνδετα γιατί εμπνέονται από την ουσία της διδασκαλίας και όχι από το γράμμα του δόγματος.

Η παραδοσιακή σριστερά και τα πιστά μέλη της νοιώθουν ήσυχοι να θεωρούν αυτά τα αγρίμια αποδιοπομπαίους τράγους, να τους στολίζουν με κοσμητικα επίθετα που έχουν πλέον κουράσει τους πάντες και καταντάνε γραφικά, αλλά η αλήθεια είναι πως καθώς οι καιροί έχουν αλλάξει και γίνονται ασύλληπτες αλλαγές στο παγκόσμιο χάρτη και στα μυαλά των ανθρώπων, είμαι βέβαιη πως τα αδέσποτα αγρίμια διαφόρων πρώην γερασμένων παρατάξεων που τίποτα νέο δεν έχουν επιθυμία να προσφέρουν πλέον (από ότι βλέπουμε συνεχώς) θα βρουν ένα τρόπο να δημιουργήσουν το καινούριο που τελικά αποζητά η μεγάλη πλειοψηφία του κόμματος του κανένα που πλάκα πλάκα έχει φτάσει να είναι το μισό εκλογικό σώμα τουλάχιστον....

Με θλίψη βλέπω ανθρώπους ικανούς και ειλικρινείς που έχουν βράσει αυγό στη καρέκλα από τις μελέτες και έχουν βγάλει κάλους τα πόδια τους να αγωνίζονται για κάτι που δεν πάει άλλο, πως μπορούν να αναλώνονται σε τόσες άσκοπες αναλύσεις για να αποδείξουν την ορθότητά τους, χωρίς να έχουν κάνει ένα βασικό ερώτημα μέσα τους, μακριά από το βλέμμα το Βούδα.... μήπως τελικά ο γάϊδαρος δεν πετάει?....

Αιώνας...

2011-07-28T13:00:00.003+03:00

H προσφορά κι η ζήτηση ρυθμίζουνε την κοινωνία
έλεγε ο μεγάλος αδερφός μου Mαρξ. Ένα μικρό, ανήθικο
εμπόριο
κάθε χειρονομία, κάθε λέξη, κι η πιο κρυφή σου σκέψη ακόμα,
μεγάλα λόγια στις γωνιές των δρόμων, οι ρήτορες σαν τους
λαχειοπώλες
διαφημίζοντας όνειρα για μελλοντικές κληρώσεις
τα αισθήματα στο Xρηματιστήριο, στα λογιστικά βιβλία
δούναι και λαβείν, πίστωση, χρέωση,
ισολογισμοί, εκπρόθεσμες συναλλαγματικές, μετοχές,
χρεώγραφα
κι ας κλαίει αυτή η γυναίκα στο δρόμο, τί σημασία έχει;
«ζούμε σε μια μεγάλη εποχή», οι παπαγάλοι δεν κάνουν
ποτέ απεργία
μικροί, ανάπηροι μισθοί αγορασμένοι με νεκρές
περηφάνειες
γνώση αβέβαιη, πληρωμένη μ' όλη τη βέβαιη νειότη σου,
βρέχει νομίσματα, οι άνθρωποι τρέχουν σαν τρελλοί να τα
μαζέψουν
νομίσματα όλων των εποχών, ελληνικά, ρωμαϊκά, της Bαβυλώνας,
δολλάρια ασημένια
η βροχή είναι πυκνή, ανελέητη, πολλοί σκοτώνονται
πλανόδιοι έμποροι αγοράζουνε τα πτώματα ― θα χρειαστούν
μεθαύριο
σαν ανεξόφλητες αποδείξεις της «μεγάλης μας εποχής»,
κι αυτούς τους λίγους στίχους χρειάστηκε ένα ολόκληρο
θησαυροφυλάκιο πόνου, για να τους αποσπάσω
απ' τη φιλάργυρη αιωνιότητα, σαν τοκογλύφοι οι μέρες μας
μάς κλέβουν τη ζωή, τί ζέστη, θε μου, κι όμως βρέχει,
τί καιρός, μα δε θα μου τη σκάσετε εμένα, κύριοι,
είμαι ιδιοφυία στο είδος σας, πίστωση, χρέωση,
ο Pοκφέλλερ άρχισε
πουλώντας καρφίτσες. Θα χτίσω, λοιπόν, κι εγώ ένα μεγάλο
προστατευτικό σπίτι
με τις πέτρες που μου ρίξατε
σ' όλη τη ζωή μου.

"Aιώνας εμπορίου"
Λειβαδίτης Tάσος

SAVE SHYLOCK!

2011-07-28T12:05:00.000+03:00

"Standard & Poor's: Εγγυηθείτε την ανεξαρτησία μας" (Αλιεύθηκε από το tvxs)

Να εγγυηθούν την ανεξαρτησία του έργου των οίκων αξιολόγησης, ενάντια σε κάθε πολιτική πίεση, ζήτησε χαρακτηριστικά από τα μέλη του Κογκρέσου ο πρόεδρος του αμερικανικού οίκου Standard&Poor's Ντίβεν Σάρμα. Σημειώνεται ότι το Κογκρέσο επεξεργάζεται αυτή την περίοδο την έκδοση ενός ενιαίου κανονισμού για τη λειτουργία των οίκων αξιολόγησης.
«Στην παγκόσμια οικονομία, όπου αξιολογούμε σήμερα 120 κυρίαρχα κράτη, είναι ιδιαίτερα σπουδαίο οι μέθοδοι της αξιολόγησης να μην υπόκεινται στην πολιτική επιρροή ενός ή περισσοτέρων κρατών, που θα επιδιώξουν περαιτέρω να αντλήσουν όφελος, όσον αφορά τη δική τους αξιολόγηση», τόνισε ο Σάρμα.
Ρε σεις...τι να πει κανείς, τα άτομα έχουν ξεφύγει εντελώς, εντελώς λέμε, μιλάμε έχουν πάθει οξεία...εγκεφαλοπάθεια, όχι παίξε γέλασε!
Αν δεν ήταν τόσο εξοργιστικό όλο αυτό το σκηνικό, θα μπορούσε να ήταν ο ορισμός του γελοίου.

Αγωνία...

2011-07-26T21:27:00.000+03:00

Όπου και να στρέψεις το βλέμμα σου πια, υπάρχει αγωνία, φόβος, απόγνωση: "Τι θ' απογίνουμε;"
Κάθε μέρα χιλιάδες κόσμος αντιμέτωπος με τη βάσανο της ανεργίας. Άνθρωποι αξιοπρεπείς, να παρακαλάνε πια για ένα δίευρο, "να πάρω ψωμί, ρε παιδιά". Τους ξέρεις, φίλοι, άνθρωποι εργατικοί, έντιμοι, νοικοκύρηδες, ντρέπεσαι την ώρα που βγάζεις τα λεφτά της επαίσχυντης "φιλανθρωπίας".
Τρόμος.
Το νοίκι απλήρωτο μήνες, να κρύβεσαι μη σε πετύχει ο ιδιοκτήτης. Το ρεύμα τα ίδια, περιμένεις τη μέρα που θα το κόψουν: "Πώς θα ζήσουμε;". Μήνες άνεργος ο πατέρας, η μάνα απολύθηκε απ' τα πέρσι, το παιδί ζητάει παπούτσια, ρούχα. Τι να του πεις; Πώς να πεις στο παιδί σου ότι έφτασαν οι μέρες που δικάζουν; Πώς να τ' αντικρίσεις; Τα βράδια ο κόσμος κλαίει, ύπνος δεν κολλάει.

Σκέψεις πολλές, βασανιστικές, το αύριο εφιαλτικό: "Ας πέθαινα, Θεέ μου, απόψε το βράδυ· να γλιτώσω!". Τ' άκουσα κι αυτό σήμερα. Τι να του πεις τ' ανθρώπου; Μού 'ρθαν κλάματα.
Γέροντες που κόβουν τα φάρμακά τους γιατί δεν έχουν πια να πληρώσουν την συμμετοχή, αμέτοχοι πια η αρρώστια κι ο θάνατος, άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για να βρουν κάτι να φάνε. Να φάνε, ρε αλήτες, να επιβιώσουν. Νέοι χωρίς όνειρα, χωρίς ελπίδα, χωρίς χαμόγελο, χωρίς ζωή. 400 ευρώ για να κουβαλάει όλη μέρα, σαν το υποζύγιο, στην αποθήκη του σούπερ μάρκετ. "Τυχερός είσαι", είπε κάποιος. Τυχερός; Το παιδί χαμογέλασε μελαγχολικά. 400 ευρώ, όνειρα μιας ζωής 25 χρόνων. Τυχερός... Ο άλλος πέτυχε στο πανεπιστήμιο. Κόπιασε. Τώρα καμαρώνει. Ποιος θα του πει ότι δεν υπάρχουν χρήματα για να πάει στην επαρχία να σπουδάσει; Μα ούτε και δουλειά υπάρχει, για να πάει να δουλέψει. Ποιος θα του το πει, ποιος θ' αναμετρηθεί με την απογοήτευση ενός παιδιού 17 χρονών; Ποιος έχει τα κουράγια; Στα λέει ο πατέρας και σε κοιτάζει στα μάτια: "πες μου εσύ". Τι να πεις;
Μια Ελλάδα βυθισμένη στην μιζέρια. Η απόγνωση ριζώνει, κάθε μέρα όλο και πιο βαθειά, σαν μαύρο σύννεφο, σαν θάνατος αργός, βασανιστικός.
"Υπομονή", μια λέξη. Και δεν βγαίνει η μέρα.

"Οι μέρες που δικάζουν"
Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης

Έρχονται πια, οι μέρες που δικάζουν
Θα μετρηθούν τα ποσοστά μας
Και θα τα βρούμε όλα μπροστά μας
Δεν το φοβάμαι
Ούτε το θέλω

Μα δεν υπάρχουν λαγοί μεσ΄ στο καπέλο
Τώρα θα δούμε τα λεφτά μας τι αγοράζουν

Κι αν όλα βγουν αληθινά
Δεν θα χαρώ ούτε θα κλάψω
Και δεν θα πω «στο είχα πει»
Δεν ξέρω πως ούτε γιατί
Χωρίς μια λέξη το τσιγάρο σου θα ανάψω

Και τα παιδιά που χάσανε την μπάλα
Που δεν τους βγαίνουν τα όνειρά τους
Βλέπουν να χάνεται η στεριά τους
Και δεν το θέλουν
Και φοβούνται

Πως όλα τώρα θα ΄ναι λίγα και μικρά
Κι ούτε τα λάθη τους δεν θα ΄ναι πια μεγάλα

Εδώ Πολυτεχνείο...

2011-07-23T14:20:00.000+03:00

41 αντιστασιακοί δεν μετέχουν στη δεξίωση του Προέδρου Δημοκρατίας
Εκφράζουν την αντίθεσή τους στις μεθοδεύσεις της κυβέρνησης

«Όσοι και όσες υπογράφουμε αυτό το κείμενο δεν υπήρξαμε υποτελείς στη χούντα των πραξικοπηματιών συνταγματαρχών. Αγωνιστήκαμε εναντίον τους με το βλέμμα στους αγώνες και τις θυσίες του ελληνικού λαού κατά τη διάρκεια της νεώτερης ιστορίας για Ελευθερία, Δημοκρατία και κοινωνική Δικαιοσύνη.

Υπερασπιζόμενοι τις αξίες και τα οράματά μας, υποστήκαμε τις συνέπειες: φυλακίσεις, εξορίες, βασανιστήρια. Δεν υπήρξαμε και δεν θα γίνουμε ποτέ υποτελείς τυραννικών καθεστώτων, ακόμα κι αν αυτά φέρουν τον ψευδεπίγραφο τίτλο «Δημοκρατία». Μας είναι αδιανόητο να αγνοήσουμε τους καθημερινούς αγώνες των εκατοντάδων χιλιάδων οικονομικά και πολιτικά λεηλατημένων Ελλήνων, που έπεσαν θύματα ενός διεφθαρμένου και απαξιωμένου πολιτικού συστήματος, το οποίο εξακολουθεί να αυτοπροσδιορίζεται ως «δημοκρατία».

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε τα δεσμά που, με την απόλυτη και απαράγραπτη ευθύνη των κυβερνώντων και των ύπατων θεσμικών εκφραστών του πολιτεύματος, χαλκεύονται σήμερα για τη χώρα, τα δεινά που οι αποφάσεις των κυβερνητών επιφυλάσσουν στο λαό.

Θεωρούμε απαρέγκλιτη δημοκρατική μας υποχρέωση να αντισταθούμε στις αντισυνταγματικές και πολιτικά επικίνδυνες μεθοδεύσεις που μετατοπίζουν την έδρα της πολιτικής νομιμότητας από το Κοινοβούλιο στις «αγορές».

Μεθοδεύσεις που υποθηκεύουν το αύριο της χώρας και τα κυριαρχικά δικαιώματα του ελληνικού λαού, κατεδαφίζουν τις κοινωνικές και πολιτικές κατακτήσεις των παλαιών και υπονομεύουν το μέλλον των νέων.

Η δημοκρατική συνείδηση και το αίσθημα δικαίου μάς απαγορεύουν να συμμετάσχουμε σε μια εκδήλωση κενή περιεχομένου, επίφαση δημοκρατικής ευαισθησίας, ανούσια παράσταση δήθεν πολιτικής συναίνεσης και κοινωνικής ομοψυχίας, όπως, δυστυχώς, καταλήγει να είναι, το δυσοίωνο τούτο έτος 2011, η προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου «για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας».

Οι υπογράφοντες δηλώνουμε την αντίθεσή μας σε οποιαδήποτε απόφαση συμμετοχής στην προεδρική δεξίωση της 24ης Ιουλίου 2011 και στην κατ' επίφαση απόδοση τιμών στους αντιδικτατορικούς αγωνιστές της περιόδου 1967 - 1974. Αρνούμαστε να προσφέρουμε νομιμοποίηση στην οικονομική δικτατορία που εξυφαίνεται σε βάρος του λαού. Αρνούμαστε τη μετάλλαξη της χώρας μας σ' αυτό που εμείς ονομάζουμε «ασήμαντη» δημοκρατία».

Υπογράφουν:

Ιωσήφ Αναστασίου, Γιάννης Βασιλειάδης, Πέτρος Βλάσσης, Μπάμπης Γεωργούλας, Μαργαρίτα Γιαραλή, Κωστής Γιούργος, Μίμης Δαρειώτης, Βασίλης Δεμουρτζίδης, Μπούλη Θεοφυλακτοπούλου, Παναγιώτης Καϊσίδης, Τάσος Καζλάρης, Θανάσης Καλαφάτης, Μαρία Καλλέργη, Παύλος Κλαυδιανός, Μπάμπης Κοβάνης, Γρηγόρης Κοκοζίδης, Δημήτρης Κωσταράκος, Βασίλης Κωτούλας, Αντώνης Μαργαρίτης, Δημήτρης Μαστροδήμος, Νίκος Μανιός, Τριαντάφυλλος Μηταφίδης, Μάκης Μπαλαούρας, Γιάννης Μπαλάφας, Γιάννης Μπανιάς, Μάγδα Πίττακα, Χρήστος Ρεκλείτης, Γιώργος Σαγιάς, Σπύρος Σακέττας, Γιάννης Σταματάκης, Νικηφόρος Σταματάκης, Ελλη Στεφανίδου, Γιάννης Στρατής, Νίκος Συρμαλένιος, Περικλής Τερζής, Πόπη Τζεμπελίκου, Νίκος Τσαγκρής, Κλέαρχος Τσαουσίδης, Ελένη Φατούρου-Δούμα, Νίκος Χρυσανθόπουλος.

Αλιεύθηκε από το ΒΗΜΑ

MAYDAY!

2011-07-22T23:22:00.000+03:00

Ο διπλός εφιάλτης και η ιστορική κρίση του καπιταλισμού

Τούτες τις μέρες ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος μοιάζει να ζει ένα διπλό εφιάλτη. Από τη μια οι ΗΠΑ, που αντιμετωπίζουν το φάσμα του χρέους με τον εκβιασμό της χρεοκοπίας και της υποβάθμισης της οικονομίας τους από τους οίκους πιστοληπτικής αξιολόγησης, αν οι Δημοκρατικοί και οι Ρεπουμπλικανοί δεν συμφωνήσουν στην αύξηση του νομικά καθορισμένου ορίου για το έλλειμμα του προϋπολογισμού τους. Κι από την άλλη η ΕΕ, που αδυνατεί να καταλήξει σε λύση για το χρέος μιας χώρας - παρωνυχίδας που αντιπροσωπεύει το 1,6% της ευρωπαϊκής οικονομίας και αντιμετωπίζει το ζόφο μιας ενδεχόμενης κατάρρευσης της Ιταλίας.

Πόσο τραγικά φτωχές φαντάζουν σε αυτό το σκηνικό οι φωνές που πίστευαν πως η κρίση χρέους είναι... προνόμιο της παρακατιανής Ελλάδας (ή έστω των PIGS του ευρωπαϊκού νότου) κι οφείλεται στο «μεγάλο και σπάταλο δημόσιο τομέα» (μα και στις ΗΠΑ, τη μητρόπολη του νεοφιλελευθερισμού, είναι μεγάλος;) ή στο ότι «δεν παράγουμε τίποτα» (και η Ιταλία δεν παράγει;) ή απλώς στο ευρώ και στη «στρεβλή αρχιτεκτονική» της ΕΕ.
Πολύ πιο βάσιμες μοιάζουν οι προσεγγίσεις που συνδέουν την έκρηξη του χρέους με την ιστορική κρίση που μαστίζει τον καπιταλισμό τα τελευταία χρόνια και την αδυναμία των ηγετικών του κύκλων να χαράξουν μια αξιόπιστη στρατηγική υπέρβασής της. Τη συνδέουν με την ιστορικά καθοδική κίνηση της αγοράς, της ανταγωνιστικότητας, του κέρδους, της ατομικής ιδιοκτησίας ως συντεταγμένων που εξασφαλίζουν τη συνολική πρόοδο της κοινωνίας. Και, τέλος, με την ιστορική πλέον επιβεβαίωση της άποψης πως αυτό που φταίει στην ΕΕ δεν είναι η στρεβλή αρχιτεκτονική της ή η κυριαρχία των αγορών και των νεοφιλελεύθερων αλλά ο ίδιος ο αντιδραστικός και ιμπεριαλιστικός της χαρακτήρας. Τι άλλο εκτός από αυτά αποδεικνύει το ότι ολόκληρος ο καπιταλιστικός κόσμος έχει δημόσιο χρέος 98% του παγκόσμιου ΑΕΠ (χρωστάει άλλον έναν πλανήτη, δηλαδή), που μάλιστα αυξάνεται κατά 4% ετησίως;
Με όλα αυτά πρέπει να τελειώνουμε αν θέλουμε να τελειώσουμε από εργατική σκοπιά με το χρέος και με την καταιγίδα των αντεργατικών μέτρων που παίρνονται για την... αντιμετώπισή του.

Αλιεύθηκε από την εφ. ΠΡΙΝ